ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองเฉินโจว

เมืองเฉินโจว

เมืองเฉินโจว หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ฟู่เฉิง" (เมืองแห่งโชคลาภ) และ "หลินเฉิง" (เมืองแห่งป่า) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลหูหนาน เป็นเมืองระดับจังหวัดที่ปกครอง 2 อำเภอ 8 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล (ณ ปี...)

เมืองเฉินโจว

เฉินโจว หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ฟู่เฉิง" (เมืองแห่งโชคลาภ) และ "หลินเฉิง" (เมืองแห่งป่า) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลหูหนาน เป็นเมืองระดับจังหวัดที่บริหารจัดการ 2 อำเภอ 8 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ณ เดือนเมษายน 2569 มีพื้นที่ทั้งหมด 19,341.66 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร ณ สิ้นปี 2568 จำนวน 4.5574 ล้านคน ภาษาถิ่นแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม ได้แก่ ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ ภาษากาน และภาษาฮักกา เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนชื้น มีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกัน ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเนินเขา มีลักษณะภูมิประเทศแบบดานเซียเป็นเอกลักษณ์ โดยเกาหยหลิงเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุด อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ โลหะที่ไม่ใช่เหล็ก แบตเตอรี่อิเล็กทรอนิกส์ และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เมืองเฉินโจวมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,000 ปี เป็นแหล่งกำเนิดอารยธรรมเกษตรกรรมของจีน และเป็นที่รู้จักในอดีตว่า "ดินแดนแห่งเซียนเก้าองค์และพระพุทธเจ้าสององค์" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคนี้สูงถึง 350.208 พันล้านหยวน (ประมาณ 48.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5%

ชื่อและที่มาของชื่อ

ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิฉินองค์แรกได้สถาปนาอำเภอเฉินโจวภายใต้การปกครองของมณฑลฉางซา ต่อมาในเดือนธันวาคม ปี 1994 ได้มีการจัดตั้งเมืองระดับมณฑลขึ้น ตัวอักษร "เฉิน" ในอักษรตราประทับเป็นการรวมตัวอักษรของ "ป่า" และ "เมือง" เข้าด้วยกัน จึงมีความหมายว่า "เมืองในป่า"

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

ในช่วงยุคชุนชุนและยุคสงครามระหว่างรัฐ เมืองเฉินโจวเป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉู่

ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น และราชวงศ์เหนือและใต้

ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินซีฮวงได้ก่อตั้งอำเภอเฉินโจวขึ้น กองบัญชาการกุ้ยหยางของราชวงศ์ฮั่นตั้งอยู่ที่เฉินโจว ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเฉินโจวในปัจจุบันและบางส่วนของมณฑลกวางตุ้ง ในปี 265 คริสต์ศักราช ดินแดนทางใต้ถูกจัดระเบียบใหม่เป็นกองบัญชาการซือซิง ในปี 315 คริสต์ศักราช ได้มีการจัดตั้งกองบัญชาการกุ้ยหยางและผิงหยางขึ้น และในปี 560 คริสต์ศักราช ได้มีการสร้างกองบัญชาการลู่หยางขึ้น

ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน

ในปี ค.ศ. 589 ราชวงศ์สุยได้รวมเมืองกุ้ยหยางและลู่หยางเข้าด้วยกันเป็นเมืองเฉินโจว ชื่อนี้มีการเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ในสมัยราชวงศ์ถัง ในช่วงห้าราชวงศ์ เมืองนี้เคยถูกเปลี่ยนชื่อเป็นตุนโจวชั่วคราว (ค.ศ. 936) ในสมัยราชวงศ์ซ่ง เมืองกุ้ยหยางมอนิเตอร์กลายเป็นเขตการปกครองทางทหาร และในสมัยราชวงศ์หยวนได้จัดตั้งเส้นทางเดินเรือเฉินโจวและกุ้ยหยางขึ้นภายใต้มณฑลหูกวง

ราชวงศ์หมิงและชิง

ราชวงศ์หมิงได้ก่อตั้งเขตปกครองเฉินโจวขึ้น ต่อมาได้ลดสถานะให้เป็นเขตปกครองโดยตรงภายใต้การดูแลของมณฑลหูกวง และราชวงศ์ชิงก็ยังคงรักษาระบบการปกครองนี้ไว้

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1913 เฉินโจวได้กลายเป็นอำเภอเฉินโจว ต่อมาในปี ค.ศ. 1937 ได้กลายเป็นเขตการปกครองที่แปดของมณฑลหูหนาน และภายหลังได้ถูกปรับโครงสร้างใหม่เป็นเขตการปกครองที่สาม ซึ่งปกครอง 10 อำเภอ

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน

เมืองเฉินโจวได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 1949 หลังจากมีการปรับโครงสร้างหลายครั้ง ในเดือนธันวาคม 1994 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติให้จัดตั้งเมืองระดับจังหวัด โดยมีเขตเป่ยหูและซู่เซียนเป็นเขตการปกครอง ณ ปี 2016 เมืองนี้ประกอบด้วย 2 เขต 1 เมืองระดับอำเภอ 8 อำเภอ 136 ตำบล และ 23 ตำบลย่อย

ภูมิศาสตร์กายภาพ

ที่ตั้ง

เมืองเฉินโจวตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเทือกเขาลั่วเซียวและทางทิศเหนือของเทือกเขานานหลิง ระหว่างลองจิจูด 112°14′–114°10′ ตะวันออก และลองจิจูด 24°54′–26°51′ เหนือ มีพรมแดนติดกับมณฑลเจียงซี มณฑลกวางตุ้ง เมืองหย่งโจว และเมืองเหิงหยาง-จูโจว

ภูมิอากาศ

อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 17.4 องศาเซลเซียส และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,452.1 มิลลิเมตร ซึ่งมากกว่าค่าเฉลี่ยระดับประเทศถึง 2.22 เท่า ฤดูหนาวมีลมมรสุมจากทวีปพัดเข้ามา ส่วนฤดูร้อนมีลมทะเลเขตร้อนพัดเข้ามา

ธรณีวิทยา

เมืองนี้ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบกันของเทือกเขานานหลิงและเทือกเขาลั่วเซียว ณ สันปันน้ำแม่น้ำแยงซี-แม่น้ำเพิร์ล ชั้นหินยุคดีโวเนียน คาร์บอนิเฟอรัส และเพอร์เมียน พบได้ทั่วไปในบริเวณนี้

ภูมิประเทศ

พื้นที่ที่เป็นภูเขาและเนินเขาคิดเป็นเกือบสามในสี่ของพื้นที่ทั้งหมด ระดับความสูงลดลงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ (ยอดเขาสูงสุด 2,061.3 เมตร) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ (จุดต่ำสุด 70 เมตร) ลักษณะภูมิประเทศแบบดานเซียเป็นลักษณะเด่นอย่างหนึ่ง

อุทกวิทยา

เมืองเฉินโจวอยู่ในลุ่มน้ำแยงซี (80.9%) และลุ่มน้ำเพิร์ล (19.1%) โดยมีแม่น้ำ 543 สายและอ่างเก็บน้ำ 1,030 แห่ง รวมถึงอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 4 แห่งและขนาดกลาง 41 แห่ง อ่างเก็บน้ำมังซานมีความจุรวม 133 ล้านลูกบาศก์เมตร

ดิน

มีดินอยู่ 10 กลุ่ม โดยดินสีแดง สีเหลือง และสีเหลืองน้ำตาล คิดเป็นสัดส่วนมากกว่า 70% ของพื้นที่ทั้งหมด

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

เมืองเฉินโจวเสี่ยงต่อการเกิดดินถล่มและโคลนถล่มในช่วงฤดูฝน ในปี 2019 เกิดภัยพิบัติทางธรณีวิทยา 49 ครั้ง แต่การป้องกันที่มีประสิทธิภาพทำให้ไม่มีผู้เสียชีวิตติดต่อกันถึง 9 ปี ในช่วงต้นปี 2008 พายุหิมะครั้งใหญ่ได้พัดถล่มทางตอนใต้ของจีน โดยเมืองเฉินโจวเป็นศูนย์กลางของภัยพิบัติ ทำให้ขาดแคลนน้ำและไฟฟ้าเป็นเวลากว่าสองสัปดาห์

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำผิวดินเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 16.44 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวอยู่ที่ 3,525 ลูกบิดเมตร ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศมาก

ทรัพยากรที่ดิน

ข้อมูลปี 2017 ระบุว่า พื้นที่ภูเขามี 10,542 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เนินเขา 3,971 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่เพาะปลูก 2,314 ตารางกิโลเมตร

ทรัพยากรแร่

เฉินโจวมีแร่ธาตุ 112 ชนิด กระจายอยู่ใน 150 แหล่ง โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 46 ชนิด ทังสเตนและบิสมัทครองอันดับหนึ่งของโลก ส่วนโมลิบเดนัมครองอันดับหนึ่งของประเทศ กราไฟต์ไมโครคริสตัลไลน์คิดเป็น 70% ของปริมาณสำรองทั่วโลก อำเภอหย่งซิงเป็น "เมืองหลวงแห่งเงินของจีน" โดยมีการแปรรูปเงินมากกว่า 2,000 ตันต่อปี

ความหลากหลายทางชีวภาพ

พื้นที่ป่าปกคลุมคิดเป็น 67.74% เมืองนี้มีสัตว์ป่า 182 ชนิด รวมถึงเสือโคร่งจีนใต้ เสือดาวลายเมฆ และงูพิษมังซาน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติ 2 แห่ง และระดับจังหวัด 2 แห่ง คอยปกป้องระบบนิเวศเหล่านี้

พลังงานหมุนเวียน

เมืองเฉินโจวมีบ่อน้ำพุร้อนใต้ดิน 38 แห่ง (คิดเป็น 38.64% ของจำนวนบ่อน้ำพุร้อนทั้งหมดในจังหวัด) นอกจากนี้ ตั้งแต่ปี 2022 เป็นต้นมา ยังมีการค้นพบแร่ธาตุที่มีลิเธียมเป็นองค์ประกอบ โดยมีปริมาณสำรองลิเธียมออกไซด์มากกว่า 5 ล้านตัน ในหลายอำเภอ

หน่วยงานบริหาร

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2569 เฉินโจวปกครอง 2 เขต (เป่ยหู ซูเซียน) 8 มณฑล (กุ้ยหยาง หยงซิง อี๋จาง เจียเหอ หลินหวู่ รู่เฉิง อันเหริน กุ้ยตง) และเมืองระดับเทศมณฑล 1 แห่ง (ซีซิง) หน่วยงานเทศบาลอยู่ที่เลขที่ 5 Wuling Avenue

การเมือง

เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมืองและรัฐบาลประชาชน ภายใต้กรอบการปกครองระดับมณฑลของจีน

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อาศัยอยู่ถาวรมีจำนวน 4.5574 ล้านคน ลดลง 20,400 คนเมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 2.8385 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 62.28%

กลุ่มชาติพันธุ์

เมืองเฉินโจวมีชนกลุ่มน้อย 25 กลุ่ม โดยกลุ่มเหยาเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุด มีจำนวนมากกว่า 80,000 คน ชนกลุ่มน้อยคิดเป็น 2.02% ของประชากรทั้งหมด และมีตำบลของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ 10 แห่ง

ภาษา

ภาษาถิ่นแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม ได้แก่ ภาษาจีนกลางทางตะวันตกเฉียงใต้ (ภาษาจีนกลางเฉินโจว) ภาษาถิ่นกานฮักกา (มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองจื่อซิง) และภาษาถิ่นผสมของเมืองกุ้ยหยางและหลินหวู่

ศาสนา

ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เมืองเฉินโจวมีสถานที่ทางศาสนา 344 แห่ง ประกอบด้วยวัดพุทธ 275 แห่ง วัดเต๋า 39 แห่ง วัดโปรเตสแตนต์ 29 แห่ง และวัดคาทอลิก 1 แห่ง โดยมีนักบวชที่ขึ้นทะเบียน 496 คน และองค์กรทางศาสนา 18 แห่ง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 350.208 พันล้านหยวน (48.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% โดยภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคการผลิตขั้นที่สาม มีส่วนร่วม 34.907 พันล้านหยวน (4.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 135.017 พันล้านหยวน (18.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 180.283 พันล้านหยวน (25 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 76,672 หยวน (10,649 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 20.191 พันล้านหยวน (2.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 36,846 หยวน (5,117 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยในเมืองอยู่ที่ 47,816 หยวน (6,641 ดอลลาร์สหรัฐ) และในชนบทอยู่ที่ 25,018 หยวน (3,475 ดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง รวมอยู่ที่ 36.588 พันล้านหยวน (5.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.3% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.9358 ล้านตัน และมีการชำแหละสุกร 5.966 ล้านตัว

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 120.541 พันล้านหยวน (16.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.3% โดยภาคการผลิตเติบโต 10.8% และภาคการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 9.7% ส่วนมูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 15.447 พันล้านหยวน (2.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 4.7%

อุตสาหกรรมบริการ

มูลค่าเพิ่มจากการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 38.21 พันล้านหยวน (5.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 120.041 พันล้านหยวน (16.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกอยู่ที่ 49.804 พันล้านหยวน (6.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้ได้รับนักท่องเที่ยวภายในประเทศ 82.896 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 8.3%) และนักท่องเที่ยวต่างชาติ 58,100 คน (เพิ่มขึ้น 5.2 เท่า) รายได้จากการท่องเที่ยวภายในประเทศอยู่ที่ 88.07 พันล้านหยวน (12.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินฝากในภาคการเงินอยู่ที่ 459.258 พันล้านหยวน (63.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้อยู่ที่ 350.68 พันล้านหยวน (48.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

เขตเศรษฐกิจ

เขตเทคโนโลยีขั้นสูงเฉินโจว ก่อตั้งขึ้นในปี 2546 และได้รับการยกระดับเป็นระดับชาติในปี 2558 โดยมุ่งเน้นด้านข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ การผลิตอุปกรณ์ขั้นสูง วัสดุโลหะที่ไม่ใช่เหล็ก และบริการสมัยใหม่ ในปี 2563 เขตการค้าเสรีนำร่องจีน (หูหนาน) พื้นที่เฉินโจว (19.84 ตารางกิโลเมตร) ได้รับการอนุมัติ

บริการสังคม

การศึกษา

ในปี 2025 มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในระดับอุดมศึกษาปกติ 16,300 คน จากจำนวนนักศึกษาทั้งหมด 50,400 คน อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 99.01%

การดูแลสุขภาพ

เมืองเฉินโจวมีสถานพยาบาล 3,981 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 117 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 34,300 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 39,400 คน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

เมืองนี้มีแพลตฟอร์มนวัตกรรมระดับชาติและระดับจังหวัด 30 แห่ง ในปี 2025 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 2,271 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 398 ฉบับ ธุรกรรมด้านเทคโนโลยีมีมูลค่ารวม 32.1 พันล้านหยวน (4.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.9%

วัฒนธรรม

มีคณะการแสดงศิลปะ 7 คณะ พิพิธภัณฑ์ 12 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 12 แห่ง การรายงานข่าวทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุม 99.95%

กีฬา

เมืองเฉินโจวมีสถานที่เล่นกีฬา 17,482 แห่ง รวมถึงโรงยิม 18 แห่ง โดยมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมออกกำลังกายเป็นประจำ 2.2 ล้านคน

ประกันสังคม

ประชาชน 2.4113 ล้านคนเข้าร่วมในระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐาน และ 4.2857 ล้านคนเข้าร่วมในระบบประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน ประชาชนในเมือง 15,800 คน และในชนบท 120,200 คน ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำ

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

เมืองเฉินโจวได้นำระบบประเมินเครดิตด้านสิ่งแวดล้อมขององค์กรและระบบบัญชีดำมาใช้ ในปี 2025 แหล่งน้ำทั้งหมด 100% มีมาตรฐานระดับ 3 หรือสูงกว่า อัตราการบำบัดน้ำเสียในเขตเมืองอยู่ที่ 99.4% และการบำบัดขยะมูลฝอยที่ไม่เป็นอันตรายอยู่ที่ 100%

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองเฉินโจวมีโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งแบบ "สามแนวตั้ง สามแนวนอน" ประกอบด้วยทางด่วนและทางหลวง ในปี 2568 ปริมาณการขนส่งผู้โดยสารรวมอยู่ที่ 18.253 ล้านเที่ยว และจำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลอยู่ที่ 713,700 คัน

ทางหลวง

ทางด่วนสายหลัก ได้แก่ G76 เซียะเหมิน-เฉิงตู, G4 ปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า และเย่ว์-เซินเจิ้น นอกจากนี้ ทางหลวงหมายเลข 106 และ 107 ก็ตัดผ่านภูมิภาคนี้ด้วย

ทางรถไฟ

สถานีเฉินโจว (สถานีรถไฟระดับชาติชั้นพิเศษ) และสถานีเฉินโจวตะวันตก (รถไฟความเร็วสูงหวู่ฮั่น-กว่างโจว) ให้บริการเมืองนี้ นอกจากนี้ยังมีทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจววิ่งผ่าน และเสริมด้วยทางรถไฟท้องถิ่นอีกสี่สาย

การบิน

สนามบินเฉินโจวเป่ยหูเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2021 ในปี 2025 สนามบินแห่งนี้รองรับเที่ยวบิน 3,850 เที่ยวและผู้โดยสาร 455,600 คน ใน 9 เส้นทางไปยัง 12 จุดหมายปลายทาง โดยมีรันเวย์ยาว 2,600 เมตร

การขนส่งทางน้ำ

ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งทางน้ำอยู่ที่ 27 ล้านกิโลเมตรผู้โดยสาร โดยเส้นทางในทะเลสาบตงเจียงให้บริการด้านการท่องเที่ยว

ระบบขนส่งสาธารณะ

ระบบขนส่งมวลชนของเฉินโจวมีเส้นทางเดินรถ 47 เส้นทาง ครอบคลุมพื้นที่เมืองและตำบลโดยรอบ

วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์

ภาพรวม

เฉินโจวเป็น "ประตูทิศใต้" ของมณฑลหูหนาน ในอดีตเป็น "เส้นทางสัญจรระหว่างรัฐฉู่และรัฐเย่ว์" เป็นแหล่งกำเนิดอารยธรรมเกษตรกรรมของจีน กล่าวกันว่าจักรพรรดิเหยียน (เสินหนง) ทรงค้นพบธัญพืชและทรงสอนการทำเกษตรกรรมที่นี่ เป็นที่รู้จักในนาม "ดินแดนแห่งเซียนเก้าองค์และพระพุทธเจ้าสององค์" ตำนานของซู่ตาน ผู้รักษาโรคระบาดด้วยน้ำจากบ่อน้ำและใบส้ม ทำให้เกิดนิทานเรื่อง "บ่อน้ำหอม" อันโด่งดัง นักวรรณกรรมสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง เช่น ตู้ฝู ฮั่นหยู และหลิวหยูซี ได้ประพันธ์บทกวีที่มีชื่อเสียงไว้ที่นี่

อาหาร

มณฑลเจียเหอได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสิบมณฑลที่มีชื่อเสียงด้านอาหารของมณฑลหูหนาน อาหารขึ้นชื่อได้แก่ ไก่เลือดเจียเหอ ก๋วยเตี๋ยวปลาฉีเฟิงตู (ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับปังถง นักปราชญ์ในยุคสามก๊ก) และขนมรากเฟิร์นหมังซาน (ซึ่งปรากฏในรายการ "A Bite of China II")

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ผลิตภัณฑ์ที่โดดเด่น ได้แก่ ยาสูบกุ้ยหยาง เป็ดหลินหวู่ (หนึ่งในแปดสายพันธุ์เป็ดที่มีชื่อเสียงของจีน) ขนมทอดรูปวงแหวนอี้จาง และถั่วดอกกุ้ยตง

ศุลกากร

เมืองเฉินโจวมีกลุ่มชาติพันธุ์ 27 กลุ่มที่มีประเพณีอันหลากหลาย ประเพณีที่โดดเด่น ได้แก่ มังกรไฟรู่เฉิง (มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ อายุมากกว่า 1,300 ปี) บทเพลงไว้อาลัยงานแต่งงานเจียเหอ เทศกาลเหยาปานหวาง และตลาดฤดูใบไม้ผลิอันเหรินเพื่อรำลึกถึงจักรพรรดิเหยียน

ศิลปะ

ศิลปะดั้งเดิมได้แก่ งิ้วคุนฉู่ งิ้วฮวากู่ การแสดงหุ่นเงา และกายกรรม คณะงิ้วคุนฉู่หูหนาน ก่อตั้งขึ้นในปี 1964 เป็นหนึ่งในหกคณะงิ้วคุนฉู่ระดับชาติของจีน และได้ออกทัวร์ต่างประเทศด้วย

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ในปี 1999 ต้นการบูรได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมือง และดอกกุหลาบจีนเป็นดอกไม้ประจำเมือง ในปี 2014 ต้นอินทนิลได้รับการเพิ่มเข้ามาเป็นดอกไม้ประจำเมืองร่วมด้วย

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

ในปี 2012 เมืองเฉินโจวมีโบราณวัตถุที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้จำนวน 1,898 แห่ง และหน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม 143 แห่ง ซึ่งรวมถึงระดับชาติ 1 แห่ง ระดับมณฑล 30 แห่ง ระดับเทศบาล 9 แห่ง และระดับอำเภอ 103 แห่ง การขุดค้นสุสานสมัยราชวงศ์ฮั่นและยุคสงครามได้ค้นพบโบราณวัตถุมากกว่า 10,000 ชิ้น

สถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม

เมืองเฉินโจวมีพื้นที่ป่าปกคลุมถึง 70% และได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นและเมืองบ่อน้ำพุร้อน จุดเด่น ได้แก่ อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำทะเลสาบตงเจียงระดับ 5A ของประเทศ อุทยานป่าไม้แห่งชาติมังซาน สันเขาซู่เซียน อุทยานธรณีวิทยาตานเซียภูเขาเฟยเทียน ทะเลสาบหยางเทียน และหมู่บ้านโบราณปานเหลียง ณ ปี 2018 เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ 22 แห่ง และระดับจังหวัด 49 แห่ง โดยมีจำนวนแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติมากเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ

การแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ

เมืองเฉินโจวได้รักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองต่างๆ ในแอฟริกามานานกว่า 20 ปี โดยทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางความร่วมมือระหว่างจีนและแอฟริกาผ่านเขตสาธิตนวัตกรรมวาระการพัฒนาที่ยั่งยืนแห่งชาติ และเขตการค้าเสรีนำร่องจีน (หูหนาน) เขตเฉินโจว

บุคคลสำคัญ

เมืองเฉินโจวได้ผลิตบุคคลสำคัญในด้านเกษตรกรรม วรรณกรรม การทหาร และการเมืองมาตลอดประวัติศาสตร์

เกียรตินิยม

เมืองเฉินโจวได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ เขตสาธิตการพัฒนาเหมืองแร่สีเขียวแห่งชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน และเมืองบ่อน้ำพุร้อน

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด
สถานที่ท่องเที่ยวจางเจียเจี้ย

จางเจียเจี้ยแกรนด์แคนยอน

พื้นที่ทัศนียภาพแกรนด์แคนยอนจางเจียเจี้ย ตั้งอยู่ในตำบลซานกวนซี อำเภอซีหลี่ เมืองจางเจียเจี้ย มณฑลหูหนาน ติดกับพื้นที่ทัศนียภาพอู่หลิงหยวนจ…

สถานที่ท่องเที่ยวจางเจียเจี้ย

อุทยานป่าไม้แห่งชาติจางเจียเจี้ย

อุทยานแห่งชาติป่าจางเจียเจี้ยตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขตอู่หลิงหยวน เมืองจางเจียเจี้ย มณฑลหูหนาน ประเทศจีน เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวหลักขอ…

ระเบียงซิกิจี

นาขั้นบันไดจื่อเกอเจี้ย ตั้งอยู่ในเมืองซุยเช่ อำเภอซินหัว เมืองโหลวตี้ มณฑลหูหนาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ เป็นมรดกทางวิศวกร…

เขตทิวทัศน์ภูเขาหยุนปิง

อุทยานธรรมชาติเทือกเขาหยุนปิงตั้งอยู่ในเมืองซั่วเฉิง อำเภอหลานซาน เมืองหย่งโจว มณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเทือกเขานานหลิงตอนกลาง บริ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว