เมืองอี้หยาง
เมืองอี้หยาง (Yiyang City) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองเงิน" (Yincheng) และ "หลี่ตู" (Lidu) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-เหนือของมณฑล บนชายฝั่งทางใต้ของทะเลสาบตงติง (Dongting Lake)
เมืองอี้หยาง
เมืองอี้หยาง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองเงิน" (หยินเฉิง) และ "หลี่ตู" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนเหนือของมณฑล บนชายฝั่งทางใต้ของทะเลสาบตงติง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเทือกเขาเสวี่ยเฟิง โดยมีแม่น้ำแยงซีอยู่ทางเหนือ ติดกับเมืองซื่อโชวในมณฑลหูเป่ย ทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ติดกับฉางเต๋อและหวยฮวา ทางใต้ติดกับโหลวตี้ และทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ใกล้กับเย่ว์หยางและฉางซา ณ เดือนเมษายน 2569 เมืองอี้หยางปกครองสองอำเภอ สามตำบล และหนึ่งเมืองระดับตำบล มีพื้นที่ทั้งหมด 12,320 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2568 มีประชากร 3.6919 ล้านคน อี้หยางเป็นสมาชิกสำคัญของกลุ่มเมืองฉางซา-จูโจว-เซียงถาน และเป็นเมืองหลักของเขตเศรษฐกิจเชิงนิเวศทะเลสาบตงติง เมืองนี้ไม่เคยเปลี่ยนชื่อนับตั้งแต่ก่อตั้งเป็นอำเภอในสมัยราชวงศ์ฉิน โดยผสมผสานวัฒนธรรมฉู่ วัฒนธรรมสามก๊ก และวัฒนธรรมหูเซียงเข้าด้วยกัน ได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองสีเขียวเชิงนิเวศดีเด่นระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นระดับชาติ เมืองป่าไม้ดีเด่นระดับชาติ เมืองสุขอนามัยดีเด่นระดับชาติ และเมืองอารยธรรมดีเด่นระดับชาติ อี้หยางเป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของแบดมินตัน" โดยมีนักกีฬาคว้าแชมป์โลกถึง 116 รายการ ในปี 2025 อี้หยางมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 238.146 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
เมื่อประมาณ 200,000 ปีที่แล้ว มนุษย์ยุคแรกเริ่มอาศัยอยู่ในพื้นที่อี้หยางแล้ว แหล่งโบราณคดี 3 แห่งที่ค้นพบในเกาะฉีซาน เมืองหยวนเจียง พบเครื่องมือหินกว่า 300 ชิ้น รวมถึงมีดสับ ขวานมือ และเกรียง การขุดค้นทางโบราณคดีที่แหล่งทูเจียไท่ ในอำเภอนาน แสดงให้เห็นว่าอี้หยางเข้าสู่ยุคหินใหม่เมื่อประมาณ 7,000 ปีที่แล้ว เมื่อถึงยุคสำริด การตั้งถิ่นฐานก็หนาแน่นขึ้นในหลายพื้นที่ รวมถึงหม่าจี้ถังและหุยซานกังในอำเภอเถาเจียง เหลียนจื่อถังในหยวนเจียง และซินเฉียวเหอและฉางชุนในอำเภอจื่อหยาง
ตามบันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์จีน บท "หยู กง" ระบุว่า บริเวณอี้หยางในสมัยโบราณเคยเป็นส่วนหนึ่งของจิงโจว ในสมัยราชวงศ์ชุนชุน เป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉู่ และในสมัยราชวงศ์จ้าน-เหวินจื่อ อยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิเฉียนจงแห่งฉู่ ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉินได้พิชิตฉู่และสถาปนาเมืองฉางซา โดยกำหนดให้อี้หยางเป็นหนึ่งในเก้าอำเภอ ชื่อ "อี้หยาง" มาจากที่ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำอี้สุ่ย (ปัจจุบันคือแม่น้ำจื่อสุ่ย) โดย "หยาง" หมายถึงฝั่งเหนือที่แดดส่องถึง ชื่อนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมานานกว่า 2,000 ปี แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงเขตปกครองบ่อยครั้ง ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากในชื่อสถานที่ของจีน
ในสมัยสามก๊ก การประลองดาบครั้งสำคัญระหว่างกวนอูและลู่ซูเกิดขึ้นที่เมืองอี้หยางในปี ค.ศ. 215 กำแพงเมืองดินถูกสร้างขึ้นโดยลู่ซูเพื่อใช้เป็นที่ตั้งกองทหาร ตลอดราชวงศ์เหนือและใต้ ราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน ราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง การปกครองของเมืองอี้หยางมีการเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้ง ในสมัยจักรพรรดิเซียนเฟิงแห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1852) กองทัพไท่ผิงได้เปลี่ยนชื่ออำเภออี้หยางเป็น "อำเภอเต๋อเซิง" (อำเภอแห่งชัยชนะ) ซึ่งเป็นการเปลี่ยนชื่อชั่วคราวเพียงครั้งเดียวในประวัติศาสตร์ ในปี ค.ศ. 1949 เมืองอี้หยางได้รับการปลดปล่อยและมีการจัดตั้งเขตปกครองอี้หยางขึ้น ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1994 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองอี้หยางระดับเขตปกครอง โดยแบ่งอำเภอและเมืองอี้หยางเดิมออกเป็นอำเภอเหอซาน (ทางใต้ของแม่น้ำจื่อสุ่ย) และอำเภอจื่อหยาง (ทางเหนือของแม่น้ำ)
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ในปี 1950 ศูนย์กลางอำเภออี้หยางได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 1951 อำเภอเถาเจียงถูกจัดตั้งขึ้นภายในเขตปกครองอี้หยาง เขตปกครองนี้ถูกยุบในปี 1952 และได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ในปี 1962 ในเดือนธันวาคม ปี 2000 อำเภอต้าถงหูถูกจัดตั้งขึ้นจากการรวมฟาร์มของรัฐ 5 แห่งเข้าด้วยกัน ในปี 1994 เมืองอี้หยางระดับเขตปกครองได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการด้วยโครงสร้างการบริหารในปัจจุบัน
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2569 เมืองอี้หยางบริหารจัดการสองเขต (จื่อหยางและเหอซาน) สามอำเภอ (อันฮวา เถาเจียง และหนาน) และเมืองระดับอำเภอหนึ่งแห่ง (หยวนเจียง) พร้อมด้วยเขตการปกครองหนึ่งแห่ง (ต้าถงหู) และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคระดับชาติหนึ่งแห่ง เมืองนี้มีเก้าตำบล 72 เมือง และ 11 ตำบลย่อย มีหมู่บ้าน 1,126 แห่ง และชุมชน 317 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนจื่อซาน เขตเหอซาน
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองอี้หยางตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนเหนือของมณฑลหูหนาน ครอบคลุมบริเวณตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำจื่อสุ่ย พิกัดทางภูมิศาสตร์คือ ลองจิจูดตะวันออก 110 องศา 43 นาที 02 วินาที ถึง 112 องศา 55 นาที 48 วินาที และละติจูดเหนือ 27 องศา 58 นาที 38 วินาที ถึง 29 องศา 31 นาที 42 วินาที ระยะทางไกลที่สุดจากตะวันออกไปตะวันตกคือ 217 กิโลเมตร และระยะทางไกลที่สุดจากเหนือไปใต้คือ 173 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 12,320 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศและลักษณะทางภูมิศาสตร์
ภูมิประเทศของเมืองอี้หยางนั้นสูงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้และต่ำทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ โดยลาดเอียงจากเทือกเขาเสวี่ยเฟิงไปยังทะเลสาบตงติง แม่น้ำจื่อสุ่ยไหลจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือผ่านมณฑลอานฮวาและเมืองเถาเจียง จุดที่สูงที่สุดคือ 1,621 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และจุดที่ต่ำที่สุดคือ 26 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองอี้หยางมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน มีแสงแดดและความร้อนมาก และมีปริมาณน้ำฝนมาก ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,523.6 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่ตกในช่วงเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 17.4 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย 5.0 องศา และเดือนกรกฎาคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย 28.6 องศา และมีแสงแดดเฉลี่ยต่อปี 1,420.3 ชั่วโมง
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองอี้หยางมีทรัพยากรพลังงานน้ำที่อุดมสมบูรณ์ โดยมีปริมาณสำรองรวม 2.1194 ล้านกิโลวัตต์ ณ สิ้นปี 2024 มีการสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำแล้ว 114 แห่ง โดยมีกำลังการผลิตติดตั้งรวม 1.5398 ล้านกิโลวัตต์ สถานีผลิตไฟฟ้าพลังน้ำแบบเรียงลำดับ 7 แห่งที่อยู่ด้านล่างของจาซีบนแม่น้ำจื่อสุ่ยมีกำลังการผลิต 1.4505 ล้านกิโลวัตต์
ทรัพยากรที่ดิน
เมืองอี้หยางมีพื้นที่ป่า 575,400 เฮกตาร์ พื้นที่เพาะปลูก 299,900 เฮกตาร์ และพื้นที่ผิวน้ำ 211,800 เฮกตาร์ ที่ราบริมทะเลสาบมีความอุดมสมบูรณ์และเหมาะสมสำหรับการเพาะปลูกพืชหลากหลายชนิด ทำให้เมืองนี้เป็นฐานการผลิตที่สำคัญของประเทศในด้านธัญพืช ฝ้าย ป่าน และน้ำมัน โดยการผลิตปอแก้ว (Ramie) อยู่ในอันดับหนึ่งของประเทศ
ทรัพยากรพืช
ทรัพยากรพืชของอี้หยางครอบคลุมหกประเภท ได้แก่ สาหร่าย รา มอส เฟิร์น พืชเมล็ดเปลือย และพืชดอก ซึ่งกระจายอยู่ทั่วไปในภูเขา ที่ราบ และแหล่งน้ำ สัตว์ป่า ได้แก่ นกพิราบ นกกระทา หมูป่า แบดเจอร์ สุนัขแรคคูน และงู
ทรัพยากรแร่
เมืองอี้หยางค้นพบแร่ธาตุ 61 ชนิด (65 ชนิดย่อย) คิดเป็น 50.41 เปอร์เซ็นต์ของปริมาณแร่ทั้งหมดในมณฑล ซึ่งรวมถึงแร่พลังงาน 7 ชนิด แร่โลหะ 27 ชนิด และแร่อโลหะ 26 ชนิด เมืองนี้ติดอันดับหนึ่งในห้าของมณฑลในด้านปริมาณสำรองของแมงกานีส วานาเดียม ทังสเตน แอนติมอนี และหินปูนซีเมนต์ ขณะที่ปริมาณสำรองของหินดินดานเซรามิกส์อยู่ในอันดับหนึ่งของมณฑล
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020) จำนวนประชากรในเมืองอี้หยางอยู่ที่ 3,851,564 คน ลดลง 456,369 คนจากปี 2010 และเมื่อสิ้นปี 2025 จำนวนประชากรจะอยู่ที่ 3.6919 ล้านคน ลดลง 43,300 คนเมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ส่วนประชากรในเขตเมืองอยู่ที่ 2.0245 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 54.84 เปอร์เซ็นต์
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
อี้หยางเป็นพื้นที่ทั่วไปที่มีชนกลุ่มน้อยอาศัยอยู่กระจัดกระจายในมณฑลหูหนาน โดยมีชนกลุ่มน้อย 45 กลุ่ม รวมประชากรกว่า 18,000 คน ชาวฮุยคิดเป็นประมาณร้อยละ 75 ของประชากรชนกลุ่มน้อยทั้งหมด ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองเถาเจียง เมืองจื่อหยาง อำเภอนาน และเขตต้าถงหู เมืองนี้มีตำบลชนกลุ่มน้อยหนึ่งแห่ง คือ ตำบลจาปูฮุย ในอำเภอเถาเจียง
การเมือง
เมืองอี้หยางอยู่ภายใต้การนำของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมืองอี้หยาง โดยมีสภาประชาชนเมืองอี้หยาง รัฐบาลประชาชน และคณะกรรมการสภาที่ปรึกษาทางการเมืองประจำเมืองอี้หยาง เป็นหน่วยงานปกครองหลัก
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอี้หยางอยู่ที่ 238.146 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5 เปอร์เซ็นต์ โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีส่วนสนับสนุน 37.989 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.4 เปอร์เซ็นต์) ภาคอุตสาหกรรมรอง 102.692 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.1 เปอร์เซ็นต์) และภาคอุตสาหกรรมบริการ 97.465 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.2 เปอร์เซ็นต์) GDP ต่อหัวอยู่ที่ 64,128 หยวน (ประมาณ 8,900 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.4 เปอร์เซ็นต์ โครงสร้างสามภาคส่วนมีสัดส่วน 16.0:43.1:40.9
รายได้จากงบประมาณแผ่นดินส่วนท้องถิ่นอยู่ที่ 11.385 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.28 เปอร์เซ็นต์ รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 34,503 หยวน (ประมาณ 4,800 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5 เปอร์เซ็นต์ โดยผู้อยู่อาศัยในเมืองมีรายได้เฉลี่ย 43,096 หยวน (ประมาณ 5,980 ดอลลาร์สหรัฐ) และผู้อยู่อาศัยในชนบทมีรายได้เฉลี่ย 26,404 หยวน (ประมาณ 3,670 ดอลลาร์สหรัฐ) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรโดยรวมลดลง 4.9 เปอร์เซ็นต์
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 ผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่า 71.441 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.6 เปอร์เซ็นต์ ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 2.3688 ล้านตัน ผลผลิตชาอยู่ที่ 109,400 ตัน และการฆ่าสุกรอยู่ที่ 3.896 ล้านตัว ผลผลิตผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 530,600 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 1,530 แห่ง มีมูลค่าเพิ่มเพิ่มขึ้น 8.2 เปอร์เซ็นต์ ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ แผงวงจรพิมพ์ 11.1759 ล้านตารางเมตร (เพิ่มขึ้น 29.9 เปอร์เซ็นต์) และชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ 48.292 พันล้านชิ้น (เพิ่มขึ้น 1.0 เปอร์เซ็นต์) กำไรของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่สูงถึง 14.178 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0 เปอร์เซ็นต์ มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 15.06 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 101.342 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.9 เปอร์เซ็นต์ ปริมาณการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 8.312 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 32.6 เปอร์เซ็นต์ เมืองนี้มีนักท่องเที่ยว 55.7391 ล้านคน โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวรวม 53.776 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.0 เปอร์เซ็นต์ เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 377.295 พันล้านหยวน (ประมาณ 52.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และยอดคงเหลือเงินกู้รวมอยู่ที่ 275.064 พันล้านหยวน (ประมาณ 38.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้มีบริษัทจดทะเบียนในประเทศ 8 แห่ง โดยมีมูลค่าตลาดรวม 50.844 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมเศรษฐกิจเฉพาะทาง
ชาดำอันฮวาเป็นอุตสาหกรรมหลัก โดยมีพื้นที่ปลูกชา 360,000 หมู่ และมีมูลค่าผลผลิตรวม 26.8 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2024 อำเภอเถาเจียงมีป่าไผ่ 1.15 ล้านหมู่ ติดอันดับสามของประเทศ โดยมีมูลค่าผลผลิตรวม 31 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) กลุ่มอุตสาหกรรมตัวเก็บประจุไฟฟ้าอะลูมิเนียมเหอซานได้รับการยอมรับว่าเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมเฉพาะทางขนาดกลางและขนาดย่อมระดับชาติในปี 2023 โดยมีมูลค่าผลผลิต 23.45 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2024 และอุตสาหกรรมต่อเรือของหยวนเจียงมีมูลค่าผลผลิต 11.45 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2024
บริการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 มีการรับรองวิสาหกิจไฮเทคใหม่ 145 แห่ง และจดทะเบียนวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน 2,506 แห่ง ปริมาณธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีแตะระดับ 25.114 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.3 เปอร์เซ็นต์
การศึกษา
เมืองอี้หยางมีสถาบันอุดมศึกษา 5 แห่ง และโรงเรียนทุกประเภท 1,250 แห่ง รวมถึงโรงเรียนอนุบาล 684 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 326 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 170 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 41 แห่ง และโรงเรียนอาชีวศึกษา 24 แห่ง โดยมีนักเรียน 533,900 คน และบุคลากร 71,900 คน
วัฒนธรรม
มีการจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมขนาดใหญ่กว่า 1,800 รายการ โดยมีผู้เข้าร่วมมากกว่า 26 ล้านคน เมืองนี้เป็นเจ้าภาพจัดงานหลักของมณฑลหูหนานเนื่องในวันพิพิธภัณฑ์สากล โบราณวัตถุ 781 ชิ้นได้รับการจัดประเภทใหม่ และสถานที่ 8 แห่งในมณฑลอานฮวาได้รับการคัดเลือกให้เป็นองค์ประกอบมรดกสำคัญของการยื่นขอขึ้นทะเบียนมรดกโลก "เส้นทางชาหมื่นลี้"
การดูแลสุขภาพ
เมืองอี้หยางมีเตียงในสถานพยาบาล 30,075 เตียง แพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 11,825 คน และพยาบาลวิชาชีพ 14,005 คน นอกจากนี้ เมืองยังดำเนินการสถานพยาบาลแบบบูรณาการ 15 แห่ง และองค์กรบริการดูแลผู้สูงอายุ 77 แห่ง ซึ่งมีเตียงรวม 34,876 เตียง
กีฬา
การแข่งขันวิ่งมาราธอนอี้หยางดึงดูดนักวิ่งกว่า 7,000 คน โดย 71.8 เปอร์เซ็นต์มาจากนอกเมือง ลีกฟุตบอล "เซียงซูเปอร์" จัดการแข่งขันในบ้านที่ขายบัตรหมดเกลี้ยง 8 นัด มีผู้ชมกว่า 180,000 คน ส่งผลให้ยอดการบริโภคเกิน 1 พันล้านหยวน (ประมาณ 139 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เจีย อี้ฟาน คว้าเหรียญทองแดงในการแข่งขันแบดมินตันหญิงคู่ในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 15
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีการสร้างงานใหม่ในเขตเมือง 39,300 ตำแหน่ง โดยอัตราการว่างงานในเขตเมืองจากการสำรวจอยู่ในระดับต่ำกว่า 5.4 เปอร์เซ็นต์ ระบบประกันบำนาญสำหรับพนักงานในเมืองครอบคลุม 522,200 คน ระบบประกันบำนาญสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทครอบคลุม 2.2438 ล้านคน และระบบประกันการว่างงานครอบคลุม 264,600 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2025 ทางด่วน G9907 (ช่วงอี้หยาง) เริ่มการทดลองก่อสร้าง โครงการขยายทางหลวงและโครงการทางน้ำหลายโครงการกำลังคืบหน้า รวมถึงทางน้ำอี้หลูและลี่จือ และศูนย์กลางการเดินเรือและพลังงานเถาฮวาเจียง จำนวนยานพาหนะส่วนบุคคลอยู่ที่ 978,300 คัน โดยเป็นรถยนต์ 631,400 คัน
ทางหลวง
ทางหลวงแห่งชาติ 6 สาย ทางหลวงระดับจังหวัด 26 สาย และทางด่วนหลายสาย รวมถึงเส้นทางฉางชา-ฉางเต๋อ และเอ้อร์กวง ตัดผ่านเมืองนี้
ทางรถไฟ
มีเส้นทางรถไฟ 6 สายที่ให้บริการเมืองอี้หยาง โดยมีสถานีอยู่ที่อี้หยาง อันฮวา และอี้หยางใต้
การบิน
เมืองอี้หยางอยู่ห่างจากสนามบินนานาชาติฉางซาหวงฮวาและสนามบินฉางเต๋อเถาฮวาหยวนประมาณ 70 กิโลเมตร
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นอี้หยางอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นเซียง โดยเฉพาะในเขตย่อยฉางอี้ของอำเภอฉางซา-อี้หยาง มีความใกล้เคียงกับภาษาถิ่นฉางซา แต่ยังคงรักษาเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ รวมถึงการแยกเสียงพยัญชนะต้นที่มีเสียงในสมัยโบราณ ผู้พูดภาษาถิ่นนี้สามารถสื่อสารกับพื้นที่ภาษาถิ่นเซียงใหม่แห่งอื่นๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว
ประเพณีพื้นบ้าน
เรือมังกรอี้หยางมีอายุย้อนไปกว่า 200 ปี ย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์ชิงเต๋าวกวง เรือมีลักษณะยาวและแคบ มีหัวและหางเป็นมังกร ทาสีเป็นเกล็ดมังกร และตกแต่งด้วยหลังคาสีสันสดใส ส่วน "เรือมังกรพายคู่" จากหลานซี ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงสมัยสามก๊ก มีคนพายสองชั้น ทั้งนั่งและยืน ในปี 2016 เรือประเภทนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับมณฑล
ศาสนา
เมืองอี้หยางเป็นเมืองสำคัญด้านศาสนาในมณฑลหูหนาน โดยมีศาสนาหลัก 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
แหล่งโบราณคดีทูซิซานในอำเภอเหอซานได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสิบแหล่งค้นพบทางโบราณคดีที่สำคัญที่สุดของจีนประจำปี 2013 มีการขุดพบแผ่นไม้ไผ่และแผ่นไม้กว่า 13,000 แผ่น ตั้งแต่ปลายยุคสงครามจนถึงยุคสามก๊กของซุนหวู่ ซึ่งได้รับการยืนยันว่าเป็นเอกสารราชการของรัฐบาลอำเภออี้หยาง การค้นพบประกาศของฉินเอ๋อซือและภาชนะกู่สมัย "จางฉู่" ถือเป็นการค้นพบที่น่าทึ่งอย่างยิ่ง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนพฤษภาคม 2025 เมืองอี้หยางมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 5 รายการ และระดับมณฑล 38 รายการ รวมถึงเทคนิคการทำชาดำอันฮวา และการแข่งเรือมังกรสองฝีพายของหลานซี
จุดชมวิว
แหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจของเมืองอี้หยาง ได้แก่ แหล่งประวัติศาสตร์ริมแม่น้ำจื่อสุ่ย พื้นที่ชุ่มน้ำทะเลสาบตงติง และเขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่ผสมผสานภูมิทัศน์ธรรมชาติเข้ากับมรดกทางประวัติศาสตร์
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
สินค้าขึ้นชื่อของท้องถิ่น ได้แก่ ขนมงา เครื่องไม้ไผ่ ร่มกระดาษเคลือบน้ำมัน กระทะเหล็กเซียงจง ไข่เป็ดดอง ชาอานฮวาเล่ย เสื่อไม้ไผ่สำหรับแช่น้ำ ชาดำอานฮวา หมูผัดพริกจากอำเภอนาน กุ้งแม่น้ำหนาน ปูขนต้าถงหู และหน่อไม้ฝรั่งหยวนเจียง
บุคคลสำคัญ
เมืองอี้หยางได้ผลิตสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์และสภาวิศวกรรมแห่งประเทศจีน 14 คน สมาชิกสภาวิชาการต่างประเทศ 4 คน นักวิชาการแม่น้ำแยงซี 18 คน และแชมป์โอลิมปิก 4 คน บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ เถาซู่ หูหลินอี้ และหวงจื่อหยวน
การแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ
เมืองอียางได้สร้างความสัมพันธ์ฉันมิตรกับเมืองต่างๆ ดังนี้ นัมแฮ (เกาหลีใต้, 2004), เปตาห์ ติกวา (อิสราเอล, 2011), เพนซา (รัสเซีย, 2013), ออสเคเมน (คาซัคสถาน, 2013), ฟรีมอนต์ (สหรัฐอเมริกา, 2014), มิซิล (โรมาเนีย, 2016), คลาโตวี (สาธารณรัฐเช็ก, 2017), ราชชาฮี (บังกลาเทศ, 2018) และสตาแวนเจอร์ (นอร์เวย์, 2019)
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองอี้หยางได้รับรางวัลมากมาย อาทิ เมืองสีเขียวเชิงนิเวศดีเด่นแห่งประเทศจีน เมืองท่องเที่ยวดีเด่นแห่งชาติ เมืองป่าไม้แห่งชาติ เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ เมืองอารยธรรมแห่งชาติ และเมืองต้นแบบการปกครองตามหลักนิติธรรมแห่งชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม