ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองหยางเจียง

เมืองหยางเจียง

เมืองหยางเจียง (Yangjiang City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง หรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองถัวเฉิง (Tuocheng) ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง เป็นประตูยุทธศาสตร์สำคัญของกวางตุ้งตะวันตก ล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้าน

เมืองหยางเจียง

เมืองหยางเจียง หรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองถัวเฉิง เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง เป็นประตูยุทธศาสตร์สำคัญของกวางตุ้งตะวันตก ล้อมรอบด้วยภูเขา 3 ด้าน และหันหน้าไปทางทะเลจีนใต้ทางทิศใต้ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน พื้นที่ทั้งหมด 7,966.8 ตารางกิโลเมตร และน่านน้ำ 12,300 ตารางกิโลเมตร เป็นเมืองท่องเที่ยวชายฝั่งที่มีชื่อเสียงและเป็นเมืองท่าสำคัญของมณฑลกวางตุ้ง เป็นสมาชิกของทั้งเขตมหานครชายฝั่งตะวันตกของปากแม่น้ำเพิร์ล และกลุ่มเมืองอ่าวเป่ยปู ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2568 หยางเจียงบริหารจัดการ 2 อำเภอ 1 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล และ ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.6266 ล้านคน หยางเจียงมีภูมิประเทศที่หลากหลาย ทั้งภูเขา ทะเล น้ำพุร้อน ทะเลสาบ ป่าไม้ และถ้ำ โดยมีแนวชายฝั่งที่สามารถพัฒนาได้ยาวถึง 39.1 กิโลเมตร ชื่อเมืองนี้มีที่มาจากสมัยที่ก่อตั้งอำเภอหยางเจียงในปี 598 ในสมัยราชวงศ์สุย และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัดในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1988 หยางเจียงเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมเกาเหลียง ซึ่งผสมผสานวัฒนธรรมเส้นทางสายไหมทางทะเล วัฒนธรรมโมหยาง และวัฒนธรรมกวางตุ้งเข้าด้วยกัน โดยมุ่งเน้นอุตสาหกรรมหลัก 3 ด้านที่มีมูลค่าหลายแสนล้านหยวน ได้แก่ โลหะผสม การผลิตอุปกรณ์ และพลังงานสีเขียว ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของหยางเจียงสูงถึง 167.112 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.3% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า และในเดือนมกราคม ปี 2026 หยางเจียงได้กลายเป็นเมืองด้านไฟฟ้าและพลังงานอันดับหนึ่งของมณฑลกวางตุ้ง

ที่มาของชื่อ

ชื่อหยางเจียงมีที่มาจากชื่ออำเภอหยางเจียงเดิม ซึ่งตั้งชื่อตามที่ตั้งใกล้กับแม่น้ำโมหยาง ในปี ค.ศ. 606 ในสมัยราชวงศ์สุย บางส่วนของอำเภออันหนิงและอำเภอเกาเหลียงได้รวมกันเพื่อจัดตั้งเป็นอำเภอหยางเจียงใหม่

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

แหล่งโบราณคดีถ้ำดูซูไจ่พิสูจน์ให้เห็นถึงการมีอยู่ของมนุษย์ในบริเวณนี้เมื่อกว่า 16,000 ปีที่แล้ว แหล่งโบราณคดีกุ้ยไจ่ซานแสดงให้เห็นถึงอารยธรรมมนุษย์โบราณที่มีอายุย้อนหลังไป 4,000 ปี กลองสำริดขนาดใหญ่ที่ขุดพบในหยางตงแสดงให้เห็นว่าชาวเกาเหลียงมีความเชี่ยวชาญด้านการหล่อสำริดขั้นสูงเมื่อกว่า 2,000 ปีที่แล้ว

ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น ผ่านราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้

ในปี 214 ก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ฉินได้ผนวกพื้นที่นี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหนานไห่ ในปี 111 ก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ฮั่นได้ก่อตั้งอำเภอเกาเหลียงขึ้น ในปี 220 คริสตกาล อาณาจักรอู่ได้ก่อตั้งมณฑลเกาเหลียงขึ้น ในปี 523 คริสตกาล ได้มีการก่อตั้งอำเภอหยางชุนขึ้น และในปี 527 คริสตกาล ได้มีการก่อตั้งมณฑลเกา ซึ่งปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองหยางเจียง เอินผิง และหม่าหมิงในปัจจุบัน

สมัยราชวงศ์สุย-ถัง จนถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน

ในปี ค.ศ. 598 อำเภอหยางเจียงได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในสมัยราชวงศ์สุ่ย ต่อมาในสมัยราชวงศ์ถัง ได้มีการจัดตั้งมณฑลชุนขึ้น (ค.ศ. 621) โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่หยางชุน ในสมัยราชวงศ์ซ่ง ได้เปลี่ยนชื่อพื้นที่นี้เป็นมณฑลหนานเอิน (ค.ศ. 1048) และในสมัยราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้ได้กลายเป็นเส้นทางหนานเอิน

สมัยหมิง-ชิง

ในปี ค.ศ. 1368 ราชวงศ์หมิงได้ผนวกหยางเจียงและหยางชุนเข้ากับมณฑลจ้าวชิง ต่อมาราชวงศ์ชิงได้เปลี่ยนสถานะอำเภอหยางเจียงให้เป็นมณฑลที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรง (ค.ศ. 1867) จากนั้นเป็นมณฑลย่อย และกลับมาเป็นมณฑลอีกครั้ง

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1912 ระบบการปกครองระดับอำเภอได้รับการฟื้นฟู ทศวรรษ ค.ศ. 1920 ได้เห็นการก่อตั้งองค์กรพรรคคอมมิวนิสต์และสหภาพแรงงานในระยะเริ่มต้น กิจกรรมต่างๆ ถูกระงับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 ถึง 1938 ในปี ค.ศ. 1945 กองกำลังต่อต้านได้ต่อสู้กับกองทัพญี่ปุ่น ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949 รัฐบาลประชาธิปไตยประชาชนอำเภอหยางเจียงได้ถูกจัดตั้งขึ้น

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

หยางเจียงได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2531 อำเภอหยางเจียงถูกยุบ และจัดตั้งเป็นเมืองหยางเจียง (ระดับจังหวัด) ต่อมาได้มีการจัดตั้งเขตทดลองพัฒนาเศรษฐกิจเกาะไห่หลิง (พ.ศ. 2535) เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคหยางเจียง (พ.ศ. 2546) และเขตพัฒนาใหม่หยางเจียงปินไห่ (พ.ศ. 2557) ในปี พ.ศ. 2558 หยางตงได้รับการยกระดับจากอำเภอเป็นเขต

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 หยางเจียงประกอบด้วย 2 อำเภอ 1 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล รวม 10 ตำบลย่อย และ 38 เมือง มีชุมชน 146 แห่ง และหมู่บ้าน 710 แห่ง รวมทั้งเขตพัฒนาอีก 2 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ 60 ถนนตงเฟิงสาย 2 อำเภอเจียงเฉิง

ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ

ที่ตั้งและขอบเขต

หยางเจียงตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง ภายในลุ่มแม่น้ำโมหยาง มีพรมแดนติดกับเจียงเหมินทางทิศตะวันออก หยุนฟู่และหม่าหมิงทางทิศเหนือ หม่าหมิงทางทิศตะวันตก และทะเลจีนใต้ทางทิศใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 7,966.8 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยเนินเขา 25.6% ภูเขา 42.0% และที่ราบ 21.8% ชายฝั่งยาวทั้งหมด 466.82 กิโลเมตร รวมทั้งเกาะสำคัญ 40 เกาะ

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ มีที่ราบลุ่มแม่น้ำโมหยาง ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ เอ้วงจาง สูง 1,337.6 เมตร หยางชุนมีลักษณะภูมิประเทศเป็นหินปูนคาร์สต์ที่โดดเด่น

ภูมิอากาศ

หยางเจียงมีภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนที่มีอิทธิพลจากทะเลอย่างชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 22.9 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,424.8 มิลลิเมตร พายุไต้ฝุ่นเกิดขึ้นบ่อยในช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง จำนวนชั่วโมงแสงแดดต่อปีอยู่ที่ 1,870.4 ชั่วโมง

อุทกวิทยา

มณฑลหยางเจียงมีแม่น้ำ 403 สาย แม่น้ำโมหยาง ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ใหญ่เป็นอันดับหกของมณฑลกวางตุ้ง มีความยาว 199 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 6,091 ตารางกิโลเมตร บริเวณชายฝั่งมีน้ำขึ้นน้ำลงไม่สม่ำเสมอตามรอบครึ่งวัน

ดิน

ประเภทของดิน ได้แก่ ดินเหลืองบนภูเขา ดินแดงลูกรัง ดินตะกอนน้ำพา ดินพรุชายฝั่งที่มีความเค็ม และดินหินปูน

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

หยางเจียงเป็นพื้นที่ที่เสี่ยงต่อพายุไต้ฝุ่น ฝนตกหนัก น้ำท่วม และสภาพอากาศแปรปรวนรุนแรง พื้นที่นี้ตั้งอยู่ในเขตแนวแผ่นดินไหวชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน (ระดับความรุนแรง VII) เหตุการณ์สำคัญที่เคยเกิดขึ้น ได้แก่ แผ่นดินไหวขนาด 6.4 ริกเตอร์ในปี 1969 และความเสียหายอย่างรุนแรงจากพายุไต้ฝุ่นฮากูปิตในปี 2008

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ณ ปี 2020 อ่างเก็บน้ำหยางเจียงมีปริมาณความจุรวม 1.194 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำทั้งหมด 8.872 พันล้านลูกบิดเมตร และปริมาณการใช้น้ำต่อปีอยู่ที่ 1.307 พันล้านลูกบิดเมตร

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมด: 795,588.45 เฮกตาร์ ประกอบด้วยที่ดินทำการเกษตร 148,777 เฮกตาร์ และที่ดินป่าไม้ 402,814 เฮกตาร์

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุ 48 ชนิดใน 278 แหล่ง หินปูนสำหรับทำซีเมนต์มีอยู่มากมายในหยางชุนตอนเหนือ ทรัพยากรความร้อนใต้ดินที่อุดมสมบูรณ์ รวมถึงบ่อน้ำแร่ร้อนน้ำเค็มหายาก ทำให้หยางเจียงได้รับฉายาว่า "บ้านเกิดของบ่อน้ำพุร้อนจีน" ในปี 2551

ทรัพยากรทางทะเล

พื้นที่ทางทะเลครอบคลุม 12,300 ตารางกิโลเมตร มีเกาะ 122 เกาะ เมืองนี้ผลิตลูกปลาทะเลมากกว่าหนึ่งในสามของมณฑลกวางตุ้ง เขตสาธิตการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำทางทะเลระดับชาติ 3 แห่ง ผลิตได้กว่า 100,000 ตันต่อปี คิดเป็นมูลค่ากว่า 3 พันล้านหยวน (ประมาณ 417 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีท่าเรือประมง 7 แห่ง โดยจาโปและตงผิงเป็นท่าเรือประมงกลางระดับชาติ

ความหลากหลายทางชีวภาพ

อุทยานแห่งชาติหยางเจียงเป็นแหล่งอาศัยของพืชกว่า 2,300 ชนิด สมุนไพรทางใต้ประมาณ 300 ชนิด และป่าชายเลนกว่า 20,000 หมู่ รวมถึงอุทยานแห่งชาติพื้นที่ชุ่มน้ำป่าชายเลนเกาะไห่หลิง สัตว์ป่าประกอบด้วยสัตว์ 366 ชนิด และนก 209 ชนิด เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 42 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 145,700 เฮกตาร์

การเมือง

ประชากร

ขนาดประชากร

จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 พบว่ามีประชากรถาวร 2,602,959 คน เพิ่มขึ้น 7.48% จากปี 2010 และคาดว่าภายในสิ้นปี 2024 ประชากรจะเพิ่มขึ้นเป็น 2.6266 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมือง 57.75% ส่วนจำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้คือ 3.0194 ล้านคน

กลุ่มชาติพันธุ์

เมืองหยางเจียงมีกลุ่มชาติพันธุ์อาศัยอยู่ 43 กลุ่ม โดยมีชนกลุ่มน้อยรวม 49,500 คน ซึ่งรวมถึงชาวจ้วง 28,000 คน ชาวเหยา 7,500 คน และชาวเหมียว 7,000 คน

ภาษา

ภาษาถิ่นหลัก ได้แก่ คำพูดหยางเจียงและกวางตุ้งหยางชุน ทั้งสองเป็นภาษาย่อยของเยว่ (กวางตุ้ง) นอกจากนี้ยังมีการพูดภาษาถิ่น Minnan และ Hakka รวมถึงภาษาถิ่นย่อยของ Yao อีกด้วย

ศาสนา

การบูชามาจู่ (เทพีแห่งทะเล) ซึ่งเริ่มแพร่หลายในสมัยราชวงศ์ซ่ง มีวัดที่ยังคงใช้งานอยู่ 13 แห่ง ศาสนาพุทธมีสถานที่ประกอบพิธีกรรม 12 แห่ง รวมถึงวัดจิงเย่ ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหยกปางไสยาสน์ที่ใหญ่ที่สุดของจีน (สูง 7 เมตร หนัก 27 ตัน) นอกจากนี้ ศาสนาคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ก็มีบทบาททางประวัติศาสตร์เช่นกัน

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

เมืองหยางเจียงตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของเขตเศรษฐกิจอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า กลุ่มเมืองอ่าวเป่ยปู และเขตการค้าเสรีไห่หนาน ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 162.958 พันล้านหยวน (ประมาณ 22.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% โดยสามภาคส่วนหลักมีส่วนร่วม 26.931, 60.701 และ 75.326 พันล้านหยวน ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 62,100 หยวน (ประมาณ 8,625 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากภาษีรวม 8.362 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.16 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในเดือนมกราคม 2026 หยางเจียงกลายเป็นเมืองด้านไฟฟ้าและพลังงานอันดับหนึ่งของมณฑลกวางตุ้ง โดยมีกำลังการผลิตติดตั้งเกิน 24.29 ล้านกิโลวัตต์

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 ผลผลิตทางการเกษตรรวมอยู่ที่ 44.981 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.25 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% ผลผลิตทางการประมงอยู่ที่ 20.393 พันล้านหยวน โดยมีผลผลิตผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 1.2317 ล้านตัน

อุตสาหกรรมรอง

กลุ่มอุตสาหกรรมหลักระดับ 100,000 ล้านหยวน 3 กลุ่ม ได้แก่ วัสดุโลหะผสม การผลิตอุปกรณ์ และพลังงานสีเขียว มีวิสาหกิจด้านฮาร์ดแวร์และกรรไกรกว่า 13,700 แห่ง ทำให้หยางเจียงเป็น "เมืองหลวงแห่งกรรไกรของจีน" ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมของวิสาหกิจที่ได้รับการกำหนดเติบโตขึ้น 5.5% โดยการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานลมเพิ่มขึ้น 21.3%

อุตสาหกรรมบริการ

หยางเจียงสร้างฟาร์มกังหันลมกลางทะเลขนาด 1 ล้านกิโลวัตต์แห่งแรกของจีน และกังหันลมลอยน้ำกลางทะเลที่ทนทานต่อพายุไต้ฝุ่นแห่งแรกของโลก ทำให้เกิดห่วงโซ่อุตสาหกรรมพลังงานลมที่ครบวงจร ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวม 47.102 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) การค้าต่างประเทศอยู่ที่ 25.5 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 17.7% เงินฝากในภาคการเงินรวม 233.050 พันล้านหยวน โดยมีเงินกู้ 210.545 พันล้านหยวน

เขตพัฒนาเศรษฐกิจ

เขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงหยางเจียง (505.9 ตารางกิโลเมตร) เน้นการผลิตวัสดุโลหะผสมและอุปกรณ์พลังงานลม โดยมีมูลค่าผลผลิตทางอุตสาหกรรมในปี 2023 อยู่ที่ 134.441 พันล้านหยวน เขตพัฒนาเศรษฐกิจหยางตงส่งออกผลิตภัณฑ์ฮาร์ดแวร์และกรรไกรคิดเป็น 56% ของจีน นอกจากนี้ยังมีเขตทดลองพัฒนาเศรษฐกิจเกาะไห่หลิงอีกด้วย

บริการสังคม

การศึกษา

ในปี 2024 เมืองหยางเจียงมีนักศึกษาระดับอุดมศึกษา 15,400 คน นักเรียนมัธยมปลาย 63,400 คน และนักเรียนประถมศึกษา 244,500 คน อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับอยู่ที่ 98.81%

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

เมื่อสิ้นปี 2024 หยางเจียงมีวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติ 191 แห่ง ศูนย์วิจัยวิศวกรรมระดับมณฑล 57 แห่ง และสิทธิบัตร 5,146 ฉบับ

บริการด้านวัฒนธรรม

เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 5 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 48 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 8 แห่ง โดยมีการครอบคลุมทางวิทยุและโทรทัศน์ 100%

การดูแลสุขภาพ

เมืองหยางเจียงมีสถานพยาบาล 1,921 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 16,369 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 19,303 คน โรงพยาบาลประชาชนและโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนเป็นสถานพยาบาลระดับ 3 ชั้น A

กีฬา

ในปี 2024 นักกีฬาคว้าเหรียญทอง 22 เหรียญ เหรียญเงิน 18 เหรียญ และเหรียญทองแดง 17 เหรียญ รวมถึงเหรียญเงินเทควันโดโอลิมปิกปารีส และเหรียญทองแบดมินตันพาราลิมปิกปารีส

ประกันสังคม

ภายในสิ้นปี 2024 มีผู้เข้าร่วมประกันบำนาญ 4.677 ล้านคน และประกันสุขภาพ 2.1696 ล้านคน กองทุนประกันสังคมสร้างรายได้ 7.281 พันล้านหยวน เมืองนี้มีเตียงสำหรับดูแลผู้สูงอายุ 11,779 เตียง และมีผู้คน 65,100 คนได้รับเงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำ

การขนส่ง

ภาพรวม

หยางเจียงเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่เชื่อมต่อสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ลกับมณฑลกวางตุ้งตะวันตก ซึ่งในอดีตเป็นสถานีขนส่งสำคัญบนเส้นทางสายไหมทางทะเล ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้ารวมอยู่ที่ 81.8792 ล้านตัน และปริมาณการผ่านท่าเรืออยู่ที่ 40.4157 ล้านตัน

ทางหลวง

เมืองหยางเจียงมีทางด่วน 5 สาย ทางหลวงแห่งชาติ 4 สาย และทางหลวงประจำจังหวัด 11 สาย รวมระยะทางทั้งหมด 10,812.6 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

หยางเจียงก้าวเข้าสู่ยุคของรถไฟความเร็วสูงในเดือนกรกฎาคม 2561 ด้วยทางรถไฟเซินเจิ้น-หม่าหมิง ปัจจุบันมีทางรถไฟที่เปิดให้บริการแล้ว 5 สาย รวมระยะทางประมาณ 308 กิโลเมตร และทางรถไฟความเร็วสูงกว่างโจว-จ้านเจียงจะเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2568

การส่งสินค้า

ท่าเรือหยางเจียง ซึ่งเป็นท่าเรือเปิดระดับ 1 มีท่าเทียบเรือที่ใช้งานได้ถึง 17 แห่ง ในปี 2023 ปริมาณการขนส่งสินค้าสูงถึง 36.8686 ล้านตัน

การบิน

สนามบินหยางเจียงเหอซานเป็นสนามบินสำหรับการบินทั่วไปที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้งตะวันตก สนามบินหยางเจียง (ระดับ 4C) ที่วางแผนไว้คาดว่าจะรองรับผู้โดยสารได้ 2 ล้านคนต่อปีภายในปี 2035

ระบบขนส่งสาธารณะ

ระบบขนส่งมวลชนในเมืองมีรถโดยสารไฟฟ้าพลังงานใหม่ 257 คัน ให้บริการใน 54 เส้นทาง รวมระยะทาง 800 กิโลเมตร

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

ภาพรวม

วัฒนธรรมหยางเจียงเป็นส่วนหนึ่งของเขตวัฒนธรรมกวางตุ้งเกาหยาง ซึ่งผสมผสานวัฒนธรรมเกาเหลียง วัฒนธรรมเส้นทางสายไหมทางทะเล และวัฒนธรรมโมหยาง เมืองนี้เป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของว่าว" และ "บ้านเกิดของเพลงพื้นบ้านกวางตุ้ง" โดดเด่นด้วยประเพณีการต่อเรือมังกร เครื่องเคลือบ การแกะสลักรากไม้ และการใช้มีดและกรรไกร

วัฒนธรรมเกาเหลียง

หยางเจียงเป็นพื้นที่ศูนย์กลางของเมืองเกาเหลียงโบราณ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช ประเพณีทางวัฒนธรรมสืบทอดมายาวนานถึง 729 ปี ในสมัยราชวงศ์ใต้ ตระกูลเฟิงเซียน นำโดยนางเซียน มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาเส้นทางสายไหมทางทะเลและปกครองภูมิภาคนี้

วัฒนธรรมเส้นทางสายไหมทางทะเล

ซากเรือหนานไห่หมายเลข 1 ที่ค้นพบในปี 1987 ทำให้ได้โบราณวัตถุเกือบ 180,000 ชิ้น รวมถึงเครื่องลายครามประมาณ 160,000 ชิ้น นับเป็นการขุดค้นทางโบราณคดีใต้น้ำครั้งใหญ่ที่สุดของจีน เรือประเภท "ฟู่ฉวน" สมัยราชวงศ์ซ่งลำนี้ได้รับการยอมรับจากยูเนสโกว่าเป็นกรณีศึกษาคลาสสิกของเส้นทางสายไหมทางทะเล

วัฒนธรรมกวางตุ้ง

หยางเจียงมีประเพณีงิ้วกวางตุ้งที่สืบทอดมายาวนาน คณะงิ้วกวางตุ้งหยางชุน ซึ่งก่อตั้งขึ้นในทศวรรษ 1950 เป็นคณะการแสดงของรัฐเพียงแห่งเดียวในพื้นที่ นอกจากนี้ ประเพณีการรำสิงโต (ซิงซื่อ) ก็หยั่งรากลึกเช่นกัน

โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม

หยางเจียงมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการขึ้นทะเบียน 136 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกระดับชาติ 2 แห่ง ได้แก่ ถ้ำตู้ซือไจ่ (มีชั้นทางวัฒนธรรมย้อนหลังไป 14,000 ถึง 16,680 ปี) และแหล่งหล่อเหรียญเทียนซือจิง (โรงหล่อเหรียญตะกั่วแห่งเดียวที่รู้จักในสมัยราชวงศ์ฮั่นตอนใต้) ซึ่งได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

หยางเจียงมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 478 รายการ รวมถึง 1 รายการที่ได้รับการขึ้นทะเบียนระดับชาติ ประเพณีที่โดดเด่น ได้แก่ เพลงพื้นบ้านหยางเจียง (ศิลปะการแสดงปากเปล่า) ว่าวหยางเจียง (ประเพณี "เหยาใต้" ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ใต้) การตกแต่งเครื่องเคลือบหยางเจียง (ได้รับการขึ้นทะเบียนระดับชาติตั้งแต่ปี 2011 มีประวัติยาวนานกว่า 300 ปี ส่งออกไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยุโรป และอเมริกา) และเทคนิคการหมักเต้าซี่ (เต้าซี่)

ศิลปะ

งานแกะสลักรากไม้และศิลปะประดับหินของหยางเจียง ได้แก่ หินมาลาไคต์ (ซึ่งได้รับการขนานนามว่าเป็นหินประจำเมืองหยางชุน) และ "การเขียนอักษรจากรากไม้" ซึ่งจัดแสดงในญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกา เครื่องเคลือบหยางเจียง หนึ่งใน "สมบัติสามอย่างของหยางเจียง" มีประวัติศาสตร์ยาวนาน 300 ปี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2011

ศุลกากร

ประเพณีการแต่งงานของชุมชนชาวประมงทังก้าโดดเด่นด้วยพิธีกรรมการจับคู่ การแห่เรือก่อนรุ่งสาง และเพลงพื้นบ้านเกี่ยวกับทะเล เทศกาลแข่งเรือมังกรและเทศกาลยิงปืนใหญ่ที่คฤหาสน์แม่ทัพเหลียงเจิ้นหนานในหยางชุนเป็นประเพณีพื้นบ้านที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

อาหาร

อาหารหยางเจียงจัดอยู่ในประเพณีอาหารกวางตุ้ง โดยเน้นอาหารทะเลสดใหม่ที่ปรุงด้วยการนึ่ง เมนูเด่นได้แก่ ซุปปลาคาร์พอบกระวานฤดูใบไม้ผลิ อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อได้แก่ ซาลาเปาจินซา ขนมโมจิ และขนมข้าวเหนียวสีม่วง

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ห่านหงอนเหลืองหยางเจียงเป็นหนึ่งในห้าสายพันธุ์ห่านที่มีชื่อเสียงของจีน ถั่วดำหมักหยางเจียง (โต้วฉี) หนึ่งใน "สามสมบัติของหยางเจียง" ถูกส่งออกไปยังกว่า 30 ประเทศ ในฐานะ "เมืองหลวงแห่งมีดและกรรไกรของจีน" หยางเจียงผลิตมีดและกรรไกรมากกว่า 60% ของผลผลิตระดับชาติ โดยการส่งออกมีสัดส่วนมากกว่า 80% ของผลผลิตทั้งหมดในประเทศ การทำมีดมีประวัติยาวนานกว่า 1,400 ปี

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ต้นแมกโนเลียขาวได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองหยางเจียง และต้นปอยเซียนาหลวงได้รับการกำหนดให้เป็นดอกไม้ประจำเมือง โดยทั้งสองอย่างได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม 2562

จุดชมวิว

ภาพรวม

หยางเจียงเป็น "เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน" "เมืองสวนแห่งชาติ" และ "เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ" และได้รับการโหวตให้เป็น "เมืองที่มีความสุขที่สุดของจีนประจำปี 2022" เมืองนี้มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศ 12 แห่ง รวมถึงสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA 1 แห่ง และระดับ AAAA 3 แห่ง

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

เกาะไห่หลิง เกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของมณฑลกวางตุ้ง (108.9 ตารางกิโลเมตร) เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A แห่งแรกในกวางตุ้งตะวันตก อุทยานถ้ำหลิงเซียวเป็นอุทยานธรณีวิทยาแห่งชาติและสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ที่รู้จักกันในชื่อ "ถ้ำอันดับหนึ่งของจีนตอนใต้" โดดเด่นด้วยภูมิประเทศแบบคาร์สต์และน้ำตกไป่สุ่ยสูง 250 เมตร ส่วนบ่อน้ำแร่เซียนสุ่ยในหยางซีเป็นรีสอร์ทระดับ AAAA

การแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ

บุคคลที่มีชื่อเสียง

บุคคลที่มีชื่อเสียง ได้แก่ กวี Ruan Tuizhi, จิตรกร Guan Shanyue, นักแต่งเพลง He Shide, นักวิชาการ Zeng Qingcun (รางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสูงสุดของจีน), จิตรกร Huang Anren และ Su Tianci, นักภาษาศาสตร์ Huang Borong และนักร้อง Zheng Yuan

เมืองนี้ให้เกียรติแก่ทุกคน

เมืองหยางเจียงได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ เมืองป่าไม้แห่งชาติ บ้านเกิดของบ่อน้ำพุร้อนของจีน และได้รับการโหวตให้เป็น "เมืองที่มีความสุขที่สุดของจีน" ในปี 2022

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวทะเลสาบซีหู่โจว

แหล่งท่องเที่ยวทะเลสาบซีหู่โจว ตั้งอยู่ใจกลางเขตหุยเฉิง เมืองหุยโจว มณฑลกวางตุ้ง เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ภูมิทัศน์ทางธรรมชาติ…

สวนสาธารณะจูไห่จิงซาน

อุทยานภูเขาจิงซาน จูไห่ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนจี้ต้าไห่ปินเหนือ เขตเซียงโจว เมืองจูไห่ มณฑลกวางตุ้ง เป็นอุทยานภูเขาและพักผ่อนหย่อนใจในเมือ…

บ่อน้ำพุร้อนจักรพรรดิจูไห่

บ่อน้ำพุร้อนจักรพรรดิจูไห่ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 333 ถนนโด่วเหมินเหนือ ตำบลโด่วเหมิน อำเภอโด่วเหมิน เมืองจูไห่ มณฑลกวางตุ้ง เป็นแหล่งท่องเที่ยว…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว