เมืองเหมาหมิง
เมืองหม่าหมิงเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองน้ำมันทางใต้" ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลจีนใต้ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง มีพื้นที่ทั้งหมด 11,427.63 ตารางกิโลเมตร
เมืองเหมาหมิง
เมืองหม่าหมิงเป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลกวางตุ้ง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองน้ำมันทางใต้" ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลจีนใต้ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง มีพื้นที่ทั้งหมด 11,427.63 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2024 หม่าหมิงมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 6.2732 ล้านคน และ ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้บริหารจัดการ 2 อำเภอและ 3 เมืองระดับตำบล ในปี ค.ศ. 598 ตำบลหม่าหมิงได้รับการตั้งชื่อตามนักปรัชญาเต๋าชื่อ ปาน หม่าหมิง และในปี ค.ศ. 644 มณฑลหนานตังได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลปานตามนามสกุลของเขา ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถังจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน เมืองเกาโจวทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการทหารของมณฑลกวางตุ้งตะวันตก เมืองหม่าหมิงก่อตั้งขึ้นเป็นเมืองในปี 1959 และได้รับการยกระดับเป็นเมืองระดับจังหวัดในปี 1975 เป็นแหล่งกำเนิดหลักของวัฒนธรรมเกาเหลียงที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,000 ปี เป็นศูนย์กลางสำคัญของวัฒนธรรมกวางตุ้ง และเป็นฐานปิโตรเคมีและพลังงานที่สำคัญของประเทศ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของหม่าหมิงสูงถึง 410.64 พันล้านหยวน (ประมาณ 56.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ประวัติศาสตร์
ภูมิภาคหลิงหนานมีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่ก่อนสมัยราชวงศ์ฉิน ในช่วงปลายยุคหินใหม่ เมื่อประมาณ 4,500 ปีที่แล้ว ชนพื้นเมืองอาศัยอยู่ในพื้นที่หม่าหมิง ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและราชวงศ์ชาง พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าหนานเยว่ ในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากพิชิตหลิงหนานได้ ราชวงศ์ฉินได้จัดตั้งมณฑลขึ้น 3 แห่ง และหม่าหมิงถูกแบ่งออกเป็นมณฑลเซียงและมณฑลทะเลจีนใต้ ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งฮั่นได้พิชิตอาณาจักรหนานเยว่และจัดตั้งมณฑลขึ้นหลายแห่ง ในปี 598 หลังคริสต์ศักราช อำเภอหม่าหมิงได้รับการตั้งชื่อตามปานหม่าหมิง นักปรัชญาลัทธิเต๋า ซึ่งเป็นกรณีเดียวในประวัติศาสตร์จีนที่มณฑลหนึ่งตั้งชื่อตามนามสกุลของบุคคล และอำเภอหนึ่งตั้งชื่อตามชื่อจริง ตลอดสมัยราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเกาโจว หลังจากปี 1949 หม่าหมิงถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของหน่วยงานต่างๆ หลายแห่ง ในปี 1958 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานเตรียมการเทศบาลเมืองหม่าหมิงขึ้น ในปี 1959 สภาแห่งรัฐได้กำหนดให้หม่าหมิงเป็นเมืองระดับอำเภอ และในปี 1975 ได้รับการยกระดับเป็นเมืองระดับจังหวัด โดยนำระบบการปกครองแบบเมืองบริหารอำเภอมาใช้ในปี 1983
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
เขตหม่าหนานก่อตั้งขึ้นในปี 1985 ระหว่างปี 1993 ถึง 1995 เมืองเกาโจว เมืองหัวโจว และเมืองซินยี่ ได้รับการยกระดับจากอำเภอเป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 2001 ได้มีการจัดตั้งเขตหม่ากังขึ้น ในปี 2014 เขตหม่ากังและอำเภอเตียนไป่ได้รวมกันเป็นเขตเตียนไป่แห่งใหม่ ในปี 2024 หน่วยงานบริหารเมืองหม่าหมิงใหม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ
รายละเอียดแผนก
ณ สิ้นปี 2025 เมืองหม่าหมิงบริหารจัดการ 2 เขต ได้แก่ หม่าหนานและเตียนไป่ และดูแลเมืองระดับอำเภอ 3 แห่ง ได้แก่ ซินยี่ เกาโจว และหัวโจว เมืองนี้ประกอบด้วยตำบล 26 แห่ง เมือง 86 แห่ง ชุมชน 297 แห่ง และหมู่บ้าน 1,631 แห่ง นอกจากนี้ หม่าหมิงยังได้จัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษ 3 แห่ง ได้แก่ เขตเศรษฐกิจใหม่หม่าหมิงปินไห่ มณฑลกวางตุ้ง เขตเทคโนโลยีขั้นสูงหม่าหมิง และเมืองใหม่หม่าหมิง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 2 ถนนโย่วเฉิงสายที่ 6 เขตหม่าหนาน
ภูมิศาสตร์
เมืองหม่าหมิงตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง มีพรมแดนติดกับเมืองหยางเจียงทางทิศตะวันออก เมืองหยุนฟู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และเมืองจ้านเจียงทางทิศใต้ พิกัดทางภูมิศาสตร์อยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 110 องศา 20 นาที ถึง 111 องศา 40 นาที และละติจูดเหนือ 21 องศา 25 นาที ถึง 22 องศา 43 นาที มีชายฝั่งยาว 182.1 กิโลเมตร และมีเกาะ 21 เกาะ พื้นที่ทั้งหมด 11,427.63 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศลดหลั่นจากเหนือจรดใต้ โดยมีความสูงตั้งแต่ 1.6 เมตร ถึง 1,704 เมตร เทือกเขาสำคัญสามแห่ง ได้แก่ เทือกเขาหยุนไค เทือกเขาโกวโหลว และเทือกเขาหยุนหวู่ มาบรรจบกันทางตอนเหนือ ยอดเขาหลักคือยอดเขาต้าเถียน สูง 1,704 เมตร ทำให้เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองในมณฑลกวางตุ้ง เทือกเขาทางเหนือเป็นปราการธรรมชาติป้องกันลมหนาวในฤดูหนาว บริเวณเนินเขาตอนกลาง (ประมาณ 7,500 ตารางกิโลเมตร) เป็นเขตหลักสำหรับการปลูกป่าเศรษฐกิจเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ในขณะที่ที่ราบและนาขั้นบันไดทางตอนใต้ (ประมาณ 2,600 ตารางกิโลเมตร) ตามแนวแม่น้ำเจี้ยน แม่น้ำเสี่ยวตง และแม่น้ำเหมยฮวา เป็นเขตเกษตรกรรมหลัก
ภูมิอากาศ
เมืองหม่าหมิงตั้งอยู่ทางใต้ของเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์ ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน ฤดูหนาวไม่หนาวจัด ฤดูร้อนยาวนาน มีอากาศร้อนและฝนตกชุก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ระหว่าง 22.8 ถึง 23.4 องศาเซลเซียส เดือนมกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุด (เฉลี่ย 15.1–16.3 องศาเซลเซียส) และเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด (เฉลี่ย 28.3–28.7 องศาเซลเซียส) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,500–1,800 มิลลิเมตร โดยกว่า 80% ตกในช่วงเดือนเมษายนถึงกันยายน ภัยพิบัติทางอุตุนิยมวิทยาที่สำคัญ ได้แก่ พายุไต้ฝุ่น ฝนตกหนัก ภัยแล้ง และอากาศหนาวจัด
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีของเมืองหม่าหมิงอยู่ที่ 20.3 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่า 11 พันล้านลูกบิดเมตร มีแม่น้ำ 39 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร และมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ 366,000 กิโลวัตต์ ซึ่งสามารถพัฒนาได้ 279,000 กิโลวัตต์ การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรน้ำอยู่ที่ 3.7 พันล้านลูกบิดเมตร โดยการใช้ในภาคเกษตรกรรมคิดเป็น 83% การใช้ในภาคอุตสาหกรรม 8% และการใช้ในครัวเรือน 9%
ทรัพยากรชีวภาพ
พืชพรรณในป่าหม่าหมิงมีลักษณะเป็นเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน โดยมีพืชชั้นสูงกว่า 1,400 ชนิด จากกว่า 120 วงศ์ จากการสำรวจในปี 2020 พบสัตว์มีกระดูกสันหลังป่า 467 ชนิด และแมลงกว่า 1,500 ชนิด รวมถึงสัตว์คุ้มครองระดับชาติ เช่น ตัวนิ่มจีน ณ ปี 2021 พื้นที่ป่ามีขนาด 637,700 เฮกตาร์ คิดเป็นอัตราความครอบคลุม 55.81%
ทรัพยากรแร่
เหมืองหม่าหมิงได้ระบุชนิดแร่ 53 ชนิดใน 334 แหล่ง แร่สำคัญ ได้แก่ หินน้ำมัน (ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 5.4 พันล้านตัน) ดินขาว (575 ล้านตันใน 14 แหล่ง) ไทเทเนียม (14.67 ล้านตันของแร่ไอล์เมไนต์ในหัวโจว) และดีบุก (41.47 ล้านตันของแร่ในซินยี่)
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2020 ประชากรประจำของเมืองหม่าหมิงมีจำนวน 6,174,050 คน เพิ่มขึ้น 6.12% จากปี 2010 และคาดการณ์ว่าภายในสิ้นปี 2024 ประชากรประจำจะเพิ่มขึ้นเป็น 6.2732 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 48.11% ส่วนประชากรที่ลงทะเบียนไว้มีจำนวน 8.2871 ล้านคน เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 51 กลุ่ม โดยมีหมู่บ้านชนกลุ่มน้อย 5 แห่งในเขตซินยี่และหัวโจว และคาดการณ์ว่าภายในสิ้นปี 2025 ประชากรประจำจะเพิ่มขึ้นเป็น 6.2646 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 49.54% และประชากรที่ลงทะเบียนไว้มีจำนวน 8.2208 ล้านคน
การเมือง
รัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองหม่าหมิงเป็นหน่วยงานบริหารของเมือง โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเขตหม่าหนาน เมืองนี้บริหารงานภายใต้โครงสร้างการปกครองระดับมณฑลมาตรฐานของจีน โดยคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลเทศบาลดูแล 2 เขตและ 3 เมืองระดับอำเภอ
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตเมืองหม่าหมิงมีมูลค่า 410.64 พันล้านหยวน (ประมาณ 56.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีมูลค่า 74.362 พันล้านหยวน ภาคอุตสาหกรรมรองมีมูลค่า 112.308 พันล้านหยวน และภาคอุตสาหกรรมบริการมีมูลค่า 223.97 พันล้านหยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 2.8% ในขณะที่การลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเติบโต 19.0% และการลงทุนในภาคการผลิตขั้นสูงเติบโต 34.0%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตรวมของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 120.886 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.5% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.5431 ล้านตัน ผลผลิตผลไม้ 4.9247 ล้านตัน (รวมถึงลิ้นจี่ 502,100 ตัน และกล้วย 1.9496 ล้านตัน) และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 968,600 ตัน ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 765,800 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมเติบโตขึ้น 1.2% อุตสาหกรรมการก่อสร้างมีมูลค่าถึง 41.769 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.7% โดยมีวิสาหกิจก่อสร้างที่ผ่านการรับรอง 491 แห่ง และผลผลิตรวม 127.535 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 วิสาหกิจบริการขนาดใหญ่มีรายได้ 22.69 พันล้านหยวน มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 17.16 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 26.0% เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 425.841 พันล้านหยวน และเงินกู้ 281.257 พันล้านหยวน รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 11.293 พันล้านหยวน
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 เมืองหม่าหมิงได้เปิดรับคำขอโครงการวิทยาศาสตร์ระดับชาติและระดับจังหวัดจำนวน 184 โครงการ มีการอนุมัติสิทธิบัตรทั้งหมด 2,551 ฉบับ ซึ่งรวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 249 ฉบับ และมีวิสาหกิจไฮเทค 218 แห่ง
การศึกษา
ในปี 2024 มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในระดับอุดมศึกษาปกติ 27,100 คน และลงทะเบียนเรียนทั้งหมด 79,600 คน ส่วนโรงเรียนมัธยมปลายมีนักเรียน 60,700 คน โรงเรียนมัธยมต้นมีนักเรียน 121,900 คน และโรงเรียนประถมมีนักเรียน 688,600 คน
วัฒนธรรม
ภายในสิ้นปี 2024 เมืองหม่าหมิงมีคณะศิลปะการแสดงมืออาชีพ 20 คณะ ห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่งที่มีหนังสือ 3.9238 ล้านเล่ม สถานีวัฒนธรรม 111 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 1 แห่ง การครอบคลุมทางวิทยุและโทรทัศน์ถึง 100%
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 3,965 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 39,600 คน และเตียงผู้ป่วย 40,400 เตียง อัตราการเกิดโรคติดเชื้อประเภท A และ B อยู่ที่ 302.69 ต่อ 100,000 คน
กีฬา
ในปี 2024 นักกีฬาจากเมืองหม่าหมิงคว้าเหรียญทอง 40.5 เหรียญ เหรียญเงิน 34 เหรียญ และเหรียญทองแดง 52 เหรียญ ในการแข่งขันระดับจังหวัดและระดับชาติ รวมถึงเหรียญทองระดับชาติ 6 เหรียญ
ประกันสังคม
ภายในสิ้นปี 2024 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานของพนักงานในเมืองจำนวน 880,100 คน และโครงการประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทจำนวน 2.7669 ล้านคน รายได้จากกองทุนประกันสังคมอยู่ที่ 22.339 พันล้านหยวน เมืองนี้จัดหาเตียงในสถานสงเคราะห์ที่พักอาศัยจำนวน 12,600 เตียง และเตียงสำหรับดูแลผู้สูงอายุจำนวน 11,600 เตียง
การขนส่ง
ภาพรวม
โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งของเมืองหม่าหมิงเติบโตขึ้นอย่างมากนับตั้งแต่ปี 1950 ในปี 2015 ทางด่วนเป่าหม่าเปิดให้บริการเชื่อมต่อทุกอำเภอ ในปี 2018 ทางรถไฟเซินเจิ้น-หม่าหมิงเริ่มให้บริการ ทำให้หม่าหมิงเข้าสู่ยุคของรถไฟความเร็วสูง ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนสูงถึง 122.7 ล้านตัน และปริมาณการขนส่งสินค้าทางท่าเรืออยู่ที่ 33.67 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 6.0%
ทางรถไฟ
เครือข่ายทางรถไฟของเมืองหม่าหมิงครอบคลุมระยะทาง 319 กิโลเมตร ประกอบด้วย 6 สาย ได้แก่ ทางรถไฟเหอหม่าหมิง ทางรถไฟกวางหม่าหมิง ทางรถไฟหม่าหมิง-จ้านเจียง ทางรถไฟเซินเจิ้น-หม่าหมิง และทางรถไฟหลัวจ้าน ทางรถไฟความเร็วสูงกว่างโจว-จ้านเจียงสร้างเสร็จสมบูรณ์ในเดือนธันวาคม 2025 ในปี 2024 ปริมาณผู้โดยสารทางรถไฟอยู่ที่ 8.2252 ล้านคน โดยเป็นผู้โดยสารรถไฟความเร็วสูง 7.147 ล้านคน
ทางหลวง
ณ สิ้นปี 2024 เมืองหม่าหมิงมีถนนรวม 19,600 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 452.11 กิโลเมตร โครงสร้างพื้นฐานด้านถนนประกอบด้วยทางหลวงแห่งชาติ G325 และ G207 รวมถึงทางด่วนหม่าเกาและถนนหม่าหมิง
สะพาน
สะพานซุยตงเบย์ ซึ่งเป็นสะพานข้ามทะเลแห่งแรกของเมือง เปิดให้สัญจรในปี 2020
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือหม่าหมิงเป็นท่าเรือชายฝั่งที่สำคัญและเป็นท่าเรือเปิดชั้นหนึ่งในมณฑลกวางตุ้ง ทำหน้าที่เป็นเส้นทางเดินเรือที่ใกล้ที่สุดสำหรับภาคตะวันตกเฉียงใต้และภาคกลางของจีนไปยังฮ่องกง มาเก๊า ไต้หวัน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วยพื้นที่ท่าเรือสามแห่ง ได้แก่ ซุยตง โบเหอ และท่าเรือโบเหอใหม่
ระบบขนส่งสาธารณะ
เมืองหม่าหมิงมีบริษัทรถโดยสาร 8 บริษัท ให้บริการ 103 เส้นทาง โดยมีรถโดยสาร 1,004 คัน รถโดยสารและรถแท็กซี่ใหม่ทั้งหมดเป็นระบบไฟฟ้า 100% เมืองนี้วางแผนที่จะสร้างระบบขนส่งมวลชนขนาดกลาง 5 สาย รวมระยะทาง 98.5 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงระบบขนส่งทางรางที่ทันสมัยระยะทาง 72 กิโลเมตร
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
วัฒนธรรมท้องถิ่น
เหมาหมิงเป็นแหล่งกำเนิดหลักของวัฒนธรรมเกาเหลียง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของภูมิภาคที่มีอายุยาวนานกว่า 2,000 ปี บริเวณนี้เป็นจุดหมายปลายทางของการอพยพของชาวฮักกา ชาวกวางตุ้ง และชาวฝูเจี้ยน ชาวหลี่ซึ่งมีบทบาทตั้งแต่ปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกจนถึงต้นราชวงศ์ถังเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิม เลดี้เซียน ผู้นำชาวหลี่ตั้งแต่ราชวงศ์เหลียงจนถึงต้นราชวงศ์สุย ปกครองทางตะวันตกของมณฑลกวางตุ้งและไห่หนานเป็นเวลากว่าศตวรรษ ตำนานปานเหมาหมิง ซึ่งกล่าวถึงหมอผีลัทธิเต๋าผู้กำจัดโรคระบาด ได้เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดเรื่องราว บทกวี ละครโอเปรา และภาพยนตร์มากมาย
อาหารเกาเหลียงเป็นหนึ่งในสี่สาขาหลักของอาหารกวางตุ้ง มีลักษณะเด่นคือรสชาติสด หอม และนุ่ม โดยใช้กรรมวิธีเช่นการลวกและการต้ม พร้อมเครื่องปรุงรสเพียงเล็กน้อย เทศกาล "เนียนหลี่" ประจำปีเป็นเอกลักษณ์ของเมืองหม่าหมิงและมณฑลกวางตุ้งตะวันตก โดยมีกิจกรรมต่างๆ เช่น งานวัด ขบวนแห่เทพเจ้า งานเลี้ยง และการแสดงงิ้วกวางตุ้ง
ศิลปะพื้นบ้าน
ศิลปะพื้นบ้านของเมืองหม่าหมิง ได้แก่ งิ้วกวางตุ้ง (มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับเทศบาล ปี 2023), ซินยี่เปียวเซ่ – ศิลปะการแห่ขบวนแบบดั้งเดิมจากเมืองเจิ้นหลง ซึ่งมีเด็กๆ ห้อยอยู่บนโครงเหล็ก (มรดกระดับจังหวัด ปี 2009), โรงละครหุ่นกระบอกเกาโจว (มรดกระดับชาติ ปี 2006), ดนตรีตีกลองเกาโจวปายิน (มรดกระดับจังหวัด ปี 2013), การรำสิงโตบนไม้ค้ำสูงจากเมืองเตียนเฉิง และเทียวฮวาเผิง งิ้วฮักกาหนูในเมืองฮวาโจว งานหัตถกรรมแบบดั้งเดิม ได้แก่ ภาพพิมพ์แกะไม้เกาโจว, การสานไม้ไผ่ซินยี่, การทำขนมถัวหลัวฮวาโจว และการแกะสลักเมล็ดพืชขนาดเล็กเมี่ยนเฉียว
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นหลัก ได้แก่ ภาษาจีนกวางตุ้ง (พูดโดยประชากรประมาณ 75% หรือประมาณ 4.7 ล้านคน) ภาษาฮักกา (เรียกในท้องถิ่นว่า "ไยฮวา" ประมาณ 800,000 คนในพื้นที่ภูเขา) และภาษาถิ่นหมิ่นใต้ ได้แก่ ภาษาหลี่ฮวา (ประมาณ 500,000 คน) และภาษาไห่ฮวา (ประมาณ 300,000 คนตามแนวชายฝั่ง) นอกจากนี้ยังมีชุมชนเล็กๆ ประมาณ 30,000 คนที่พูดภาษา "จิ่วซือเจิ้ง" ซึ่งมีที่มาจากภาษาของกองทหารในสมัยราชวงศ์หมิง
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ เจดีย์เป่ากวง (เจดีย์อิฐที่สูงที่สุดในมณฑลกวางตุ้ง สร้างขึ้นในปี 1576 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานระดับชาติตั้งแต่ปี 2019) วัดขงจื๊อหัวโจว (วัดขงจื๊อที่ใหญ่ที่สุดและได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในกวางตุ้งตะวันตก) ซากเมืองโบราณเกาเหลียงในเมืองเกาโจว (ได้รับการคุ้มครองระดับมณฑลตั้งแต่ปี 1999 มีกำแพงสองชั้นและคูเมือง) เมืองโบราณเจิ้นหลงในเมืองซินยี่ (ก่อตั้งในปี 621 ค.ศ. มีสถาบันการศึกษาที่ยังคงอยู่ 13 แห่ง) ประตูเหวินหมิง ("หอคอยแดง" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกประจำมณฑลในปี 2019) และคฤหาสน์เจ้าชายแห่งอาณาจักรต้าหง (ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกประจำมณฑลในปี 1990)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของเมืองหม่าหมิง ได้แก่ ความเชื่อของเลดี้เซียน (ระดับชาติ) ตำนานปานหม่าหมิง และเทศกาลเนียนหลี่ นอกจากนี้ยังมีประเพณีที่โดดเด่นอื่นๆ เช่น เทคนิคการแกะสลักไม้กฤษณาเตียนไป่ การปลูกส้มฮัวจูหง (Citrus grandis) เพื่อใช้เป็นยา (ได้รับการขึ้นทะเบียนในตำราเภสัชกรรมของสหรัฐอเมริกาและถูกเลือกใช้ในสูตรยารักษาโรคโควิด-19) และการทำขนมหัวโจวถัวหลัว
อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ
อาหารเกาเหลียง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่หม่าหมิง เป็นหนึ่งในสี่สาขาหลักของอาหารกวางตุ้ง เน้นรสชาติธรรมชาติผ่านการลวก ต้ม และผัด โดยใช้เครื่องปรุงน้อยที่สุด มีลักษณะเด่นคือรสชาติที่สดใส สด หอม และนุ่ม อาหารขึ้นชื่อได้แก่ ขนมหัวโจวถัวหลัว (ของถวายในเทศกาลไหว้พระจันทร์แบบดั้งเดิมที่มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง) และหัวจูหง ยาแผนโบราณที่ได้รับการพัฒนามาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นและมีบันทึกไว้ในตำรายาของหลี่ซื่อเจิ้น
สถานที่ท่องเที่ยว
ภาพรวม
เมืองหม่าหมิงเป็น "เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน" ที่มีภูมิประเทศหลากหลาย ตั้งแต่ทุ่งหญ้าบนภูเขาไปจนถึงชายหาดริมทะเล ณ เดือนมิถุนายน 2566 เมืองนี้มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 28 แห่ง รวมถึงสถานที่ระดับ AAAA จำนวน 10 แห่ง จุดเด่นของการท่องเที่ยวชายฝั่งทะเลได้ถูกจัดเป็นเส้นทาง "หกจุด หนึ่งเส้นทาง" ได้แก่ ท่าเรือประมงโบเหอ เกาะฟางจี้ ชายฝั่งโรแมนติก ชายหาดแห่งแรกของจีน อ่าวซุยตง และอุทยานเกอเหมยไห่
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
ภาคการท่องเที่ยวหลัก 5 ภาค ได้แก่ การพักผ่อนริมชายฝั่ง วัฒนธรรมเลดี้เซียน สุขภาพปานหม่าหมิง การท่องเที่ยวเชิงชนบท และกีฬาบนภูเขา เมืองนี้มีเมืองเฉพาะทาง 5 แห่งในโครงการพัฒนาของมณฑล รวมถึงเมืองกีฬาทุ่งหญ้าอัลไพน์เกาโจว และเมืองไม้กฤษณาเตียนไป่
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ ปาน เหมาหมิง (ผู้เป็นที่มาของชื่อเมือง), เลดี้เซียน (วีรสตรี), เฟิงอัง (แม่ทัพ), เกา หลี่ซือ (ขันทีในราชสำนัก) และหยาง อี้ฉิง (รัฐบุรุษ) บุคคลสำคัญในยุคปัจจุบัน ได้แก่ ติงอิง (บิดาแห่งวิทยาศาสตร์ข้าวของจีน สมาชิกราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์), กาน จื่อจ้าว (นักฟิสิกส์ สมาชิกราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์), หลี่ เล่อหมิน (นักเคมี สมาชิกราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์) และศิลปินอย่าง ลีโอ กู่ (บ้านเกิดที่เกาโจว) และลินดา จง (บ้านเกิดที่เกาโจว)
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองหม่าหมิงได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึง "เมืองสวนแห่งชาติ" "เมืองป่าแห่งชาติ" (ปี 2022) "เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน" "เมืองขนมไหว้พระจันทร์ของจีน" (ปี 2018) และ "เมืองอารยธรรมแห่งชาติ" (ปี 2025) นอกจากนี้ ในปี 2019 เมืองหม่าหมิงยังได้รับการจัดอันดับที่ 75 จาก 100 เมืองระดับมณฑลชั้นนำของจีน
เมืองพี่น้อง
ขณะนี้ยังไม่มีข้อมูลเมืองพี่เมืองน้อง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม