ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองไบเซ่

เมืองไบเซ่

เมืองไป่เซ่ (Baise City) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ทางตะวันตกของกว่างซี บนต้นน้ำของแม่น้ำหยูเจียง มีพรมแดนติดกับเมืองเหวินซาน (Wenshan Province) ของมณฑลยูนนาน (Yunnan) ทางทิศตะวันตก

เมืองไบเซ่

เมืองไป่เซ่เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ทางตะวันตกของกว่างซี บนต้นน้ำของแม่น้ำหยูเจียง มีพรมแดนติดกับเมืองเหวินซาน มณฑลยูนนานทางทิศตะวันตก เมืองเฉียนซีหนาน มณฑลกุ้ยโจวทางทิศเหนือ เมืองหนานหนิงซึ่งเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองทางทิศตะวันออก และประเทศเวียดนามทางทิศใต้ ภูมิประเทศสูงทางทิศเหนือและทิศใต้ มีที่ราบต่ำตรงกลาง ลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน พื้นที่ทั้งหมด 36,300 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม 2568 เมืองไป่เซ่บริหารจัดการ 2 อำเภอ 8 ตำบล และดูแลเมืองระดับตำบล 2 แห่ง ณ สิ้นปี 2567 มีประชากร 3.4647 ล้านคน เมืองไป่เซ่เป็นเขตนำร่องการพัฒนาและการเปิดประเทศที่สำคัญระดับชาติ และเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในเขตเศรษฐกิจแม่น้ำไข่มุก-แม่น้ำซีเจียง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองนี้มีมูลค่า 210.134 พันล้านหยวน (ประมาณ 29.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่

ประวัติศาสตร์

ชื่อ "Baise" มาจาก "หมู่บ้าน Bose" ซึ่งเป็นคำในภาษาจ้วง หมายถึงสถานที่ที่ภูเขาและแม่น้ำมาบรรจบกันในภูมิประเทศที่ซับซ้อน ตามตำนานเล่าว่า ณ จุดบรรจบกันของแม่น้ำ Ejiang และ Chengbi มีสระน้ำลึกที่ไม่มีก้น ซึ่งหญิงชาวบ้านมักซักผ้าที่นั่น จึงเป็นที่มาของชื่อสถานที่แห่งนี้

ในสมัยยุคสงครามระหว่างรัฐ ดินแดนหลิงหนานเป็นที่รู้จักในชื่อดินแดนไป่เยว่ (ร้อยเยว่) และไป่เซ่ก็เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนนี้ ในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากรวมหลิงหนานเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ฉินซีฮวงได้ก่อตั้งสามมณฑล ได้แก่ กุ้ยหลิน หนานไห่ และเซียง โดยไป่เซ่เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเซียง ในช่วงปลายราชวงศ์ฉินและต้นราชวงศ์ฮั่น ไป่เซ่อยู่ภายใต้อาณาจักรหนานเยว่ หลังจากที่จักรพรรดิอู่แห่งฮั่นพิชิตหนานเยว่ได้ ไป่เซ่ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอเจิ้งซือในมณฑลหยูหลิน

ในสมัยราชวงศ์ชิง ในปีที่สามแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี (ค.ศ. 1664) เทียนโจวถูกจัดให้อยู่ในเขตปกครองซีเอิน ในปีที่เจ็ดแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิหย่งเจิ้ง (ค.ศ. 1729) ได้มีการจัดตั้งระบบอำเภอขึ้นในไป่เซ่ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "อำเภอไป่เซ่" โดยมีการก่อตั้งเมืองขึ้นในปีถัดมา ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิกวางซู (ค.ศ. 1875) ระบบตุ๋ซือ (หัวหน้าเผ่าพื้นเมือง) ถูกแทนที่ด้วยระบบการปกครองแบบปกติ และไป่เซ่ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรง ในปีแรกของสาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1912) อำเภอไป่เซ่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองไป่เซ่ และในปีถัดมาได้มีการปรับโครงสร้างใหม่เป็นอำเภอไป่เซ่ ในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1949 อำเภอไป่เซ่ได้รับการปลดปล่อย ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983 ด้วยการอนุมัติของสภาแห่งรัฐ อำเภอไป่เซ่จึงกลายเป็นเมืองไป่เซ่ (ระดับอำเภอ) เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2545 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองไป่เซ่ ซึ่งเป็นเมืองระดับจังหวัด

หน่วยงานบริหาร

ประวัติของกองพล

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2545 เขตหยูเจียงถูกจัดตั้งขึ้นโดยใช้พื้นที่การปกครองของเมืองไป่เซ่ระดับอำเภอเดิม เมืองนี้เดิมประกอบด้วย 12 เขตการปกครอง ได้แก่ เทียนหยาง เทียนตง ผิงกัว เต๋อเป่า จิงซี นาโป หลิงหยุน เล่ยเย่ ซีหลิน เทียนหลิน อำเภอปกครองตนเองหลงหลินเกอเหลา และเขตหยูเจียง ในปี พ.ศ. 2548 เมืองไป่เซ่ได้รวมและยุบเลิก 50 ตำบล ในปี พ.ศ. 2558 อำเภอจิงซีถูกยุบเลิกและแทนที่ด้วยเมืองจิงซีระดับอำเภอ ในปี พ.ศ. 2562 อำเภอเทียนหยางถูกยุบเลิกและแทนที่ด้วยเขตเทียนหยางของเมืองไป่เซ่ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 อำเภอผิงกัวถูกยุบเลิกและแทนที่ด้วยเมืองผิงกัวระดับอำเภอ

รายละเอียดแผนก

ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 เมืองไป่เซ่ปกครอง 2 เขต 8 อำเภอ และดูแลเมืองระดับอำเภออีก 2 แห่ง สำนักงานใหญ่ของเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 13 ถนนเซียงหยาง เขตโย่วเจียง

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองไป่เซ่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลกวางซี ติดกับมณฑลกุ้ยโจวทางทิศเหนือ มณฑลยูนนานทางทิศตะวันตก และประเทศเวียดนามทางทิศใต้ โดยมีเมืองหนานหนิงและฉงจั่วอยู่ทางทิศตะวันออก และเมืองเหอฉีอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 22 องศา 51 นาที ถึง 25 องศา 7 นาทีเหนือ และลองจิจูด 104 องศา 28 นาที ถึง 107 องศา 54 นาทีตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ 36,201 ตารางกิโลเมตร (ประมาณ 15% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลกวางซี) ห่างจากเมืองหนานหนิงซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลประมาณ 260 กิโลเมตร

ลักษณะภูมิประเทศ

ภูมิประเทศทอดยาว 320 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 230 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ โดยมีระดับความสูงมากกว่าทางเหนือและใต้ และมีพื้นที่ต่ำกว่าตรงกลาง ลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ พื้นที่ภูเขามีสัดส่วนประมาณ 95.4% ของพื้นที่ทั้งหมด (ภูเขาหินปูน 30% ภูเขาดิน 65.4%) ในขณะที่เนินเขาและที่ราบมีเพียง 4.6% ทำให้เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในแอ่งขนาดเล็กทั่วไป

ภูมิอากาศ

เมืองไบเซ่มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีแสงแดดและปริมาณน้ำฝนมาก ฤดูร้อนร้อนจัด และฤดูหนาวสั้น อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ระหว่าง 19.0 ถึง 22.1 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดอยู่ระหว่าง -2.0 ถึง 42.5 องศาเซลเซียส ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,906.6 ชั่วโมง และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,114.9 มิลลิเมตร โดยมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 357 วัน

อุทกวิทยา

แม่น้ำหยูเจียงไหลผ่านเมือง และมีแม่น้ำสายเล็กและกลางกว่า 40 สายกระจายอยู่ทั่วเมือง โดยมีพื้นที่ลุ่มน้ำรวมกว่า 50 ตารางกิโลเมตร ลำธารส่วนใหญ่ไหลจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ และไหลไปรวมกับแม่น้ำหยูเจียง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำซีเจียง ซึ่งเป็นสาขาของระบบแม่น้ำเพิร์ล แม่น้ำสาขาหลัก ได้แก่ แม่น้ำผู่ติง แม่น้ำไป่คัง แม่น้ำเจ้อเซียน และแม่น้ำหยางซู รวมถึงแม่น้ำเล่อหลี่และแม่น้ำเฉิงปี่ด้วย

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรพืช

ภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนของเมืองไบเซ่เอื้อต่อความหลากหลายทางชีวภาพของพืช โดยมีพืช 236 วงศ์ 955 สกุล และ 2,775 ชนิด เมืองนี้มีต้นไม้มากกว่า 2,700 ชนิด รวมถึงพันธุ์ไม้ที่มีค่า เช่น บูร์เรติโอเดนดรอน ไม้โรสวูด และพาราโชเรีย ไม้เศรษฐกิจในป่า ได้แก่ เฟอร์จีน สน โอ๊ค ไผ่ ต้นตัง ต้นคามิเลียน้ำมัน โป๊ยกั๊ก และชา ไม้ผล ได้แก่ มะม่วง ส้ม ลำไย ลิ้นจี่ และเกาลัด พืชสมุนไพรมีมากกว่า 110 ชนิด รวมถึงโสม ฮันนี่ซัคเคิล และเห็ดหลินจือ

ทรัพยากรสัตว์

อุทยานแห่งชาติไป่เซ่มีสัตว์ป่ามากกว่า 100 ชนิดอาศัยอยู่ สัตว์ป่าหายากที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ ลิงลอริส ลิงใบไม้ดำ เสือดาวลายเมฆ และตัวนิ่มจีน ซึ่งกระจายตัวอยู่ในเขตปกครองจิงซี ซีหลิน เทียนหลิน หลิงหยุน และนาโป

ทรัพยากรแร่

บริษัท Baise ได้ค้นพบแร่ธาตุ 57 ชนิด โดย 31 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว และ 22 ชนิดกำลังอยู่ระหว่างการขุดเจาะ ปริมาณสำรองของแร่บอกไซต์มีมากกว่า 10 พันล้านตัน (ประมาณ 30% ของปริมาณสำรองทั้งหมดของจีน) โดยมีศักยภาพของทองคำสูงถึง 400 ตัน ถ่านหิน 600 ล้านตัน และแมงกานีส 50 ล้านตัน มูลค่าศักยภาพของทรัพยากรแร่คาดการณ์อยู่ที่ประมาณ 300 พันล้านหยวน (ประมาณ 41.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) แร่บอกไซต์คิดเป็น 99% ของปริมาณสำรองในกวางซี แร่แกลเลียม 99% และทองคำ 60%

ประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020) ประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองไป่เซ่มีจำนวน 3,571,505 คน เพิ่มขึ้น 104,747 คน (3.02%) จากสำมะโนประชากรปี 2010 ณ สิ้นปี 2024 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 4.2149 ล้านคน และประชากรที่อาศัยอยู่จริงมีจำนวน 3.4647 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 47.22% เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์กว่า 50 กลุ่ม โดยชาวจ้วงเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิม

การเมือง

รัฐบาลเทศบาลเมืองไป่เซ่บริหารงานภายใต้ระบบสภาประชาชน นำโดยนายกเทศมนตรีและคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเทศบาล หน้าที่ทางการเมืองที่สำคัญ ได้แก่ การบริหารเขต อำเภอ และเมืองระดับอำเภอ ตลอดจนการประสานงานนโยบายการพัฒนาภูมิภาคและความร่วมมือข้ามพรมแดนกับประเทศสมาชิกอาเซียน

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองไป่เซ่มีมูลค่า 210.134 พันล้านหยวน (ประมาณ 29.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8% เมื่อคิดจากราคาคงที่ โดยแบ่งตามภาคส่วนได้ดังนี้: อุตสาหกรรมขั้นต้น 33.526 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.65 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.4%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 90.547 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.4%) และอุตสาหกรรมขั้นที่สาม 86.060 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.2%)

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 200.473 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.7%) โดยสามอุตสาหกรรมหลักมีส่วนร่วมคิดเป็น 16.8%, 44.0% และ 39.2% ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 57,494 หยวน (ประมาณ 7,960 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.1% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 15.563 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.16 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และรายจ่ายอยู่ที่ 48.487 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.73 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชครอบคลุม 259.61 พันเฮกเตอร์ ผลผลิตอยู่ที่ 1.1347 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.7%) ผลผลิตมะม่วงอยู่ที่ 1.2146 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 6.8%) ทำให้เมืองไป่เซ่เป็นแหล่งผลิตมะม่วงที่ใหญ่ที่สุดของจีน ผลผลิตเนื้อหมู เนื้อวัว และเนื้อแกะรวมอยู่ที่ 289,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 0.6%) โดยมีการชำแหละสุกร 2.1656 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 3.8%) ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 103,600 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.1%)

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมโดยรวมเติบโต 8.3% โดยมูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 8.8% ภาคการผลิตเติบโต 10.4% ขณะที่ภาคเหมืองแร่ลดลง 11.7% กำไรของภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่พุ่งสูงขึ้น 3.1 เท่า เป็น 22.501 พันล้านหยวน ส่วนมูลค่าเพิ่มของภาคก่อสร้างลดลง 5.7%

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมทั้งสิ้น 48.841 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.78 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) การค้าปลีกในเมืองเติบโต 2.6% และการค้าปลีกในชนบทเติบโต 4.1% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมทั้งสิ้น 43.999 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.11 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 34.5%) โดยเป็นการส่งออก 39.051 พันล้านหยวน และการนำเข้า 4.948 พันล้านหยวน การค้ากับประเทศในกลุ่มอาเซียนมีมูลค่ารวม 37.441 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 21.6%) ยอดเงินฝากของสถาบันการเงิน ณ สิ้นปีอยู่ที่ 231.291 พันล้านหยวน (ประมาณ 32.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และยอดเงินกู้อยู่ที่ 234.871 พันล้านหยวน (ประมาณ 32.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2024 เมืองนี้ได้ให้ทุนสนับสนุนโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวน 220 โครงการ รวมเป็นเงิน 16.8897 ล้านหยวน ได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งกวางซี 7 รางวัล มีวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติ 109 แห่ง และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน 91 แห่ง มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีสูงถึง 3.901 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 83.9%) มีการให้สิทธิบัตรทั้งหมด 976 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 121 ฉบับ

การศึกษา

ในปี 2024 การศึกษาระดับอาชีวศึกษาตอนปลายมีนักเรียนลงทะเบียน 6,319 คน โดยมีนักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ 18,846 คน โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไปมีนักเรียนลงทะเบียน 34,215 คน (นักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ 99,720 คน) โรงเรียนมัธยมต้นทั่วไปมีนักเรียนลงทะเบียน 55,146 คน (นักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ 168,027 คน) โรงเรียนประถมมีนักเรียนลงทะเบียน 53,445 คน (นักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ 329,530 คน) อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 99.2% และอัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมปลายโดยรวมอยู่ที่ 95.9% สถาบันหลัก ได้แก่ มหาวิทยาลัยไป่เซ่ มหาวิทยาลัยการแพทย์ชนชาติโย่วเจียง และวิทยาลัยอาชีวศึกษาไป่เซ่

วัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 14 คณะ ห้องสมุดสาธารณะ 13 แห่ง (มีผู้เข้าใช้บริการ 1.5229 ล้านครั้ง) และศูนย์วัฒนธรรม 13 แห่ง โครงการ 9 โครงการได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ และ 164 โครงการเป็นมรดกระดับภูมิภาค เมืองนี้มีสถานีวิทยุและโทรทัศน์ 12 แห่ง โดยมีอัตราการครอบคลุมทางวิทยุ 99.1% และทางโทรทัศน์ 99.6%

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2567 อำเภอไบเซ่มีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 2,684 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 72 แห่ง และศูนย์สุขภาพประจำตำบล 177 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์มีจำนวน 33,304 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 9,905 คน และพยาบาลวิชาชีพ 15,550 คน สถานพยาบาลมีเตียงผู้ป่วย 31,309 เตียง จำนวนผู้ป่วยนอกต่อปีรวม 14.5458 ล้านคน และผู้ป่วยที่ได้รับการปล่อยตัวออกจากโรงพยาบาล 1.0682 ล้านคน

กีฬา

ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีสถานที่จัดกิจกรรมกีฬาจำนวน 17,500 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 10.0699 ล้านตารางเมตร โดยเฉลี่ย 2.82 ตารางเมตรต่อประชากรหนึ่งคน

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2024 จำนวนผู้ถือบัตรประกันสังคมอยู่ที่ 4.0861 ล้านคน ประกันบำนาญสำหรับพนักงานในเมืองครอบคลุม 508,700 คน ประกันบำนาญสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทครอบคลุม 2.3651 ล้านคน และประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุม 3.9069 ล้านคน ประกันการว่างงานครอบคลุม 288,600 คน และประกันอุบัติเหตุจากการทำงานครอบคลุม 337,700 คน เงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำเป็นประโยชน์แก่ผู้อยู่อาศัยในเมือง 36,700 คน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 297,500 คน เมืองนี้ดำเนินการสถานดูแลผู้สูงอายุ 82 แห่ง โดยมีเตียง 6,872 เตียง

การขนส่ง

เมืองไป่เซ่มีระยะทางถนนสูงติดอันดับต้นๆ ของมณฑลกวางซี โดยมีทางรถไฟความเร็วสูงยูนนาน-กวางซีที่เปิดให้บริการอย่างเต็มรูปแบบแล้ว เส้นทางน้ำไป่เซ่-หนานหนิงได้รับการยกระดับจากชั้นที่ 6 เป็นชั้นที่ 3 โดยร่องน้ำเดินเรือหยูเจียงที่มีระวางบรรทุก 1,000 ตันนั้นสร้างเสร็จเกือบสมบูรณ์ เมืองนี้มีเส้นทางการบินพลเรือน 6 ​​เส้นทางเชื่อมต่อปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กวางโจว และเซินเจิ้น ท่าเรือหลงปังและผิงเมิ่งเป็นท่าเรือชั้นที่ 1 ของประเทศ โดยท่าเรือหลงปังเป็นเขตการค้าชายแดนจีน-เวียดนามที่ใหญ่ที่สุด

ณ สิ้นปี 2024 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 28,227 กิโลเมตร (รวมทางด่วน 1,245.3 กิโลเมตร) ระยะทางการให้บริการทางรถไฟอยู่ที่ 804 กิโลเมตร (รวมทางรถไฟความเร็วสูง 355 กิโลเมตร) ในปี 2024 การขนส่งผู้โดยสารทางทางหลวงให้บริการ 24.1274 ล้านเที่ยว การขนส่งสินค้า 125.6555 ล้านตัน และการขนส่งผู้โดยสารทางรถไฟ 6.9245 ล้านเที่ยว สนามบินไบเซ่รองรับผู้โดยสาร 136,500 คน และสินค้า 118.1 ตัน

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

เมืองไป่เซ่มีมรดกทางวัฒนธรรมอันอุดมสมบูรณ์ ซึ่งหล่อหลอมขึ้นจากลักษณะความเป็นเมืองพหุชาติพันธุ์และประวัติศาสตร์การปฏิวัติ เมืองนี้เป็นที่ตั้งของมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่สำคัญมากมาย รวมถึงมหากาพย์ปู้หลัวถัว งิ้วจ้วงเหนือ เพลงพื้นบ้านจ้วง การทอผ้าไหมจ้วง การร้องเพลงเหลียวเกอจ้วง การรำกลองสำริดเหยา และการรำสิงโตจ้วง ซึ่งทั้งหมดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ การลุกฮือของเมืองไป่เซ่เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1929 ซึ่งนำโดยเติ้งเสี่ยวผิงและผู้นำคนอื่นๆ ได้ก่อตั้งเมืองไป่เซ่ให้เป็นฐานที่มั่นสำคัญของการปฏิวัติในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน

จุดชมวิว

เมืองไป่เซ่มีแหล่งท่องเที่ยวที่หลากหลาย รวมถึงอุทยานอนุสรณ์การลุกฮือไป่เซ่สำหรับมรดกการปฏิวัติ หลุมยุบยักษ์ (tiankeng) หุบเขา และป่าดึกดำบรรพ์สำหรับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ หออนุสรณ์การลุกฮือไป่เซ่ อดีตกองบัญชาการกองทัพแดงที่ 7 พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์หยูเจียง ทะเลสาบเฉิงปี่ ป่าดึกดำบรรพ์ต้าหวางหลิง กลุ่มหลุมยุบยักษ์เล่ยต้าซีเว่ย หุบเขาใหญ่จิงซีถงหลิง พื้นที่ล่องแก่งหุบเขากู่หลงซาน พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเทียนหยางกานจวงซานบู่โหลวถัว และภูเขาพีระมิดชาหลิงหยุน

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

เมืองไป่เซ่มีชื่อเสียงในฐานะ "บ้านเกิดของมะม่วงในประเทศจีน" โดยมีมะม่วงเป็นผลผลิตทางการเกษตรที่เป็นเอกลักษณ์ นอกจากนี้ยังมีสินค้าขึ้นชื่ออื่นๆ เช่น โป๊ยกั๊ก น้ำมันตัง ชา และอาหารพื้นเมืองต่างๆ ที่สะท้อนถึงวัฒนธรรมหลากหลายของกลุ่มชาติพันธุ์ในภูมิภาคนี้

บุคคลที่มีชื่อเสียง

หวง เหวินซิ่ว (18 เมษายน 2532 - 17 มิถุนายน 2562) เกิดที่ตำบลเบเบ้ อำเภอเทียนหยาง เมืองไป่เซ่ เธอได้รับรางวัล "แบบอย่างแห่งชาติเพื่อการบรรเทาความยากจน" และเหรียญรางวัล 1 กรกฎาคม หลังเสียชีวิต เธอเสียชีวิตจากเหตุการณ์น้ำท่วมฉับพลันขณะเดินทางกลับจากภารกิจบรรเทาความยากจนในหมู่บ้านที่เธอทำหน้าที่เป็นเลขานุการคนแรก

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมืองไบเซ่ได้รับรางวัลเกียรติยศระดับชาติมากมาย รวมถึงรางวัลเมืองต้นแบบด้านการปลูกต้นไม้แห่งชาติ (2019), เมืองต้นแบบด้านการสนับสนุนสองทางแห่งชาติ (2020, 2025), เมืองที่มีความก้าวหน้าด้านการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจแห่งชาติ (2020), เมืองกิกะบิตแห่งชาติ (2021), เมืองสุขภาพแห่งชาติ (2022) และเมืองต้นแบบด้านการฟื้นฟูชนบทแห่งชาติ (2022)

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวลี่เจียงในกุ้ยหลิน

อุทยานธรรมชาติลี่เจียงในเมืองกุ้ยหลิน ตั้งอยู่ในเมืองกุ้ยหลิน เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ แม่น้ำลี่เจีย…

สองแม่น้ำและสี่ทะเลสาบ

อุทยานธรรมชาติสองแม่น้ำสี่ทะเลสาบ - เนินเขาช้าง ตั้งอยู่ในเมืองกุ้ยหลิน เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ อุท…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว