เฉาโจว
เทศบาลนครเฉาโจว (Chaozhou Municipality) หรือเรียกย่อว่า "เฉา" และรู้จักกันในชื่อ เฟิงเฉิง (Fengcheng หรือ Phoenix City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง และเป็นหนึ่งในสี่เมืองของเขตเฉาซาน (Chaoshan region) เป็นเมืองที่มีชื่อเสียงในฐานะบ้านเกิดของชาวจีนโพ้นทะเล
เฉาโจว
เทศบาลนครเฉาโจว หรือเรียกย่อว่า "เฉา" และรู้จักกันในชื่อ เฟิงเฉิง (เมืองฟีนิกซ์) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง และเป็นหนึ่งในสี่เมืองของเขตเฉาซาน เป็นบ้านเกิดที่มีชื่อเสียงของชาวจีนโพ้นทะเลและเป็นเมืองประตูสู่ภาคตะวันออกของกวางตุ้ง ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของมณฑลกวางตุ้ง ปกครองสามเขตและอำเภอ ได้แก่ เซียงเฉียว เฉาอัน และราผิง มีพื้นที่ 3,160 ตารางกิโลเมตร ประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.576 ล้านคน และมีชาวจีนเฉาโจวที่อาศัยอยู่ต่างประเทศประมาณ 2.7 ล้านคน ในปี ค.ศ. 413 พื้นที่เฉาโจวได้จัดตั้งการบริหารระดับมณฑลขึ้นเป็นครั้งแรก ในปี ค.ศ. 591 ในสมัยราชวงศ์สุย มณฑลอี๋อันได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็นเฉาโจว ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเมือง ในปี 1991 เทศบาลนครซานโถวถูกแบ่งออกเป็นสามเมืองระดับจังหวัด ได้แก่ ซานโถว เฉาโจว และเจียหยาง โดยเฉาโจวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด เฉาโจวเป็นฐานที่มั่นสำคัญในการปฏิวัติ เป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดวัฒนธรรมเฉาซาน และเป็นเมืองแห่งอาหารของยูเนสโก ได้รับรางวัลเกียรติยศ 36 รางวัล รวมถึงเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ และเมืองหลวงแห่งเครื่องเคลือบดินเผาของจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเฉาโจวสูงถึง 145.217 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่
นิรุกติศาสตร์
ในปี ค.ศ. 591 เมืองเฉาโจวถูกก่อตั้งขึ้นภายในเขตปกครองอี้อาน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเมือง ชื่อนี้มาจากที่ตั้งที่อยู่ใกล้กับทะเลจีนใต้ มีความหมายว่า "เกาะแห่งน้ำขึ้นน้ำลง ที่ซึ่งน้ำขึ้นน้ำลงไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา"
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
หลักฐานทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่ในพื้นที่เฉาโจวมานานกว่า 10,000 ปีแล้ว ประมาณ 8,000 ปีที่แล้ว มนุษย์โบราณอาศัยอยู่ในดินแดนนี้ ในสมัยราชวงศ์ชางและโจว "ชาวฟู่ปิน" ได้สร้างวัฒนธรรมฟู่ปินขึ้น ซึ่งถือเป็นการเข้าสู่ยุคสำริดและอารยธรรมเกษตรกรรมของเฉาโจว
ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉินได้ก่อตั้งอำเภอเจียหยางภายใต้การปกครองของมณฑลหนานไห่ ซึ่งเป็นการแบ่งเขตการปกครองที่เก่าแก่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้งตะวันออก ในปี 204 ก่อนคริสต์ศักราช จ้าวถัวได้ก่อตั้งอาณาจักรหนานเยว่ ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งฮั่นได้พิชิตหนานเยว่ ในปี 331 หลังคริสต์ศักราช ราชวงศ์จินตะวันออกได้สร้างอำเภอไห่หยางขึ้น ในปี 413 หลังคริสต์ศักราช ได้มีการก่อตั้งมณฑลอี้อานขึ้น ซึ่งปกครองห้าอำเภอ ต่อมาราชวงศ์เหลียงได้ก่อตั้งเมืองอิงโจว ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "กู่หยิง"
สมัยราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในปี ค.ศ. 591 เมืองเฉาโจวได้รับการก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ในสมัยราชวงศ์ถัง ชื่อของเมืองถูกเปลี่ยนเป็นเมืองเฉาหยางชั่วคราว (ค.ศ. 742–758) ในปี ค.ศ. 819 นักปราชญ์ฮั่นหยูถูกลดตำแหน่งให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเมืองเฉาโจว ซึ่งเขาได้ฟื้นฟูโรงเรียนประจำเมือง สนับสนุนการศึกษา และจัดโครงการกำจัดจระเข้ ในปี ค.ศ. 1279 เมืองเฉาโจวตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์หยวนและได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นเขตการปกครองเฉาโจว
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1369 ราชวงศ์หมิงได้เปลี่ยนชื่อเขตปกครองเฉาโจวเป็นมณฑลเฉาโจว มีการจัดตั้งมณฑลใหม่ขึ้นเรื่อยๆ จาก 4 มณฑลเป็น 11 มณฑลในช่วงปลายราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1476 ได้มีการจัดตั้งมณฑลราโอผิงขึ้น ราชวงศ์ชิงได้คงระบบนี้ไว้ โดยมี 9 มณฑลในปี ค.ศ. 1738 และไม่เปลี่ยนแปลงจนกระทั่งสิ้นสุดราชวงศ์
ยุคสมัยใหม่
ในปี ค.ศ. 1858 หลังสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ท่าเรือซานโถวได้รับการกำหนดให้เป็นท่าเรือตามสนธิสัญญา และเปิดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1860 เมื่อซานโถวเติบโตขึ้นเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและเศรษฐกิจของมณฑลกวางตุ้งตะวันออก คำว่า "เฉาซาน" จึงเกิดขึ้น ในปี ค.ศ. 1914 อำเภอไห่หยางได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเฉาอัน ในปี ค.ศ. 1927 เขตฐานปฏิวัติแม่น้ำตะวันออกได้รับการจัดตั้งขึ้น โดยมีกองทัพแดงที่ 11 เป็นผู้บัญชาการ มีกำลังพล 3,000 นาย และประชากรโซเวียต 2 ล้านคน เส้นทางการขนส่งลับของพรรคแดงได้ดำเนินการจากเซี่ยงไฮ้ผ่านฮ่องกง ซานโถว เฉาอัน และต้าปู ไปยังเขตโซเวียตตอนกลาง โดยคุ้มกันผู้นำพรรคกว่า 200 คน รวมถึงโจวเอ็นไหลและหลิวเส้าฉี
ยุคสมัยใหม่
หลังปี 1949 พื้นที่เฉาโจวอยู่ภายใต้การปกครองของเขตพิเศษเฉาซาน เขตพิเศษซานโถว และเทศบาลเมืองซานโถวตามลำดับ ในปี 1953 ได้มีการจัดตั้งเมืองเฉาโจวขึ้น ในปี 1958 ได้รวมเข้ากับอำเภอเฉาอัน ในปี 1979 เมืองเฉาโจวได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง ในปี 1983 อำเภอเฉาอันได้รวมเข้ากับเมืองเฉาโจว ในเดือนธันวาคม 1991 การปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ได้แบ่งซานโถวออกเป็นสามเมืองระดับจังหวัด โดยเฉาโจวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด ปกครองเขตเซียงเฉียว อำเภอเฉาอัน และอำเภอราโอผิง ในปี 2013 อำเภอเฉาอันได้กลายเป็นเขตเฉาอัน ในเดือนตุลาคม 2023 ตำบลเฟิงซีได้รับการฟื้นฟูให้อยู่ภายใต้เขตเฉาอันอีกครั้ง
ภูมิศาสตร์กายภาพ
เมืองเฉาโจวตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของมณฑลกวางตุ้ง บริเวณตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำฮั่นเจียง โดยมีพิกัดทางภูมิศาสตร์ตั้งแต่ 116°20′ ตะวันออก ถึง 117°11′ ตะวันออก และ 23°26′ เหนือ ถึง 24°14′ เหนือ ข้อมูล ณ เดือนมีนาคม 2567 มีพื้นที่ 3,693 ตารางกิโลเมตร รวมพื้นที่ทะเล 533 ตารางกิโลเมตร และมีชายฝั่งยาว 136 กิโลเมตร เมืองนี้มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมทะเลกึ่งเขตร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 21.7°C และปริมาณน้ำฝน 1,714.4 มิลลิเมตร พื้นที่ 65% เป็นภูเขาและเนินเขา โดยยอดเขาหลักของเทือกเขาเฟิงหวงสูงถึง 1,497.8 เมตร ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของเมือง ระบบน้ำของเมืองมีศูนย์กลางอยู่ที่ระบบแม่น้ำฮั่นเจียง เฉาโจวเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีกิจกรรมแผ่นดินไหวมากที่สุดในภาคใต้ของจีน โดยถูกกำหนดให้เป็นเขตความรุนแรงของแผ่นดินไหวระดับ 8
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมืองเฉาโจวมักถูกพายุไต้ฝุ่นพัดถล่มบ่อยครั้ง ตั้งแต่ปี 1957 ถึง 1988 มีพายุไต้ฝุ่นพัดผ่านเมืองนี้ถึง 75 ครั้ง เฉลี่ยปีละ 2.4 ครั้ง ในปี 2022 พายุไต้ฝุ่นชาบาได้ก่อให้เกิดพายุทอร์นาโด (ระดับ EF1–EF2) และน้ำท่วมขัง
ทรัพยากรธรรมชาติ
เมืองเฉาโจวมีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์ โดยมีปริมาณน้ำที่สามารถนำมาใช้ได้ถึง 1.13 พันล้านลูกบาศก์เมตร การสำรวจที่ดินแห่งชาติครั้งที่ 3 บันทึกพื้นที่เพาะปลูก 18,378.64 เฮกตาร์ และพื้นที่ป่า 156,723.35 เฮกตาร์ ณ ปี 2023 มีการค้นพบแร่ธาตุ 26 ชนิด ใน 87 แหล่ง อัตราการปกคลุมของป่าอยู่ที่ 59.48% เมืองนี้มีสัตว์ป่าบนบก 314 ชนิด รวมถึงสัตว์ป่าคุ้มครองชั้นหนึ่งของประเทศ 10 ชนิด และพืชป่า 2,093 ชนิด นอกจากนี้ยังมีพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ 32 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 21,400 เฮกตาร์
ทรัพยากรทางทะเล
อำเภอราวผิงเป็นอำเภอชายฝั่งทะเลแห่งเดียวของเมืองเฉาโจว และเป็นที่ตั้งของท่าเรือเฉาโจว ซึ่งเป็นท่าเรือเปิดชั้นนำระดับประเทศ มีการระบุชนิดปลา 471 ชนิดในน่านน้ำราวผิง โดยมีฐานการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำหลัก 4 แห่ง ได้แก่ การเลี้ยงปลาในกระชัง กุ้ง ปลาไหล และหอย
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เมืองเฉาโจวประกอบด้วย 2 เขต และ 1 อำเภอ ได้แก่ เขตเซียงเฉียว เขตเฉาอัน และอำเภอราโอผิง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่บนถนนเฟิงชุน
ประชากร
จากการสำรวจสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 พบว่าประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 2,568,387 คน โดยเป็นเพศชาย 50.85% และประชากรที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปคิดเป็น 19.17% ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงแนวโน้มประชากรสูงวัย ณ สิ้นปี 2023 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 2.7367 ล้านคน โดยมีประชากรที่อยู่อาศัยถาวร 2.5762 ล้านคน (อัตราการเป็นเมือง 65.1%) ชาวเช่อเป็นชนกลุ่มน้อยพื้นเมืองเพียงกลุ่มเดียว โดยมีจำนวนชาวเช่อที่ลงทะเบียน 2,871 คน ภาษาถิ่นเฉาโจว (แต้จิ๋ว) จัดอยู่ในกลุ่มย่อยภาษาถิ่นหมิ่นใต้ มี 8 วรรณยุกต์ และยังคงรักษาลักษณะทางเสียงแบบโบราณที่ไม่มีในภาษาจีนกลางสมัยใหม่
ศาสนา
ในปี 2548 เมืองเฉาโจวมีศาสนาพุทธ ศาสนาคาทอลิก และศาสนาคริสต์ โดยมีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา 181 แห่ง และผู้ศรัทธา 47,847 คน ส่วนเขตเฉาอันมีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่จดทะเบียนไว้ 55 แห่ง ณ ปี 2562
การเมือง
รัฐบาลประชาชนเทศบาลนครเฉาโจวบริหารเมืองภายใต้โครงสร้างการปกครองแบบจีนมาตรฐาน โดยมีคณะกรรมการพรรคเทศบาลและสภาประชาชนเทศบาลเป็นแกนนำ
เศรษฐกิจ
นับตั้งแต่สมัยราชวงศ์จินตะวันออก เมืองเฉาโจวเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของมณฑลกวางตุ้งตะวันออก เมืองนี้มีกลุ่มอุตสาหกรรมเชิงกลยุทธ์ 9 กลุ่ม ได้แก่ วัสดุใหม่ล้ำสมัย พลังงานสะอาด พลังงานลมในทะเล สุขภัณฑ์อัจฉริยะ ชีวการแพทย์และสุขภาพ และโลจิสติกส์สมัยใหม่ ในปี 2024 เมืองเฉาโจวมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 140.283 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.7% รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 29,446 หยวน (ประมาณ 4,130 ดอลลาร์สหรัฐ) ชาต็องฉงเป็นเสาหลักทางการเกษตร โดยมีพื้นที่ปลูกชา 276,900 หมู่ ผลผลิต 32,600 ตัน มูลค่า 8.195 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองเฉาโจวเป็นฐานการส่งออกเครื่องลายครามสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีการลงทุนด้านการยกระดับเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นถึง 57.0% ในปี 2024 ปริมาณการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 28.295 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.97 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.7% เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 218.321 พันล้านหยวน (ประมาณ 30.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้อยู่ที่ 93.962 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมบริการ
การบูรณาการด้านวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวของเมืองเฉาโจวยังคงแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในปี 2023 เฉาโจวได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองแห่งอาหารของยูเนสโก และรวมอยู่ในกลุ่มที่สองของเขตสาธิตการคุ้มครองและการใช้ประโยชน์มรดกทางวัฒนธรรมแห่งชาติ ในช่วงเทศกาลตรุษจีนปี 2024 เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยว 5.13 ล้านคน ยอดขายปลีกรวมสูงถึง 52.25 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.33 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.3%
เขตพัฒนาเศรษฐกิจ
เขตใหม่เฉาโจวครอบคลุม 13 เขตย่อยในทั้งสามเขต โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองใหม่ริมแม่น้ำฮั่นเจียง ณ ปี 2023 มีโครงการสำคัญ 49 โครงการ โดยมีมูลค่าการลงทุนรวมประมาณ 51.22 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
บริษัทสำคัญ
กลุ่มบริษัท Huafeng ก่อตั้งขึ้นในปี 1998 เป็นผู้นำเข้าและจัดจำหน่ายก๊าซ LPG ชั้นนำในประเทศจีน และติดอันดับหนึ่งใน 500 บริษัทปิโตรเคมีชั้นนำของจีน ส่วนบริษัท Guangdong Hybribio Biotechnology ก่อตั้งขึ้นในปี 2003 เป็นผู้พัฒนาผลิตภัณฑ์วินิจฉัยโมเลกุลกรดนิวคลีอิกในประเทศ และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งฐานข้อมูล HPV ของจีน
บริการสังคม
ข้อมูลปี 2023 ระบุว่า เมืองเฉาโจวมีสถาบันอุดมศึกษา 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 33 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 110 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 495 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 698 แห่ง นอกจากนี้ยังมีสถานพยาบาล 2,205 แห่ง รวม 7,986 เตียง โรงพยาบาลกลางเฉาโจว ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1922 เป็นโรงพยาบาลครบวงจรระดับ 3 เพียงแห่งเดียวของเมือง ในปีเดียวกัน เมืองเฉาโจวได้ออกสิทธิบัตร 8,850 ฉบับ และมีบริษัทเทคโนโลยีขั้นสูง 266 แห่ง มีห้องสมุดสาธารณะ 4 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 11 แห่ง และโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 17 โครงการ
ประกันสังคม
ข้อมูลปี 2023 ระบุว่า มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานของพนักงานในเมืองจำนวน 350,900 คน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทจำนวน 1.1432 ล้านคน นอกจากนี้ เมืองยังมีบ้านพักคนชรา 3 แห่ง และบ้านพักคนชราที่บริหารโดยตำบล 14 แห่ง
การขนส่ง
เมืองเฉาโจวเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญบนเส้นทางสายไหมทางทะเลโบราณ มีทางด่วน 4 สาย ทางหลวงระดับชาติและระดับมณฑล 17 สาย ทางรถไฟ 3 สาย และสถานีรถไฟ 4 แห่ง ท่าเรือเฉาโจวมีพื้นที่ท่าเรือชายฝั่ง 2 แห่ง พร้อมท่าเทียบเรือ 14 แห่ง ในปี 2023 ปริมาณการขนส่งสินค้ารวม 26.3503 ล้านตัน และปริมาณสินค้าผ่านท่าเรือ 16.3325 ล้านตัน ระยะทางทางหลวงถึง 5,538 กิโลเมตร จัดอยู่ในอันดับที่สามของมณฑลกวางตุ้งในด้านความหนาแน่น สนามบินเจียหยางเฉาซาน ซึ่งเป็นศูนย์กลางการคมนาคมระดับ 4E อยู่ห่างจากตัวเมือง 17 กิโลเมตร
ระบบขนส่งสาธารณะ
ในปี 2021 มีผู้โดยสารใช้บริการรถโดยสารประจำทาง 9.48 ล้านเที่ยว ใน 83 เส้นทาง รวมระยะทางประมาณ 1,300 กิโลเมตร เมืองนี้มีสถานีขนส่งผู้โดยสาร 12 แห่ง และที่จอดรถสาธารณะนอกถนน 20 แห่ง มีที่จอดรถประมาณ 4,117 คัน
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
เมืองเฉาโจวมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,600 ปี เป็นที่รู้จักในนาม "รัฐแห่งภูเขาและทะเลอันเลื่องชื่อ" และ "แหล่งแสดงวัฒนธรรมคลาสสิกแห่งที่ราบภาคกลาง" อาหารเฉาโจวมีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ถังและรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยราชวงศ์หมิง ในปี 2023 เฉาโจวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองแห่งอาหารของยูเนสโก ชาเฉาโจวกงฟู ซึ่งเป็น "ฟอสซิลมีชีวิต" ของวัฒนธรรมชาจีนโบราณ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2008 ประเพณีพื้นบ้านของเฉาซานยังคงรักษาประเพณีต่างๆ ไว้ รวมถึงเทศกาลหยูหลานและขบวนแห่เทพเจ้า โดยขบวนแห่ที่ใหญ่ที่สุดจัดขึ้นที่วัดชิงหลง สถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมยึดหลักการที่ว่า "บ้านเรือนของเฉาโจวสร้างเหมือนพระราชวัง" เครื่องปั้นดินเผาเฉาโจวซึ่งผลิตมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง มีชื่อเสียงในด้าน "ขาวดุจหยก บางดุจกระดาษ สว่างดุจกระจก กังวานดุจระฆัง" งานปักของเฉาโจวเป็นหนึ่งในสี่รูปแบบงานปักที่มีชื่อเสียงของจีน งิ้วแต้จิ๋วซึ่งก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง เป็นหนึ่งในประเภทงิ้วท้องถิ่นที่เก่าแก่ที่สุดของจีน ดอกจำปาขาวเป็นดอกไม้ประจำเมือง และต้นพอยน์เซียนาหลวงเป็นต้นไม้ประจำเมือง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เมืองเฉาโจวมีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับเทศบาลขึ้นไปจำนวน 139 โครงการ ซึ่งรวมถึงระดับชาติ 17 โครงการ (อยู่อันดับ 2 ของมณฑล) และระดับมณฑล 47 โครงการ โดยมีผู้สืทอดมรดกที่เป็นตัวแทนระดับชาติ 22 ราย และระดับมณฑล 77 ราย
จุดชมวิว
เมืองเฉาโจวมีโบราณสถานทางประวัติศาสตร์ที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ 1,345 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 9 แห่ง เมืองนี้ได้พัฒนาแบรนด์การท่องเที่ยว 6 แบรนด์ ได้แก่ การท่องเที่ยวเมืองโบราณ การท่องเที่ยวชนบท การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ การท่องเที่ยวชายฝั่ง การท่องเที่ยวสีแดง (ยุคปฏิวัติ) และการท่องเที่ยวเชิงอุตสาหกรรม มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAA ขึ้นไป 14 แห่ง โรงแรมระดับดาว 11 แห่ง บริษัทท่องเที่ยว 62 แห่ง และเกสต์เฮาส์ 212 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
สะพานกวงจี้ ทอดข้ามแม่น้ำฮั่นเจียง สร้างขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1171 และในปี ค.ศ. 1530 ได้สร้างรูปแบบ "เรือรับส่ง 18 ลำและเสา 24 ต้น" อันเป็นเอกลักษณ์ โดยผสมผสานองค์ประกอบของสะพานคาน สะพานลอย และสะพานโค้ง นับเป็นต้นแบบของการออกแบบสะพานเปิด-ปิดของโลก อนุสรณ์สถานฮั่นหยู สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 999 เป็นอนุสรณ์สถานเก่าแก่และได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดของจีน เพื่อรำลึกถึงฮั่นหยู นักปราชญ์แห่งราชวงศ์ถัง วัดไคหยวนและถนนซุ้มประตูเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นที่สุดของเมือง รีสอร์ทท่องเที่ยวเชิงนิเวศกรีนซันและคอลเลกชันตานฟู่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ที่น่าสนใจ หมู่บ้านเซียงปู่ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1262 เป็นหนึ่งในหมู่บ้านป้อมปราการโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง หออนุสรณ์การประชุมเหมาจือ สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงการประชุมเหมาจือที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในช่วงการลุกฮือหนานชาง
การแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ
เมืองเฉาโจวมีความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับกรุงเทพฯ (ปี 2005), เขต 13 ของกรุงปารีส (ปี 2009), ซานฟรานซิสโก (ปี 2013) และยอจู ประเทศเกาหลีใต้ (ปี 2024) ส่วนในประเทศจีน ได้ร่วมมือกับเมืองเซี่ยเหมิน (ปี 2013) และหลิวโจว (ปี 2018)
บุคคลสำคัญ
เมืองเฉาโจวเป็นแหล่งกำเนิดของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มากมาย รวมถึงฮั่นหยู นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์ถังผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมือง และเฉินหยวนหนง แม่ทัพแห่งราชวงศ์ถังผู้บุกเบิกการพัฒนาเมืองจางโจว
เกียรติยศและตำแหน่ง
เมืองเฉาโจวได้รับรางวัลเกียรติยศถึง 36 รางวัล รวมถึงรางวัลเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ เมืองหลวงแห่งเครื่องเคลือบดินเผาของจีน และเมืองหลวงแห่งศิลปะและหัตถกรรมแห่งแรกของจีน ในปี 2023 ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองแห่งอาหารของยูเนสโก และเมืองโบราณเฉาโจวได้รับการคัดเลือกให้เป็นเขตสาธิตการอนุรักษ์และใช้ประโยชน์มรดกทางวัฒนธรรมแห่งชาติชุดที่สอง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม