เมืองจงซาน
เมืองจงซาน (Zhongshan City) เดิมชื่อ "เซียงซาน" (Xiangshan) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑล บริเวณปากแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์ และเคยเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งใน "สี่เมืองเล็ก" (Four Little Ti)
เมืองจงซาน
เมืองจงซาน หรือชื่อเดิมคือ "เซียงซาน" เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑล บริเวณปากแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์ เคยได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน "สี่เสือน้อยแห่งกวางตุ้ง" ในช่วงทศวรรษ 1980-1990 เป็นเมืองศูนย์กลางของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์ เป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญของเขตเศรษฐกิจอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า และเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครปากแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์ฝั่งตะวันตก อุตสาหกรรมหลักของจงซาน ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องจักรไฟฟ้า และสิ่งทอ/เครื่องนุ่งห่ม อุตสาหกรรมเกิดใหม่เน้นการผลิตอุปกรณ์ อุตสาหกรรมเฉพาะทาง ได้แก่ อาหาร/เครื่องดื่ม และบรรจุภัณฑ์/การพิมพ์ จงซานมีพรมแดนติดกับเขตหนานซาของกว่างโจวและเขตซุนเต๋อของฝอซานทางทิศเหนือ ติดกับเจียงเหมินและจูไห่ทางทิศตะวันตกและตะวันออกเฉียงใต้ และตรงข้ามกับเซินเจิ้นและฮ่องกงโดยมีแม่น้ำหลิงติงหยางคั่นกลาง พื้นที่การปกครองมีขนาด 1,783.85 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย 15 เมือง และ 8 ตำบล ณ สิ้นปี 2025 ประชากรประจำมีจำนวน 4.5723 ล้านคน ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบ สูงกว่าในบริเวณตอนกลางและต่ำกว่าในบริเวณรอบนอก มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน และมีเครือข่ายแม่น้ำที่หนาแน่น ประกอบด้วยแม่น้ำภายนอก 13 สาย และทางน้ำภายใน 1,041 สาย เดิมทีเป็นอำเภอเซียงซาน ก่อตั้งขึ้นในปี 1152 ภายใต้เขตปกครองกวางโจว ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นจงซานในปี 1925 เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ซุนยัตเซ็น และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัดในปี 1988 จงซานมีมรดกทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง วัฒนธรรมเซียงซานเป็นตัวแทนของลักษณะสำคัญของวัฒนธรรมกวางตุ้ง (กวางฟู่) และเป็นบ้านเกิดของซุนยัตเซ็นและบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์อื่นๆ ในปี 2011 ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ ในปี 2025 เมืองนี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 426.056 พันล้านหยวน (ประมาณ 60 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
วิวัฒนาการของชื่อ
ในสมัยโบราณ พื้นที่นี้มีชื่อว่าเซียงซาน เคยเป็นเกาะโดดเดี่ยวในแม่น้ำหลิงติงหยาง บริเวณปากแม่น้ำเพิร์ล ในตำราไท่ผิงฮวนหยูจีสมัยราชวงศ์ซ่งระบุว่า "ที่นี่อุดมไปด้วยดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ จึงได้ชื่อว่าเซียงซาน (ภูเขาหอม)" นอกจากนี้ยังได้ชื่อนี้มาจากการผลิตไม้กฤษณา (เฉินเซียง) ที่อุดมสมบูรณ์ ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ ไม้กฤษณาจากภูเขาอู่กุ้ยเป็นเครื่องบรรณาการและของขวัญทางการทูตที่สำคัญ จำเป็นต้องมีการขนส่งผ่านท่าเรือ ทำให้เกิดชื่อสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับกลิ่นหอม เช่น เซียงโจว เซียงเจียง และเซียงกัง (ฮ่องกง) ในปี 1925 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นจงซานเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ซุนยัตเซ็น
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
เกาะเซียงซานโบราณเป็นเกาะโดดเดี่ยวที่มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ภูเขารอบภูเขาอู่กุ้ยและภูเขาเฟิงหวง ตั้งแต่เขตเมืองฉือฉีไปจนถึงมาเก๊า เมื่อกว่า 5,000 ปีที่แล้ว ชาวเย่ว์ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองได้ทำการประมงและล่าสัตว์ในบริเวณนี้ ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงคราม เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะทางทะเลไป่เย่ว์ มีชาวหนานเย่ว์อาศัยอยู่ ซึ่งรวมถึงบรรพบุรุษของกลุ่มชาติพันธุ์จ้วง เช่อ และหลี่
ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 214 ก่อนคริสตกาล พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหนานไห่ ในปี 111 ก่อนคริสตกาล ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพานหยู ในปี 331 คริสตกาล ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลตงกวน และในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ ได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลตงกวน
ราชวงศ์สุ่ย, ถัง, ซ่ง, หยวน, หมิง, ชิง
ในปี ค.ศ. 590 พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอเป่าอัน ในปี ค.ศ. 757 อำเภอตงกวนได้ก่อตั้งตำบลเหวินซุนและเมืองเซียงซานบนเกาะแห่งนี้ ในปี ค.ศ. 1082 ป้อมเซียงซานถูกสร้างขึ้นภายใต้การปกครองของตงกวน ในปี ค.ศ. 1152 เซียงซานได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอภายใต้การปกครองของกว่างโจว และดำรงอยู่เรื่อยมาตลอดราชวงศ์หยวน หมิง และชิง
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1912 มณฑลกวางตุ้งได้ยกเลิกเขตปกครองกวางโจว และอำเภอเซียงซานจึงอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑล หลังจากซุนยัตเซ็นเสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1925 อำเภอแห่งนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นจงซานเมื่อวันที่ 15 เมษายนปีเดียวกัน ในปี ค.ศ. 1929 อำเภอแห่งนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นอำเภอต้นแบบระดับชาติจนถึงปี ค.ศ. 1937
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
หลังเดือนตุลาคม พ.ศ. 2492 จงซานยังคงเป็นอำเภอภายใต้เขตปกครองฝอซาน การเปลี่ยนแปลงทางการบริหารเกิดขึ้นต่อเนื่องมาตลอดทศวรรษ พ.ศ. 2493 ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2523 รัฐบาลอำเภอได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง ในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2526 สภาแห่งรัฐอนุมัติให้จัดตั้งจงซานเป็นเมืองระดับอำเภอ และในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2531 ได้ยกระดับเป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้มณฑลกวางตุ้ง
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองนี้ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 22°11′-22°47′เหนือ และลองจิจูด 113°09′-113°46′ตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ 1,784 ตารางกิโลเมตร ใจกลางเมืองอยู่ห่างจากกว่างโจวไปทางเหนือ 86 กิโลเมตร ห่างจากมาเก๊าไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 65 กิโลเมตร และห่างจากฮ่องกงทางน้ำ 52 ไมล์ทะเล
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีแสงแดดส่องถึงมาก (เฉลี่ย 1,755 ชั่วโมงต่อปี) และมีปริมาณน้ำฝนมาก อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 23°C (มกราคม 14.6°C, กรกฎาคม 29°C) อุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดคือ 39.1°C (ปี 2005) และ -1.3°C (ปี 1955) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,927.9 มม. โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนเมษายนถึงกันยายน
ธรณีวิทยา
โครงสร้างทางธรณีวิทยานี้อยู่ในแอ่งตอนกลางของมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบการพับตัวของจีนตอนใต้ โดยชั้นหินที่ปรากฏส่วนใหญ่เป็นตะกอนยุคซีโนโซอิกและควอเทอร์นารี และมีชั้นหินยุคพาลีโอโซอิกและเมโซโซอิกปะปนอยู่บ้าง
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ลักษณะภูมิประเทศคล้ายกำปั้นที่ยกขึ้น คือแคบในแนวเหนือ-ใต้ และสั้นในแนวตะวันออก-ตะวันตก ที่ราบครอบคลุม 68% ภูเขา 25% และแม่น้ำ 7% เทือกเขาอู่กุย ซึ่งเป็นเทือกเขาหลัก ครอบคลุมพื้นที่ 300 ตารางกิโลเมตร โดยมียอดเขาสูง 531 เมตร ซึ่งเป็นจุดที่สูงที่สุดของเมือง
อุทกวิทยา
ในบรรดาปากแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์ทั้งแปดสาย มีปากแม่น้ำสามสายที่ไหลผ่านเมืองนี้ ได้แก่ ประตูโมเตา ประตูเหิง และประตูหงฉีหลี่ นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำภายนอก 13 สาย ทางน้ำภายใน 1,041 สาย (รวม 2,016 กิโลเมตร) และอ่างเก็บน้ำ 54 แห่ง ซึ่งมีความจุรวม 88.6 ล้านลูกบาศก์เมตร
ดิน
ดินมี 5 ประเภทหลัก 10 ประเภทย่อย 23 สกุล และ 36 ชนิด ประเภทหลักคือดินแดงลาเทอริติก ที่ราบและที่ราบน้ำขึ้นน้ำลงคิดเป็น 68% ของพื้นที่ทั้งหมด
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติหลัก ได้แก่ พายุไต้ฝุ่น น้ำค้างแข็ง ฝนเย็น ฝนตกหนัก และดินถล่ม รวมถึงน้ำท่วมขัง ณ เดือนเมษายน 2561 พบจุดดินถล่ม 60 แห่ง และจุดดินถล่ม 69 แห่ง คุกคามชีวิตผู้คน 2,062 คน และอาจเกิดความเสียหายมูลค่า 368.1 ล้านหยวน (ประมาณ 51.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2566 พายุไต้ฝุ่นซูลาทำให้มีปริมาณน้ำฝนสะสมสูงถึง 209.8 มิลลิเมตร
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2023 ปริมาณทรัพยากรน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 1.877 พันล้านลูกบิดเมตร (น้ำผิวดิน 1.817 พันล้านลูกบิดเมตร และน้ำใต้ดิน 278 ล้านลูกบิดเมตร)
ทรัพยากรที่ดิน
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2565: พื้นที่เพาะปลูก 110,800 หมู่, พื้นที่สวนผลไม้ 258,300 หมู่, พื้นที่ป่า 461,100 หมู่, พื้นที่เมือง/อุตสาหกรรม 952,000 หมู่ และพื้นที่น้ำ 718,300 หมู่
ทรัพยากรแร่
มีการระบุชนิดแร่เจ็ดชนิด แต่มีเพียงหินแกรนิต ทราย และดินเหนียวทนไฟเท่านั้นที่ได้รับการพัฒนา พีทในจางเจียเปียนมีปริมาณน้ำมันประมาณ 10% วัสดุก่อสร้างประกอบด้วยเปลือกหอยนางรม หินแกรนิตจากภูเขาอู่กุ้ย และแร่เคโอลิไนต์
ทรัพยากรชีวภาพ
ภูเขาอู่กุ้ยเป็นแหล่งอาศัยของสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกป่า 298 ชนิด (รวมถึง 45 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ) และพืชมีท่อลำเลียง 1,751 ชนิด นอกจากนี้ยังมีต้นกฤษณาป่ากว่า 40,000 ต้น ซึ่งคิดเป็นประมาณ 50% ของจำนวนต้นกฤษณาทั้งหมดในประเทศจีน และในปี 2554 จงซานได้รับการขนานนามว่าเป็น "บ้านเกิดของไม้กฤษณาจีน"
แหล่งพลังงานแสงอาทิตย์
ด้วยปริมาณรังสีแสงอาทิตย์เฉลี่ยต่อปี 445,155.4 จูล/ตารางเซนติเมตร ทำให้จงซานเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีปริมาณรังสีแสงอาทิตย์สูงที่สุดในมณฑลกวางตุ้ง
หน่วยงานบริหาร
ประกอบด้วย 15 เมือง 8 ตำบล 1 เขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับชาติ (เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคจงซาน) 1 เขตความร่วมมือทางเศรษฐกิจ (เขตพัฒนาใหม่ชุยเหิง) 150 หมู่บ้าน และ 131 ชุมชน ที่ทำการรัฐบาล: เลขที่ 1 ถนนซงหยวน เขตตะวันออก
ประชากร
ขนาดประชากร
ประชากรประจำ ณ สิ้นปี 2025: 4.5723 ล้านคน อัตราการขยายตัวของเมือง 87.95% อัตราการเกิด 7.35‰ อัตราการตาย 3.93‰ การเพิ่มขึ้นตามธรรมชาติ 3.42‰ ประชากรที่จดทะเบียน (hukou) ณ สิ้นปี 2024: 2.2211 ล้านคน
กลุ่มชาติพันธุ์
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น (4.0808 ล้านคนในปี 2020) โดยมีชนกลุ่มน้อย 51 กลุ่ม รวมทั้งหมด 336,500 คน ชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดคือชาวจ้วง (186,900 คน) รองลงมาคือชาวเหยา ชาวทูเจีย ชาวเหมียว ชาวตง และชาวโบเย่
ภาษา
ภาษากวางตุ้ง (เยว่) ที่พูดโดย 84% ของประชากร รวมถึงภาษาย่อยสือฉี ซาเทียน ซานเจียว และกู่เจิ้น ภาษาถิ่นขั้นต่ำใน Shaxi, Dachong และ Sanxiang Hakka ในตำบล Wugui Mountain, Shenwan และ Tanzhou ทางตอนใต้
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาหลักสามศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา คาทอลิก และคริสต์ศาสนา อิทธิพลของลัทธิเต๋าปรากฏให้เห็นในศาลเจ้าพื้นบ้านและประเพณีงานศพ กิจกรรมทางศาสนาได้กลับมาดำเนินอีกครั้งตั้งแต่ปี 1979 หลังจากการปฏิวัติวัฒนธรรม
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
หนึ่งในเมือง "9+2" ของเขตเศรษฐกิจอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องจักรไฟฟ้า และสิ่งทอ/เครื่องนุ่งห่ม ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 426.056 พันล้านหยวน (ประมาณ 60 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8% ในปี 2024: อุตสาหกรรมขั้นต้น 9.6 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.35 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.6%) อุตสาหกรรมขั้นรอง 212.414 พันล้านหยวน (ประมาณ 29.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.0%) และอุตสาหกรรมขั้นที่สาม 192.31 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.3%)
อุตสาหกรรมหลัก
ภาคเกษตรกรรมเน้นการปลูกข้าวเป็นหลัก โดยมีพืชเศรษฐกิจอื่นๆ เช่น ผัก ผลไม้ และไม้ประดับ ส่วนการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำนั้นได้แก่ ปลาคาร์พ ปลาช่อน และกุ้งขาว ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตทางการเกษตรรวมอยู่ที่ 15.733 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 3.3%) โดยผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำมีปริมาณถึง 418,300 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมของธุรกิจขนาดใหญ่เติบโต 5.4% การผลิตขั้นสูงเติบโต 6.6% (ส่วนแบ่ง 51.2%) และการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 10.8% (ส่วนแบ่ง 16.4%)
อุตสาหกรรมบริการ
อุตสาหกรรมสารสนเทศเป็นเสาหลักสำคัญ ในช่วงเดือนมกราคม-พฤศจิกายน 2024 รายได้จากธุรกิจบริการเติบโต 3.3% โดยบริการอินเทอร์เน็ตเติบโต 56.4% ยอดขายปลีกเติบโต 0.5% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 2.6% ขณะที่การลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเติบโต 10.9%
บริการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
สิ้นปี 2023: ออกสิทธิบัตร 39,700 ฉบับ (รวมสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 2,921 ฉบับ เพิ่มขึ้น 50.6%) ยื่นขอจดสิทธิบัตร PCT 186 ฉบับ สิ้นปี 2022: มีวิสาหกิจไฮเทคประมาณ 2,864 แห่ง ศูนย์วิจัยและพัฒนาในระดับจังหวัด 378 แห่ง และระดับเทศบาล 1,024 แห่ง
การศึกษา
สิ้นปี 2023: นักศึกษาระดับอุดมศึกษา 56,900 คน นักเรียนระดับมัธยมศึกษา 211,300 คน นักเรียนระดับประถมศึกษา 378,200 คน อัตราการเข้าเรียนระดับประถมศึกษา 100% อัตราการสอบเข้ามหาวิทยาลัย 96.9%
วัฒนธรรม
มีสถาบันทางวัฒนธรรม/มรดกของเทศบาล 11 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 1 แห่ง (หนังสือ 7.21 ล้านเล่ม) ห้องสมุดอนุสรณ์จงซาน (ก่อตั้งปี 1935) ซึ่งเป็นห้องสมุดชั้นนำระดับชาติ ได้เปิดทำการอีกครั้งในปี 2019 ด้วยอาคารใหม่มูลค่า 482 ล้านหยวน (ประมาณ 67.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) บนพื้นที่ 72,067 ตารางเมตร พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์บ้านพักเดิมของซุนยัตเซ็นในหมู่บ้านชุยเหิง (ก่อตั้งปี 1956) เป็นพิพิธภัณฑ์ชั้นนำระดับชาติและสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 1,517 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 69 แห่ง (ระดับตติยภูมิ 12 แห่ง ระดับทุติยภูมิ 25 แห่ง) บุคลากรทางการแพทย์ 31,855 คน และเตียงผู้ป่วย 16,683 เตียง
กีฬา
มีสถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 10,888 แห่ง นักกีฬาได้รับเหรียญทอง 132 เหรียญ เหรียญเงิน 113 เหรียญ และเหรียญทองแดง 150 เหรียญ จากการแข่งขัน 94 รายการ
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
มีการสร้างท่อระบายน้ำเสียใหม่ยาว 1,761 กิโลเมตรในปี 2023 ส่งผลให้กำลังการบำบัดเพิ่มขึ้นเป็น 2.165 ล้านตันต่อวัน คุณภาพอากาศอยู่ในอันดับที่ 15 จาก 168 เมืองทั่วประเทศ โครงการก่อสร้างเมืองฟองน้ำได้รับคะแนนระดับ A เพียงแห่งเดียวในจังหวัด
ประกันสังคม
สิ้นปี 2023: 2.0253 ล้านเหรียญสหรัฐในประกันบำนาญในเขตเมือง, 1.9978 ล้านเหรียญสหรัฐในประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน, 1.9415 ล้านเหรียญสหรัฐในประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน
การขนส่ง
ภาพรวม
ตั้งอยู่ใจกลางเขตเศรษฐกิจอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า โดยมีท่าเรือ 4 แห่ง (จงซาน เซียวหลาน เชินหวัน และหวงผู่) ท่าเรือจงซานมีปริมาณการขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ 1.13 ล้าน TEU ติดอันดับ 10 ท่าเรือชั้นนำของประเทศ และมีสถานีรถไฟ 6 แห่งให้บริการในเมืองนี้
ทางหลวง
โครงข่ายทางด่วน "สี่แนวตั้ง ห้าแนวนอน" ระยะทางรวม 3,307.4 กิโลเมตร (ความหนาแน่น 185.4 กิโลเมตร/100 ตารางกิโลเมตร) กรกฎาคม 2024-พฤษภาคม 2025: จำนวนนักท่องเที่ยว 25.21 ล้านคน (+26.94%) รายได้จากการท่องเที่ยว 21.644 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ +23.47%)
ทางรถไฟ
ให้บริการโดยทางรถไฟเซินเจิ้น-เจียงเหมิน และทางรถไฟความเร็วสูงกว่างโจว-จงซาน-จูไห่-มาเก๊า สถานีจงซานเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 7 มกราคม 2554 บนเส้นทางรถไฟระหว่างเมืองกว่างโจว-จูไห่
การขนส่งทางน้ำ
รูปแบบ "หนึ่งท่าเรือ ห้าพื้นที่" ท่าเรือจงซานเป็นท่าเรือระดับหนึ่งของประเทศที่มีความเชื่อมโยงกับท่าเรือศูนย์กลางระหว่างประเทศสามแห่ง
ระบบขนส่งสาธารณะ
กลยุทธ์ "ให้ความสำคัญกับระบบขนส่งสาธารณะ": รถไฟฟ้ารางเบา 17 สาย, รถด่วน 20 สาย, รถโดยสารไฟฟ้าใหม่ 600 คัน, ป้ายรถเมล์อัจฉริยะ 900 แห่ง วางแผนเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างเมืองไปยังเซินเจิ้น
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ภาพรวม
เมืองเซียงซานเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ วัฒนธรรมของเมืองนี้สะท้อนถึงลักษณะสำคัญของวัฒนธรรมกวางตุ้ง (กวางฟู่) เมืองนี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 5 รายการ มรดกสำคัญระดับชาติ 3 รายการ และมรดกระดับมณฑล 22 รายการ ชาวกวางตุ้งอพยพเข้ามาในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ลผ่านทางตรอกจูจี้ (หนานเซียง) ในสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง เซียงซานผลิตนักปราชญ์จินซือถึง 138 คนในสมัยราชวงศ์ชิง ประเพณีทางวัฒนธรรมที่โดดเด่น ได้แก่ สถาปัตยกรรมกระทะเหล็ก งานเทศกาลดอกเบญจมาศเสี่ยวหลาน (ตั้งแต่ปี 1814) ระบบการทำนาแบบเขื่อนหม่อน-บ่อปลา สำนักจิตรกรรมหลิงหนาน ขบวนแห่เปียวซ่ง การรำมังกรเมา และงิ้วกวางตุ้ง
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ดอกไม้ประจำเมือง: ดอกเบญจมาศ ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นฟีนิกซ์ (Delonix regia) ซึ่งได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม 2016 เป็นสัญลักษณ์ของความมุ่งมั่นอันแรงกล้าและจิตวิญญาณแห่งวีรบุรุษ
แหล่งมรดกทางวัฒนธรรม
สถานที่สำคัญระดับชาติ: บ้านพักเดิมของซุนยัตเซ็น, ศาลบรรพบุรุษตระกูลเฉินฉาตง, โรงเรียนมัธยมอนุสรณ์จงซานเดิม สถานที่สำคัญระดับจังหวัด ได้แก่ บ้านพักของลู่ฮ่าวตง, หยางหยิน และเฉิงจุนไห่
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ห้ารายการสำคัญระดับชาติ ได้แก่ เพลงน้ำเค็มจงซาน การรำมังกร (มังกรเมา) การรำมังกร (มังกรเมฆหลิวฟาง) และงานเทศกาลดอกเบญจมาศเสี่ยวหลาน
อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ
แหล่งกำเนิดของอาหารกวางตุ้ง ได้รับรางวัล "เมืองที่มีชื่อเสียงด้านอาหารกวางตุ้งของจีน" ในปี 2011 อาหารขึ้นชื่อ ได้แก่ นกพิราบตุ๋น ปลาคาร์พทอดกรอบ และงานเลี้ยง "เก้าชามใหญ่" เนื้อรมควันหวงผู่ (มากกว่า 60 ชนิด) เป็นผลิตภัณฑ์บ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ นกพิราบฉีมีมาตั้งแต่ปี 1915 ขนมอัลมอนด์จูเซียงหยวนได้รับรางวัลเหรียญทองจากการประกวดอาหารนานาชาติโฮโนลูลูในปี 1935 ชาสมุนไพรซาซี (ก่อตั้งในปี 1885) เป็น "แบรนด์เก่าแก่ของจีน" ที่มีสถานะเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ
จุดชมวิว
ภาพรวม
สถานที่ท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศ 29 แห่ง: 1 แห่งระดับ AAAAA, 3 แห่งระดับ AAAA, 23 แห่งระดับ AAA, 2 แห่งระดับ AA หัวข้อหลักได้แก่ มรดกของซุนยัตเซ็น วัฒนธรรมป่าเรดวูด เครื่องปั้นดินเผา วัฒนธรรมโคมไฟ และประเพณีพื้นบ้าน
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
บ้านพักเดิมของซุนยัตเซ็น (หมู่บ้านชุยเหิง ปี 1892 พื้นที่ 340 ตารางเมตร) ผสมผสานสไตล์จีนและตะวันตก ซุนยัตเซ็นเกิดที่นี่ในปี 1866 พิพิธภัณฑ์จงซาน (ก่อตั้งปี 1984 อาคารใหม่ปี 2022 พื้นที่ 24,832 ตารางเมตร) มีการจัดวางแบบสวน สวนจงซานจ้าน (ก่อตั้งปี 1998) เป็นสวนส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในหลิงหนาน มีชื่อเสียงด้านวัฒนธรรมความกตัญญู ถนนคนเดินซุนเหวินตะวันตกมีสถาปัตยกรรมแบบซุ้มประตูสไตล์อาณานิคม "หนานหยาง" ได้รับการจัดอันดับให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติในปี 2023
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
บุคคลสำคัญ
เกียรตินิยมระดับสูง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม