ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองเหอหยวน

เมืองเหอหยวน

เมืองเหอหยวน (Heyuan City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง หรือที่รู้จักกันในชื่อฉาเฉิง (Chacheng) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลกวางตุ้ง ตามแนวแม่น้ำตงเจียงตอนกลางและตอนบน มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางใต้

เมืองเหอหยวน

เมืองเหอหยวน เมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง หรือที่รู้จักกันในชื่อฉาเฉิง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลกวางตุ้ง บริเวณตอนกลางและตอนบนของแม่น้ำตงเจียง มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางใต้ อุณหภูมิอบอุ่นและปริมาณน้ำฝนมาก ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างพื้นที่ภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของกวางตุ้งและที่ราบลุ่มแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์ เป็นพื้นที่เนินเขาที่มีภูมิประเทศลาดเอียงจากตะวันออกเฉียงเหนือไปตะวันตกเฉียงใต้ ระบบน้ำประกอบด้วยลุ่มน้ำหลักสามแห่ง ได้แก่ ตงเจียง เป่ยเจียง และฮั่นเจียง มีแม่น้ำเกือบหนึ่งร้อยสาย พื้นที่ทั้งหมด 15,653.63 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม 2569 เหอหยวนปกครอง 1 อำเภอและ 5 ตำบล มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.8142 ล้านคน ณ สิ้นปี 2568 เหอหยวนเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมหลิงหนาน มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,200 ปี นับตั้งแต่การก่อตั้งอำเภอหลงฉวนในสมัยราชวงศ์ฉิน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตเหอหยวนมีมูลค่าถึง 143.457 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.3% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า เขตเหอหยวนได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองอารยธรรมแห่งชาติ เมืองสวนแห่งชาติ และเมืองสุขภาพแห่งชาติ ภายใต้กรอบการพัฒนา "หนึ่งแกน หนึ่งแถบ หนึ่งเขต" ของมณฑลกวางตุ้ง เขตเหอหยวนอยู่ในเขตฟังก์ชันเชิงนิเวศน์ ซึ่งส่งเสริมอุตสาหกรรมหลัก 5 ด้าน ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ เศรษฐกิจน้ำ วัสดุขั้นสูง เกษตรกรรมประสิทธิภาพสูงสมัยใหม่ และ "การท่องเที่ยวหกสี"

ที่มาของชื่อ

ชื่อเหอหยวนมีความเกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดของแม่น้ำสามสาย ได้แก่ แม่น้ำเหลียนผิง แม่น้ำจงซิน และแม่น้ำซินเฟิงเจียง ตามตำราว่าด้วยการจัดตั้งมณฑลและอำเภอในยุคหยวนเหอของราชวงศ์ถังระบุว่า "เดิมทีเหอหยวนเป็นดินแดนของอำเภอหลงฉวน ราชวงศ์ฉีได้ก่อตั้งอำเภอเหอหยวนขึ้นที่นี่ โดยตั้งชื่อตามต้นกำเนิดของแม่น้ำสามสายซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกและทิศเหนือสามร้อยลี้" อำเภอเหอหยวนได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 483 และใช้ชื่อนี้จนถึงปี ค.ศ. 1987 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1988 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองเหอหยวน

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

เมื่อกว่า 5,000 ปีที่แล้ว ในยุคหินใหม่ ผู้คนยุคแรกๆ เจริญรุ่งเรืองบนดินแดนเหอหยวน พื้นที่นี้เป็นของ "รัฐฟู่โหลว" ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของชาวไป่เยว่ ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงครามระหว่างรัฐ ดินแดนนี้ถูกเรียกว่าดินแดนไป่เยว่และเป็นของรัฐฉู่

ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

ในปี 214 ก่อนคริสตกาล ได้มีการก่อตั้งอำเภอหลงฉวนขึ้น ผู้ปกครองคนแรกคือจ้าวถัว ผู้ซึ่งต่อมาได้รวมเมืองหลิงหนานให้เป็นหนึ่งเดียวและได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งหนานเยว่ ศูนย์กลางอำเภอตั้งอยู่ที่เมืองถัวเฉิงในปัจจุบันของหลงฉวน เหอหยวนเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหลงฉวนโบราณภายใต้การปกครองของหนานไห่ ในปี 111 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นได้พิชิตหนานเยว่ ในปี 483 คริสตกาล ได้มีการก่อตั้งอำเภอเหอหยวนและซินเฟิงขึ้นจากดินแดนหลงฉวน

สมัยราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน

ในปี ค.ศ. 581 ราชวงศ์สุยได้ก่อตั้งเมืองซุนโจว (ปัจจุบันคือเมืองหุยโจว) ขึ้น พื้นที่นี้ได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงหลายครั้งในสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง ในปี ค.ศ. 1021 เมืองเจิ้นโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นหุยโจวเพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเกี่ยวกับพระนามของจักรพรรดิเหรินจง ในปี ค.ศ. 1279 หุยโจวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน

สมัยราชวงศ์หมิงและชิง

ในปี ค.ศ. 1368 เมืองหุยโจวได้รับการยกฐานะเป็นมณฑล ในปี ค.ศ. 1518 ได้มีการจัดตั้งอำเภอเหอผิงขึ้นโดยแยกมาจากเมืองหลงฉวน ในปี ค.ศ. 1569 ได้มีการจัดตั้งอำเภอหย่งอานขึ้น และในปี ค.ศ. 1633 ได้มีการก่อตั้งเมืองเหลียนผิงโจวขึ้น ในสมัยราชวงศ์ชิง เมืองเหอหยวนยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลหุยโจว

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1919 เหอหยวนอยู่ในเขตการปกครองเฉาซุน แต่ถูกยุบในเวลาต่อมา ในปี ค.ศ. 1925 เหอหยวนอยู่ภายใต้คณะกรรมการบริหารตงเจียง ในปี ค.ศ. 1936 ถูกจัดให้อยู่ในเขตการปกครองที่ 4 ซึ่งย้ายมาอยู่ที่เหอหยวนในปี ค.ศ. 1940 และในปี ค.ศ. 1949 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตการปกครองที่ 6

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1949 อำเภอเหอหยวนได้อยู่ภายใต้การปกครองของคณะกรรมการบริหารตงเจียงและสำนักงานผู้ว่าการบริหารเย่ว์ตงตามลำดับ ในปี 1956 ได้ถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตปกครองหุยหยาง ในปี 1988 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี อำเภอเหอหยวนจึงได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเหอหยวนระดับเขตปกครอง ในปี 1993 พื้นที่ชานเมืองได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอตงหยวน และในเดือนพฤษภาคม 2014 ได้มีการจัดตั้งเขตพัฒนาใหม่เหอหยวนเจียงตงขึ้น

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2569 เทศบาลเมืองเหอหยวนบริหารจัดการ 1 เขต (หยวนเฉิง) และ 5 อำเภอ (ตงหยวน เหอผิง หลงฉวน จื่อจิน เหลียนผิง) รวมถึงเขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงเหอหยวนและเขตพัฒนาใหม่เจียงตง โดยมี 95 ตำบล 6 อำเภอ 1,251 คณะกรรมการหมู่บ้าน และ 201 คณะกรรมการชุมชน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 19 ถนนเหยียนเจียงกลาง เขตหยวนเฉิง

ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองเหอหยวนมีพรมแดนติดกับเมืองเหม่ยโจว (ทิศตะวันออก) เมืองหุยโจว (ทิศใต้) เมืองเส้ากวน (ทิศตะวันตก) และเมืองกานโจวของมณฑลเจียงซี (ทิศเหนือ) ระยะทางเป็นเส้นตรงจากเมืองเหอหยวนไปยังเมืองกว่างโจว เซินเจิ้น และฮ่องกง อยู่ภายในระยะ 200 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 15,653.63 ตารางกิโลเมตร โดยทอดตัวระหว่างลองจิจูด 114°14′ ถึง 115°36′ ตะวันออก และลองจิจูด 23°10′ ถึง 24°47′ เหนือ

ธรณีวิทยา

พื้นที่ทางธรณีวิทยาของเมืองเหอหยวนเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบสูงตอนใต้ของจีน บริเวณตอนเหนือมีชั้นหินยุคพาลีโอโซอิกและโปรเทโรโซอิกที่พัฒนาอย่างดี ส่วนบริเวณตอนใต้มีชั้นหินยุคเมโซโซอิกและกิจกรรมทางแมกมาที่พัฒนาอย่างดี แอ่งรอยเลื่อนยุคเมโซโซอิก-ซีโนโซอิกครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 40% ของเมือง

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา 53% เนินเขา 36% และที่ราบหุบเขาและแอ่ง 11% ประเภทของภูมิประเทศ ได้แก่ ภูเขา เนินเขา หินปูน และภูมิประเทศแบบดานเซีย (Danxia) ลักษณะภูมิประเทศแบบดานเซียที่โดดเด่น ได้แก่ ภูเขาฮั่ว (Huo Mountain) ในเมืองหลงฉวน ภูเขาเย่ว์หวาง (Yuewang Mountain) ในเมืองจื่อจิน และหวังหลางฮุย (Wanglanghui) ในเขตหยวนเฉิง

ภูมิอากาศ

เหอหยวนมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางใต้ อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึกไว้คือ 39.6°C (ปี 1990 ที่หลงฉวน) และอุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึกไว้คือ -5.4°C (ปี 1963 ที่เหลียนผิง) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,768.9 มิลลิเมตร โดย 76% ตกในช่วงเดือนเมษายนถึงกันยายน จำนวนชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,687.0 ชั่วโมง และความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยอยู่ที่ 77.4%

อุทกวิทยา

แอ่งตงเจียงครอบคลุมพื้นที่เมือง 87.3% เป่ยเจียง 2.1% และฮั่นเจียง 10.6% แม่น้ำที่ใหญ่เป็นอันดับสองคือ Xinfengjiang ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของ Dongjiang (85.6 กม., 4,817 กม. ² แอ่ง) ในปี 1960 เขื่อนแห่งหนึ่งได้สร้างอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้ง นั่นคือ อ่างเก็บน้ำซินเฟิงเจียง หรือที่รู้จักกันในชื่อว่าทะเลสาบว่านลู่

ดิน

ดินถูกจำแนกออกเป็น 10 กลุ่ม 15 กลุ่มย่อย 47 สกุล และ 114 ชนิด ดินแดงคิดเป็น 38.8% และดินแดงลาเทอริติกคิดเป็น 47.9% ของพื้นที่ดินบนภูเขา

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติหลักๆ ได้แก่ น้ำท่วม ภัยแล้ง พายุไต้ฝุ่น พายุทอร์นาโด ลูกเห็บ ความเสียหายจากความหนาวเย็น แผ่นดินไหว ดินถล่ม และการระบาดของแมลงศัตรูพืช โดยทั่วไปแล้วน้ำท่วมมักเกิดขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคม โดยปริมาณน้ำฝนในช่วงเดือนเมษายนถึงกันยายนจะเกิน 75% ของปริมาณน้ำฝนรวมทั้งปี

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำผิวดินเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 15.13 พันล้านลูกบาศก์เมตร ติดอันดับหนึ่งในสามของมณฑลกวางตุ้ง ปริมาณน้ำต่อหัวประชากรสูงถึง 5,000 ลูกบาศก์เมตร มากกว่าสองเท่าของค่าเฉลี่ยระดับมณฑลและระดับประเทศ อ่างเก็บน้ำซินเฟิงเจียงมีคุณภาพน้ำได้มาตรฐานระดับชั้นที่ 1 ของประเทศอย่างสม่ำเสมอ

ทรัพยากรที่ดิน

ในปี 2022 เมืองเหอหยวนมีพื้นที่ชุ่มน้ำ 1,378 เฮกตาร์ พื้นที่เพาะปลูก 106,042 เฮกตาร์ พื้นที่ป่า 1,238,435 เฮกตาร์ และทุ่งหญ้า 15,236 เฮกตาร์ เมืองนี้มีอุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำ 13 แห่ง รวมถึงอุทยานระดับชาติ 2 แห่ง

ทรัพยากรชีวภาพ

เมืองเหอหยวนมีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 829 ชนิด (สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 124 ชนิด นก 510 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 145 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 50 ชนิด) และพืชป่า 7,055 ชนิด จาก 280 วงศ์ สัตว์ป่าคุ้มครอง ได้แก่ งูเหลือม (ระดับ 1) กวางน้ำ และไก่ฟ้าเงิน (ระดับ 2) พื้นที่ป่าคิดเป็น 11.95% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลกวางตุ้ง เมืองนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 97 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 333,900 เฮกตาร์

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุ 56 ชนิดใน 262 แห่ง โดย 36 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว แร่ธาตุหลัก ได้แก่ เหล็ก ทังสเตน ดีบุก ฟลูออไรต์ และแร่หายาก ปริมาณสำรองแร่เหล็กที่พิสูจน์แล้วอยู่ที่ 283 ล้านตัน (39% ของปริมาณสำรองทั้งหมดของมณฑลกวางตุ้ง) ทังสเตนออกไซด์ 240,000 ตัน (26.9%) และฟลูออไรต์ 6.85 ล้านตัน (50.4%)

การเมือง

เมืองเหอหยวนอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมืองเหอหยวนและรัฐบาลประชาชนประจำเมือง โดยมีโครงสร้างการปกครองในระดับเทศบาล อำเภอ และตำบล

ประชากร

ขนาดประชากร

จากการสำรวจสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 พบว่า ประชากรชายคิดเป็น 51.04% และประชากรหญิงคิดเป็น 48.96% โดยมีอัตราส่วนเพศชายต่อหญิงอยู่ที่ 104.27 ประชากรช่วงอายุ 0-14 ปี คิดเป็น 25.28% ประชากรช่วงอายุ 15-59 ปี คิดเป็น 58.25% และประชากรช่วงอายุ 60 ปีขึ้นไป คิดเป็น 16.47% ณ สิ้นปี 2025 ประชากรถาวรมีจำนวน 2.8142 ล้านคน (ลดลง 22,800 คน) โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 54.21% และประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 3.6096 ล้านคน

กลุ่มชาติพันธุ์

ประชากรมากกว่า 99% เป็นชาวฮั่น ส่วนอีก 1% ที่เหลือประกอบด้วยชนกลุ่มน้อย 48 กลุ่ม ส่วนใหญ่เป็นชาวเช่อ ชาวเหมียว ชาวเหยา และชาวทูเจีย ตำบลจางซี เช่อ ในอำเภอตงหยวน เป็นตำบลชาวเช่อแห่งเดียวในมณฑลกวางตุ้ง

ภาษา

ภาษาถิ่นของเหอหยวนส่วนใหญ่เป็นภาษาฮักกา แบ่งออกเป็นวรรณยุกต์ซุยหยวนและจี่หยิง ​​โดยมีอิทธิพลจากภาษาจีนกวางตุ้งบ้าง

ความเชื่อทางศาสนา

มีศาสนาหลักสี่ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า นิกายคาทอลิก และคริสต์ศาสนาโปรเตสแตนต์ โดยมีสถานที่สำคัญต่างๆ เช่น วัดฟู่หยวน และโบสถ์ที่เผยแพร่ศาสนาคริสต์

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

มณฑลเหอหยวนส่งเสริมอุตสาหกรรมหลัก 5 ด้าน ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ เศรษฐกิจน้ำ วัสดุขั้นสูง เกษตรกรรมสมัยใหม่ที่มีประสิทธิภาพ และ "การท่องเที่ยวหกสี" ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของมณฑลอยู่ที่ 143.457 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.3% โครงสร้างอุตสาหกรรมสามด้านมีสัดส่วน 13.3:33.7:53.0 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 50,770 หยวน (ประมาณ 7,152 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 9.534 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.34 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และรายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 30,638 หยวน (ประมาณ 4,315 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3%

อุตสาหกรรมหลัก

มณฑลเหอหยวนมีอุทยานเกษตรระดับมณฑล 18 แห่ง และแหล่งผลิตผักในเขตอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า 19 แห่ง ในปี 2568 มูลค่าผลผลิตทางการเกษตรอยู่ที่ 29.59 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.17 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 833,900 ตัน และผลผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 237,200 ตัน เพิ่มขึ้น 6.4%

อุตสาหกรรมรอง

เมืองเหอหยวนมีวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 690 แห่ง รวมถึง 205 แห่งที่มีผลผลิตเกิน 100 ล้านหยวน นิคมอุตสาหกรรมมีวิสาหกิจขนาดใหญ่ 537 แห่ง โดยมีรายได้ภาษี 3.416 พันล้านหยวน (ประมาณ 481 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 27.9% รายได้จากการดำเนินงานอยู่ที่ 155.643 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และกำไร 5.336 พันล้านหยวน (ประมาณ 751 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคอยู่ที่ 44.961 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.33 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.0% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกอยู่ที่ 23.49 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.31 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยว 12.287 ล้านคน โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยว 13.28 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.87 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.1% เงินฝากในภาคการเงินอยู่ที่ 195.889 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้อยู่ที่ 196.512 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

เขตเทคโนโลยีขั้นสูงแห่งชาติเหอหยวน ก่อตั้งขึ้นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2546 ตั้งอยู่ห่างจากกว่างโจว เซินเจิ้น และตงกวน ประมาณ 150 กิโลเมตร มีอุตสาหกรรมหลัก 3 ประเภท ได้แก่ อุตสาหกรรมข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องดื่มและอาหาร และเครื่องจักรและแม่พิมพ์ โดยมีสถานประกอบการมากกว่า 480 แห่ง ในปี พ.ศ. 2558 เหอหยวนกลายเป็นเขตเทคโนโลยีขั้นสูงแห่งชาติแห่งแรกในภาคตะวันออก ภาคตะวันตก และภาคเหนือของมณฑลกวางตุ้ง

กิจการสังคม

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2568 อำเภอเหอหยวนมีโรงเรียนอนุบาล 502 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 290 แห่ง (นักเรียน 253,000 คน) โรงเรียนมัธยมศึกษา 202 แห่ง และสถาบันอุดมศึกษา 2 แห่ง (นักเรียน 19,400 คน) อัตราการเข้าเรียนในระดับก่อนวัยเรียนอยู่ที่ 99.60% และอัตราการเข้าเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายอยู่ที่ 97.75%

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 เหอหยวนได้จัดโครงการวิทยาศาสตร์ระดับชาติ/ระดับจังหวัดจำนวน 36 โครงการ โดยมีศูนย์วิจัยวิศวกรรมระดับจังหวัด 104 แห่ง บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูง 340 แห่ง และสิทธิบัตรที่ได้รับอนุมัติ 2,208 รายการ

กิจการวัฒนธรรม

เมืองเหอหยวนมีสถาบันทางวัฒนธรรมสาธารณะ 124 แห่ง กลุ่มศิลปะการแสดง 18 กลุ่ม ห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง (มีหนังสือและสื่อต่างๆ 3.34 ล้านรายการ) พิพิธภัณฑ์ 9 แห่ง (มีโบราณวัตถุ 78,100 ชิ้น) หอจดหมายเหตุ 8 แห่ง และสถานีโทรทัศน์และวิทยุ 6 แห่ง

การดูแลสุขภาพ

เมืองเหอหยวนมีสถานพยาบาล 2,332 แห่ง (รวมถึงโรงพยาบาล 166 แห่ง) เตียงผู้ป่วย 20,200 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 28,900 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 6,100 คน และพยาบาลวิชาชีพ 11,800 คน

สื่อข่าว

ณ สิ้นปี 2024 บริษัท Heyuan มีสถานีโทรทัศน์/วิทยุ 6 แห่ง สมาชิกเคเบิลทีวี 241,700 ราย และหนังสือพิมพ์ 3 ประเภท โดยมียอดจำหน่าย 16.295 ล้านฉบับ

กีฬา

เมืองเหอหยวนมีสถานที่จัดกีฬา 1,515 แห่ง ในปี 2025 นักกีฬาของเมืองคว้าเหรียญทอง 12 เหรียญและเหรียญเงิน 11 เหรียญจากการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป เมืองนี้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาระดับมวลชน 68 รายการ มีผู้เข้าร่วม 1.31 ล้านคน ทีมบาสเกตบอลชายของเหอหยวนชนะเลิศการแข่งขันลีกกวางตุ้งปี 2025 และทีมฟุตบอลเหอผิงได้รองชนะเลิศในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ "ลีกหมู่บ้าน" ปี 2025

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

ในปี 2025 คุณภาพน้ำผิวดินบรรลุมาตรฐาน 100% อัตราคุณภาพอากาศดีเยี่ยมอยู่ที่ 98.9% (361 วัน) เมืองนี้มีโรงบำบัดน้ำเสีย 1,497 แห่ง (กำลังการผลิต 680,200 ตัน/วัน) โดยบำบัดน้ำเสียให้ปลอดภัย 100%

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2568 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญในเมือง 618,300 คน โครงการประกันการว่างงาน 319,400 คน และโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 411,200 คน ประกันสุขภาพครอบคลุมพนักงานในเมือง 490,700 คน และประชาชนในชนบท/เมือง 2.2527 ล้านคน มีผู้ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำ 64,100 คน โดยมีการจ่ายเงินไปแล้ว 439 ล้านหยวน (ประมาณ 61.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

การขนส่ง

ภาพรวม

บริษัท Heyuan กำลังสร้างศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งในพื้นที่อ่าวกวางตุ้งทางตะวันออกเฉียงเหนือ โดยใช้ระบบ "ทางน้ำ-ทางบก-ทางอากาศ-ทางราง" แบบบูรณาการ โดยใช้ทางหลวงและทางรถไฟเป็นโครงสร้างหลัก

ทางหลวง

ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 17,760.69 กิโลเมตร โดยรวมถึงทางด่วน 720.38 กิโลเมตร เมืองนี้มีรถยนต์ส่วนบุคคล 649,600 คัน ทางหลวงแห่งชาติ ได้แก่ G105, G205, G236, G238, G355 และ G358 ทางด่วน ได้แก่ Yuegan, Huihe, Meihe, Daguang, Shankun, Wushen, Guanghe, Hehuiguan และ Longxun

ทางรถไฟ

เขตเหอหยวนมีทางรถไฟยาว 393.5 กิโลเมตร รวมทั้งทางรถไฟปักกิ่ง-เกาลูน (193 กิโลเมตร) และทางรถไฟความเร็วสูงกานโจว-เซินเจิ้น (165.6 กิโลเมตร เปิดให้บริการในปี 2021) ส่วนทางรถไฟความเร็วสูงเหม่ยโจว-หลงฉวนอยู่ระหว่างการก่อสร้าง มีสถานีรถไฟทั้งหมด 17 สถานี (สถานีผู้โดยสารทั่วไป 3 สถานี สถานีผู้โดยสารความเร็วสูง 4 สถานี สถานีขนส่งสินค้า 8 สถานี)

การขนส่งทางน้ำ

ก่อนที่จะกลายเป็นเมือง การขนส่งทางน้ำคิดเป็นสัดส่วนมากกว่า 60% ของการขนส่งสินค้าทั้งหมด ทะเลสาบว่านหลู (อ่างเก็บน้ำซินเฟิงเจียง) มีพื้นที่ 370 ตารางกิโลเมตร เป็นทะเลสาบเทียมที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้ของจีน โดยมีระยะทางที่สามารถเดินเรือได้ 223 กิโลเมตร ณ ปี 2024

การบิน

สนามบินระดับภูมิภาคแห่งใหม่ที่วางแผนไว้คือสนามบินเหอหยวน โดยมีสถานที่ตั้งที่เสนอไว้คือเมืองอี้เหอ อำเภอตงหยวน

ระบบขนส่งสาธารณะ

ในปี 2017 เมืองเหอหยวนมีเส้นทางรถโดยสารประจำทาง 38 เส้นทาง และภายในเดือนมกราคม 2021 จำนวนเส้นทางเพิ่มขึ้นเป็น 44 เส้นทาง ครอบคลุมระยะทาง 682.3 กิโลเมตร เพิ่มขึ้น 154.2 กิโลเมตรจากปี 2018

วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์

ภาพรวม

เหอหยวนเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมหลิงหนานและเป็นพื้นที่แรกเริ่มที่ชาวฮักกาพัฒนาขึ้น การผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมที่ราบภาคกลางและวัฒนธรรมไป่เยว่ได้ก่อให้เกิดวัฒนธรรมฮักกาเหอหยวนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เมืองนี้มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์การปฏิวัติ 759 แห่ง หน่วยงานมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 2 แห่ง (หอกุ้ยเฟิงและศูนย์บัญชาการช่วยเหลือบุคคลสำคัญทางวัฒนธรรมของฮ่องกง) และหน่วยงานระดับมณฑล 28 แห่ง

ภาษาถิ่น

ภาษาถิ่นหลักคือภาษาฮักกา แบ่งออกเป็นวรรณยุกต์ซุยหยวนและจี่หยิง

วัฒนธรรมชาติพันธุ์ของเธอ

ชาวเช่อกระจายตัวอยู่ใน 4 อำเภอและเขตหยวนเฉิง ใน 26 ตำบลและ 37 หมู่บ้าน ชาวฮักกาได้นำเทคนิคการผลิตที่ก้าวหน้ามาด้วย ในขณะเดียวกันก็เรียนรู้จากวัฒนธรรมของชาวเช่อ ตัวอย่างเช่น การปลูกครามเรียนรู้มาจากชาวเช่อ เพลงพื้นบ้านของชาวฮักกายังได้ผสมผสานองค์ประกอบทางดนตรีของชาวเช่อและชาวเหยาอีกด้วย

ศุลกากร

พิธีกรรมดั้งเดิมประกอบด้วยพิธีชางเติ้ง (การจุดโคมไฟ) และพิธีจุ่ยหลง (การไล่จับมังกร) ในภาษาฮักกา คำว่า "โคมไฟ" (deng) ออกเสียงเหมือนกับคำว่า "บุตรชาย" (ding) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของแสงสว่างและความหวัง พิธีชางเติ้งเป็นการเฉลิมฉลองสมาชิกใหม่ของครอบครัวด้วยโคมไฟกระดาษและไม้ไผ่ที่ทำด้วยมือ ส่วนพิธีจุ่ยหลงเป็นจุดสุดยอดของการเฉลิมฉลองการเกิดของชาวฮักกา ซึ่งจัดขึ้นในบางส่วนของอำเภอตงหยวนหลังจากพิธีจุดโคมไฟ

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ในเดือนกันยายน ปี 2017 ต้นการบูรได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองเหอหยวน และต้นเฟื่องฟ้าเป็นดอกไม้ประจำเมือง

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

หอคอยกุ้ยเฟิง สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1132 บนภูเขากุ้ยเฟิงริมแม่น้ำตงเจียง เป็นหนึ่งในเจดีย์พุทธสมัยราชวงศ์ซ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ไม่กี่แห่งในหลิงหนาน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติในปี ค.ศ. 2549 ส่วนสถานที่ตั้งเดิมของศูนย์บัญชาการช่วยเหลือบุคคลสำคัญทางวัฒนธรรมของฮ่องกง (ศาลาว่าการลาวหลงฝูเจี้ยน) ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลถงจือแห่งราชวงศ์ชิง ได้รับการกำหนดให้เป็นสถานที่สำคัญระดับชาติในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2562

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

อำเภอเหอหยวนมีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 111 โครงการ (ระดับชาติ 2 โครงการ ระดับมณฑล 17 โครงการ) โดยมีผู้สืทอดมรดก 94 ราย งิ้วจื่อจินฮวาเฉา ซึ่งมีต้นกำเนิดจากพิธีกรรมบูชายัญในชนบท ได้รับการขึ้นทะเบียนในระดับชาติในปี 2549 โคมไฟจงซินจากเหลียนผิงได้รับการขึ้นทะเบียนในปี 2554 และโรงละครหุ่นมือหลงฉวน ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของหลงฉวน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกระดับมณฑลในปี 2552

จุดชมวิว

ภาพรวม

เหอหยวนมีแหล่งท่องเที่ยวที่อุดมสมบูรณ์ รวมถึงทะเลสาบว่านหลู่ ซูเจียเหว่ย รีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อน ภูเขาฮั่ว และหอคอยกุ้ยเฟิง มีรีสอร์ทท่องเที่ยวระดับชาติ 1 แห่ง (คฤหาสน์บาวาเรีย) สถานที่ท่องเที่ยวเปิด 39 แห่ง และพื้นที่ชมวิวระดับ A 32 แห่ง (1 แห่งระดับ 5A และ 10 แห่งระดับ 4A) ด้วยฟอสซิลไข่ไดโนเสาร์กว่า 18,000 ฟอง ซึ่งเป็นคอลเล็กชันที่ใหญ่ที่สุดในโลก เหอหยวนจึงได้รับฉายาว่า "บ้านเกิดของไดโนเสาร์จีน"

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

อุทยานธรรมชาติทะเลสาบว่านหลู่ ในอำเภอตงหยวน ครอบคลุมพื้นที่ 1,600 ตารางกิโลเมตร มีพื้นที่น้ำ 370 ตารางกิโลเมตร และเกาะกว่า 360 เกาะ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอุทยานธรรมชาติระดับ AAAA ของประเทศ บ่อน้ำพุร้อนหยูหลินเหมิน ในอำเภอจื่อจิน มีน้ำพุร้อนอุณหภูมิ 86 องศาเซลเซียส อุดมไปด้วยแร่ธาตุ โดยมีการลงทุน 150 ล้านหยวน (ประมาณ 21.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) คฤหาสน์บาวาเรีย ในอำเภอหยวนเฉิง ครอบคลุมพื้นที่ 10.4 ตารางกิโลเมตร โดยมีแผนการลงทุน 17.9 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.52 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) อุทยานธรรมชาติถัวเฉิง ซึ่งมีสถาบันการศึกษาสมัยราชวงศ์ถังที่ได้รับการบูรณะใหม่ในปี 1668 ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอุทยานธรรมชาติระดับ AAAA ของประเทศในเดือนมีนาคม 2023

อาหารท้องถิ่นและเมนูพิเศษ

อาหาร

อาหารของเหอหยวนส่วนใหญ่เป็นอาหารฮักกา ซึ่งขึ้นชื่อเรื่อง "รสชาติเข้มข้น เค็ม และปรุงสุกอย่างดี" เมนูเด่นได้แก่ เต้าหู้ยัดไส้ตงเจียง ไก่อบเกลือตงเจียง และสามสมบัติยัดไส้ เต้าหู้ยัดไส้เป็นอาหารฮักกาที่เป็นเอกลักษณ์ ตำนานเล่าว่าผู้อพยพจากทางเหนือที่ไม่สามารถหาแป้งสาลีสำหรับทำเกี๊ยวได้ จึงใช้เต้าหู้ห่อไส้เนื้อแทน

ความเชี่ยวชาญ

เหอหยวนผลิตผลไม้ตระกูลส้ม เส้นก๋วยเตี๋ยวที่มีประวัติยาวนานเกือบ 200 ปี ("แบรนด์ปาหวางฮวา") ชากระบวยที่มีประวัติยาวนานกว่า 400 ปี (ชาวจีนโพ้นทะเลเรียกว่า "ชาเทพ") และเกาลัดต้าหงเปาซึ่งเป็นที่รู้จักในระดับสากลว่าเป็น "อาหารเพื่อสุขภาพ"

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

เมืองเหอหยวนรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเมืองต่างๆ ทั้งในและต่างประเทศ โดยเข้าร่วมในกรอบความร่วมมือของเขตเศรษฐกิจอ่าวกวางตุ้งและเขตชายแดนกวางตุ้ง-เจียงซี

บุคคลสำคัญ

เหอหยวนได้บ่มเพาะหรวนเสี่ยวเซียนและหลิวเอ๋อซง สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนรุ่นแรกๆ ซึ่งร่วมกับหวงจูเหริน ได้รับการยกย่องว่าเป็น "วีรบุรุษสามองค์แห่งตงเจียง" ในประวัติศาสตร์การปฏิวัติกวางตุ้ง

เกียรตินิยมระดับสูง

- เมษายน 2548: ได้รับการกำหนดให้เป็น "บ้านเกิดของไดโนเสาร์จีน"
- ปี 2007: "ตัวอย่างที่ดีที่สุดระดับชาติ ด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเชิงนิเวศ"
- กันยายน 2550: "เมืองที่น่าอยู่และส่งเสริมการเป็นผู้ประกอบการมากที่สุด" สำหรับฮ่องกง มาเก๊า และชาวจีนโพ้นทะเล
- ธันวาคม 2552: "20 เมืองชั้นนำของจีนด้านการประหยัดพลังงานและลดการปล่อยมลพิษ"
- พฤษภาคม 2553: "เมืองที่มีระบบนิเวศทางการเงินที่น่าจับตามองที่สุด"
- มกราคม 2554: "เมืองท่องเที่ยวเชิงนิเวศสีเขียวระดับนานาชาติ"
- พฤศจิกายน 2011: "เมืองสุขภาพแห่งชาติ"
- ปี 2012: "เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ"
- เมษายน 2558: "เขตสาธิตการคุ้มครองระบบนิเวศและการก่อสร้างแห่งชาติ"
- ตุลาคม 2560: "เมืองสวนแห่งชาติ"
- ตุลาคม 2020: ได้รับรางวัล "เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ" อีกครั้ง
- ปี 2020: "รางวัลเมืองดีเด่นด้านการบริจาคโลหิต"
- มิถุนายน 2021: "10 อันดับเมืองเศรษฐกิจสีเขียวชั้นนำของจีน"
- มกราคม 2022: ได้รับการกำหนดให้เป็น "เมืองสุขภาพแห่งชาติ" อีกครั้ง
- เมษายน 2568: ได้รับรางวัล "เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ" อีกครั้ง
- พฤษภาคม 2025: ได้รับเลือกให้เป็น "เมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ" ครั้งที่ 7

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวทะเลสาบซีหู่โจว

แหล่งท่องเที่ยวทะเลสาบซีหู่โจว ตั้งอยู่ใจกลางเขตหุยเฉิง เมืองหุยโจว มณฑลกวางตุ้ง เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ภูมิทัศน์ทางธรรมชาติ…

สวนสาธารณะจูไห่จิงซาน

อุทยานภูเขาจิงซาน จูไห่ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนจี้ต้าไห่ปินเหนือ เขตเซียงโจว เมืองจูไห่ มณฑลกวางตุ้ง เป็นอุทยานภูเขาและพักผ่อนหย่อนใจในเมือ…

บ่อน้ำพุร้อนจักรพรรดิจูไห่

บ่อน้ำพุร้อนจักรพรรดิจูไห่ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 333 ถนนโด่วเหมินเหนือ ตำบลโด่วเหมิน อำเภอโด่วเหมิน เมืองจูไห่ มณฑลกวางตุ้ง เป็นแหล่งท่องเที่ยว…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว