เมืองกุ้ยกัง
เมืองกุ้ยกัง หรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองดอกบัว เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกว่างซี ริมฝั่งแม่น้ำซีเจียงตอนกลาง ซึ่งเป็นแม่น้ำสายหลักของ...
เมืองกุ้ยกัง
เมืองกุ้ยกัง หรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองดอกบัว เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกว่างซีตามแนวแม่น้ำซีเจียงตอนกลาง ซึ่งเป็นแม่น้ำสายหลักของลุ่มแม่น้ำไข่มุก ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 109°11′–110°40′ ตะวันออก และลองจิจูด 22°39′–24°02′ เหนือ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 10,602 ตารางกิโลเมตร เมืองนี้บริหารจัดการ 3 เขต 1 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ ข้อมูลปี 2026 ระบุว่ามีประชากรทั้งหมด 5.6478 ล้านคน ภาษาหลักคือภาษาจีนและภาษาจ้วง โดยมีภาษาจีนถิ่นต่างๆ ได้แก่ ภาษาพื้นเมือง ภาษาฮักกา และภาษาจีนกลาง ภูมิประเทศของกุ้ยกังประกอบด้วยภูเขาเตี้ย เนินเขา และที่ราบลุ่มน้ำ ซึ่งสูงขึ้นจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ แม่น้ำซุนเจียงและแม่น้ำหยูเจียงไหลผ่านเมืองไปทางทิศตะวันออก ภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีปริมาณน้ำฝนมาก ฤดูร้อนยาวนาน และฤดูหนาวสั้น
กุ้ยกังเป็นเมืองโบราณที่ได้รับการพัฒนาใหม่เป็นเมืองสมัยใหม่ กว่า 2,200 ปีที่แล้ว หลังจากที่ฉินซีฮวงรวมจีนและจัดตั้งมณฑล 3 แห่งในภูมิภาคหลิงหนาน ที่ตั้งของมณฑลกุ้ยหลินก็อยู่ในบริเวณกุ้ยกังในปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตกได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหยูหลิน ในสมัยราชวงศ์ถังเป็นมณฑลกุ้ยโจว และในสมัยราชวงศ์หมิงเป็นอำเภอกุ้ยเซียน ในปี 1988 อำเภอได้รับการยกฐานะเป็นเมืองและเปลี่ยนชื่อเป็นกุ้ยกัง และในปี 1996 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับมณฑล ในปี 2013 ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองนำร่องอัจฉริยะระดับชาติ กุ้ยกังเป็นฐานการผลิตที่สำคัญสำหรับธัญพืชเชิงพาณิชย์ อ้อย ป่าไม้ และปศุสัตว์ในกวางซี รวมถึงเป็นเมืองอุตสาหกรรมที่กำลังเติบโต ในปี 2025 ภาคปฐมภูมิ ภาคทุติยภูมิ และภาคตติยภูมิเติบโตขึ้น 5.3%, 5.9% และ 5.6% ตามลำดับ โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองสูงถึง 162.844 พันล้านหยวน (ประมาณ 22.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยใช้อัตราแลกเปลี่ยน 1 ดอลลาร์สหรัฐ ≈ 7.2 หยวน ณ เดือนสิงหาคม 2026) กุ้ยกังเป็นเมืองที่มีการปลูกดอกบัวมาตั้งแต่สมัยโบราณ และเป็นแหล่งกำเนิดของการลุกฮือของอาณาจักรไท่ผิง เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญในกวางซี และเป็นเมืองหลักของเข็มขัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศซีเจียง มีสถานที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมมากมาย เช่น โบราณสถานปูซาน สุสานฮั่นหลัวโบวาน และวัดหนานซานที่มีอายุหลายพันปี ในปี 1993 กุ้ยกังได้รับการกำหนดให้เป็นท่าเรือเปิดชั้น 1 ของประเทศ และเป็นสถานีปลายทางของท่อส่งน้ำมันและก๊าซจีน-เมียนมาร์ ทำให้เป็นเมืองท่าแห่งแรกในระบบแม่น้ำเพิร์ลที่มีปริมาณการขนส่งเกิน 100 ล้านตัน ในเดือนกรกฎาคม ปี 2026 พายุไต้ฝุ่นเมย์แซกได้นำพาฝนตกหนักและน้ำท่วมมาสู่เมือง
ประวัติศาสตร์
จากหลักฐานทางโบราณคดีที่เซียงซีโจว ในอำเภอผิงหนาน พบว่าการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในพื้นที่กุ้ยกังมีมาประมาณ 8,000 ปี ก่อนสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่าซีโอวและลั่วเยว่
ในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลกุ้ยหลิน ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นของการรวมเข้ากับระบบการบริหารของรัฐบาลกลาง ในช่วงปลายราชวงศ์ฉินและต้นราชวงศ์ฮั่น พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรหนานเยว่ ในปี ค.ศ. 111 ก่อนคริสต์ศักราช พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นอำเภอพูซาน อาลิน และกวงหยู ในมณฑลหยูหลิน และอำเภอเมิ่งหลิง ในมณฑลชางหวู่ จากนั้นจนถึงต้นราชวงศ์ใต้ พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลหยูหลิน กุ้ยผิง และหย่งผิง ตามลำดับ
ในปี ค.ศ. 523 เมืองติงโจวถูกก่อตั้งขึ้น ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นหนานติงโจว โดยมีการนำระบบการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นสามระดับมาใช้ ในสมัยราชวงศ์สุย หนานติงโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นหยินโจวและมีการปรับโครงสร้างการปกครองหลายครั้ง ในสมัยราชวงศ์ถัง มีหน่วยงานการปกครองหลายหน่วยต่อเนื่องกัน ได้แก่ หนานหยินโจว (ต่อมาคือ กุ้ยโจว) หยานโจว ซุนโจว กงโจว หลินโจว และซีถังโจว ซึ่งสืบทอดต่อมาในสมัยห้าราชวงศ์ภายใต้ราชวงศ์ฮั่นใต้
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง ซิถังโจวถูกรวมเข้ากับกงโจว จากนั้นกงโจวก็ถูกรวมเข้ากับซุนโจว ในช่วงปลายราชวงศ์ซ่ง พื้นที่นี้มีการแบ่งเขตสองระดับ คือ กุ้ยโจวปกครองอำเภอหยูหลิน และซุนโจวปกครองอำเภอกุ้ยผิงและผิงหนาน ราชวงศ์หยวนได้เปลี่ยนชื่อซุนโจวเป็นเส้นทางซุนโจว ราชวงศ์หมิงได้เปลี่ยนเส้นทางซุนโจวเป็นมณฑลซุนโจว และลดฐานะกุ้ยโจวเป็นอำเภอกุ้ยเซียน ในช่วงปลายราชวงศ์หมิง มณฑลซุนโจวปกครองอำเภอกุ้ยผิง กุ้ยเซียน และผิงหนาน ในปี ค.ศ. 1729 อำเภออู๋ซวนถูกโอนไปอยู่ในมณฑลซุนโจว
ในปี 1913 มณฑลซุนโจวถูกยุบเลิก หลังจากที่กวางซีได้รับเอกราชในปี 1949 กุ้ยเซียนเป็นส่วนหนึ่งของเขตพิเศษหยูหลิน ในขณะที่ผิงหนานและกุ้ยผิงเป็นส่วนหนึ่งของเขตพิเศษอู๋โจว ทั้งสองแห่งถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นเขตพิเศษหรงเซียนในปี 1951 และต่อมากุ้ยเซียนก็ถูกส่งคืนกลับมา ในปี 1958 เขตพิเศษหรงเซียนถูกแบ่งใหม่ ในเดือนธันวาคม 1988 กุ้ยเซียนถูกยุบเลิกและมีการจัดตั้งเมืองกุ้ยกังระดับอำเภอขึ้น ในเดือนตุลาคม 1995 เมืองกุ้ยกังระดับมณฑลได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ
เมืองกุ้ยกังเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในเขตเศรษฐกิจแม่น้ำเพิร์ล-ซีเจียง และเป็นประตูสู่ทะเลที่สำคัญสำหรับภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ท่าเรือกุ้ยกังเป็นท่าเรือแม่น้ำภายในประเทศที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกของจีน เป็นท่าเรือเปิดระดับ 1 ของประเทศ เป็นโครงการนำร่องเมืองอัจฉริยะระดับชาติ และเป็นจุดสิ้นสุดของท่อส่งน้ำมันและก๊าซจีน-เมียนมาร์
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2538 เขตปกครองระดับอำเภอกุ้ยกังถูกยุบ และมีการจัดตั้งเขตปกครองระดับอำเภอกังเป่ยและกังหนานขึ้นแทน ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองระดับอำเภอฉินถางขึ้น โดยแบ่งพื้นที่ออกเป็นสองส่วนจากพื้นที่เดิมของเขตปกครองกังเป่ย
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 เมืองกุ้ยกังประกอบด้วยเขตเทศบาล 3 เขต (กังเป่ย กังหนาน และฉินถาง) อำเภอ 1 แห่ง (ผิงหนาน) และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง (กุ้ยผิง) ซึ่งรวมถึงตำบล 7 แห่ง เมือง 55 แห่ง และตำบล 12 แห่ง (รวมตำบลชนเผ่า 2 แห่ง) มีชุมชน 105 แห่ง และหมู่บ้าน 1,065 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 888 ถนนเหอเฉิง เขตกังเป่ย
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองกุ้ยกังตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกวางซี บริเวณตอนกลางของแม่น้ำซีเจียง ครอบคลุมพื้นที่ 10,602 ตารางกิโลเมตร มีพรมแดนติดกับเมืองอู๋โจวทางทิศตะวันออก เมืองหยูหลินทางทิศใต้ เมืองหนานหนิงทางทิศตะวันตก และเมืองไหลปินทางทิศเหนือ
ภูมิประเทศ
เมืองกุ้ยกังตั้งอยู่บริเวณแนวโค้งด้านหน้าของแถบธรณีวิทยาของมณฑลกวางซี ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือจะสูงกว่า และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จะต่ำกว่า ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ติดกับด้านตะวันตกเฉียงใต้ของเทือกเขาต้าเหยาซาน ขณะที่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเทือกเขาซีว่านต้าซาน
ภูมิอากาศ
เมืองกุ้ยกังตั้งอยู่ทางใต้ของเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน คือ อบอุ่น ชื้น มีปริมาณน้ำฝนมาก ฤดูร้อนยาวนาน และฤดูหนาวสั้น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ประมาณ 21 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดอยู่ที่ 39.7 องศาเซลเซียส และต่ำสุดอยู่ที่ -3.4 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ประมาณ 1,500 มิลลิเมตร โดย 75% ของปริมาณน้ำฝนทั้งหมดตกในช่วงเดือนเมษายนถึงสิงหาคม
อุทกวิทยา
แม่น้ำสายหลักและสายสาขาของระบบแม่น้ำซีเจียงมาบรรจบกันที่เมืองกุ้ยกัง แม่น้ำเฉียนเจียงและแม่น้ำหยูเจียงมาบรรจบกันประมาณ 2 กิโลเมตรทางตอนล่างของเมืองกุ้ยผิง ก่อให้เกิดแม่น้ำซุนเจียง แม่น้ำหยูเจียงไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 185 กิโลเมตร ในขณะที่แม่น้ำเฉียนเจียงและแม่น้ำซุนเจียงไหลผ่านเป็นระยะทาง 60 กิโลเมตรและ 80 กิโลเมตรตามลำดับ
ดิน
ดินใน Guigang ประกอบด้วย 5 ประเภทหลัก ได้แก่ ดินนา ดินแดงลูกรัง ดินหินปูน ดินสีม่วง และดินตะกอน โดยมี 14 ประเภทย่อย 46 สกุลดิน และ 132 ชนิดดิน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
แม่น้ำสายหลักสามสาย ได้แก่ แม่น้ำหยูเจียง แม่น้ำเฉียนเจียง และแม่น้ำซุนเจียง มาบรรจบกันที่เมืองกุ้ยกัง โดยมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำรวมกันมากกว่า 2.1 ล้านกิโลวัตต์ ศูนย์กลางการเดินเรือซีเจียง (ระยะที่ 1 และ 2) ผลิตไฟฟ้าได้มากกว่า 1.1 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมงต่อปี โครงการอนุรักษ์น้ำช่องเขาต้าเติ้ง ซึ่งมีกำลังการผลิตติดตั้ง 1.2 ล้านกิโลวัตต์ ได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติแล้ว
ทรัพยากรแร่
มณฑลกุ้ยกังมีทรัพยากรแร่ธาตุมากกว่า 60 ชนิด แหล่งสำรองกิบไซต์ (บอกไซต์ไตรไฮเดรต) มีปริมาณมากที่สุดในประเทศที่ 200 ล้านตัน ซึ่งเป็นแร่คุณภาพสูง อยู่ตื้น และสกัดได้ง่าย ทรัพยากรสำคัญอื่นๆ ได้แก่ แมงกานีส (2.174 ล้านตัน) ตะกั่ว-สังกะสี (1.749 ล้านตัน) ดีบุก (7,000 ตัน) ถ่านหิน (3.04 ล้านตัน) หินปูน (มากกว่า 200 พันล้านตัน) และหินแกรนิต (มากกว่า 10 พันล้านตัน) ทองคำและยูเรเนียมได้รับการกำหนดให้เป็นโครงการเหมืองแร่ระดับชาติ
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2023 ประชากรที่ลงทะเบียนของเมืองกุ้ยกังมีจำนวน 5.6475 ล้านคน ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 4.3088 ล้านคน โดยมีประชากรในเขตเมือง 2.2478 ล้านคน คิดเป็นอัตราการเป็นเมืองร้อยละ 52.2 อัตราการเกิดอยู่ที่ร้อยละ 8.96 และอัตราการตายอยู่ที่ร้อยละ 7.83 ส่งผลให้อัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ร้อยละ 1.13
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองกุ้ยกังเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 23 กลุ่ม (3 กลุ่มตั้งถิ่นฐานมานานแล้ว) โดยส่วนใหญ่เป็นชาวจ้วง ชาวฮั่น และชาวเหยา ในปี 2550 กลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อยมีจำนวน 773,000 คน (คิดเป็น 16.72% ของประชากรทั้งหมด) ซึ่งรวมถึงชาวจ้วง 692,000 คน (14.97%) และชาวเหยา 77,000 คน (1.67%) เมืองนี้มีเขตเทศบาลของกลุ่มชาติพันธุ์ 2 แห่ง ได้แก่ เขตเทศบาลชาวเหยาหลี่ และเขตเทศบาลชาวเหยากัวอัน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 เมืองกุ้ยกังมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 156.559 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.3% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยแบ่งตามภาคส่วน: อุตสาหกรรมขั้นต้น 29.988 พันล้านหยวน (4.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 47.228 พันล้านหยวน (6.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.2%) และอุตสาหกรรมขั้นที่สาม 79.343 พันล้านหยวน (11.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.7%) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 31,824 หยวน (ประมาณ 4,420 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% ประชากรในเมืองมีรายได้ 40,867 หยวน (5,676 ดอลลาร์สหรัฐ) และประชากรในชนบทมีรายได้ 22,370 หยวน (3,107 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 6.071 พันล้านหยวน (ประมาณ 843 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายจ่ายอยู่ที่ 32.375 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดย 83.6% ถูกจัดสรรให้กับภาคส่วนที่เกี่ยวข้องกับการดำรงชีพ การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.8%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตรวมของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 48.6 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.5003 ล้านตัน ผัก 2.5174 ล้านตัน ผลไม้ 703,300 ตัน การเก็บเกี่ยวไม้ 3.8413 ล้านลูกบาศก์เมตร และการฆ่าสุกรมีชีวิต 3.7206 ล้านตัว
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 2.8% ภาคเหมืองแร่เติบโต 71.4% ภาคการผลิตเติบโต 2.9% ในขณะที่ภาคพลังงาน ความร้อน ก๊าซ และน้ำประปา ลดลง 6.3% ผลิตภัณฑ์ที่มีการเติบโตที่สำคัญ ได้แก่ น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ +101.4% เครื่องนุ่งห่ม +74% หินปูน +63.6% และแผ่นใยสังเคราะห์ +9.3%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ภาคบริการเติบโต 4.7% ภาคค้าส่งและค้าปลีกเติบโต 10.2% ภาคขนส่งและคลังสินค้า 3.8% ภาคที่พักและอาหาร 4.7% ภาคการเงิน 3.5% และภาคบริการอื่นๆ 5.5% ปริมาณการขนส่งสินค้าทางน้ำเติบโต 15.1% และปริมาณการผ่านท่าเรือเติบโต 4.2% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมเติบโต 4.2% การค้าต่างประเทศมีมูลค่า 4.975 พันล้านหยวน (ประมาณ 691 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.5% โดยมีการนำเข้า 2.607 พันล้านหยวน (362 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 16.0%) ณ เดือนธันวาคม 2024 ยอดเงินฝากหยวนอยู่ที่ 241.515 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.3% และยอดเงินกู้คงเหลืออยู่ที่ 223.72 พันล้านหยวน (31.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.4% ในปี 2023 รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 4.682 พันล้านหยวน (ประมาณ 650 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.3%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023 เมืองกุ้ยกังมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลใช้ได้ 800 รายการ และการอนุมัติสิทธิบัตร 1,959 รายการ มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาทางเทคนิคสูงถึง 1.997 พันล้านหยวน และมีบุคลากรด้านวิชาชีพและเทคนิค 68,300 คน
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2023 เมืองกุ้ยกังมีโรงเรียนอาชีวศึกษา โรงเรียนมัธยมศึกษา และโรงเรียนประถมศึกษา รวม 1,039 แห่ง มีนักเรียน 1.0907 ล้านคน และครูประจำ 54,400 คน นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนอนุบาล 1,212 แห่ง มีเด็ก 182,300 คน อัตราการเข้าเรียนของเด็กวัยเรียนอยู่ที่ 101.88%
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2023 เมืองกุ้ยกังมีห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 5 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 74 แห่ง และสถานที่เล่นกีฬา 21,590 แห่ง จำนวนหนังสือในห้องสมุดรวมทั้งสิ้น 3.8347 ล้านเล่ม และการครอบคลุมของวิทยุและโทรทัศน์อยู่ที่ 99.7%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2023 เมืองกุ้ยกังมีสถานพยาบาลและศูนย์สุขภาพ 3,778 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพ 165 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 28,910 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 29,900 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ที่ปฏิบัติงาน 10,179 คน และพยาบาลวิชาชีพ 13,716 คน
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2566 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานของพนักงานในเมือง 458,300 คน โครงการประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 2.5571 ล้านคน และโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 4.7879 ล้านคน นอกจากนี้ ยังมีผู้ได้รับหลักประกันค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง 20,700 คน และผู้ได้รับหลักประกันค่าครองชีพขั้นต่ำในชนบท 246,400 คน เมืองนี้มีบ้านพักคนชรา 4 แห่งที่มีเตียง 372 เตียง และสถานบริการชุมชน 1,003 แห่ง
การขนส่ง
ภาพรวม
ณ สิ้นปี 2023 ระยะทางรวมของทางหลวงในเมืองกุ้ยกังอยู่ที่ 11,597 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 510.9 กิโลเมตร ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 80.1544 ล้านตัน โดยปริมาณตู้คอนเทนเนอร์อยู่ที่ 388,000 TEU (+32.6%)
ทางหลวง
ทางหลวงสายหลัก ได้แก่ ทางหลวงหมายเลข 324 และ 209 ถนนสายรองหนานหนิง-อู๋โจว ทางด่วนกวงกุน (รวมถึงช่วงกุ้ยกัง-อู๋โจว) และทางด่วนกุ้ยผิง-ไหลปิน
ทางรถไฟ
ทางรถไฟสายหลักหลี่จ้านวิ่งผ่านเมืองนี้ เชื่อมต่อกับสายหนานคุน เฉียนกุย เซียนกุย และจือหลิว ส่วนทางรถไฟความเร็วสูงหนานหนิง-กว่างโจว เปิดให้บริการในปี 2557 เชื่อมต่อกุ้ยกังกับเขตการค้าเสรีจีน-อาเซียน และเขตเศรษฐกิจสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไข่มุก
การขนส่งทางน้ำ
แม่น้ำซีเจียงไหลผ่านเมือง เชื่อมต่อภูมิภาคชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้กับภาคกลางและตะวันตกของจีน ท่าเรือกุ้ยกังมีพื้นที่ท่าเรือ 3 แห่ง ได้แก่ กลาง กุ้ยผิง และผิงหนาน มีท่าเทียบเรือ 165 แห่ง รองรับเรือขนาดสูงสุด 2,000 ตัน และมีปริมาณการขนส่งสินค้าต่อปี 30 ล้านตัน และ 50,000 TEU นับเป็นท่าเรือแม่น้ำภายในประเทศที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกของจีน ติดอันดับหนึ่งในสิบของประเทศ ในปี 2020 ปริมาณการขนส่งสินค้าเกิน 100 ล้านตัน ทำให้เป็นท่าเรือแห่งแรกในระบบแม่น้ำเพิร์ลที่ทำสถิตินี้ได้
การบิน
ณ เดือนกันยายน 2024 สนามบินกุ้ยกัง (กุ้ยผิง) ยังคงอยู่ในขั้นตอนการเตรียมการ เที่ยวบินแรกที่วางแผนไว้เดิมในปี 2025 ถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากขั้นตอนการอนุมัติระดับชาติที่ซับซ้อน
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ที่มาของชื่อ
ชื่อ "กุ้ยกัง" มาจากที่ตั้งของเทศบาลเมืองที่กุ้ยเซียนและท่าเรือ (กัง) ของกุ้ยกัง ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้ถูกกำหนดให้เป็นมณฑลกุ้ยโจว ตามชื่อภูเขาอี้กุ้ย ในปี ค.ศ. 1369 กุ้ยโจวถูกลดสถานะเป็นอำเภอกุ้ยเซียน เมื่อมีการจัดตั้งเมืองระดับอำเภอขึ้น ชื่อ "กุ้ยกัง" จึงเกิดจากการนำอักษรหนึ่งตัวจาก "กุ้ยเซียน" และ "ท่าเรือ" มารวมกัน
ภาษาถิ่น
ชาวฮั่นในเมืองกุ้ยกังพูดหลายสำเนียง ได้แก่ กวางตุ้ง (สำเนียงกุ้ยเซียนและสำเนียงอู๋โจว) ฮักกา (เรียกกันในท้องถิ่นว่า "หม่าเจี้ย") และแมนดาริน สำเนียงกุ้ยเซียนซึ่งอยู่ในสาขาโกวโหลวของกวางตุ้ง พูดกันในเมืองทางตอนใต้และบางส่วนของพื้นที่ทางตอนเหนือ กวางตุ้งอู๋โจวพูดกันในถนนชิกา ซานหลี่ และอู๋หลี่ ส่วนฮักกาพูดกันในเฉียวซู มู่เกอ จ้านเจียง ตงจิน วาถัง บาถัง ตงหลง ฉินถัง เมิ่งกง ซานหลี่ และอู๋หลี่
นับตั้งแต่ปี 1949 ภาษาจีนกลางได้รับการส่งเสริมผ่านทางการศึกษา สื่อ และรัฐบาล ภาษาจ้วงในกุ้ยกังอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นแม่น้ำหงสุ่ยของจ้วงเหนือ เนื่องจากการอยู่ร่วมกันกับผู้พูดภาษาจีนกวางตุ้งมาเป็นเวลานาน ภาษาจ้วงจึงยืมคำจากภาษาจีนกวางตุ้งอย่างกว้างขวาง และภาษาจ้วงท้องถิ่นสามารถแบ่งออกเป็นหลายกลุ่มภาษาถิ่น ได้แก่ ฉีซือ-จงหลี่ ตงหลง-กู่จาง ซานหลี่-ฉินถัง และต้าซู-ฟู่เฉิง
จุดชมวิว
ภาพรวม
เมืองกุ้ยกังมีแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ 4 แห่ง ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยวซีซาน กุ้ยผิง, แหล่งท่องเที่ยวจินเทียนอาณาจักรไท่ผิง กุ้ยผิง, อุทยานป่าไม้แห่งชาติหลงถาน กุ้ยผิง และอุทยานป่าไม้แห่งชาติผิงซาน นอกจากนี้ยังมีแหล่งท่องเที่ยวระดับเขตปกครองตนเองอีก 6 แห่ง จินเทียน กุ้ยผิงเป็นสถานที่กำเนิดของการลุกฮือของอาณาจักรไท่ผิงในปี 1851 ซึ่งเป็นการลุกฮือของชาวนาครั้งใหญ่ที่สุดและยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่ ผู้นำที่มีชื่อเสียง เช่น หยางซิ่วฉิง, ซื่อต้าไค, เว่ยฉางฮุย, เซียวเฉากุย และฉินรีกัง ล้วนเป็นชาวกุ้ยกัง ซีซาน กุ้ยผิงเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนาที่มีชื่อเสียงในเรื่อง "ห้าสิ่งมหัศจรรย์" ได้แก่ ป่าไม้ที่งดงาม หินรูปร่างแปลกตา บ่อน้ำหวาน ชาหอม และพุทธศาสนาอันศักดิ์สิทธิ์ ในปี 1989 พระอาจารย์ซื่อกวนเหนิงมรณภาพ ณ ซีซานเมื่ออายุ 95 ปี และจากการเผาศพได้พบพระธาตุ 3 องค์ ซึ่งเป็นพระธาตุของภิกษุณีรูปแรกของโลก อุทยานแห่งชาติหลงถานได้รับการขนานนามว่า "ซีซวงปันนาแห่งกวางซี" และช่องเขาต้าเติ้งเป็นที่รู้จักในชื่อ "สามช่องเขาเล็ก"
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
- ป่าหินหลงเฟิง — ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันออก 4 กิโลเมตร ริมแม่น้ำเหมาเอ๋อร์ มีจุดเด่นคือยอดเขาหลงถานและยอดเขาฟีนิกซ์ ป่าหินแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่ 250 ตารางกิโลเมตร มีรูปทรงหินคล้ายสัตว์และสิ่งของต่างๆ
- ถ้ำหลงหยาน — ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองต้าซู 25 กิโลเมตร มีจารึกสมัยราชวงศ์หมิงอยู่ที่ทางเข้า ถ้ำมีพื้นที่กว่า 2,500 ตารางเมตร
- อ่างเก็บน้ำต้าไก — ตั้งชื่อตามแม่ทัพฉีต้าไกแห่งราชวงศ์ไท่ผิง ตั้งอยู่ห่างจากเมืองกุ้ยกังไปทางเหนือ 30 กิโลเมตร สร้างเสร็จในปี 1958 เป็นอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑลกวางซี มีความจุ 400 ล้านลูกบาศก์เมตร ใช้สำหรับชลประทานพื้นที่เพาะปลูก 450,000 หมู่
- เจดีย์อันลัน — สร้างขึ้นในปี 1818 ที่หลัวโบวัน เป็นเจดีย์แปดเหลี่ยมเก้าชั้น สูงประมาณ 30 เมตร ทนทานต่ออุทกภัยและฟ้าผ่ามานานกว่า 200 ปี
- จัตุรัสกุ้ยกังศตวรรษใหม่ — พื้นที่กว่า 200 หมู่ ในเขตจงซาน ประกอบด้วยประติมากรรม 19 ชิ้น แบ่งเป็น 3 กลุ่มตามธีม และสวนหย่อมที่จัดภูมิทัศน์อย่างสวยงาม พร้อมด้วยสระเหยาฉี
- ทะเลสาบจิ่วหลิง — ตั้งอยู่ในตำบลชิกา อำเภอฉินถาง ห่างจากตัวเมือง 14 กิโลเมตร สร้างขึ้นในทศวรรษ 1950 มีความจุ 18.5 ล้านลูกบาศก์เมตร และพื้นที่ผิวน้ำ 9,999 หมู่ อุณหภูมิน้ำคงที่ 16–20 องศาเซลเซียสตลอดทั้งปี
- ต้วนซินเว่ย — บ้านเรือนของชาวฮักกาที่มีป้อมปราการ สร้างขึ้นในปี 1854 เป็นบ้านเรือนที่เก่าแก่ที่สุดและได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในกุ้ยกัง มีพื้นที่กว่า 3,000 ตารางเมตร
- เขตทัศนียภาพซีซาน กุ้ยผิง — เขตทัศนียภาพระดับชาติ AAAA ตั้งอยู่ห่างจากกุ้ยผิงไปทางทิศตะวันตก 1 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 13.47 ตารางกิโลเมตร มีพืชพรรณปกคลุม 98% และต้นไม้อายุร้อยปีมากกว่า 1,500 ต้น บ่อน้ำรู่ฉวน (บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์) มีน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาโดยมีแรงตึงผิวสูงเป็นพิเศษ
- อุทยานป่าหลงตัน — ยอดเขาต้าผิงสูงถึง 1,158 เมตร มีลำธารไหลผ่านและก่อให้เกิดสระน้ำธรรมชาติขนาดตั้งแต่ 10 ถึงกว่า 500 ตารางเมตร
- อุทยานป่าผิงซาน — ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันตก 20 กิโลเมตร มีทุ่งหญ้าบนที่สูง น้ำตก และป่าต้นไม้โบราณ มีเทศกาลดอกอะซาเลียจัดขึ้นในเดือนเมษายน-พฤษภาคม
- ทุ่งหญ้าเทียนซาน — บนยอดเขาต้าผิง ความสูง 1,157 เมตร ทุ่งหญ้าอัลไพน์ขนาด 3,500 หมู่ ซึ่งเป็นทุ่งหญ้าอัลไพน์ที่ใหญ่ที่สุดในกวางซี เขียวชอุ่มตลอดทั้งปีท่ามกลางหมอก
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ผลิตภัณฑ์ที่โดดเด่น ได้แก่ ชาซีซานกุ้ยผิง ชาตวนหลัวผิงหนาน ชาเหมาเจี้ยนฉินถาง ข้าวหอมกุ้ยผิง ข้าวสวยตงจิน ก๋วยเตี๋ยวหลัวซิว มันเทศจินเทียน อ้อยขาวมู่เกอ ผ้าห่มขนเป็ดเฉียวซู เต้าหู้แท่งเสฉวน ลิ้นจี่มาตง ลำไยซื่อเซี่ย และรากบัวฉินถาง ชาเหมาเจี้ยนฉินถางเป็นชาเขียวอบจากอำเภอฉินถาง รากบัวพันธุ์ท้องถิ่นมีประวัติการเพาะปลูกมานานกว่า 300 ปี น้ำมันอบเชยซึ่งกลั่นจากใบอบเชยมีสารซินนามัลดีไฮด์ 80-85% ใช้ในเครื่องสำอาง อาหาร และยา ขนุนที่มีน้ำหนัก 10-40 จิน ได้รับการยกย่องว่าเป็นราชาแห่งผลไม้ ลำไยซื่อเซี่ยจากผิงหนานได้รับรางวัลเหรียญทองในงานมหกรรมเกษตรแห่งประเทศจีนปี 1995 เมืองเฉียวซู ซึ่งมีโรงงานแปรรูปขนเป็ดมากกว่า 110 แห่ง และแปรรูปขนเป็ดปีละ 35,000 ตัน ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองแห่งขนเป็ดของจีน"
บุคคลสำคัญ
บุคคลในประวัติศาสตร์ ได้แก่ Zhang Can, Shen Xiyi, Shi Dakai, Li Xiucheng, Yang Xiuqing, Yuan Chonghuan และอื่นๆ มรณสักขีผิงหนาน 5 รายอยู่ในกลุ่มมรณสักขีหวงฮวากัง 72 ราย ได้แก่ เว่ย ชูโหม่อ, เว่ย ถงหลิง, เว่ย ตงฮวย, เว่ย หรงชู และ หลิน เซิงชู Li Jiecai และ Shen Xilin เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างถนนพม่า และผู้ได้รับเหรียญรางวัลต่อต้านสงครามญี่ปุ่นจากรัฐบาลแห่งชาติ บุคคลสมัยใหม่ ได้แก่ นักประวัติศาสตร์ Luo Ergang, Huang Rikui และนักร้องชาวฮ่องกง Roman Tam (Luo Wen)
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
- 2018: เมืองป่าแห่งชาติ
- ปี 2020: โครงการเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ
- ปี 2020: เมืองนำร่องความร่วมมือทางการเงินและอุตสาหกรรมระดับชาติ
- 2020: เมืองที่เจริญแล้วแห่งกวางซี
- ปี 2020: โครงการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจระดับชาติ แอดวานซ์ ซิตี้
- ปี 2021: โครงการนำร่องเมืองส่งเสริมการบริโภคด้านวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวระดับชาติ ชุดที่สอง
- ปี 2022: เมืองสาธิตความปลอดภัยด้านอาหารของมณฑลกวางซี
- 2025: โครงการเมืองต้นแบบแบบเสาค้ำคู่ระดับชาติ
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง



พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม