ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองลูดี

เมืองลูดี

เมืองโหลวตี้ (Loudi City) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของมณฑลหูหนาน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองดาว" (Xingcheng) ตั้งอยู่ใจกลางทางภูมิศาสตร์ของมณฑลหูหนาน ระหว่างละติจูด 27 องศา 12 นาที 31 วินาที ถึง 28 องศา

เมืองลูดี

เมืองโหลวตี้ (Loudi City) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของมณฑลหูหนาน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองดาว" (Xingcheng) ตั้งอยู่ใจกลางมณฑลหูหนาน ระหว่างละติจูด 27 องศา 12 นาที 31 วินาที ถึง 28 องศา 14 นาที 27 วินาทีเหนือ และลองจิจูด 110 องศา 45 นาที 40 วินาที ถึง 112 องศา 31 นาที 07 วินาทีตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ 8,117 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 โหลวตี้บริหารจัดการ 1 อำเภอ 2 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3.6828 ล้านคน เมืองนี้ตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านที่ภูมิประเทศลดระดับจากขั้นที่สองไปสู่ขั้นที่สามของภูมิประเทศจีนจากตะวันตกไปตะวันออก มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนชื้นของเอเชียกลางที่มีทั้งลักษณะของมรสุมและทวีป ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2542 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการยกระดับสถานะของหลัวตี้จากเขตปกครองเป็นเมือง ชื่อนี้มีที่มาจากจุดตัดกันของ "ดาวหลัว" และ "ดาวตี้" ในกลุ่มดาวฤกษ์ 28 กลุ่ม และหลัวตี้เป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดหลักของวัฒนธรรมหูเซียง เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศถึง 9 แห่ง รวมถึงพระราชวังมังกรเหม่ยซาน อดีตบ้านพักของเจิ้งกัวฟาน และนาขั้นบันไดจื่อเกอเจี้ย รวมถึงอุทยานป่าไม้แห่งชาติอีก 2 แห่ง หลัวตี้เป็นฐานพลังงานและวัตถุดิบที่สำคัญ โดยมีการค้นพบแร่ธาตุ 57 ชนิด และมีปริมาณสำรองแอนติโมนีมากที่สุดในโลก ทำให้ได้รับฉายาว่า "เมืองหลวงแอนติโมนีของโลก" และ "เมืองเหล็กสมัยใหม่" ในปี พ.ศ. 2568 หลัวตี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 223,730 ล้านหยวน (ประมาณ 31.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า

ประวัติศาสตร์

หลักฐานทางโบราณคดีแสดงให้เห็นถึงกิจกรรมของมนุษย์ในหลัวตี้ตั้งแต่ยุคหินใหม่ ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้เป็นของรัฐฉู่ ในสมัยราชวงศ์ฉิน ได้มีการจัดตั้งอำเภอเซียงหนานขึ้นภายใต้มณฑลฉางซา ในสมัยราชวงศ์ฮั่น ได้มีการจัดตั้งอำเภอเหลียนเต่าขึ้นในปี 202 ก่อนคริสต์ศักราช ในยุคสามก๊ก พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนระหว่างมณฑลเหิงหยางและจ้าวหลิง ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตกและตะวันออก และราชวงศ์ใต้ พื้นที่นี้เป็นของมณฑลเส้าหลิง ในสมัยราชวงศ์สุ่ย พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลฉางซา ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 1072) ได้มีการจัดตั้งอำเภอซินหัวขึ้น ในสมัยราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนระหว่างเส้นทางเทียนหลินและเป่าชิง ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนระหว่างมณฑลฉางซาและเป่าชิง อำเภอซินหัวเป็นอำเภอที่เก่าแก่ที่สุดที่ก่อตั้งขึ้นในหลัวตี้

ในช่วงยุคสาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1912-1949) พื้นที่นี้ได้ผ่านการปรับโครงสร้างการบริหารหลายครั้ง หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี ค.ศ. 1949 พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอี้หยางและมณฑลเส้าหยาง ในปี ค.ศ. 1952 ได้มีการจัดตั้งอำเภอซวงเฟิงและอำเภอหลานเทียน (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเหลียนหยวน) ในปี ค.ศ. 1960 ได้มีการจัดตั้งเมืองโหลวตี้และเมืองเหลิงสุ่ยเจียง ในปี ค.ศ. 1977 มณฑลเหลียนหยวนถูกแยกออกมาจากมณฑลเส้าหยาง และในปี ค.ศ. 1982 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลโหลวตี้ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1999 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี โหลวตี้ได้รับการยกระดับเป็นเมืองระดับมณฑล โดยเมืองโหลวตี้เดิมซึ่งเป็นเมืองระดับอำเภอได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตโหลวซิง ในปี ค.ศ. 2012 เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีโหลวตี้ได้รับการยกระดับเป็นระดับชาติ และในปี ค.ศ. 2021 เขตใหม่ว่านเป่าได้ถูกรวมเข้ากับเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีนี้

หน่วยงานบริหาร

ณ สิ้นปี 2025 เทศบาลเมืองโหลวตี้บริหารจัดการ 1 เขต (เขตโหลวซิง) 2 อำเภอ (ซวงเฟิงและซินหัว) และ 2 เมืองระดับอำเภอ (เหลิงสุ่ยเจียงและเหลียนหยวน) รวมทั้งหมด 14 ตำบล 54 เมือง 19 ตำบลย่อย และ 2 ฟาร์มป่าไม้ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ 500 ถนนเซียงจง เขตโหลวซิง

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองโหลวตี้ตั้งอยู่ใจกลางมณฑลหูหนาน มีอาณาเขตติดกับเมืองอี้หยางทางทิศเหนือ เมืองเสาหยางทางทิศใต้ เมืองหวยฮวาทางทิศตะวันตก และเมืองเซียงถานทางทิศตะวันออก เมืองนี้ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 160 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 102 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 8,117 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกสูง ทางทิศตะวันออกต่ำ ลดหลั่นเป็นขั้นบันได บริเวณทางทิศตะวันตกอยู่ในเขตภูเขาทางตะวันตกของมณฑลหูหนาน ส่วนบริเวณทางทิศตะวันออกอยู่ในเขตเนินเขาตอนกลางของมณฑลหูหนาน เทือกเขาเสวี่ยเฟิงทอดตัวเข้ามาจากทางทิศตะวันตกของเมืองซินหัว ระดับความสูงเฉลี่ยอยู่ที่ 170 เมตร จุดที่สูงที่สุดคือสระจิ่วหลงในเมืองซินหัว (1,622 เมตร) และจุดที่ต่ำที่สุดคือหุบเขาเจียงโข่วในเมืองซวงเฟิง (64 เมตร)

ภูมิอากาศ

เมืองโลวดีมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนชื้นของเอเชียกลาง มีอุณหภูมิอบอุ่น ฤดูกาลชัดเจน และปริมาณน้ำฝนมาก อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 16.5 ถึง 17.5 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิสูงสุด 40.1 องศา และต่ำสุด -12.1 องศา ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,300 ถึง 1,400 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม

อุทกวิทยา

เมืองนี้มีเครือข่ายแม่น้ำที่หนาแน่น โดยเฉพาะแม่น้ำจื่อและแม่น้ำเหลียน แม่น้ำจื่อไหลไปทางเหนือผ่านเมืองเหลิงสุ่ยเจียงและซินหัว มีระยะทาง 112 กิโลเมตรภายในเขตหลัวตี้ ส่วนแม่น้ำเหลียน ซึ่งเป็นสาขาหลักของแม่น้ำเซียง ไหลไปทางตะวันออกผ่านเมืองเหลียนหยวน หลัวซิง และซวงเฟิง มีระยะทาง 108 กิโลเมตร เมืองนี้มีแม่น้ำ 66 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 11.395 พันล้านลูกบิดเมตร ทำให้เกิดน้ำผิวดิน 3.887 พันล้านลูกบิดเมตร ส่วนน้ำใต้ดินมีปริมาณเฉลี่ย 2.16 พันล้านลูกบิดเมตรต่อปี โดยมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎี 325 เมกาวัตต์ ซึ่งสามารถพัฒนาได้ 142.6 เมกาวัตต์

ทรัพยากรพืช

เมืองนี้มีพันธุ์พืชมากกว่า 2,500 ชนิด ครอบคลุม 78 วงศ์ และ 168 สกุล รวมถึงข้าวมากกว่า 370 พันธุ์ พืชธัญพืชมากกว่า 30 ชนิด พืชน้ำมันมากกว่า 70 ชนิด พืชเศรษฐกิจมากกว่า 360 ชนิด และไม้ผลมากกว่า 200 พันธุ์

ทรัพยากรสัตว์

ภูมิภาคนี้รองรับสัตว์ป่าทั้งสายพันธุ์จีนตอนใต้และจีนตอนเหนือ อำเภอซวงเฟิงเป็นฐานการผลิตสุกรเนื้อแดงระดับชาติ ปศุสัตว์ดั้งเดิมได้แก่ สุกร โค ไก่ และแพะ รวมถึงการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ เช่น เต่า ปลาไหล และปลาลิ้นหมา

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมดของจังหวัดมีจำนวน 1.21753 ล้านเฮกตาร์ คิดเป็น 3.8% ของพื้นที่ทั้งหมดของจังหวัด โดยเป็นพื้นที่เพาะปลูก 223,000 เฮกตาร์ (18.5%) พื้นที่ป่า 329,000 เฮกตาร์ (27.1%) และพื้นที่รกร้างว่างเปล่า 278,000 เฮกตาร์ (22.9%)

ทรัพยากรแร่

มณฑลโหลวตี้มีแร่ธาตุที่ค้นพบแล้ว 47 ชนิด โดย 25 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ปริมาณสำรองแอนติโมนีอยู่ในอันดับหนึ่งทั้งในระดับประเทศและระดับโลก นอกจากนี้ ปริมาณสำรองถ่านหิน โดโลไมต์ หินปูน และหินอ่อนก็อยู่ในอันดับต้นๆ ของมณฑลเช่นกัน ปริมาณสำรองถ่านหินที่พิสูจน์แล้วรวมทั้งสิ้น 1.1 พันล้านตัน เหมืองแอนติโมนีซีควงซานในเหลิงสุ่ยเจียงเป็นเหมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ประชากร

ขนาดประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ประชากรประจำของเมืองลูดีมีจำนวน 3,826,996 คน ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 4.4376 ล้านคน โดยมีประชากรประจำจำนวน 3.6828 ล้านคน อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 51.91% เพิ่มขึ้น 1.05 จุดเปอร์เซ็นต์ อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.20 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 7.47 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -1.27 ต่อพันคน

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

เมืองโหลวตี้เป็นเมืองที่มีหลายเชื้อชาติ โดยชาวฮั่นเป็นชนกลุ่มใหญ่ มีการบันทึกกลุ่มชาติพันธุ์ไว้ 23 กลุ่ม รวมถึงชาวฮั่น ชาวเหมียว ชาวทูเจีย ชาวตง ชาวมองโกล ชาวฮุย และชาวทิเบต โดยชาวเหมียวเป็นกลุ่มชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุด

การเมือง

รัฐบาลท้องถิ่นดำเนินงานภายใต้กรอบการบริหารมาตรฐานของจีน โดยมีที่ตั้งอยู่ในเขตหลัวซิง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2024 เขตหลัวตี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 213.163 พันล้านหยวน (ประมาณ 29.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ในปี 2025 GDP อยู่ที่ 223.730 พันล้านหยวน (ประมาณ 31.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% โดยภาคเกษตรกรรม ภาคอุตสาหกรรม และภาคบริการเติบโต 4.0%, 6.6% และ 5.5% ตามลำดับ ด้วยโครงสร้าง 10.9%:37.6%:51.5% GDP ต่อหัวอยู่ที่ 60,381 หยวน (ประมาณ 8,386 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.6% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 9.352 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.0% รายได้สุทธิต่อหัวของประชากรอยู่ที่ 30,115 หยวน (ประมาณ 4,182 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% โดยประชากรในเมืองมีรายได้ 41,578 หยวน (ประมาณ 5,775 ดอลลาร์สหรัฐ) และประชากรในชนบทมีรายได้ 20,237 หยวน (ประมาณ 2,811 ดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมหลัก

เมืองโหลวดีเป็นเมืองเกษตรกรรมที่สำคัญ มีชื่อเสียงระดับประเทศในด้านการผลิตธัญพืชและสุกร ผลผลิตธัญพืชต่อปีอยู่ที่ประมาณ 1.6 ล้านตัน ในปี 2025 มูลค่าผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 40.566 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.1% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.6076 ล้านตัน ผลผลิตเนื้อหมูอยู่ที่ 315,700 ตัน โดยมีการชำแหละสุกร 4.0644 ล้านตัว

อุตสาหกรรมรอง

เมืองโหลวดีถือกำเนิดและเจริญรุ่งเรืองจากการผลิตเหล็ก โดยเป็นแหล่งผลิตเหล็กเส้น เหล็กแผ่น และเหล็กซิลิคอนแห่งแรกของมณฑล ตั้งแต่ปี 2022 เป็นต้นมา โหลวดีได้มุ่งมั่นสร้าง "หุบเขาวัสดุ" เป็นโครงการสำคัญอันดับต้นๆ โดยเน้นที่วัสดุเหล็กขั้นสูงและเครื่องจักรกลก่อสร้าง เมืองนี้ได้สร้างฐานการผลิตแผ่นเหล็กสำหรับยานยนต์ชั้นนำของโลกและฐานการผลิตแผ่นเหล็กอบชุบความร้อนคุณภาพสูงที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมโดยรวมอยู่ที่ 67.912 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.4% โดยมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.9% ผลผลิตภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 69.705 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.8%

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มจากการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 22.187 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.4% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 97.625 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.8% ปริมาณการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 12.687 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.76 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 7.6% เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ 48.99 ล้านคน โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวรวม 46.15 พันล้านหยวน เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 369.04 พันล้านหยวน และสินเชื่ออยู่ที่ 250.833 พันล้านหยวน การซื้อขายหลักทรัพย์อยู่ที่ 575.417 พันล้านหยวน และรายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 8.059 พันล้านหยวน

กิจการสังคม

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2025 เมืองโหลวดีมีสถาบันอุดมศึกษาปกติ 4 แห่ง โดยมีนักศึกษาลงทะเบียนเรียน 52,300 คน นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนอาชีวศึกษา (46,300 คน) โรงเรียนมัธยมปลายปกติ (106,300 คน) โรงเรียนมัธยมต้น (187,900 คน) และโรงเรียนประถมศึกษา (288,200 คน) โดยมีอัตราการเข้าเรียนในโรงเรียนประถมศึกษา 100%

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

เมืองนี้มีศูนย์วิจัยวิศวกรรมระดับจังหวัด 17 แห่ง ศูนย์เทคโนโลยีวิสาหกิจที่ได้รับการยอมรับในระดับชาติ 3 แห่ง และศูนย์เทคโนโลยีวิสาหกิจระดับจังหวัด 29 แห่ง มูลค่าธุรกรรมสัญญาทางเทคนิครวม 20.165 พันล้านหยวน มีการออกสิทธิบัตร 1,752 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 452 ฉบับ

วัฒนธรรม

เมืองโหลวดีมีคณะการแสดงศิลปะ 5 คณะ สถาบันวัฒนธรรมสาธารณะ 95 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 6 แห่ง นอกจากนี้ยังมีหน่วยงานคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 5 แห่ง และระดับจังหวัด 14 แห่ง การเข้าถึงสื่อทางวิทยุและโทรทัศน์สูงถึง 99.97%

การดูแลสุขภาพ

เมืองนี้มีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 4,398 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 138 แห่ง และศูนย์สุขภาพประจำตำบล 70 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 32,300 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 13,900 คน และมีเตียงในโรงพยาบาลจำนวน 23,100 เตียง

กีฬา

เมืองหลูดีมีสถานที่เล่นกีฬาของรัฐจำนวน 13,665 แห่ง โดยมีพื้นที่ 3.06 ตารางเมตรต่อประชากรหนึ่งคน นักกีฬาของเมืองนี้คว้าแชมป์โลก 4 รายการ แชมป์เอเชีย 2 รายการ และแชมป์ระดับชาติ 4 รายการ ในปี 2025

ประกันสังคม

ในปี 2025 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 36,800 ตำแหน่ง ระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐานครอบคลุมประชากรในเมืองและชนบท 1.7964 ล้านคน และพนักงานในเมือง 938,700 คน ระบบประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุมประชากร 3.5426 ล้านคน และเงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำสนับสนุนประชากรในเมือง 11,700 คน และในชนบท 87,100 คน

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองโหลวตี้เป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญ เชื่อมต่อภาคตะวันออกของจีนกับภาคตะวันตกเฉียงใต้ ทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง ทางรถไฟลั่วหยาง-จ้านเจียง และทางรถไฟเซียงเฉียน ผ่านเมืองนี้ และทางรถไฟความเร็วสูงหูหนานกำลังอยู่ในระหว่างการวางแผน นอกจากนี้ยังมีทางด่วนหลายสายเชื่อมต่อกันเป็นเครือข่าย ท่าอากาศยานทั่วไปเฉียวโถวเหอเปิดให้บริการแล้ว และท่าอากาศยานพลเรือนโหลวตี้ก็ได้รับการอนุมัติให้สร้างแล้ว

ทางรถไฟ

ทางรถไฟสายลั่วหยาง-จ้านเจียงและสายเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงตัดกันที่เขตหลัวซิง ในเดือนธันวาคม 2557 ทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงได้เปิดให้บริการ ทำให้หลัวตี้เข้าสู่ยุคของรถไฟความเร็วสูงผ่านสถานีหลัวตี้ใต้ และภายในเดือนสิงหาคม 2568 ทุกอำเภอและเขตในหลัวตี้ก็จะมีระบบรถไฟเชื่อมต่อแล้ว

ทางหลวง

เมืองนี้มีทางหลวงระดับชาติและระดับจังหวัด รวมถึงทางด่วนต่างๆ เช่น เส้นทางเซี่ยงไฮ้-รุ่ยหลี่, เอ้อกวง, หูเป่ย และโหลวตี้-หวยฮวา ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางทางหลวงรวม 100.453 ล้านตัน ระยะทางทางหลวงทั้งหมด (ไม่รวมทางด่วน) อยู่ที่ 16,546 กิโลเมตร โดยเป็นทางด่วน 416 กิโลเมตร จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลอยู่ที่ 608,900 คัน

การบิน

สนามบินโหลวตี้ชุนเทียนได้รับการบรรจุอยู่ในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติระยะ 5 ปี ฉบับที่ 14 ด้านการบินพลเรือน โดยได้รับการอนุมัติในเดือนมิถุนายน ปี 2024 ส่วนสนามบินเฉียวโถวเหอในเมืองเหลียนหยวนเปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี 2023 แล้ว

ระบบขนส่งสาธารณะ

ระบบขนส่งมวลชนในเมืองมีรถให้บริการ 423 คัน ใน 44 เส้นทาง รวมระยะทาง 608 กิโลเมตร ให้บริการผู้โดยสารกว่า 50 ล้านคนต่อปี เมืองหลัวตี้ได้รับการยกย่องให้เป็น "เมืองต้นแบบระบบขนส่งสาธารณะระดับชาติ" ในปี 2023

การขนส่งทางน้ำ

ปัจจุบันเมืองโหลวตี้ยังขาดเครือข่ายการเดินเรือที่สมบูรณ์ แต่กำลังเร่งดำเนินการโครงการฟื้นฟูการเดินเรือในแม่น้ำเหลียน ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการสำคัญของระบบแม่น้ำแยงซี แผนแม่บทท่าเรือโหลวตี้ (ปี 2035) วางแผนที่จะสร้างพื้นที่ท่าเรือ 5 แห่งตามแนวแม่น้ำเหลียนและแม่น้ำซี โดยมีต้นทุนการขนส่งทางน้ำต่ำกว่าการขนส่งทางถนนถึงครึ่งหนึ่ง

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

ที่มาของชื่อ

มีรายงานว่าชื่อ "หลัวตี้" มาจากจุดตัดกันของดาวหลัวและดาวตี้ในกลุ่มดาว 28 กลุ่ม บันทึกทางประวัติศาสตร์จากหนังสือภูมิศาสตร์ประจำอำเภอเซียงเซียงในสมัยราชวงศ์ชิงระบุว่าชื่อนี้มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง โดยมีการเปลี่ยนแปลงหลายรูปแบบก่อนที่จะมาลงตัวที่ชื่อ "หลัวตี้"

สัญลักษณ์เมือง

ดอกโรโดเดนดรอนได้รับการกำหนดให้เป็นดอกไม้ประจำเมืองลูดีในปี 2547 โลโก "เมืองอารยธรรมแห่งชาติ" ของเมืองประกอบด้วยอักษรย่อ "LD" และตัวอักษร "wen" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพระอาทิตย์ขึ้น แม่น้ำ ระเบียง และจิตวิญญาณของประชากร 4.5 ล้านคน

ภาษาถิ่น

ภาษาถิ่นโหลวตี้อยู่ในกลุ่มภาษาเซียง (เซียงเก่า สาขาย่อยโหลวเซา) แตกต่างจากภาษาจีนกลางอย่างมาก และผู้พูดภาษาเซียงใหม่หรือภาษาจีนถิ่นอื่นๆ ส่วนใหญ่ไม่สามารถเข้าใจได้

โรงภาพยนตร์

ในพื้นที่ชนบทตอนกลางของมณฑลหูหนาน มีคณะละครพื้นบ้านกว่า 60 คณะที่ยังคงดำเนินกิจกรรมอยู่ โดยเมืองเฉียวโถวเหอได้รับการยอมรับว่าเป็น "บ้านเกิดของงิ้วฮวากู่"

ประเพณีพื้นบ้าน

บริเวณลุ่มแม่น้ำซันริเวอร์มีประเพณี "พายเรือมงคล" ที่สืบทอดกันมายาวนานกว่า 300 ปี โดยชาวบ้านจะพายเรือมังกรเพื่อแสดงความขอบคุณหลังจากคำอธิษฐานได้รับการตอบรับ

การคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรม

เมืองโหลวตี้อนุรักษ์แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมมากมาย รวมถึงบ้านพักเดิมของเจิ้งกัวฟาน และหมู่บ้านเก่าแก่ต่างๆ

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ณ สิ้นปี 2022 หมู่บ้านโหลวตี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 5 รายการ และระดับจังหวัด 14 รายการ

สถานที่สำคัญทางวัฒนธรรม

อุทยานแห่งชาติโหลวตี้มีสถานที่สำคัญหลายแห่ง ได้แก่ บ้านพักเดิมของเจิ้งกัวฟาน นาขั้นบันไดจื่อเกอเจี้ยขนาด 80,000 หมู่ (แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A) ภูเขาหลงซาน ทิวทัศน์ธรรมชาติเหม่ยเจียง เมืองประวัติศาสตร์ เช่น เมืองหยางซือ และบ้านพักของบุคคลสำคัญในยุคปฏิวัติ เช่น ไช่เหอเซิน หลัวเซิงเจียว เฉิงฟางหวู่ และเฉินเทียนฮวา

ผลิตภัณฑ์พิเศษ

สินค้าขึ้นชื่อของท้องถิ่น ได้แก่ แป้งเหลียนหยวน พริกหย่งเฟิง เนื้อแพะดำเหลียนหยวน ชาเมิ่งเอ๋อร์ซินหัว และชาเขียวปี้หยูซวงเฟิง เมืองนี้มีเครื่องหมายการค้าบ่งชี้แหล่งกำเนิดสินค้า 15 รายการ รวมถึงชาดำซินหัว เต้าหู้ไป่ซี และส้มซินหัว และผลิตภัณฑ์บ่งชี้แหล่งกำเนิดสินค้า 3 รายการ ได้แก่ ซอสพริกหย่งเฟิง ข้าวบรรณาการจื่อเกอเจี้ย และลูกพีชเหลืองซุยหยุนเฟิง

จุดชมวิว

ภาพรวม

เมืองโหลวตี้มีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติและวัฒนธรรมมากกว่า 70 แห่ง รวมถึงบ้านพักเดิมของเจิ้งกัวฟาน เขตทิวทัศน์เหมยเจียง ถ้ำโบเยว่ตง และอ่างเก็บน้ำซุยฟูเมี่ยว

สถานที่ท่องเที่ยว

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ เขตทัศนียภาพเหม่ยเจียง (ระดับ 4A ของประเทศ), พระราชวังมังกรเหม่ยซานในซินหัว, อนุสรณ์สถานไฉ่เหอเซินในซวงเฟิง, อุทยานแห่งชาติภูเขาต้าเซียง, บ้านพักเดิมของเจิ้งกัวฟาน (หอฟู่โหว), เขตทัศนียภาพโบเยว่ตง (สถานที่ถ่ายทำละครโทรทัศน์ไซอิ๋วปี 1986), นาขั้นบันไดจื่อเกอเจี้ย (ระดับ 4A ของประเทศและเขตทัศนียภาพแห่งชาติ) และเขตทัศนียภาพซานเหลียนตง (ระดับ 4A ของประเทศ)

บุคคลที่มีชื่อเสียง

วิทยาลัยโลวตี้ได้ผลิตบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มากมาย รวมถึงเจิ้งกัวฟาน (รัฐบุรุษสมัยราชวงศ์ชิง), ไฉ่เหอเซิน (นักปฏิวัติ), เฉินเทียนฮวา (นักเขียนปฏิวัติ), หลัวเซิงเจียว (วีรบุรุษสงครามเกาหลี) และเฉิงฟางหวู่ (นักการศึกษาและนักเขียน)

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

เมืองโหลวตี้มีการเชื่อมต่อกับเมืองต่างๆ ทั่วประเทศจีน โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเมืองฉางชา-จูโจว-เซียงถาน และกลุ่มเมืองลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนกลาง

เกียรตินิยม

เมืองโหลวตี้ได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึงรางวัลเมืองน่าอยู่ที่สุด 10 อันดับแรกของจีน (2007), เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน (2007), เมืองสวนแห่งชาติ (2012), เมืองสุขภาพแห่งชาติ (2015), เมืองก้าวหน้าด้านการบริจาคโลหิตแห่งชาติ (2018), เมืองต้นแบบด้านการสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2020), เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ (2020) และเมืองต้นแบบด้านระบบขนส่งสาธารณะแห่งชาติ (2023)

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด
สถานที่ท่องเที่ยวจางเจียเจี้ย

จางเจียเจี้ยแกรนด์แคนยอน

พื้นที่ทัศนียภาพแกรนด์แคนยอนจางเจียเจี้ย ตั้งอยู่ในตำบลซานกวนซี อำเภอซีหลี่ เมืองจางเจียเจี้ย มณฑลหูหนาน ติดกับพื้นที่ทัศนียภาพอู่หลิงหยวนจ…

สถานที่ท่องเที่ยวจางเจียเจี้ย

อุทยานป่าไม้แห่งชาติจางเจียเจี้ย

อุทยานแห่งชาติป่าจางเจียเจี้ยตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขตอู่หลิงหยวน เมืองจางเจียเจี้ย มณฑลหูหนาน ประเทศจีน เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวหลักขอ…

ระเบียงซิกิจี

นาขั้นบันไดจื่อเกอเจี้ย ตั้งอยู่ในเมืองซุยเช่ อำเภอซินหัว เมืองโหลวตี้ มณฑลหูหนาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ เป็นมรดกทางวิศวกร…

เขตทิวทัศน์ภูเขาหยุนปิง

อุทยานธรรมชาติเทือกเขาหยุนปิงตั้งอยู่ในเมืองซั่วเฉิง อำเภอหลานซาน เมืองหย่งโจว มณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเทือกเขานานหลิงตอนกลาง บริ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว