เมืองเหอโจว
นครเหอโจวเป็นเมืองระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลหูหนาน กวางตุ้ง และกว่างซี ครอบคลุมพื้นที่ 11,752.64 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1.9863 ล้านคน ณ สิ้นปี 2025
เมืองเหอโจว
นครเหอโจวเป็นเมืองระดับมณฑลในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลหูหนาน กวางตุ้ง และกว่างซี ครอบคลุมพื้นที่ 11,752.64 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1.9863 ล้านคน ณ สิ้นปี 2025 มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน ก่อนยุคชุนชุม พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของเจียวจือ ต่อมาในสมัยราชวงศ์ฮั่นได้ก่อตั้งมณฑลชางหวู่ ในสมัยสามก๊กได้ก่อตั้งมณฑลหลินเหอ ในสมัยราชวงศ์สุ่ยได้ก่อตั้งเมืองเหอโจว และในสมัยราชวงศ์หมิงและชิงได้จัดให้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลผิงเล่อ ในปี 2002 นครเหอโจวได้รับการจัดตั้งเป็นนครอย่างเป็นทางการ เหอโจวเป็นฐานการผลิตผงแคลเซียมคาร์บอเนตและหินเทียมที่ใหญ่ที่สุดของจีน โดยมีอุตสาหกรรมชั้นนำ ได้แก่ แคลเซียมคาร์บอเนต วัสดุโลหะใหม่ อิเล็กทรอนิกส์ เครื่องประดับทอง และชีวเภสัชภัณฑ์ นอกจากนี้ยังมีเมืองโบราณหวงเหยา ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAAA ของประเทศ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) มีมูลค่า 100.674 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3%
ชื่อและที่มาของชื่อ
แม่น้ำหลินไหลไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของที่ทำการอำเภอ และแม่น้ำเหอไหลไปทางทิศตะวันออก ดังนั้นราชวงศ์ฮั่นจึงได้ก่อตั้งอำเภอหลินเหอขึ้นที่นี่ ตามสารานุกรมภูมิศาสตร์ฉบับสมบูรณ์ของราชวงศ์ชิงระบุว่า "แม่น้ำเหอในปัจจุบันนั้นแท้จริงแล้วคือแม่น้ำหลิน" อำเภอแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่อว่าอำเภอเหอในสมัยราชวงศ์หมิง ในปี 1997 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติให้ยุบอำเภอเหอเพื่อจัดตั้งเมืองเหอโจวขึ้น และในเดือนมิถุนายน ปี 2002 เมืองระดับจังหวัดแห่งนี้ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ในยุคของกษัตริย์ผู้ทรงปัญญาในตำนาน เหอโจวเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรชางหวู่ ชนพื้นเมืองหลิงหนาน—ชนเผ่าโบราณชางหวู่ ซิ่ว และลั่วเยว่—ได้รวมตัวกันเป็นสมาพันธ์ชนเผ่าเคียงข้างอาณาจักรต่างๆ ในที่ราบภาคกลาง ในสมัยราชวงศ์ชาง รัฐต่างๆ ในภูมิภาคนี้ ซึ่งรวมเรียกว่าไป่เยว่ ได้รักษาความสัมพันธ์แบบบรรณาการกับราชสำนักชางและโจว
ราชวงศ์ฉินและฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินซีฮวงได้รวมอาณาจักรหลิงหนานให้เป็นหนึ่งเดียว ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นได้พิชิตหนานเยว่และสถาปนามณฑลหลินเหอ ฟู่ฉวน และมณฑลอื่นๆ ภายใต้การปกครองของชางหวู่ ในปี 226 คริสต์ศักราช รัฐอู่ได้จัดตั้งมณฑลหลินเหอขึ้นจากหกมณฑล ซึ่งเป็นการปรากฏครั้งแรกของการกำหนดระดับมณฑลในพื้นที่เหอโจว โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่จุดบรรจบกันของแม่น้ำหลินและแม่น้ำเหอ ใกล้กับเมืองเหอเจี๋ยในปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์ใต้ มณฑลนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอาณาจักรหลินชิงในปี 469 คริสต์ศักราช และต่อมาก็เปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อเดิมอีกครั้ง
จากราชวงศ์สุ่ยและถัง สู่ราชวงศ์ซ่งและหยวน
ในปี ค.ศ. 589 ราชวงศ์สุยได้ยกเลิกเขตปกครองหลินเหอและจัดตั้งเมืองเหอโจวขึ้น ในสมัยราชวงศ์ถัง เมืองนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองหลินเหออีกครั้งในปี ค.ศ. 742 และกลับมาใช้ชื่อเหอโจวอีกครั้งในปี ค.ศ. 758 ในช่วงยุคห้าราชวงศ์ อาณาจักรฉู่ได้เข้ายึดครองพื้นที่นี้ (ค.ศ. 908–913) ในสมัยราชวงศ์ซ่ง เหอโจวเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองกวางหนานตะวันตก และในสมัยราชวงศ์หยวน เหอโจวอยู่ภายใต้การปกครองของสำนักงานมณฑลกวางซี
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1377 เหอโจวถูกยุบและแทนที่ด้วยอำเภอเหอ ภายใต้การปกครองของมณฑลผิงเล่อ ทำให้เหอโจวโบราณสิ้นสุดลง ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง มณฑลผิงเล่อได้ปกครองอำเภอเหอ จ้าวผิง ฟู่ฉวน และตำบลซินตู
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1912 ตำบลซินตูได้กลายเป็นอำเภอซินตู ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1913 ถึง ค.ศ. 1932 อำเภอต่างๆ ในพื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของเขตการปกครองและเขตทหารต่างๆ ในปี ค.ศ. 1940 ได้มีการจัดตั้งเขตตรวจสอบการปกครองที่สองขึ้น โดยมีที่ทำการอยู่ที่บาบู อำเภอเหอ
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 พื้นที่เหอโจวได้รับการปลดปล่อย เขตการปกครองผิงเล่อถูกจัดตั้งขึ้นที่เมืองปาปู ในปี พ.ศ. 2491 เขตพิเศษผิงเล่อถูกแทนที่ด้วยเขตพิเศษอู๋โจว ในปี พ.ศ. 2540 อำเภอเหอถูกยุบ และมีการจัดตั้งเมืองเหอโจวขึ้นเป็นเมืองระดับอำเภอ ในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2545 สภาแห่งรัฐอนุมัติให้จัดตั้งเมืองเหอโจวเป็นเมืองระดับจังหวัด ในปี พ.ศ. 2559 เขตผิงกุ้ยได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนธันวาคม 2025 เมืองเหอโจวประกอบด้วย 2 เขต 2 อำเภอ และ 1 เขตปกครองตนเอง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนเหอโจว เขตบาบู
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองเหอโจวตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลกวางซี บริเวณรอยต่อของมณฑลหูหนาน กวางตุ้ง และกวางซี โดยมีพรมแดนติดกับมณฑลกวางตุ้งทางทิศตะวันออก มณฑลหูหนานทางทิศเหนือ เมืองกุ้ยหลินทางทิศตะวันตก และเมืองอู๋โจวทางทิศใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 11,753 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นประมาณ 5.01% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลกวางซี
ธรณีวิทยา
ประวัติทางธรณีวิทยาของเหอโจวย้อนกลับไปประมาณ 800 ล้านปี ในช่วงปลายยุคโปรเทโรโซอิก วิวัฒนาการของแผ่นเปลือกโลกดำเนินไปจากระยะธรณีแอ่งที่ไม่เสถียรไปสู่ระยะพาราแพลตฟอร์มที่ค่อนข้างเสถียร โดยการเกิดเทือกเขาคาเลโดเนียน อินโดซิเนียน หยานซาน และหิมาลัย เป็นเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุด
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศเหนือไปทิศใต้ มีภูเขาและเนินเขาสูงชันต่อเนื่องกัน ประมาณ 70% ของแอ่งระหว่างภูเขาเป็นพื้นที่หินปูน จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาเป่ยไคติง ที่ความสูง 1,857 เมตร ในอำเภอฝูฉวน
ภูมิอากาศ
เมืองเหอโจวมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 19.5–20.2 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 1,561.7–1,992.6 มิลลิเมตร และช่วงเวลาปลอดน้ำค้างแข็งนานกว่า 320 วัน
อุทกวิทยา
มณฑลเหอโจวมีแม่น้ำ 80 สาย โดยแต่ละสายมีลุ่มน้ำขนาดเกิน 50 ตารางกิโลเมตร ส่วนใหญ่อยู่ในระบบแม่น้ำซีเจียงของแม่น้ำเพิร์ล แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำกุ้ย (ยาว 103 กิโลเมตรในจ้าวผิง) และแม่น้ำเหอ (ยาว 252 กิโลเมตรในเหอโจว) ทรัพยากรน้ำบาดาลมีปริมาณรวม 2.98 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีระบบแม่น้ำใต้ดินที่กว้างขวางในพื้นที่หินปูนทางตอนเหนือ
ดิน
เหอโจวมีดิน 9 ประเภท ได้แก่ ดินนา ดินแดง และดินเหลือง โดยมี 19 ชนิดย่อย และ 175 ชนิดของดิน
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติทางอุตุนิยมวิทยาหลักๆ ได้แก่ น้ำท่วมและภัยแล้ง โดยภัยแล้งในฤดูใบไม้ร่วงเกิดขึ้นบ่อยที่สุด และน้ำท่วมในฤดูร้อนมักส่งผลกระทบต่อพื้นที่ริมแม่น้ำ ในเดือนเมษายน ปี 2024 ฝนตกหนักทำให้เกิดน้ำท่วมและดินถล่มในอำเภอบาบู โดยมีปริมาณน้ำฝนสูงถึง 200.5 มิลลิเมตร
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
ข้อมูล ณ ปี 2022 ระบุว่า พื้นที่ทั้งหมดมีประมาณ 1.1753 ล้านเฮกตาร์ ซึ่งรวมถึงพื้นที่เพาะปลูก 116,700 เฮกตาร์ และพื้นที่ป่า 897,500 เฮกตาร์
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำเฉลี่ยหลายปีรวมทั้งสิ้น 12.0 พันล้านลูกบิดเมตร (น้ำบาดาล: 2.98 พันล้านลูกบิดเมตร) โดยมีปริมาณน้ำไหลเข้าเฉลี่ยปีละ 14.85 พันล้านลูกบิดเมตร อ่างเก็บน้ำกุ้ยซือ (สร้างในปี 1966) มีความจุรวม 595 ล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรแร่
มีการระบุแร่ธาตุมากกว่า 60 ชนิดในแหล่งแร่ 111 แห่ง ซึ่งรวมถึงถ่านหิน เหล็ก แมงกานีส ทังสเตน ดีบุก ทองคำ เงิน และแร่หายาก โดยแร่หายาก หินแกรนิตประดับ และแร่โวลลาสโตไนต์มีปริมาณสำรองมากที่สุดในกวางซี
ทรัพยากรความร้อนใต้พิภพ
ณ ปี 2020 มีการค้นพบบ่อน้ำพุร้อน 13 แห่ง โดย 7 แห่งมีอุณหภูมิสูงกว่า 42 องศาเซลเซียส รวมถึงบ่อน้ำพุร้อนซีซีที่มีอุณหภูมิสูงถึง 86 องศาเซลเซียส
ทรัพยากรชีวภาพ
เหอโจวมีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 477 ชนิด กระจายอยู่ใน 32 อันดับ และ 122 วงศ์ รวมถึงนก 302 ชนิด สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ 11 ชนิด ได้แก่ นกไก่ฟ้าท้องเหลือง จิ้งจกจระเข้จีน และงูเหลือม พืชมีท่อลำเลียงในป่ากว่า 2,300 ชนิด คิดเป็นประมาณ 27% ของพืชทั้งหมดในกวางซี เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 5 แห่งช่วยปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพ รวมถึงเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติฉีฉง
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 1.9863 ล้านคน ลดลง 2,900 คนจากปีก่อนหน้า อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 52.52% อัตราการเกิดอยู่ที่ 9.02 ต่อพันคน และอัตราการตายอยู่ที่ 8.89 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
เมืองเหอโจวเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 42 กลุ่ม โดยมีชาวฮั่น ชาวจ้วง ชาวเหยา และชาวเหมียวเป็นประชากรดั้งเดิม ประชากรชาวเหยามีจำนวน 258,700 คน (12.89%) ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุด เมืองนี้มีเขตปกครองตนเองของชาวเหยา 1 แห่ง และตำบลของชาวเหยา 5 แห่ง
ภาษา
มีภาษาถิ่นเกือบ 30 ภาษา ครอบคลุมกลุ่มภาษาจีนหลัก 6 กลุ่ม (กวางตุ้ง, ฮักกา, แมนดารินตะวันตกเฉียงใต้, เซียง, หมิ่น และภาษาท้องถิ่น) บวกกับภาษาชนกลุ่มน้อยอีก 3 ภาษา (จ้วง, เมี่ยน และเปียว) ภาษาจีนกวางตุ้งมีการใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด ส่วนภาษาฮักกาทำหน้าที่เป็นภาษากลางที่สำคัญ
ความเชื่อทางศาสนา
ในปี 2022 เมืองเหอโจวมีองค์กรทางศาสนาสองแห่ง ได้แก่ สมาคมพุทธศาสนา (ก่อตั้งในปี 2014) และคณะกรรมการขบวนการรักชาติสามตนเองของคริสเตียน (ก่อตั้งในปี 2022)
การเมือง
รัฐบาลเทศบาลเมืองเหอโจวบริหารงานภายใต้ระบบนายกเทศมนตรีและสภาประชาชนภายในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
อุตสาหกรรมหลักนำโดยภาคเกษตรกรรม อุตสาหกรรมรองเน้น 7 ภาคส่วนสำคัญ ได้แก่ พลังงานไฟฟ้า ป่าไม้ เหมืองแร่ อิเล็กทรอนิกส์ และวัสดุใหม่ และอุตสาหกรรมบริการนำโดยภาคการท่องเที่ยว ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 100.674 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3% โดยสามภาคส่วนหลักมีส่วนร่วม 19.3%, 34.8% และ 45.9% ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 50,647 หยวน (ประมาณ 6,990 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 4.87 พันล้านหยวน (ประมาณ 672 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.9% รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 31,149 หยวน (ประมาณ 4,300 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 621,200 ตัน เพิ่มขึ้น 0.4% จากพื้นที่เพาะปลูก 1.7935 ล้านหมู่ ผลผลิตผักอยู่ที่ 3.0658 ล้านตัน และผลผลิตผลไม้อยู่ที่ 1.7882 ล้านตัน การผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 247,800 ตัน เพิ่มขึ้น 12.5% โดยมีการชำแหละสุกรจำนวน 2.4076 ล้านตัว
อุตสาหกรรมรอง
เหอโจวเป็นผู้นำด้านอุตสาหกรรมแคลเซียมคาร์บอเนตในประเทศจีน โดยมีสถานประกอบการกว่า 600 แห่งที่สร้างผลผลิตรวมกว่า 32 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โมเดลเศรษฐกิจหมุนเวียน "หินหนึ่งก้อน ใช้ได้หลายอย่าง" ครอบคลุมการทำเหมือง การผลิตหินธรรมชาติ ผงแคลเซียมคาร์บอเนต หินเทียม วัสดุผสม และการใช้ประโยชน์จากของเสีย ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมโดยรวมอยู่ที่ 29.307 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.4%
อุตสาหกรรมบริการ
การท่องเที่ยวเป็นผู้นำในภาคบริการ โดยใช้รูปแบบการบูรณาการแบบ "ความสามัคคีทางชาติพันธุ์บวกการท่องเที่ยว" ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการอยู่ที่ 46.224 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.1% ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 23.699 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.27 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% การนำเข้าและส่งออกรวมกันอยู่ที่ 3.166 พันล้านหยวน (ประมาณ 437 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.5% การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 45.05 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 50.1% จำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติที่พักค้างคืนและรายจ่ายด้านการท่องเที่ยวระหว่างประเทศเติบโตขึ้น 178.7% และ 165.6% ตามลำดับ
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
นิคมอุตสาหกรรมที่สำคัญ ได้แก่ เขตอุตสาหกรรมเหอโจวหวังเกา (ฐานสาธิตแคลเซียมคาร์บอเนตมูลค่าพันล้านหยวน) นิคมอุตสาหกรรมกว่างซีตงหรง (บริเวณจุดเชื่อมต่อระหว่างหูหนาน กวางตุ้ง และกว่างซี) และนิคมอุตสาหกรรมเชิงนิเวศเหอโจว (เน้นการวิจัยและพัฒนาแคลเซียมคาร์บอเนตและวัสดุก่อสร้างใหม่)
บริการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 โครงการวิจัยและพัฒนาในระดับเขตปกครองตนเอง 29 โครงการ ได้รับเงินทุนสนับสนุน 27.75 ล้านหยวน โดยมีสถาบันวิจัย 5 แห่ง และบุคลากร 137 คน
การศึกษา
เมืองเหอโจวมีระบบการศึกษาแบบครบวงจร ตั้งแต่ระดับก่อนวัยเรียนจนถึงระดับอุดมศึกษา
บริการด้านวัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2568 เมืองเหอโจวมีครัวเรือนที่มีโทรทัศน์ดิจิทัล 50,300 ครัวเรือน การครอบคลุมทางวิทยุอยู่ที่ 98.96% และการครอบคลุมทางโทรทัศน์อยู่ที่ 99.44%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2025 เมืองเหอโจวมีสถานพยาบาล 1,349 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 39 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 15,634 คน และเตียงผู้ป่วย 13,599 เตียง โรงพยาบาลประชาชนเหอโจว ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1926 เป็นโรงพยาบาลทั่วไประดับ 3A ของประเทศ
กีฬา
ในปี 2025 นักกีฬาจากเหอโจวคว้าเหรียญรางวัล 232 เหรียญในการแข่งขันระดับชาติ โดยเป็นเหรียญทอง 82 เหรียญ
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2025 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพพนักงานในเมือง 230,000 คน และโครงการประกันสุขภาพผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 1.9 ล้านคน ผู้เข้าร่วมโครงการบำนาญพนักงานในเมืองมีจำนวน 313,000 คน และมีการจ้างงานใหม่ในเมือง 14,700 คน เพิ่มขึ้น 19.2%
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 เมืองเหอโจวได้ดำเนินการปลูกป่าเสร็จสมบูรณ์ 24,500 เฮกเตอร์ ส่งผลให้มีพื้นที่ป่าปกคลุม 69.81% และมีปริมาณไม้ในป่า 79.8722 ล้านลูกบาศก์เมตร การบำบัดน้ำเสียในเขตเมืองมีประสิทธิภาพ 99.86% และการบำบัดขยะที่ไม่เป็นอันตรายมีประสิทธิภาพ 100%
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองเหอโจวมีทางด่วน 6 สาย ทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้ 322 กิโลเมตร บนแม่น้ำเหอและแม่น้ำกุย และทางรถไฟ ได้แก่ ทางรถไฟหลัวจ้าน (130 กิโลเมตร) และทางรถไฟความเร็วสูงกุย-กวง (110 กิโลเมตร) ในปี 2025 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 7,697.8 กิโลเมตร ปริมาณการขนส่งสินค้าอยู่ที่ 58.5213 ล้านตัน และจำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลอยู่ที่ 353,076 คัน
ทางหลวง
ทุกอำเภอมีทางด่วนเชื่อมต่อกันภายในปี 2019 โดยมีถนนลาดยาง 100% และมีบริการรถโดยสารประจำทางไปยังหมู่บ้านปกครองทั้ง 707 แห่ง ทางด่วนที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างมีทั้งหมด 6 สาย รวมระยะทาง 234 กิโลเมตร
ทางรถไฟ
ระยะทางของทางรถไฟเพิ่มขึ้นเป็น 243 กิโลเมตร ทางรถไฟความเร็วสูงกุ้ยกวงให้บริการเชื่อมต่อกับเขตเศรษฐกิจอ่าวใหญ่ได้ภายในหนึ่งชั่วโมง โดยจำนวนเที่ยววิ่งต่อวันเพิ่มขึ้นจาก 35 เที่ยวเป็น 90 เที่ยว และจำนวนผู้โดยสารต่อปีเพิ่มขึ้นจาก 1.05 ล้านคนเป็น 3.1 ล้านคน ในปี 2023 ส่วนของทางรถไฟที่เมืองเหอโจวได้รับการปรับปรุงความเร็วเป็น 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
การขนส่งทางน้ำ
เส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้หลักมีความยาวรวม 322 กิโลเมตร บนแม่น้ำเหอและแม่น้ำกุย โดยมีท่าเรืออยู่ที่จ้าวผิงและซินตู
ระบบขนส่งสาธารณะ
ในปี 2022 เมืองเหอโจวมีรถโดยสาร 488 คัน ให้บริการ 77 เส้นทาง รวมระยะทาง 2,628.2 กิโลเมตร ขนส่งผู้โดยสาร 32,800 คนต่อวัน ส่วนอำเภอฝูฉวนเป็นอำเภอแรกที่บรรลุเป้าหมายการใช้รถโดยสารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมครบ 100% ในทุกหมู่บ้านปกครองทั้ง 137 แห่ง
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
ภาพรวม
ผลงานวรรณกรรมมีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง ส่วนใหญ่เป็นผลงานของข้าราชการที่ถูกเนรเทศ ณ ปี 2023 เมืองนี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 รายการ และระดับเขตปกครองตนเอง 51 รายการ รวมถึงเครื่องแต่งกายของชาวเหยา เทศกาลเหยาปานหวาง เพลงผีเสื้อของชาวเหยา และระบำกลองเหยาหลง
วัฒนธรรมอาหาร
ประชากรชาวฮั่นในเมืองเหอโจวส่วนใหญ่บริโภคข้าวเป็นหลัก ในขณะที่ชาวเหยาในพื้นที่ภูเขาจะบริโภคข้าวโพดเป็นอาหารหลัก เสริมด้วยมันเทศและมันสำปะหลัง
ประเพณีเทศกาล
เทศกาลสำคัญ ได้แก่ เทศกาลปานหวัง ซึ่งเป็นเทศกาลรำลึกถึงบรรพบุรุษที่สำคัญที่สุดของชาวเหยา จัดขึ้นในวันที่ 16 ของเดือน 10 ตามปฏิทินจันทรคติ และเทศกาลซ่างเติ้ง (เทศกาลโคมไฟ) ในฝูฉวน ซึ่งเป็นประเพณีในสมัยราชวงศ์หมิงที่มีการแสดงระบำมังกรและการจัดแสดงโคมไฟ
ประเพณีเครื่องแต่งกาย
เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมได้รับการบันทึกไว้ในภาพประกอบบรรณาการของจักรพรรดิในสมัยราชวงศ์ชิง ซึ่งบรรยายถึงเครื่องแต่งกายอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวจ้วงที่ประดับด้วยเครื่องประดับเงิน และเครื่องแต่งกายของชาวเหยาที่ปักลวดลายอย่างประณีต
การสร้างสรรค์วรรณกรรม
ข้าราชการที่ถูกเนรเทศในสมัยราชวงศ์ถังและปัญญาชนในสมัยราชวงศ์ซ่ง เช่น ซู่ซือและหวงถิงเจี้ยน ได้ประพันธ์บทกวีเกี่ยวกับเหอโจว ซึ่งช่วยเผยแพร่ชื่อสถานที่ต่างๆ เช่น "หลินเหอ" และ "แม่น้ำกุ้ย" ผ่านบทกวี
ศิลปะ
ศิลปะดั้งเดิม ได้แก่ เพลงพื้นบ้านฮักกา ประเพณีการร้องเพลงและเต้นรำของชาวเหยา (ผลงานที่โดดเด่น ได้แก่ "เพลงผีเสื้อ") งิ้วกุ้ยจูซึ่งเป็นที่นิยมในปาปูและจงซาน และไฉ่เจ๋อ ซึ่งเป็นศิลปะพื้นบ้านแนวตลกในฝูฉวน
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ณ ปี 2022 เมืองเหอโจวมีหน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 4 แห่ง ได้แก่ เมืองโบราณหลินเหอ วัดหม่าหยิน สะพานฟู่ฉวนเหยา และบ้านเรือนปิดล้อมของตระกูลเจียงฮั่นแห่งเหอโจว
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ประกอบด้วยรายการระดับชาติ 4 รายการ ได้แก่ เครื่องแต่งกายของชาวเหยา เทศกาลเหยาปันหวาง เพลงผีเสื้อของชาวเหยา และระบำกลองหลงของชาวเหยา พร้อมด้วยรายการระดับเขตปกครองตนเองอีก 51 รายการ
สัญลักษณ์ท้องถิ่น
ดอกไม้ประจำเมืองคือดอกบัว ซึ่งได้รับการเลือกให้เป็นดอกไม้ประจำเมืองในปี 2012 เพื่อสะท้อนถึงมรดกของโจวตุนยี่ นักปรัชญาสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือและชาวเมืองกุ้ยหลิงผู้เขียน "ความรักในดอกบัว" ต้นไม้ประจำเมืองคือต้นการบูร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอายุยืนและความเป็นสิริมงคล
จุดชมวิว
ภาพรวม
สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สำคัญ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติภูเขากู่โป อุทยานแห่งชาติภูเขาต้ากู่ และป่าหินหยู ส่วนแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม ได้แก่ เมืองโบราณหวงเหยา และหมู่บ้านดั้งเดิมกว่า 30 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
เมืองโบราณหวงเหยา ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ของประเทศตั้งแต่ปี 2022 มีต้นกำเนิดมาจากสมัยราชวงศ์ซ่ง เมืองนี้อนุรักษ์อาคารสมัยหมิง-ชิงกว่า 300 หลัง บนพื้นที่ 16,000 ตารางเมตร พร้อมด้วยถนนปูหิน 8 สาย อุทยานแห่งชาติภูเขากู่โปครอบคลุมพื้นที่ 8,000 เฮกตาร์ โดยมียอดเขาสูงถึง 1,844 เมตร เมืองโบราณหลินเหอ ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น เป็นหนึ่งในสี่เมืองโบราณสำคัญของกวางซี และบ้านปิดล้อมของชาวฮักกาในเหลียนถาง สร้างขึ้นในปลายราชวงศ์ชิง มีห้อง 99 ห้องในอาคารทางเหนือและ 94 ห้องในอาคารทางใต้
อาหารท้องถิ่นและเมนูพิเศษ
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ถั่วดำหมักหวงเหยา (Huangyao Douchi) เป็นหนึ่งใน "สามสมบัติแห่งจ้าวผิง" ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ ส้มฟู่ฉวน (Fuchuan navel orange) มีชื่อเสียงในเรื่องสีสันสดใส รสหวาน และอุดมไปด้วยวิตามินซี จนได้รับรางวัลระดับชาติมาแล้วหลายรางวัล ชาจ้าวผิงได้รับรางวัลเหรียญทอง "ถ้วยหลู่หยู" และไวน์หวงเหยาโพลีโกนาตัม (Huangyao Polygonatum wine) ได้รับการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติในปี 2016
อาหารท้องถิ่นรสเลิศ
เนื้อหมักเกลือแบบภูเขาเหยาทำโดยการหมักเกลือและรมควันหมูบนเตาไฟ เนื้อหมักแบบตูเหยาในไหดินเผาสามารถเก็บรักษาได้นานหลายสิบปี เหอโจวมีอาหารยัดไส้ถึง 108 ชนิด อาหารว่างท้องถิ่น ได้แก่ ขนมทอดเติ้งจ้าน เป็ดต้มหนานเซียง และขนมข้าวทอด
การแลกเปลี่ยนภายนอก
เหอโจวส่งเสริมความร่วมมือระดับภูมิภาคอย่างแข็งขันภายในกรอบความร่วมมือชายแดนหูหนาน-กวางตุ้ง-กวางซี และยุทธศาสตร์การบูรณาการตะวันออก (ตงหรง)
บุคคลสำคัญ
โจว ตุนยี่ นักปรัชญาสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ก่อตั้งลัทธิขงจื๊อใหม่ เป็นชาวเมืองกุ้ยหลิง ในเขตบาบูในปัจจุบัน
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองเหอโจวได้รับการยอมรับว่าเป็นบ้านเกิดของชาวฮักกา บ้านเกิดชาที่มีชื่อเสียง บ้านเกิดหินแปลกตา บ้านเกิดส้ม และบ้านเกิดแห้วของจีน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง



พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม