เมืองเส้ากวน
เมืองเส้ากวน (Shaoguan City) หรือชื่อเดิมคือเมืองเส้าโจว (Shaozhou) เป็นเมืองระดับจังหวัดทางตอนเหนือของมณฑลกวางตุ้ง ติดกับมณฑลหูหนานทางทิศเหนือและมณฑลเจียงซีทางทิศตะวันออก มีพื้นที่ 18,400 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 23°53′–25°31′ เหนือ และลองจิจูด 112°53′–11° ตะวันออก
เมืองเส้ากวน
เมืองเส้ากวน หรือชื่อเดิมเส้าโจว เป็นเมืองระดับจังหวัดทางตอนเหนือของมณฑลกวางตุ้ง ติดกับมณฑลหูหนานทางทิศเหนือและมณฑลเจียงซีทางทิศตะวันออก มีพื้นที่ 18,400 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 23°53′–25°31′ เหนือ และลองจิจูด 112°53′–114°45′ ตะวันออก ประกอบด้วย 3 อำเภอ 4 ตำบล 1 อำเภอปกครองตนเอง และ 2 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรที่ลงทะเบียนไว้ 3.292 ล้านคน ภาษาที่ใช้มากที่สุดคือภาษาจีนฮักกา รองลงมาคือภาษาจีนกวางตุ้ง ตั้งอยู่ในเทือกเขานานหลิงทางตอนใต้ เส้ากวนมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน และเป็นเส้นทางคมนาคมทางบกที่สำคัญที่สุดระหว่างภาคเหนือ/ภาคกลางของจีนกับชายฝั่งทางใต้ อุตสาหกรรมหลัก 6 อย่าง ได้แก่ ชา น้ำมันดอกคามิเลีย สมุนไพร ดอกไม้ การเลี้ยงไหม และยาสูบ มรดกทางวัฒนธรรมของเมืองนี้ผสมผสานวัฒนธรรมจากที่ราบภาคกลางและหลิงหนาน ก่อให้เกิดวัฒนธรรมเส้าอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเกี่ยวพันกับประเพณีของชาวฮักกา นามสกุล ถนนโบราณ และชาวเหยา ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) มีมูลค่าถึง 170.51 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.6%
ที่มาและวิวัฒนาการของชื่อ
เส้ากวน ซึ่งในสมัยโบราณเรียกว่า เส้าโจว มาจากคำว่า "เส้า" ซึ่งหมายถึง ภูเขาเส้าซือ ในเขตเทือกเขาตานเซี่ย ตามตำนานเล่าว่า จักรพรรดิซุนทรงบรรเลงดนตรีเส้าบนโขดหินเหล่านี้ ทำให้มีนกฟีนิกซ์มาอาศัยอยู่ ส่วนคำว่า "กวน" (ด่าน) มาจากด่านเก็บภาษีที่ตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง-ชิง เส้ากวนเป็นหนึ่งในด่านเก็บภาษีเพียงสิบสองแห่งทั่วประเทศที่มีรายได้ต่อปีเกิน 100,000 ตำลึงเงินในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉินจนถึงราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้
เนื่องจากมีเทือกเขานานหลิงเป็นกำแพงกั้น ทำให้พื้นที่นี้แทบไม่มีการติดต่อกับที่ราบภาคกลางในสมัยโบราณ หลังจากที่ราชวงศ์ฉินรวมจีนได้สำเร็จในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช มณฑลกวางตุ้งตอนเหนือก็ขาดการบริหารระดับอำเภอ ในสมัยราชวงศ์ฮั่นได้มีการจัดตั้งอำเภอขึ้น และหลังจากที่จักรพรรดิอู่พิชิตหนานเยว่ได้ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช อำเภอทั้งห้าก็ถูกผนวกเข้ากับมณฑลกุ้ยหยาง ในยุคสามก๊ก ตั้งแต่ราชวงศ์เหนือจนถึงราชวงศ์ใต้ ได้มีการจัดตั้งมณฑลและเมืองขึ้นท่ามกลางการปรับโครงสร้างการปกครองอยู่บ่อยครั้ง
ซุยถังถึงหมิงชิง
โครงสร้างการปกครองของมณฑลกวางตุ้งตอนเหนือมีความมั่นคงในช่วงสมัยราชวงศ์สุย-ถัง สมัยราชวงศ์ซ่ง-หยวนยังคงรักษาอาณาเขตที่สม่ำเสมอสำหรับหนานซง เสาโจว และเหลียนโจว ราชวงศ์หมิงได้จัดตั้งเขตปกครองเสาโจวและหนานซงขึ้น ราชวงศ์ชิงได้คงโครงสร้างนี้ไว้ โดยเขตปกครองเสาโจวปกครองหกอำเภอ
สาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1912 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานบริหารทางทหารขึ้นที่เส้ากวน ทำหน้าที่ดูแล 11 อำเภอ ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1949 ภาคเหนือของมณฑลกวางตุ้งถูกแบ่งออกเป็น 3 เขตการปกครองย่อย ซึ่งประกอบด้วย 15 อำเภอ
สาธารณรัฐประชาชนจีน
รัฐบาลประชาชนเทศบาลนครเส้ากวนก่อตั้งขึ้นในปี 1949 ในเดือนมกราคมปี 1977 เส้ากวนได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลระดับมณฑล ในเดือนมิถุนายนปี 1983 เขตปกครองเส้ากวนและเมืองเส้ากวนได้รวมกันเป็นเมืองเส้ากวนระดับเขตปกครองในปัจจุบัน ณ ปี 2021 เมืองเส้ากวนบริหารจัดการเขตเจิ้นเจียง เขตอู่เจียง เขตฉู่เจียง อำเภอเหรินฮวา อำเภอซือซิง อำเภอเหวินหยวน อำเภอซินเฟิง อำเภอปกครองตนเองรุ่ยหยวนเหยา และเมืองระดับอำเภอเล่อฉางและหนานซง
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองเส้ากวนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลกวางตุ้ง ระหว่างละติจูด 23°53′–25°31′เหนือ และลองจิจูด 112°53′–114°45′ตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 18,400 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในมณฑลกวางตุ้ง โดยเขตเมืองมีพื้นที่ 2,870.66 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
เมืองเส้ากวนมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนจัดและฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด ในปี 2022 อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 20.6 องศาเซลเซียส โดยมี 49.6 วันที่อุณหภูมิสูงกว่า 35 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2,131.6 มิลลิเมตร สูงกว่าปกติ 26% โดยฤดูฝนอยู่ระหว่างเดือนมีนาคมถึงสิงหาคม
ธรณีวิทยา
เส้ากวนตั้งอยู่ในแนวเทือกเขาเซียงเยว่ทางตอนใต้ของเทือกเขานานหลิง ชั้นหินส่วนใหญ่มาจากยุคซินเนียนถึงควอเทอร์นารี (ยกเว้นยุคไซลูเรียน) ภูมิภาคนี้มีลักษณะเป็นแอ่งโค้งนูน แอ่งโค้งมน และระบบรอยเลื่อนที่กว้างขวาง พร้อมด้วยภูมิประเทศแบบคาร์สต์ที่กระจายอยู่ทั่วไป หินชนิดหลัก ได้แก่ หินกรวดสีแดง หินทราย หินแปร หินแกรนิต และหินปูน มีหินแทรกซึมประมาณ 37 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 10,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งคิดเป็นหนึ่งในสามของพื้นที่ทั้งหมด ยุคหยานซานเป็นยุคที่มีความสำคัญที่สุดสำหรับการเกิดแร่ธาตุ
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาและเนินเขา มีเทือกเขาโค้งสามสายทอดยาวจากเหนือจรดใต้ ได้แก่ เทือกเขาเว่ยหลิง-ต้าหยูหลิง (140 กม.) เทือกเขาต้าตงซาน-เหยาหลิง (250 กม.) และเทือกเขาฉีเว่ยซาน-ชิงหยุนซาน (270 กม.) ยอดเขาชิเคิงคงที่มีความสูง 1,902 เมตร เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของมณฑลกวางตุ้ง
อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ
แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำเจิ้นเจียง แม่น้ำอู่เจียง แม่น้ำโมเจียง แม่น้ำจินเจียง แม่น้ำหนานสุ่ย แม่น้ำเหวินเจียง แม่น้ำเป่ยเจียง (แม่น้ำเหนือ) และแม่น้ำซินเฟิงเจียง แม่น้ำเป่ยเจียงเป็นเส้นทางน้ำที่สำคัญมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฉิน-ฮั่น เมืองเส้ากวนมีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 6 แห่ง และขนาดกลาง 34 แห่ง โครงการควบคุมน้ำช่องเขาเล่อฉางบนแม่น้ำอู่เจียงมีความจุในการเก็บน้ำ 344 ล้านลูกบาศก์เมตร
ดิน
ดินในเสากวนประกอบด้วยกลุ่มดิน 7 กลุ่ม ได้แก่ ดินแดงลูกรัง ดินแดง ดินเหลือง ดินหินปูน ดินม่วง และดินนาข้าว โดยมีพันธุ์พืชรวม 34 ชนิด พื้นที่ดินทั้งหมด 42.15 ล้านหมู่ (ประมาณ 2.81 ล้านเฮกตาร์)
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมืองเส้ากวนประสบกับภัยพิบัติมากมาย ทั้งน้ำท่วม พายุลูกเห็บ ภัยแล้ง น้ำค้างแข็ง ไฟไหม้ การระบาดของแมลงศัตรูพืช และแผ่นดินไหว ในเดือนเมษายน ปี 2024 เมืองนี้ประสบกับปริมาณน้ำฝนในเดือนเมษายนที่หนักที่สุดนับตั้งแต่ปี 1981 ส่งผลให้เกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรงถึง 130 ล้านหยวน (ประมาณ 18 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2023 ปริมาณน้ำผิวดินทั้งหมดมีจำนวน 19.98 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำใต้ดิน 4.89 พันล้านลูกบิดเมตร ปริมาณการใช้น้ำต่อหัวอยู่ที่ 632 ลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
ในปี 2021 พื้นที่ทั้งหมดมีจำนวน 1.84 ล้านเฮกตาร์ ซึ่งรวมถึงพื้นที่เกษตรกรรม 1.72 ล้านเฮกตาร์ (ป่าไม้ 1.46 ล้านเฮกตาร์) พื้นที่ก่อสร้าง 84,400 เฮกตาร์ และพื้นที่รกร้างว่างเปล่า 39,100 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
ณ สิ้นปี 2021 บริษัท Shaoguan ถือครองใบอนุญาตสำรวจที่ยังมีผลใช้ได้ 36 ฉบับ (ส่วนใหญ่เป็นแร่หายาก ทังสเตน ตะกั่ว สังกะสี และทองแดง) และใบอนุญาตทำเหมือง 65 ฉบับ (ส่วนใหญ่เป็นตะกั่ว สังกะสี ทังสเตน เหล็ก ฟลูออร์สปาร์ และทรัพยากรความร้อนใต้พิภพ)
ทรัพยากรชีวภาพ
ในปี 2021 พื้นที่ป่าปกคลุมถึง 74.5% โดยมีพื้นที่ป่า 1.37 ล้านเฮกเตอร์ และปริมาณไม้ยืนต้น 101 ล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของพืชชั้นสูง 2,686 ชนิด (271 วงศ์ 1,031 สกุล) รวมถึงพืชคุ้มครองระดับชาติ 46 ชนิด และสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 575 ชนิด โดย 8 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ รวมถึงตัวนิ่มจีน เสือดาวลายเมฆ และเสือโคร่งจีนใต้ เมืองนี้มีพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ 77 แห่ง รวมพื้นที่ 424,600 เฮกเตอร์ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติกวางตุ้งหนานหลิง ซึ่งเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของแม่น้ำเพิร์ล เป็นที่ตั้งของป่าดึกดำบรรพ์ที่ใหญ่ที่สุดของกวางตุ้ง เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติภูเขาดานเซี่ย ซึ่งเป็นอุทยานธรณีโลกของยูเนสโกและแหล่งมรดกทางธรรมชาติโลกแห่งแรกของกวางตุ้ง มีลักษณะเด่นคือยอดเขาหินทรายสีแดงกว่า 680 ยอด
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2568 Shaoguan บริหารจัดการ 3 เขต (Wujiang, Zhenjiang, Qujiang), 4 มณฑล (Shixing, Renhua, Wengyuan, Xinfeng) 1 เขตปกครองตนเอง (Ruyuan Yao) และ 2 เมืองระดับเทศมณฑล (Lechang, Nanxiong) หน่วยงานเทศบาลตั้งอยู่ที่ 75 ถนนเฟิงตูเหนือ เขตเจิ้นเจียง
การเมือง
เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองเส้ากวน ภายใต้คณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเทศบาลเมืองเส้ากวน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกรอบการปกครองส่วนท้องถิ่นของจีน
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2568 จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนอยู่ที่ 3.292 ล้านคน (ลดลง 1.7%) ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 2.834 ล้านคน โดยมีอัตราการเกิดในเขตเมือง 61.03% อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.68‰ อัตราการตายอยู่ที่ 9.63‰ และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -2.95‰
กลุ่มชาติพันธุ์
ในปี 2021 ชนกลุ่มน้อยมีจำนวนรวม 56,000 คน (1.97%) ส่วนใหญ่เป็นชาวเหยา (34,000 คน) และชาวเช่อ (6,000 คน) ซึ่งกระจุกตัวอยู่ในเขตปกครองตนเองชาวเหยาเมืองรุ่ยหยวนและพื้นที่โดยรอบ
ภาษา
ภาษาฮักกาเป็นภาษาที่ใช้กันมากที่สุด รองลงมาคือภาษาจีนกวางตุ้ง นอกจากนี้ยังมีภาษาถิ่นกวางตุ้งตอนเหนือ ภาษากาน ภาษาเซียง ภาษาหมิ่น และภาษาถิ่นของชาวเรือเป่ยเจียง ที่พูดกันในชุมชนเล็กๆ อีกด้วย
ความเชื่อทางศาสนา
ในปี 2021 เมืองเส้ากวนมีศาสนาที่ได้รับการยอมรับ 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก คริสต์ศาสนา และอิสลาม โดยมีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา 52 แห่ง มีผู้ศรัทธากว่า 46,000 คน และโรงเรียนพุทธศาสนา 2 แห่ง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 170.51 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.6% โครงสร้างสามภาคส่วนมีสัดส่วน 15.2:31.1:53.7 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 14.5% รายได้ภาษีท้องถิ่นอยู่ที่ 12.02 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 14.5%) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 36,295 หยวน (ประมาณ 5,010 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8%
อุตสาหกรรมหลัก
ระบบการเกษตร "6+6" ของเมืองเส้ากวน ผสานอุตสาหกรรมหลัก 6 ประเภท (ข้าวคุณภาพสูง ผัก ผลไม้ ปศุสัตว์ ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ และไม้ไผ่) เข้ากับอุตสาหกรรมเฉพาะทาง 6 ประเภท (ชา น้ำมันดอกคามิเลีย สมุนไพร ดอกไม้ การเลี้ยงไหม และยาสูบ) ในปี 2025 ผลผลิตทางการเกษตรสูงถึง 42.46 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) โดยมีผลผลิตธัญพืช 773,500 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในฐานะที่เป็นหนึ่งในฐานการผลิตเหล็กที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลกวางตุ้ง อุตสาหกรรมของเมืองเส้ากวนประกอบด้วยการผลิตเครื่องจักร ชิ้นส่วนยานยนต์ เหล็กพิเศษ โลหะที่ไม่ใช่เหล็ก สารเคมีชั้นดี และภาคส่วนที่กำลังเติบโต เช่น ชีวเภสัชภัณฑ์ เซมิคอนดักเตอร์ และบิ๊กดาต้า ในปี 2025 มีวิสาหกิจขนาดใหญ่ 706 แห่งที่สร้างกำไรทางอุตสาหกรรมได้ 7.74 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 36.8%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ภาคบริการสร้างรายได้ 91.58 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.2%) ยอดขายปลีกอยู่ที่ 45.31 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.0%) ปริมาณการนำเข้าส่งออกอยู่ที่ 19.03 พันล้านหยวน เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยว 16.6 ล้านคน สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 17.56 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.42 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินฝากในภาคการเงินอยู่ที่ 308.92 พันล้านหยวน
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
นิคมอุตสาหกรรมตงกวน-เส้ากวน ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2551 มีลักษณะเด่นคือการผลิตอุปกรณ์ โดยมีกลุ่มอุตสาหกรรมชิ้นส่วนยานยนต์ เครื่องจักรกลก่อสร้าง กระบอกไฮดรอลิก และการตีขึ้นรูปโลหะขั้นสูง
กิจการสังคม
การศึกษา
ในปี 2025 เมืองเส้ากวนมีนักเรียนที่ลงทะเบียนเรียน 628,200 คน กระจายอยู่ในมหาวิทยาลัย 2 แห่ง โรงเรียนเทคนิค 3 แห่ง โรงเรียนมัธยม 155 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 12 แห่ง และโรงเรียนประถม 210 แห่ง โดยมหาวิทยาลัยเส้ากวนซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1958 และวิทยาลัยโพลีเทคนิคซงซานมณฑลกวางตุ้งเป็นสถาบันหลัก
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 2,162 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 47 แห่ง และศูนย์สุขภาพระดับตำบล 96 แห่ง โดยมีบุคลากรทางการแพทย์ 26,800 คน และเตียงผู้ป่วย 20,900 เตียง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ภายในสิ้นปี 2025 เมืองเส้ากวนมีวิสาหกิจ "ยักษ์ใหญ่น้อย" ระดับชาติ 22 แห่ง วิสาหกิจไฮเทค 425 แห่ง และศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมระดับมณฑล 130 แห่ง งบประมาณด้านการวิจัยและพัฒนาในปี 2024 อยู่ที่ 1.42 พันล้านหยวน (ประมาณ 196 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเมืองนี้มีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลบังคับใช้ 3,412 ฉบับ
วัฒนธรรม
เมืองนี้มีห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง (หนังสือ 4.1 ล้านเล่ม) พิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง และศูนย์วัฒนธรรม 11 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุมพื้นที่ 100%
กีฬา
ในปี 2025 นักกีฬาจากเส้ากวนคว้าแชมป์ระดับชาติได้ 4 รายการ และเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬามากกว่า 100 รายการ รวมถึงการแข่งขันไตรกีฬาเยาวชนมณฑลกวางตุ้ง
ประกันสังคม
มีการจ้างงานใหม่ในเขตเมือง 22,500 ตำแหน่ง ระบบประกันบำนาญครอบคลุมแรงงานในเมือง 832,000 คน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 1.01 ล้านคน ระบบประกันสุขภาพครอบคลุม 2.86 ล้านคน และเงินช่วยเหลือเพื่อการดำรงชีพสนับสนุนผู้อยู่อาศัย 45,100 คน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 เมืองเส้ากวนมีคุณภาพอากาศดี (ดัชนีคุณภาพอากาศ (AQI) อยู่ที่หรือต่ำกว่า 100) ติดต่อกัน 357 วัน โดยมีปริมาณฝุ่นละออง PM2.5 เฉลี่ย 25 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร เมืองนี้มีโรงบำบัดน้ำเสีย 18 แห่ง ที่มีกำลังการผลิต 557,000 ตันต่อวัน และสามารถบำบัดน้ำเสียให้ปลอดภัยได้ 100%
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองเส้ากวนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมทางรถไฟและทางหลวงระดับ 1 ทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว ทางด่วนปักกิ่ง-จูไห่ และทางหลวงหมายเลข 106 และ 323 ตัดผ่านเมืองนี้ ก่อให้เกิดเครือข่าย "ทางรถไฟ 3 สาย ทางด่วน 8 สาย ทางน้ำ 2 สาย"
ทางหลวง
เมืองนี้มีทางด่วนยาว 840 กิโลเมตร และถนนทั้งหมด 17,700 กิโลเมตร ในรูปแบบโครงข่าย "สามแนวนอน สี่แนวตั้ง หนึ่งวงแหวน" จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลที่จดทะเบียนมี 639,300 คัน รวมถึงรถยนต์พลังงานใหม่ 41,100 คัน (เพิ่มขึ้น 53.4%)
ทางรถไฟ
ทางรถไฟที่เปิดให้บริการมีระยะทางรวม 525.8 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางรถไฟความเร็วสูงหวู่ฮั่น-กว่างโจว (155 กิโลเมตร) ทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว (130 กิโลเมตร) และทางรถไฟกานโจว-เส้ากวน (117 กิโลเมตร) โดยมีสถานีผู้โดยสาร 7 แห่งและสถานีขนส่งสินค้า 16 แห่ง
การบิน
สนามบินเส้ากวนตานเซีย เปิดให้บริการในเดือนพฤศจิกายน 2021 เป็นสนามบินพลเรือนแห่งที่ 9 ของมณฑลกวางตุ้ง เป็นสนามบินระดับ 4C มีรันเวย์ยาว 2,800 เมตร ให้บริการ 13 เมือง
การขนส่งทางน้ำ
เมืองนี้มีเส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้ยาว 386 กิโลเมตร ท่าเรือเส้ากวนบนแม่น้ำเป่ยเจียงมีพื้นที่ท่าเรือ 5 แห่ง มีท่าเทียบเรือ 66 แห่ง และรองรับปริมาณสินค้าได้ 11.77 ล้านตันต่อปี
ระบบขนส่งสาธารณะ
เมืองเส้ากวนให้บริการรถประจำทาง 51 เส้นทาง (ระยะทาง 705.3 กิโลเมตร จำนวน 368 คัน) และรถประจำทางระหว่างเมือง 299 เส้นทาง (จำนวน 923 คัน) หมู่บ้านปกครองทั้ง 1,205 แห่งมีบริการรถประจำทาง นอกจากนี้ยังมีแบรนด์จักรยานให้เช่าร่วม 12 แบรนด์ ให้บริการจักรยานรวม 8,000 คัน
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
ภาพรวม
ผู้อยู่อาศัยมากกว่า 80% เป็นชาวจีนแคะ ทำให้ Shaoguan เป็นหนึ่งในสามการตั้งถิ่นฐานที่สำคัญของมณฑลกวางตุ้ง - "จังหวัด Hakka ที่ห้า" วัฒนธรรมเส้าอันโดดเด่นผสมผสานระหว่างฮากกา นามสกุล ถนนโบราณ และประเพณีชาติพันธุ์เหยา
ประเพณีพื้นบ้าน
เมืองเส้ากวนในอำเภอซื่อซิงอนุรักษ์บ้านหอคอยฮักกาแบบปิดล้อมกว่า 300 หลัง บุคคลสำคัญชาวฮักกาที่มาเยือน ได้แก่ จางจิ่วหลิง อัครมหาเสนาบดีสมัยราชวงศ์ถัง อู๋จิง ขุนนางสมัยราชวงศ์ซ่ง และเฉินหลิน แม่ทัพสมัยราชวงศ์หมิง เทศกาลเรือมังกรหลี่ซือในอำเภอเจิ้นเจียง ซึ่งมีอายุมากกว่าพันปี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
อาหาร
อาหารฮักกาเส้าโจวโดดเด่นด้วยรสชาติเข้มข้น กลมกล่อม โดยมีข้าวเป็นอาหารหลัก อาหารขึ้นชื่อประจำท้องถิ่น ได้แก่ ห่านเค็มโจวผี ปลาตุ๋นซงโจว และลูกชิ้นหัวหอมแดงเหวินหยวน ผลิตภัณฑ์อื่นๆ ได้แก่ ชาขาวเหยียนซีซาน ข้าวเหนียวหม่าปา ลูกพลัมทองเล่อฉาง เป็ดตุ๋นหนานเซียง และส้มแมนดารินบรรณาการดานเซีย
ประเพณี
ประเพณีในชนบทเป็นไปตามฤดูกาลทั้ง 24 ฤดูกาล เช่น การเปิดร้านค้าในวันมงคล การจัดตลาดตามช่วงเวลา และพิธีแต่งงานที่เป็นเอกลักษณ์ ชาวเหยาและชาวเช่อยังคงรักษาประเพณีทางชาติพันธุ์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้
ศิลปะ
งิ้วเก็บชากวางตุ้งตอนเหนือ (มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ ปี 2011) ผสมผสานเพลงพื้นบ้านและประเพณีการเล่าเรื่อง การรำมังกรธูปหนานเซียงมีนักเต้น 18 คน ปักธูป 1,600–1,800 ดอกลงในมังกรที่ทำจากฟาง การปักผ้ารูหยวนเหยาใช้เส้นไหมสีสดใสบนผ้าฝ้ายสีเข้มด้วยลวดลายที่ได้แรงบันดาลใจจากธรรมชาติ
สัญลักษณ์ประจำเมือง
กล้วยไม้เป็นดอกไม้ประจำเมืองเส้ากวน—อำเภอเหวินหยวนได้ชื่อว่าเป็น "ดินแดนแห่งกล้วยไม้ของจีน" ส่วนต้นการบูรเป็นต้นไม้ประจำเมือง โดยมีต้นการบูรโบราณถึง 2,306 ต้น
มรดกทางวัฒนธรรมอื่นๆ
เมืองเส้ากวนมีโบราณวัตถุที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ 2,932 ชิ้น และแหล่งมรดก 395 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกระดับชาติ 10 แห่ง ได้แก่ เจดีย์วัดหยุนหลง (สมัยราชวงศ์ถัง), เจดีย์ซานหยิง (สมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ), ค่ายชาวฮักกาหม่านถัง (สมัยราชวงศ์ชิง), แหล่งโบราณคดีซื่อเซี่ย (ยุคหินใหม่), วัดหนานฮวา (สมัยราชวงศ์หมิง-ชิง) และจารึกบนหน้าผาภูเขาตานเซี่ย มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ ได้แก่ เทศกาลเหยาปานหวาง, งิ้วเก็บชา, ระบำมังกรธูป, งานปักผ้าเหยา, เพลงพื้นบ้านเหยา และตำนานการอพยพของตระกูลจูจี้
จุดชมวิวและสถานที่สำคัญ
ภาพรวม
ณ เดือนธันวาคม 2022 เมืองเส้ากวนมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศจำนวน 40 แห่ง ซึ่งรวมถึงสถานที่ระดับ 5A หนึ่งแห่ง สถานที่ระดับ 4A สิบเอ็ดแห่ง และสถานที่ระดับ 3A ยี่สิบเจ็ดแห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
อุทยานธรณีโลกภูเขาดานเซี่ยครอบคลุมพื้นที่ 290 ตารางกิโลเมตรของภูมิประเทศดานเซี่ยที่มีหินทรายสีแดงกว่า 680 ยอด—"อุทยานหินแดงแห่งประเทศจีน" เขตแดนขนาดใหญ่ของชาวฮักกาหม่านถังในอำเภอซื่อซิงคือ "เขตแดนชั้นเยี่ยมของหลิงหนาน" เส้นทางโบราณจูจีในหนานเซียงเป็นบ้านเกิดของชาวกวางตุ้งและเป็นจุดหมายปลายทางสำคัญในการสืบหารากเหง้า ถนนโบราณเหม่ยกว่านเชื่อมต่อลุ่มแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำเพิร์ล และอนุรักษ์ประวัติศาสตร์การปฏิวัติไว้
การแลกเปลี่ยนภายนอก
อัตราแลกเปลี่ยนภายในประเทศ
เมืองเส้ากวนรักษาความร่วมมือทางเศรษฐกิจกับเมืองต่างๆ ในประเทศจีนหลายแห่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านความร่วมมือด้านการถ่ายโอนอุตสาหกรรมระหว่างตงกวนและเส้ากวน
การแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ
เมืองเส้ากวนมีส่วนร่วมในการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจระหว่างประเทศ ในฐานะที่เป็นประตูเชื่อมระหว่างจีนแผ่นดินใหญ่และสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญที่โดดเด่น ได้แก่ จาง จิ่วหลิง อัครมหาเสนาบดีสมัยราชวงศ์ถัง อู๋ จิง ข้าราชการสมัยราชวงศ์ซ่ง เฉิน หลิน แม่ทัพสมัยราชวงศ์หมิง และจาง ฟากุย กับเสวี่ย เยว่ แม่ทัพในสงครามโลกครั้งที่สอง
เกียรตินิยมระดับสูง
เมืองเส้ากวนได้รับการยอมรับให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองสวนระดับชาติ และเมืองป่าระดับชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม