เมืองจ้าวชิง
เมืองจ้าวชิง (Zhaoqing City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑล มีพรมแดนติดกับเมืองฝอซาน เมืองหยุนฟู่ และเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง มีพื้นที่ทั้งหมด 14,900 ตารางกิโลเมตร
เมืองจ้าวชิง
เมืองจ้าวชิงเป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลกวางตุ้ง ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑล มีพรมแดนติดกับฝอซาน หยุนฟู่ และเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง มีพื้นที่ทั้งหมด 14,900 ตารางกิโลเมตร ณ ปลายปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4.1338 ล้านคน จ้าวชิงมีประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้กว่า 2,230 ปี เป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองหลวงแห่งหินหมึกของจีน" ราชวงศ์ฉินได้ก่อตั้งอำเภอซีฮุยขึ้นที่นี่ ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่อำเภอที่เก่าแก่ที่สุดของกวางตุ้ง ราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 1118) ได้ตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่ามณฑลจ้าวชิง ซึ่งหมายถึง "จุดเริ่มต้นของการเฉลิมฉลองอันเป็นมงคล" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของจ้าวชิงอยู่ที่ 297.484 พันล้านหยวน (ประมาณ 41.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.1% ในราคาคงที่
ประวัติศาสตร์
กิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่จ้าวชิงมีมาประมาณ 140,000 ปีแล้ว ในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉินได้พิชิตชาวไป่เยว่และก่อตั้งอำเภอซื่อฮุยขึ้น ราชวงศ์สุย (ค.ศ. 589) ได้สร้างเมืองต้วนโจวขึ้น และราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 1118) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองจ้าวชิง ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง จ้าวชิงทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของข้าหลวงใหญ่แห่งมณฑลกวางตุ้งและกวางซี ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1988 จ้าวชิงได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองระดับมณฑล และในปี ค.ศ. 1994 อำเภอทั้งสี่ถูกแยกออกไปเพื่อจัดตั้งเป็นเมืองระดับมณฑลหยุนฟู่ขึ้นใหม่
หน่วยงานบริหาร
จ้าวชิงปกครอง 3 เขตเทศบาล (ต้วนโจว ติงหู เกาเหยา) 4 มณฑล (กวงหนิง เต๋อชิง เฟิงไค หวยจี) และ 1 เมืองระดับเทศมณฑล (ซีหุย) รวมถึง 3 โซนการทำงาน ได้แก่ โซนเทคโนโลยีขั้นสูงจ้าวชิง พื้นที่ใหม่จ้าวชิง และเขตนำร่องพิเศษความร่วมมือกว่างตง-กว่างซี
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้ง
เมืองจ้าวชิงตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของแม่น้ำซีเจียง โดยมีเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์พาดผ่าน ระหว่างละติจูด 22°47'-24°24' เหนือ และลองจิจูด 111°21'-112°52' ตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 14,900 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 8.31% ของมณฑลกวางตุ้ง)
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางใต้ ชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 21.8 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,652.6 มิลลิเมตร โดย 77% ของปริมาณน้ำฝนทั้งหมดอยู่ในช่วงเดือนเมษายนถึงกันยายน
ธรณีวิทยา
โครงสร้างทางธรณีวิทยาที่ซับซ้อน ประกอบด้วยชั้นหินตั้งแต่ยุคซิเนียน (1.9 พันล้านปีก่อน) จนถึงยุคควอเทอร์นารี การเกิดเทือกเขาครั้งสำคัญ ได้แก่ ยุคคาเลโดเนียน ยุคเฮอร์ซีเนียน ยุคอินโดซิเนียน และยุคหยานชานเนียน
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศเป็นภูเขา มีทั้งภูเขา ที่ราบลุ่ม เนินเขา และที่ราบลุ่มตะกอน ภูเขาและเนินเขาคิดเป็นร้อยละ 81 ของพื้นที่ทั้งหมด ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ ต้าโจวติง สูง 1,626 เมตร ลักษณะทางธรณีวิทยาแบบคาร์สต์ก่อให้เกิดโขดหินเจ็ดดาวและลักษณะภูมิประเทศอื่นๆ
อุทกวิทยา
แม่น้ำซีเจียงและแม่น้ำเป่ยเจียง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำเพิร์ล ไหลผ่านเมืองนี้ ปริมาณน้ำไหลของแม่น้ำซีเจียงมีมากเป็นอันดับสองของประเทศรองจากแม่น้ำแยงซี เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำขนาดกลาง 26 แห่ง
ดิน
มีดินทั้งหมดเก้าประเภท โดยดินแดงลาเทอริติกคิดเป็นเกือบ 70% ของพื้นที่ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงสภาพภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนและภูมิประเทศที่เป็นเนินเขา
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติร้ายแรง ได้แก่ พายุฝน พายุไต้ฝุ่น การพาความร้อนรุนแรง อากาศหนาวจัด และภัยแล้ง ในเดือนเมษายน ปี 2024 ฝนตกหนักส่งผลกระทบต่อประชาชน 7,224 คน และในเดือนกันยายน ปี 2024 พายุไต้ฝุ่นยากิได้กระตุ้นให้มีการดำเนินมาตรการรับมือฉุกเฉิน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2022 ปริมาณน้ำทั้งหมดมีจำนวน 16.82 พันล้านลูกบิดเมตร เพิ่มขึ้น 60.7% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ปริมาณการใช้น้ำต่อหัวอยู่ที่ 408 ลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมดมีขนาด 1,489,100 เฮกตาร์ ประกอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม 1,349,600 เฮกตาร์ และพื้นที่ป่า 110,020 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 60 ชนิดใน 486 แหล่ง ปริมาณสำรองทองคำ (92.17 ตัน) คิดเป็นกว่า 70% ของปริมาณสำรองทั้งหมดในระดับมณฑล ส่วนปริมาณสำรองไนโอเบียม-แทนทาลัมนั้นอยู่ในอันดับหนึ่งของมณฑลกวางตุ้ง
ทรัพยากรชีวภาพ
จ้าวชิงเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพมากที่สุดของมณฑลกวางตุ้ง โดยมีพืชมีท่อลำเลียง 3,134 ชนิด และสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 440 ชนิด เขตอนุรักษ์ธรรมชาติภูเขาติงหู ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1956 เป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งแรกของจีน และเป็นเขตสงวนชีวมณฑลโลกของยูเนสโกตั้งแต่ปี 1979
การเมือง
การปกครองของเมืองจ้าวชิงเป็นไปตามโครงสร้างการบริหารเมืองระดับมณฑลมาตรฐานของจีน โดยอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองและรัฐบาลประชาชนประจำเมือง
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ ปลายปี 2023 ประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4.1317 ล้านคน อัตราการเป็นประชากรในเมือง 53.09% อัตราการเกิด 8.2‰ อัตราการตาย 7.3‰ จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้คือ 4.5805 ล้านคน ณ ปลายปี 2024
กลุ่มชาติพันธุ์
ชาวฮั่นเป็นประชากรส่วนใหญ่ มีกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ อีก 39 กลุ่ม รวมกว่า 69,000 คน โดยตำบลเซี่ยซั่วจ้วงเหยาในอำเภอหวยจี้เป็นตำบลชาติพันธุ์เดียวของเมืองนี้
ภาษา
ประชากรมากกว่า 90% พูดภาษาจีนกวางตุ้ง ภาษาฮักกาแพร่หลายในเมืองซีฮุย ส่วนในเมืองหวยจีและเฟิงไค มีผู้พูดภาษาจ้วงและภาษาเปียวบ้าง ภาษาจีนกลางมีการใช้ในวงการศึกษาเพิ่มมากขึ้น
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาหลักๆ ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก คริสต์ศาสนา และอิสลาม ในปี 2022 มีองค์กรทางศาสนา 10 แห่ง วัดและโบสถ์ 40 แห่ง และผู้ศรัทธา 38,900 คน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
จ้าวชิงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตอ่าวกวางตุ้ง และเป็นเมืองเดียวที่ติดกับเขตเศรษฐกิจตะวันตกเฉียงใต้ เมืองนี้มีระบบการผลิตแบบ "4+4" คือ อุตสาหกรรมหลัก 4 ประเภท (รถยนต์พลังงานใหม่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ชีวการแพทย์ และการแปรรูปโลหะ) และอุตสาหกรรมเฉพาะทางอีก 4 ประเภท ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 291.785 พันล้านหยวน (ประมาณ 40.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.2% รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 33,869 หยวน (ประมาณ 4,740 ดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
เป็นเมืองเกษตรกรรมที่สำคัญแห่งหนึ่งของเขตอ่าวกวางตุ้ง ในปี 2024 ผลผลิตทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่าถึง 80.145 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8%
อุตสาหกรรมรอง
เป็นที่ตั้งของโครงการสำคัญหลายโครงการ รวมถึง XPeng Motors และ CATL ในปี 2024 อุตสาหกรรมการผลิตขั้นสูงเติบโต 3.4% และอุตสาหกรรมการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 0.7% ในขณะที่มูลค่าเพิ่มโดยรวมของอุตสาหกรรมลดลง 1.6%
อุตสาหกรรมบริการ
มุ่งเน้นด้านบริการเทคโนโลยี การเงิน การออกแบบสร้างสรรค์ และอีคอมเมิร์ซ ในปี 2024 ยอดขายปลีกของผู้บริโภครวมอยู่ที่ 120.611 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.8% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 18.895 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.0%
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เขตเทคโนโลยีขั้นสูงจ้าวชิง (ก่อตั้งปี 2541 พื้นที่ 98 ตารางกิโลเมตร) มี GDP 26.908 พันล้านหยวนในปี 2566 เขตเศรษฐกิจใหม่จ้าวชิง (ก่อตั้งปี 2555 พื้นที่ 115 ตารางกิโลเมตร) มี GDP 8.588 พันล้านหยวน เขตนำร่องความร่วมมือพิเศษกวางตุ้ง-กวางซี มุ่งเน้นอุตสาหกรรมพลังงานใหม่ อิเล็กทรอนิกส์ และอาหารเพื่อสุขภาพ โดยมีสถานประกอบการจดทะเบียน 2,069 แห่ง
การขนส่ง
ภาพรวม
เครือข่ายที่ครอบคลุมซึ่งบูรณาการทางรถไฟ ทางหลวง การบิน และการขนส่งทางน้ำ การเดินทางข้ามเมืองระหว่างกว่างโจว-ฝอซาน-จ้าวชิง มีจำนวนถึง 418,000 คนในปี 2024 ซึ่งครองอันดับหนึ่งในเขตอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า
ทางหลวง
มีถนนยาว 14,378 กิโลเมตร รวมทั้งทางด่วน 695 กิโลเมตร ในปี 2023 การขนส่งสินค้าทางถนนมีปริมาณถึง 77.49 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 9.8%
ทางรถไฟ
ปัจจุบันมีเส้นทางรถไฟที่เปิดให้บริการอยู่ 4 เส้นทาง ได้แก่ รถไฟความเร็วสูงหนานหนิง-กว่างโจว และกุ้ยหยาง-กว่างโจว รถไฟระหว่างเมืองกว่างโจว-ฝอซาน-จ้าวชิง และรถไฟกว่างโจว-หม่าหมิง เส้นทางใหม่ที่กำลังก่อสร้างจะช่วยให้การเดินทางไปยังเมืองสำคัญต่างๆ ในเขตอ่าวซานฟรานซิสโกใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงภายในปี 2027
การบิน
การก่อสร้างท่าอากาศยานศูนย์กลางสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล (ท่าอากาศยานใหม่กว่างโจว) เริ่มขึ้นในปี 2024 ห่างจากใจกลางเมือง 22 กิโลเมตร งบประมาณลงทุนรวม 41.939 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2027
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือจ้าวชิงเป็นหนึ่งใน 28 ท่าเรือภายในประเทศที่สำคัญของจีน ส่วนของแม่น้ำซีเจียงได้มาตรฐานระดับ 1 (3,000 ตัน) ในปี 2023 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางน้ำสูงถึง 22.63 ล้านตัน และปริมาณการผ่านท่าเรืออยู่ที่ 50.5 ล้านตัน
ระบบขนส่งสาธารณะ
ในปี 2023 เมืองนี้ได้เพิ่มเส้นทางรถโดยสารขนาดเล็ก 2 เส้นทาง และเส้นทางที่ปรับแต่งเองอีก 136 เส้นทาง ปัจจุบันหมู่บ้านปกครองทั้ง 1,255 แห่งสามารถเข้าถึงบริการรถโดยสารได้แล้ว
บริการสังคม
การศึกษา
ในปี 2023 มีการสร้างหรือขยายโรงเรียนใหม่ 23 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 9 แห่ง อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปี: 99.41% อัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย: 96.90%
การดูแลสุขภาพ
มีสถานพยาบาล 3,267 แห่ง บุคลากร 38,290 คน และเตียงผู้ป่วย 21,527 เตียง จำนวนผู้ป่วยนอกรวมทั้งสิ้น 30.676 ล้านคน ชุมชนทางการแพทย์ระดับอำเภอได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับหนึ่งในระดับจังหวัด
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 7,348 ฉบับ (เพิ่มขึ้น 18.4%) ซึ่งรวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 781 ฉบับ เมืองนี้มีวิสาหกิจไฮเทค 1,516 แห่ง และแพลตฟอร์มนวัตกรรมระดับจังหวัดขึ้นไป 249 แห่ง
วัฒนธรรม
มีห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง (ทั้งหมดเป็นห้องสมุดระดับชาติชั้น 1), พิพิธภัณฑ์ 16 แห่ง และสถานีวิทยุและโทรทัศน์ 10 แห่ง ครอบคลุมทั้งวิทยุและโทรทัศน์ 100%
กีฬา
เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกว่า 50 รายการ รวมถึงการแข่งขันกรีฑาระดับชาติแกรนด์ปรีซ์ นักกีฬาได้รับรางวัลชนะเลิศระดับชาติ 17 รายการ ระดับเอเชีย 6 รายการ และระดับโลก 2 รายการ
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
คุณภาพอากาศเป็นไปตามมาตรฐาน 354 วัน (97.0%) แหล่งน้ำดื่มทั้งหมดเป็นไปตามมาตรฐานระดับ III โดยปฏิบัติตามข้อกำหนด 100% อัตราการบำบัดน้ำเสียในเขตเมือง: 99.69%
ประกันสังคม
ณ ปลายปี 2023 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 4.0156 ล้านคน และโครงการประกันบำนาญ 2.612 ล้านคน เมืองนี้มีสถานสงเคราะห์ผู้สูงอายุ 89 แห่ง โดยมีเตียงรองรับ 8,700 เตียง และมีอาสาสมัครที่ลงทะเบียนแล้ว 886,000 คน
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
ภาพรวม
จ้าวชิงเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมพื้นเมืองหลิงหนาน วัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำซีเจียง และวัฒนธรรมกวงฟู่ และเป็นหนึ่งในพื้นที่แรกๆ ที่วัฒนธรรมจากที่ราบภาคกลางและหลิงหนานมาบรรจบกัน
วัฒนธรรมกวางซินโบราณ
กวางซิน (ปัจจุบันคือเฟิงไคและอู๋โจว) เป็นศูนย์กลางทางการเมืองและวัฒนธรรมของหลิงหนานในสมัยราชวงศ์ฮั่น ทำหน้าที่เป็นจุดตัดที่สำคัญของเส้นทางสายไหมทางทะเลและทางบก และเป็นศูนย์กลางแห่งแรกที่เชื่อมต่อหลิงหนานกับที่ราบภาคกลาง
วัฒนธรรมแม่น้ำซีเจียง
มีลักษณะเด่นคือการผสมผสานวัฒนธรรมพื้นเมืองและวัฒนธรรมที่ราบภาคกลาง วัฒนธรรมฮั่นและชนกลุ่มน้อย และวัฒนธรรมภูเขาและแม่น้ำ โดยพัฒนาขึ้นโดยมีวัฒนธรรมเย่ว์ใต้เป็นรากฐานและวัฒนธรรมที่ราบภาคกลางเป็นองค์ประกอบหลัก
วัฒนธรรมกวงฟู่
วัฒนธรรมหลิงหนานถือกำเนิดขึ้นในเขตปกครองกวางโจวโดยชาวฮั่นที่อพยพลงใต้ผ่านตรอกจูจี้ในหนานซงในช่วงราชวงศ์ถังและซ่ง นับเป็นสาขาวัฒนธรรมหลิงหนานที่มีอิทธิพลมากที่สุด
วัฒนธรรมชนกลุ่มน้อย
ตำบลเซี่ยซั่วจ้วงเหยาโดดเด่นด้วยประเพณีที่เป็นเอกลักษณ์ ได้แก่ เพลงพื้นบ้าน การรำวัวในฤดูใบไม้ผลิ การรำเก็บชา การรำเสาไม้ไผ่ และเทศกาลราชาวัว
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
เมืองจ้าวชิงมีโบราณสถานถาวรที่ขึ้นทะเบียนไว้ 2,539 แห่ง (อันดับ 5 ของมณฑล) ซึ่งรวมถึงสถานที่สำคัญระดับชาติ 6 แห่ง จารึกบนหน้าผาเจ็ดดาว (สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 727) เป็นกลุ่มจารึกบนหน้าผาที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในภาคใต้ของจีน กำแพงเมืองสมัยราชวงศ์ซ่ง (สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1053 มีความยาวรอบวง 2,801 เมตร) เป็นกำแพงเมืองโบราณแห่งเดียวในมณฑลกวางตุ้งที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์
สัญลักษณ์ประจำเมือง
ต้นไม้เมือง: ต้นกล้วยไม้สีขาว (Michelia alba) ดอกไม้เมือง: ดอกบัวและลีลาวดี นกเมือง: Hwamei (Garrulax canorus)
จุดชมวิว
ภาพรวม
เป็นหนึ่งในเมืองท่องเที่ยวดีเด่นกลุ่มแรกของจีน มีแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมกว่า 300 แห่ง ณ เดือนกรกฎาคม 2567 ประกอบด้วย สถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A จำนวน 3 แห่ง (ทะเลสาบดาว, หน้าผาเจ็ดดาว, ภูเขาติงหู), สถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A จำนวน 8 แห่ง และสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 3A จำนวน 34 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ หน้าผาเจ็ดดาว (ภูมิประเทศหินปูนและภาพสลักบนหน้าผา), ภูเขาติงหู (เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งแรกของจีนและเขตสงวนชีวมณฑลของยูเนสโก), ทะเลสาบดาว (อุทยานแห่งชาติพื้นที่ชุ่มน้ำ), กำแพงเมืองสมัยราชวงศ์ซ่ง และวัดบรรพบุรุษหลงมู่ ศิลาหมึกต้วน ซึ่งผลิตในเมืองจ้าวชิงมานานกว่า 1,300 ปี ได้รับการยกย่องว่าเป็นศิลาหมึกที่ดีที่สุดในบรรดาศิลาหมึกทั้งหมด
อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ
อาหารขึ้นชื่อของท้องถิ่น ได้แก่ เกี๊ยวกวางหนิง ก๋วยเตี๋ยวห้วยจี้กังผิง ไก่ผัดน้ำมันชา เกี๊ยวซ่าไส้ต่างๆ ปลาแม่น้ำ ก๋วยเตี๋ยวเต๋อชิงจูเกา และขนมข้าวเหนียวทังก้า
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่น ได้แก่ เฉินฉินและเฉินหยวน (นักปราชญ์สมัยราชวงศ์ฮั่น), พระสังฆราชฮุยเหนิง (ผู้ก่อตั้งพุทธศาสนานิกายเซนตอนใต้), เปาเจิ้ง (บุคคลต้นแบบแห่งความซื่อสัตย์ในสมัยราชวงศ์ซ่ง) และมัตเตโอ ริชชี (ผู้เขียนแผนที่โลกฉบับแรกของจีนในเมืองจ้าวชิง) บุคคลสำคัญในยุคปัจจุบัน ได้แก่ หลี่ซงไฉ (ปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมแห่งหลิงหนาน), อู๋ต้าหยู (บิดาแห่งฟิสิกส์ของจีน) และเย่ติง ซึ่งก่อตั้งกองทัพอิสระในเมืองจ้าวชิง เป็นกองทัพประจำการแห่งแรกที่นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนโดยตรง
เกียรติยศที่สำคัญ
ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ เมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองต้นแบบการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศระดับชาติ และเป็นหนึ่งใน 100 เมืองอุตสาหกรรมการผลิตชั้นนำของจีน ได้รับการยอมรับว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งหินหมึกของจีน"
การแลกเปลี่ยนภายนอก
การแลกเปลี่ยนภายในประเทศ
มีการแลกเปลี่ยนอย่างแข็งขันกับเมืองต่างๆ ทั่วประเทศจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายในกรอบความร่วมมือระหว่างเขตเศรษฐกิจอ่าวกวางตุ้งและกว่างซี
การแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ
การเชื่อมโยงทางการค้ากับประเทศในโครงการ Belt and Road Initiative และประเทศสมาชิก RCEP ในปี 2023 ปริมาณการนำเข้าและส่งออกรวมทั้งสิ้น 37.198 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม