เมืองเส้าหยาง
เมืองเส้าหยาง (Shaoyang City) เดิมชื่อเป่าชิง (Baoqing) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลหูหนานตามลุ่มน้ำตอนบนของแม่น้ำซี (Zi River) มีอาณาเขตติดกับเหิงหยาง (Hengyang) ทางทิศตะวันออก และเมืองหย่งโจว (Yongzhou) และกู่ (Gu) ทางทิศตะวันออก
เมืองเส้าหยาง
เมืองเสาหยาง หรือชื่อเดิมคือเป่าชิง เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลหูหนานตามลุ่มน้ำตอนบนของแม่น้ำซี มีอาณาเขตติดกับเหิงหยางทางทิศตะวันออก หย่งโจวและกุ้ยหลินทางทิศใต้ ฮว่าฮวาทางทิศตะวันตก และโหลวตี้ทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 20,824.37 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกรกฎาคม 2568 เสาหยางประกอบด้วย 3 อำเภอ 6 ตำบล 1 อำเภอปกครองตนเอง และ 2 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 6.217 ล้านคน ภาษาถิ่นเสาหยางฮวาอยู่ในกลุ่มภาษาเซียงโบราณและมีความคล้ายคลึงกับภาษาเหิงหยางฮวาและภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน สำนักงานผู้ตรวจการเขตเสาหยางได้ก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม 2492 และเมืองเสาหยางก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นภายใต้ตำบลเสาหยาง ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2493 เมืองเส้าหยางได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ เส้าหยางตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนและมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อนทั่วไป ทำหน้าที่เป็นเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างเทือกเขาเจียงหนานและที่ราบสูงยูนนาน-กุ้ยโจว โดยมีเทือกเขาเสวี่ยเฟิงเป็นขอบด้านตะวันออกของที่ราบสูงทางทิศตะวันตก และแอ่งเขาเหิงเส้าอยู่ทางทิศตะวันออกและตอนกลาง ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองในปี พ.ศ. 2568 มีมูลค่า 288.35 พันล้านหยวน (ประมาณ 40.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.2% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยมีสัดส่วนโครงสร้างสามภาคส่วนอยู่ที่ 16.2:32.6:51.2
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ตั้งแต่ยุคหินใหม่ ผู้คนกลุ่มแรกๆ ก็ได้อาศัยและตั้งถิ่นฐานในพื้นที่เสาหยางแล้ว
ราชวงศ์ฉินถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในสมัยราชวงศ์ฉิน ดินแดนนี้เป็นของมณฑลฉางซาและเฉียนจง ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้มีการจัดตั้งอำเภอจ้าวหลิงขึ้นภายใต้ราชอาณาจักรฉางซา ในช่วงสามก๊ก ในปีแรกของรัชสมัยเป่าติ้ง (ค.ศ. 266) รัฐอู๋ได้จัดตั้งมณฑลจ้าวหลิงขึ้น โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ในเขตเมืองปัจจุบัน ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นของการบริหารระดับมณฑลในภูมิภาคนี้ ในปีแรกของรัชสมัยไท่กัง (ค.ศ. 280) ภายใต้ราชวงศ์จินตะวันตก ชื่อของมณฑลได้เปลี่ยนจากจ้าวหลิงเป็นเส้าหลิง และย้ายศูนย์กลางการปกครองไปยังฝั่งเหนือของแม่น้ำจื่อ
สมัยราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในสมัยราชวงศ์สุย ระบบการปกครองแบบมณฑลถูกยกเลิก และมณฑลถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเส้าหยาง ภายใต้การปกครองของเมืองถานโจว ในสมัยราชวงศ์ถัง เมืองเส้าโจวถูกก่อตั้งขึ้น โดยตั้งอยู่ร่วมกับมณฑลเส้าหยางในเขตเมืองปัจจุบัน ในปีแรกของรัชสมัยเป่าชิง (ค.ศ. 1225) ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ จักรพรรดิลี่จงขึ้นครองราชย์และทรงตั้งชื่อมณฑลเดิมตามรัชสมัยของพระองค์ โดยยกระดับเส้าโจวเป็นมณฑลเป่าชิง ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเป่าชิง ต่อมาในสมัยราชวงศ์หยวน ได้มีการจัดตั้งเขตการปกครองเป่าชิงและอู่กังขึ้น
สมัยราชวงศ์หมิงและชิง
ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง มีการจัดตั้งเขตปกครองเป่าชิงและอู่กังขึ้น โดยต่อมาอู่กังถูกลดสถานะลงเป็นเพียงกรมหนึ่ง
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1913 มณฑลเป่าชิงถูกยุบ และมีการจัดตั้งอำเภอเป่าชิงขึ้น ในปี ค.ศ. 1928 อำเภอเป่าชิงได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเสาหยาง ในปี ค.ศ. 1937 เขตการปกครองที่หกของมณฑลหูหนานได้ถูกจัดตั้งขึ้นในอำเภอเสาหยาง โดยดูแลเจ็ดอำเภอ ได้แก่ เสาหยาง ซินหัว อู๋กัง ซินหนิง เฉิงปู้ เซียงเซียง และอันฮวา
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2492 สำนักงานผู้ตรวจการเขตเสาหยางได้ถูกจัดตั้งขึ้นในมณฑลหูหนาน และเมืองเสาหยางได้ถูกจัดตั้งขึ้นภายใต้เขตเสาหยาง ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2493 เสาหยางได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา ขอบเขตการปกครองได้มีการปรับเปลี่ยนหลายครั้ง ในปี พ.ศ. 2529 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการยกเลิกเขตเสาหยาง โดยให้ 6 อำเภอและเขตปกครองตนเองเฉิงปู้เมี่ยวอยู่ภายใต้เขตอำนาจของเมืองเสาหยาง
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ในปี 1994 อำเภออู่กังถูกยุบ และมีการจัดตั้งเมืองอู่กังขึ้นใหม่ ในปี 1997 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการปรับโครงสร้างเขตเมืองของเมืองเสาหยางออกเป็นเขตซวงชิง ต้าเซียง และเป่ยต้า ในปี 2019 อำเภอเสาตงถูกยุบ และมีการจัดตั้งเมืองเสาตงขึ้นใหม่เป็นเมืองระดับอำเภอภายใต้การปกครองของเมืองเสาหยาง
รายละเอียดการบริหาร
ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2568 เมืองเสาหยางบริหารจัดการ 3 เขต 6 อำเภอ 1 อำเภอปกครองตนเอง และ 2 เมืองระดับอำเภอ ประกอบด้วย 36 ตำบล 112 เมือง 39 อำเภอ และ 15 อำเภอของกลุ่มชาติพันธุ์ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 6 ถนนเฉิงเป่ย เขตต้าเซียง
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองเสาหยางตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลหูหนาน บริเวณต้นน้ำของแม่น้ำซี ระหว่างละติจูด 25°58' ถึง 27°40' เหนือ และลองจิจูด 109°49' ถึง 112°57' ตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 20,824 ตารางกิโลเมตร
ธรณีวิทยา
เมื่อประมาณ 2.5 พันล้านปีก่อน บริเวณนี้เคยเป็นลาดทวีปนอกชายฝั่งที่มีสภาพอากาศอบอุ่นและชื้น เมื่อประมาณ 800 ล้านปีก่อน การเกิดเทือกเขาเสวี่ยเฟิงได้ยกพื้นที่นี้ขึ้นเป็นแผ่นดิน ภูมิภาคนี้มีโครงสร้างที่ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก ยาวประมาณ 250 กิโลเมตร และกว้าง 20 ถึง 30 กิโลเมตร รวมถึงโครงสร้างที่ทอดยาวจากเหนือจรดใต้และตะวันออกเฉียงเหนือด้วย
ภูมิประเทศ
เมืองเส้าหยางตั้งอยู่ในภูมิประเทศเทือกเขาเจียงหนาน ภูเขาและเนินเขากินพื้นที่ประมาณสองในสามของพื้นที่ทั้งหมด โดยคร่าวๆ แล้วสามารถอธิบายได้ว่า "ภูเขาเจ็ดส่วน พื้นที่เกษตรกรรมสองส่วน น้ำและถนนหนึ่งส่วน" เทือกเขาเสวี่ยเฟิงครอบคลุมทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ ในขณะที่เทือกเขาเย่ว์เฉิงหลิงทอดยาวไปทางทิศใต้ ส่วนกลางและทิศตะวันออกเป็นแอ่งเนินเขาเหิงเส้า ซึ่งเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือในลักษณะคล้ายที่ตักฝุ่น เปิดออกทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
ภูมิอากาศ
เมืองเสาหยางตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศกึ่งเขตร้อน มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อนทั่วไป มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน มีแสงแดด ความร้อน และปริมาณน้ำฝนที่เพียงพอ อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 16.1 ถึง 17.1 องศาเซลเซียส โดยมีชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีระหว่าง 1,350 ถึง 1,670 ชั่วโมง
อุทกวิทยา
เมืองนี้มีแม่น้ำยาวกว่า 5 กิโลเมตรจำนวน 595 สาย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำหลัก 4 ระบบ ได้แก่ แม่น้ำจื่อ แม่น้ำหยวน แม่น้ำเซียง และแม่น้ำซี โดยระบบแม่น้ำจื่อเป็นระบบหลัก แม่น้ำจื่อและแม่น้ำสาขาคือแม่น้ำเส้าสุ่ยไหลผ่านเขตเมือง แบ่งเมืองออกเป็น 3 ส่วน ซึ่งต่อมานำไปสู่การจัดตั้งเขต 3 เขต
ดิน
จากการสำรวจดินในปี 1985 พบว่ามีดิน 10 ชนิด ได้แก่ ดินนา ดินแดง และดินเหลืองน้ำตาลบนภูเขา ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากหินปูน หินทราย หินชนวน หินแกรนิต และวัสดุต้นกำเนิดอื่นๆ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ข้อมูลปี 2018 ระบุว่า พื้นที่ผิวน้ำมีขนาด 1.02 ล้านหมู่ (68,000 เฮกตาร์) โดยมีปริมาณน้ำเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 16.06 พันล้านลูกบาศก์เมตร ศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎีอยู่ที่ 1.4473 ล้านกิโลวัตต์ โดยสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ 687,700 กิโลวัตต์ ซึ่งส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในอำเภอภูเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของเฉิงปู้และซุยหนิง
ทรัพยากรที่ดิน
ข้อมูลปี 2021 ระบุว่า พื้นที่ทำการเกษตรขั้นพื้นฐานครอบคลุม 343,000 เฮกตาร์ และพื้นที่ทำการเกษตรที่มีมาตรฐานสูงมีจำนวน 400,000 หมู่ (26,700 เฮกตาร์)
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองนี้มีพืชชั้นสูง 2,826 ชนิด กระจายอยู่ใน 245 วงศ์ รวมถึงไม้เศรษฐกิจ 210 ชนิด และไม้คุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ 432 ชนิด ได้แก่ ต้นสนเงินแคทเทย์ ต้นสนทรัพยากร และต้นแปะก๊วย มีสัตว์มีกระดูกสันหลังป่า 397 ชนิด กระจายอยู่ใน 5 ชั้น 33 อันดับ และ 102 วงศ์ โดยมีสัตว์คุ้มครอง ได้แก่ เสือดาวลายเมฆ เสือดาวทอง และซาลาแมนเดอร์ยักษ์ มีการจัดตั้งเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติ 3 แห่ง ได้แก่ ซุยหนิงหวงซาง ซินหนิงซุนหวงซาน และเฉิงปู้จินถงซาน รวมถึงเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัดอู่กังหยุนซาน
ทรัพยากรแร่
เมืองเสาหยางมีการค้นพบแร่ธาตุ 74 ชนิด รวมถึงถ่านหิน เหล็ก แมงกานีส ทังสเตน พลวง ทองคำ เงิน ตะกั่ว สังกะสี และยิปซัม มีพื้นที่ทำเหมือง 140 แห่ง รวมถึงแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 8 แห่ง ปริมาณสำรองยิปซัมรวม 564.5 ล้านตัน และปริมาณสำรองถ่านหินอยู่ที่ 309.8 ล้านตัน
การเมือง
การบริหารทางการเมืองของเมืองนี้ นำโดยคณะกรรมการพรรคเทศบาลและรัฐบาลประชาชนเทศบาล ซึ่งดำเนินงานภายใต้โครงสร้างการปกครองระดับจังหวัดมาตรฐานของจีน
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ เดือนพฤศจิกายน 2020 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 6,563,520 คน และคาดการณ์ว่าภายในสิ้นปี 2025 ประชากรประจำถิ่นจะอยู่ที่ 6.217 ล้านคน ลดลง 83,000 คนจากปีที่แล้ว โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 56.1% ส่วนจำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้มีจำนวน 8.04 ล้านคน กระจายอยู่ใน 2.529 ล้านครัวเรือน
กลุ่มชาติพันธุ์
เมืองเสาหยางมีอำเภอปกครองตนเอง 1 แห่ง (อำเภอปกครองตนเองเฉิงปู้เหมียว) อำเภอที่มีชนกลุ่มน้อยเป็นประชากรส่วนใหญ่ 1 แห่ง (ซุยหนิง) ตำบลของชนกลุ่มน้อย 15 แห่ง และหมู่บ้านของชนกลุ่มน้อย 6 แห่ง มีชนกลุ่มน้อย 43 กลุ่ม รวมประชากร 560,000 คน คิดเป็น 6.8% ของประชากรทั้งหมด
ภาษา
ภาษาถิ่นเส้าหยางอยู่ในกลุ่มภาษาเซียงโบราณ มีความคล้ายคลึงกับภาษาเหิงหยางและภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ สามารถแบ่งย่อยออกเป็นภาษาถิ่นเส้าตง ภาษาถิ่นเหลียนเฉียว และภาษาถิ่นอื่นๆ ได้
ความเชื่อทางศาสนา
ลัทธิเต๋าเข้ามาในสมัยราชวงศ์จิน พุทธศาสนาแพร่หลายในสมัยราชวงศ์ใต้ ศาสนาอิสลามเข้ามาอย่างเป็นทางการในต้นราชวงศ์หมิง และศาสนาคริสต์มาถึงเมืองเส้าหยางในปี 1902
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเสาหยางอยู่ที่ 292.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 40.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% โดยมี GDP ต่อหัวอยู่ที่ 46,234 หยวน (ประมาณ 6,400 ดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2025 GDP อยู่ที่ 288.35 พันล้านหยวน (ประมาณ 40.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.2% โดยมี GDP ต่อหัวอยู่ที่ 46,075 หยวน (ประมาณ 6,400 ดอลลาร์สหรัฐ) สัดส่วนของสามภาคส่วนคือ 16.2:32.6:51.2 โดย GDP ของภาคเอกชนอยู่ที่ 209.14 พันล้านหยวน (ประมาณ 29.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 72.5% ของ GDP ทั้งหมด การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 41.2% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินลดลง 5.2% อยู่ที่ 11.59 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้สุทธิต่อหัวของผู้อยู่อาศัยทั้งหมดอยู่ที่ 29,305 หยวน (ประมาณ 4,100 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 ผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่า 79.82 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.1% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 3.409 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.0% ผลผลิตผักอยู่ที่ 3.685 ล้านตัน จำนวนสุกร ณ สิ้นปีอยู่ที่ 4.026 ล้านตัว โดยมีการชำแหละ 6.772 ล้านตัว
อุตสาหกรรมรอง
ณ สิ้นปี 2025 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมลดลง 8.6% มีวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 1,142 แห่ง ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ จอภาพ 456,000 เครื่อง ปูนซีเมนต์ 339.3 ล้านตัน และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ 10.7 ล้านกิโลลิตร ภาคการก่อสร้างมีวิสาหกิจที่ผ่านการรับรอง 329 แห่ง โดยมีกำไรรวม 2.29 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 153.75 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 2.3% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 11.52 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 21.9% การลงทุนในอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่ 15.16 พันล้านหยวน ลดลง 33.3% เมืองนี้ได้รับนักท่องเที่ยวภายในประเทศ 62.608 ล้านคน เพิ่มขึ้น 10.5% โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวรวม 65.57 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.3% เงินฝากของสถาบันการเงิน ณ สิ้นปีอยู่ที่ 523.8 พันล้านหยวน (ประมาณ 72.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.7% โดยมีสินเชื่ออยู่ที่ 329.17 พันล้านหยวน (ประมาณ 45.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.3% รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 10.98 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.0%
บริการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคลดลง 17.1% มีการลงนามในสัญญาด้านเทคโนโลยีทั้งหมด 718 ฉบับ คิดเป็นมูลค่าธุรกรรม 30.38 พันล้านหยวน และมีการออกสิทธิบัตรทั้งหมด 2,212 ฉบับ ซึ่งรวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 285 ฉบับ
การศึกษา
ในปี 2025 มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในระดับอุดมศึกษาปกติ 16,000 คน การศึกษาระดับอาชีวศึกษาตอนต้นและตอนปลายมีนักศึกษาลงทะเบียน 26,000 คน โรงเรียนมัธยมปลายปกติมีนักศึกษาลงทะเบียน 63,000 คน และโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมต้นมีนักศึกษาลงทะเบียน 152,000 คน อัตราการเข้าเรียนและการจบการศึกษาในระดับประถมศึกษาอยู่ที่ 100% และอัตราการเข้าเรียนรวมในระดับมัธยมปลายอยู่ที่ 93.9%
วัฒนธรรม
เมืองนี้มีคณะศิลปะการแสดงของเทศบาล 5 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 13 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 14 แห่ง นอกจากนี้ยังมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 16 รายการ ผลงานงิ้วฉีจูได้รับการแสดงในระดับนานาชาติที่รัสเซียและได้รับการยอมรับในเทศกาลละครจีนครั้งที่ 19 อีกด้วย
การดูแลสุขภาพ
มีสถานพยาบาลทั้งหมด 5,888 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 144 แห่ง ศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 13 แห่ง ศูนย์บริการสุขภาพชุมชน 64 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 4,307 แห่ง โดยมีเตียงผู้ป่วย 36,000 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 52,000 คน
กีฬา
เมืองนี้มีสถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 19,784 แห่ง รวมถึงสนามกีฬาขนาดใหญ่ 11 แห่ง เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นประจำมณฑลหูหนาน ครั้งที่ 6 และจัดการแข่งขันกว่า 100 รายการในซีรีส์ "วิ่งเสาหยาง" โดยคว้าเหรียญทอง 52 เหรียญ เหรียญเงิน 41 เหรียญ และเหรียญทองแดง 59 เหรียญ ในการแข่งขันกีฬาเยาวชนหูหนาน ปี 2025
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐาน 3.957 ล้านคน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 6.122 ล้านคน การจ้างงานใหม่ในเขตเมืองเพิ่มขึ้นเป็น 49,000 ตำแหน่ง โดยมีอัตราการว่างงานในเขตเมืองที่ลงทะเบียนไว้ที่ 1.5%
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองเสาหยางเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งเชิงยุทธศาสตร์มาโดยตลอด โดยได้รับการกล่าวขานว่า "ควบคุมมณฑลยูนนานและกุ้ยโจวทางตอนบน และบัญชาการเมืองฉางซาและเหิงหยางทางตอนล่าง" ในปี 2025 การลงทุนด้านการคมนาคมขนส่งสูงถึง 10.18 พันล้านหยวน ทางด่วนเฉิงหลงและซินซินเปิดให้บริการ เพิ่มระยะทางทางด่วนอีก 221 กิโลเมตร จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคล ณ สิ้นปีอยู่ที่ 873,000 คัน เพิ่มขึ้น 2.8%
ทางหลวง
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2545 ทางด่วนถานเชาเปิดให้บริการ ซึ่งถือเป็นการก้าวเข้าสู่ยุคทางด่วนของเมืองเสาหยาง ภายในปี พ.ศ. 2559 เมืองนี้ได้สร้างโครงสร้างพื้นฐานทางด่วนขึ้น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เขตเมือง โดยมีทางด่วนเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงเป็นแกนตะวันออก-ตะวันตก และทางด่วนเอ๋อกวงเป็นแกนเหนือ-ใต้ เชื่อมโยงไปยังภูมิภาคต่างๆ เช่น ฉางชา-จูโจว-เซียงถาน เขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล เขตเศรษฐกิจแม่น้ำแยงซี และกลุ่มประเทศอาเซียน
ทางรถไฟ
ในเดือนธันวาคม 2014 สถานีรถไฟความเร็วสูงเสาหยางเหนือได้เปิดให้บริการ ในปี 2018 ทางรถไฟห้วยฮวา-เสาหยาง-เหิงหยางได้เปิดให้บริการ เชื่อมต่อเส้นทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง และปักกิ่ง-กว่างโจว ในปี 2025 ปริมาณผู้โดยสารรถไฟแตะ 9.324 ล้านคน เพิ่มขึ้น 7.7%
การบิน
ในเดือนมิถุนายน ปี 2017 สนามบินอู่กัง เมืองเส้าหยาง ได้เปิดทำการ ทำให้เส้าหยางก้าวเข้าสู่ยุคแห่งการบิน ในปี 2018 สนามบินอู่กังรองรับผู้โดยสารกว่า 460,000 คน ติดอันดับที่ 5 ของมณฑล
การขนส่งทางน้ำ
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 เมืองเสาหยางได้ประกาศแผนการที่จะชี้นำการเปลี่ยนแปลงและยกระดับเศรษฐกิจการขนส่งทางน้ำ และสร้างระบบการขนส่งทางน้ำที่ทันสมัย
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
เมืองเส้าหยางมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมีชื่อเสียงไปทั่วภูมิภาคเสี่ยวเซียง มีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชาง เมืองนี้ได้รับการสถาปนาเป็นอำเภอในสมัยต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และมีชื่อเรียกเรื่อยมา ได้แก่ จ้าวหลิง เส้าหลิง เส้าหยาง หมิงโจว เส้าโจว และเป่าชิง ในสมัยราชวงศ์ชิง เมืองเป่าชิงที่มีกำแพงล้อมรอบ ล้อมรอบด้วยแม่น้ำจื่อและเส้าสุ่ย พร้อมด้วยป้อมปราการบนกำแพง ได้รับชื่อเสียงว่าเป็น "เป่าชิงที่ยากจะบุก"
เทศกาลและประเพณี
เทศกาลและประเพณีท้องถิ่นสะท้อนให้เห็นถึงมรดกทางชาติพันธุ์ที่หลากหลายของภูมิภาค โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเพณีของชาวเหมียวในเฉิงปู้และวัฒนธรรมของชุมชนชนบทโดยรอบ
วรรณกรรมและศิลปะ
ภาพพิมพ์ปีใหม่ตันโถวเป็นภาพพิมพ์สีน้ำแกะไม้ฝีมือประณีตที่เป็นเอกลักษณ์ของมณฑลหูหนาน ผลิตในเมืองตันโถว อำเภอหลงฮุย มีประวัติยาวนานกว่า 1,300 ปี ทายาทคนสุดท้ายคือ เกา ลาเหมย ได้สร้างสรรค์ภาพพิมพ์ถึง 29 แบบ รวมถึงภาพ "งานแต่งงานของหนู" ซึ่งลู่ซุนได้บรรยายไว้ในหนังสือรวมบทความของเขา และยังเป็นภาพที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์อังกฤษด้วย ในปี 2549 ภาพพิมพ์เหล่านี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ
งานแกะสลักไม้ไผ่เป่าชิงเป็นงานหัตถกรรมพื้นบ้านที่ผสมผสานทั้งฟังก์ชั่นการตกแต่งและการใช้งาน โดยมีต้นกำเนิดมาจากเครื่องใช้จากไม้ไผ่ ในปี 2549 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติชุดแรก
ละครพื้นบ้านเส้าหยางฮวากูเป็นละครพื้นบ้านท้องถิ่นที่มีต้นกำเนิดในพื้นที่อำเภอเส้าหยางเก่า โดยมีดนตรีที่ได้แรงบันดาลใจจากเพลงพื้นบ้านบนภูเขา และได้รับอิทธิพลจากละครฉีจูและดนตรีทางศาสนา ละครฉีจูซึ่งเป็นละครพื้นบ้านที่แพร่หลายที่สุดในเส้าหยาง มีรูปแบบการร้องสามแบบ ได้แก่ เกาฉาง คุนฉาง และตันฉาง และมีสองสำนักหลัก คือ หย่งเหอและเป่าเหอ
โบราณวัตถุ
เมืองเส้าหยางมีมรดกทางวัฒนธรรมที่ล้ำค่า โดยมีโบราณสถานมากมาย เช่น เจดีย์เหนือ กำแพงเมืองโบราณของเขตปกครองเป่าชิง และบ้านพักเดิมของเว่ยหยวนและไฉ่เอ๋อ มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 10 แห่ง ระดับจังหวัด 56 แห่ง และโบราณวัตถุที่ได้รับการขึ้นทะเบียนกว่า 10,000 ชิ้น
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ สิ้นปี 2024 เมืองเสาหยางมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 14 รายการ ระดับจังหวัด 53 รายการ และผู้สืทอดมรดกระดับจังหวัด 53 ราย
จุดชมวิว
ภาพรวม
เมืองเส้าหยางมีแหล่งท่องเที่ยวมากกว่า 300 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติและทัศนียภาพระดับ 5A อย่างหลางซานในซินหนิง อุทยานแห่งชาติหนานซาน ภูเขาซุยหนิงหวงซาง ภูเขาอู่กังหยุนซาน ภูเขาหลงฮุยหูซิงซาน และอดีตที่พำนักของเว่ยหยวนในหลงฮุย
สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ ภูมิประเทศหลางซาน ดานเซี่ย ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติของยูเนสโก อุทยานแห่งชาตินานซานในเฉิงปู เขตอนุรักษ์ธรรมชาติหวงซางในซุยหนิง ภูเขาหยุนซานในอู่กัง และอนุสรณ์สถานไฉ่เอ๋อในตงโข่ว
อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ
เส้นหมี่เส้าหยางเป็นอาหารว่างท้องถิ่นที่มีชื่อเสียง ทำจากข้าวผ่านกระบวนการหกขั้นตอน ได้แก่ การคัดเลือกข้าว การหมัก การทำน้ำข้าว การอัดแป้ง การนวดแป้ง และการขึ้นรูป เส้นหมี่มีสีขาว กลม บาง และยืดหยุ่น เสิร์ฟหลังจากลวกในน้ำเดือดและปรุงรสแล้ว
เต้าหู้เลือดหมู หรือที่รู้จักกันในชื่อเต้าหู้เลือด เป็นอาหารพื้นบ้านดั้งเดิมที่ทำจากเต้าหู้ เนื้อหมูสด เลือดหมู เกลือ พริกป่น และเครื่องเทศ นำมาปั้นเป็นก้อนรูปไข่ ตากแดดให้แห้ง แล้วรมควันด้วยเตาฟืน
หมูรมควันหลางซานใช้เนื้อหมูคุณภาพเยี่ยมจากหมูเลี้ยงแบบปล่อยอิสระ หมักด้วยเกลือ พริกเสฉวน และเหล้า แล้วรมควันด้วยขี้เลื่อยประมาณเจ็ดวัน ส่วนเนื้อวัวจิ้มไม้จิ้มฟันใช้เนื้อวัวที่เลี้ยงด้วยหญ้า หมักด้วยแป้ง ไข่ หัวหอม พริก และเครื่องเทศสูตรลับ
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์จากเมืองเส้าหยาง ได้แก่ เว่ยหยวน นักปราชญ์สมัยราชวงศ์ชิงและผู้ประพันธ์ "ตำราภาพประกอบเกี่ยวกับอาณาจักรทางทะเล"; ไฉ่เอ๋อ ผู้นำทางทหารที่มีบทบาทสำคัญในการเคลื่อนไหวต่อต้านการฟื้นฟูราชวงศ์ของหยวนซื่อไค; และนักปราชญ์และนักปฏิวัติที่มีชื่อเสียงอื่นๆ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองเสาหยางได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในกลุ่มแรกของพื้นที่ต้นแบบระดับชาติสำหรับการปกครองโดยยึดหลักนิติธรรม รายชื่อเมืองต้นแบบสองทางระดับชาติ และรายชื่อภูมิภาคที่มีผลงานดีเด่นในทางปฏิบัติของมณฑลหูหนาน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม