ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เขตปกครองตนเองเอินซี ตูเจียและเหมียว

เขตปกครองตนเองเอินซี ตูเจียและเหมียว

เขตปกครองตนเองเอินซี ตูเจียและเหมียว (Enshi Tujia and Miao Autonomous Prefecture) (เรียกย่อว่า เขตเอินซี) เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย มีพื้นที่ทั้งหมด 24,000 ตารางกิโลเมตร

เขตปกครองตนเองเอินซี ตูเจียและเหมียว

เขตปกครองตนเองเอินซี ตูเจียและเหมียว (เรียกย่อว่า เขตเอินซี) เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย มีพื้นที่ทั้งหมด 24,000 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 2 เมือง และอำเภอ 6 อำเภอ โดยมีที่ทำการรัฐบาลอยู่ที่เมืองเอินซี ณ ปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3.3523 ล้านคน เอินซีมีสภาพภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนชื้น มีร่องรอยของมนุษย์โบราณย้อนหลังไปถึง 2 ล้านปี เขตปกครองตนเองเอินซี ตูเจียและเหมียว ก่อตั้งขึ้นในปี 1983 และเปลี่ยนชื่อเป็นเอินซีในปี 1993 เอินซีตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่ภูเขาอู่หลิง ซึ่งเป็นจุดตัดของยุทธศาสตร์ระดับชาติหลายประการ รวมถึงเขตเศรษฐกิจลุ่มแม่น้ำแยงซีและการพัฒนาภาคตะวันตก ณ ปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) สูงถึง 174.197 พันล้านหยวน (ประมาณ 24 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) จังหวัดนี้เป็นพื้นที่คุ้มครองระบบนิเวศทางวัฒนธรรมระดับชาติ ซึ่งเป็นจุดบรรจบกันของวัฒนธรรมบา วัฒนธรรมทูซี วัฒนธรรมการปฏิวัติแดง และวัฒนธรรมพื้นบ้านทูเจีย-เมี่ยว

ชื่อและที่มาของชื่อ

ในช่วงปลายราชวงศ์จินตะวันออก ฮวนหยวนจื่อได้สร้างเมืองขึ้นที่นี่ ประกาศตนเองเป็นกษัตริย์แห่งฉี และลูกหลานของเขาก็ครองตำแหน่งนี้เรื่อยมาจนถึงราชวงศ์โจวเหนือ ราชวงศ์หยวนได้นำระบบทูซี (หัวหน้าเผ่าพื้นเมือง) มาใช้ ในปี ค.ศ. 1729 จักรพรรดิหย่งเจิ้งได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเอินฉี ซึ่งมีความหมายว่า "พระราชทานพระบรมราชานุญาตแก่อำเภอฉี"

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

เมื่อกว่า 2 ล้านปีก่อน มนุษย์โบราณได้ทิ้งร่องรอยไว้ในภูมิภาคเอินซี "มนุษย์เจี้ยนซี" เริ่มต้นชีวิตดั้งเดิมในบริเวณเทือกเขาอู่หลิง สร้างอารยธรรมยุคแรกด้วยเครื่องมือหิน ในช่วงยุคชุนชุม พื้นที่นี้เป็นของรัฐปา และในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉู่

ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

ในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเฉียนจง ในสมัยราชวงศ์ฮั่น อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลหนานและอู่หลิง ในช่วงสามก๊ก พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรฉู่ก่อน แล้วจึงอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรอู่ ราชวงศ์ต่อๆ มาปกครองพื้นที่นี้ผ่านมณฑลต่างๆ รวมถึงมณฑลเจียนผิงและเทียนเหมิน

สมัยราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน

ในสมัยราชวงศ์สุ่ย พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลปาตงและชิงเจียง ต่อมาในสมัยราชวงศ์หยวน ระบบทูซีถูกนำมาใช้ในพื้นที่ชนกลุ่มน้อยทางตอนใต้ โดยจัดตั้งมณฑลต่างๆ เช่น ซานเหมา ถังหย่า จินตง จงเจี้ยน และซีหนาน

ราชวงศ์หมิงและชิง

ราชวงศ์หมิงยังคงรักษาระบบตุซี่ไว้ในภาคใต้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1728 จักรพรรดิหย่งเจิ้งได้ยกเลิกกองทหารรักษาการณ์เมืองซือโจวและจัดตั้งอำเภอเอินซือขึ้น ในปี ค.ศ. 1735 อำเภอเจียนซือถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองซือโจว ขณะที่เมืองบาตงและเหอเฟิงถูกจัดให้อยู่ในเขตปกครองของเมืองอี้ฉาง

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1912 สาธารณรัฐจีนได้ยกเลิกเขตปกครองระดับมณฑลและจัดตั้งเขตการปกครองย่อยขึ้น เขตการปกครองย่อยจิงหนานก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1915 ครอบคลุม 6 อำเภอ ต่อมาในปี ค.ศ. 1932 ได้มีการปรับโครงสร้างใหม่เป็นเขตตรวจราชการที่ 10 และในปี ค.ศ. 1936 เป็นเขตตรวจราชการที่ 7

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 1949 อำเภอเอินซีได้รับการปลดปล่อย ในปี 1955 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานผู้ว่าการอำเภอเอินซี เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 1983 สภาแห่งรัฐอนุมัติการจัดตั้งเขตปกครองตนเองเอ็กซีทูเจียและเหมียว ในปี 1993 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองตนเองเอินซีทูเจียและเหมียว ตั้งแต่ปี 2005 เป็นต้นมา วันเขตปกครองตนเองได้มีการเฉลิมฉลองในวันที่ 19 สิงหาคม

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2569 เขตปกครองเอินซีครอบคลุมเมืองเอินซี เมืองหลี่ฉวน อำเภอเจียนซี อำเภอบาดง อำเภอซวนเอิน อำเภอไหลเฟิง อำเภอเซียนเฟิง และอำเภอเหอเฟิง ที่ทำการรัฐบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 21 ซอย 1 ถนนอู๋หยาง เมืองเอินซี

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและอาณาเขต

เมืองเอินซีตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 108 องศา 23 นาที ถึง 110 องศา 38 นาที และละติจูดเหนือ 29 องศา 7 นาที ถึง 31 องศา 24 นาที มีพื้นที่ทั้งหมด 24,111 ตารางกิโลเมตร วัดจากตะวันออกไปตะวันตกได้ 220 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ได้ 260 กิโลเมตร

ภูมิอากาศ

เมืองเอ็นซีมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนชื้นบนภูเขา มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูหนาวอบอุ่น และฤดูร้อนเย็นสบาย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 16.2 องศาเซลเซียส มีแสงแดด 1,232.2 ชั่วโมง และช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 200 ถึง 300 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,600 มิลลิเมตร

ธรณีวิทยา

เอ็นซีตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของแนวเทือกเขายกตัวที่สามของยุคนีโอคาเธย์เซียน หินคาร์บอเนตปกคลุมพื้นที่ประมาณสองในสามของพื้นที่ทั้งหมด โครงสร้างทางธรณีวิทยาซับซ้อน โดยมีระบบธรณีแปรสัณฐานหลายระบบมาบรรจบกัน

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขา จุดที่สูงที่สุดคือ ต้าวเคิง บนเขาเสินหนงเจีย ในเมืองปาตง ที่ความสูง 3,032 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือ หงเมี่ยวหลิง ริมแม่น้ำแยงซี ในเมืองปาตง ที่ความสูง 66.8 เมตร ระดับความสูงเฉลี่ยอยู่ที่ 1,000 เมตร ลักษณะภูมิประเทศเป็นแบบขั้นบันได มีพื้นผิวราบ 5 ระดับ

อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ

เมืองเอินซีมีแม่น้ำประมาณ 400 สายที่มีความยาวมากกว่า 5,000 เมตร กระจายอยู่ในระบบแม่น้ำ 5 สาย ได้แก่ แม่น้ำแยงซีตอนบน แม่น้ำชิงเจียง แม่น้ำโย่วสุ่ย แม่น้ำอู๋เจียง และแม่น้ำหลี่สุ่ย แม่น้ำชิงเจียงไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 278 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำ 10,860 ตารางกิโลเมตร ณ ปี 2023 เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 262 แห่ง รวมถึงอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่และขนาดกลาง 32 แห่ง

ดิน

จังหวัดนี้มีดินทั้งหมด 11 ชนิด ดินสีเหลืองน้ำตาลคิดเป็น 56.19% ของพื้นที่ทั้งหมด โดยมีการเปลี่ยนแปลงตามระดับความสูงจากดินสีเหลืองที่ระดับความสูงต่ำกว่า 800 เมตร ไปจนถึงดินสีน้ำตาลที่ระดับความสูงมากกว่า 1,500 เมตร ดินส่วนใหญ่มีสภาพเป็นกรดเล็กน้อย

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

เมืองเอินซีมีความเสี่ยงต่ออุทกภัยบนภูเขา ภัยพิบัติทางธรณีวิทยา และสภาพอากาศรุนแรง ในเดือนมิถุนายน 2558 พายุฝนรุนแรงได้ส่งผลกระทบต่อเมืองเจียนซี เอินซี และซวนเอิน ทำให้มีผู้ได้รับผลกระทบ 124,698 คน และเกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรงมูลค่า 50.993 ล้านหยวน (ประมาณ 7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

เมืองเอ็นซีมีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์ โดยมีปริมาณน้ำเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 22.42 พันล้านลูกบิดเมตร มีแม่น้ำยาวกว่า 5,000 เมตร จำนวน 382 สาย และมีปริมาณน้ำบาดาลเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 6.249 พันล้านลูกบิดเมตร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นน้ำบาดาลจากหินปูน

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมดของเมืองเอินซีคิดเป็นประมาณ 13% ของมณฑลหูเป่ย จัดอยู่ในอันดับที่สามในบรรดาเมืองและเขตปกครองระดับมณฑล มีพื้นที่เกษตรกรรม 2.18 ล้านเฮกเตอร์ และพื้นที่ป่า 1.6588 ล้านเฮกเตอร์ ซึ่งมากกว่าพื้นที่เพาะปลูกถึงสามเท่าตัว (พื้นที่เพาะปลูกมีเพียง 452,600 เฮกเตอร์)

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุมากกว่า 70 ชนิด โดย 38 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว แร่ธาตุสำคัญ ได้แก่ ก๊าซธรรมชาติ ถ่านหิน แร่เหล็ก ไพไรต์ ฟอสเฟต และซีลีเนียม แหล่งก๊าซธรรมชาติเจียนหนานในหลี่ฉวนเป็นแหล่งก๊าซธรรมชาติแห่งเดียวในมณฑลหูเป่ย ส่วนเอินซีมีชื่อเสียงด้านแร่ซีลีเนียมและหินดอกเบญจมาศ

ทรัพยากรชีวภาพ

ณ ปี 2023 จังหวัดนี้มีพืชมีท่อลำเลียง 4,011 ชนิด จาก 219 วงศ์ รวมถึง 6 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ เช่น ต้นสนแดงและต้นพิราบ พื้นที่ป่าไม้ปกคลุมถึง 67% ณ ปี 2024 มีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 578 ชนิด รวมถึง 18 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ จังหวัดนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 34 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 2,425 ตารางกิโลเมตร เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติซิงโตซานเป็นแหล่งเก็บรักษายีนที่สำคัญ และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติภูเขาฉีเหมยได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติที่ดีที่สุดในโลกในปี 2023

การเมือง

เขตปกครองนี้บริหารงานภายใต้ระบบเขตปกครองตนเองตามชาติพันธุ์ โดยมีสภาประชาชนและรัฐบาลเขตปกครอง ปฏิบัติตามระบบการปกครองตนเองตามชาติพันธุ์ในระดับภูมิภาคที่กำหนดโดยกฎหมายจีน

ประชากร

ขนาดประชากร

ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า ประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3.3523 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 52.33% ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 3.9464 ล้านคน มีการเกิดปีละ 16,700 คน และเสียชีวิตปีละ 28,400 คน

กลุ่มชาติพันธุ์

เอินซีเป็นพื้นที่ของชนกลุ่มน้อยที่มีประชากรชาวทูเจียและชาวเหมียวหนาแน่น และมีกลุ่มชาวตง ชาวไป๋ ชาวมองโกล และชาวฮุย กระจายอยู่ทั่วไป ชาวทูเจียส่วนใหญ่อยู่ทางใต้ของแม่น้ำชิงเจียงในเมืองไหลเฟิง เหอเฟิง เซียนเฟิง ซวนเอิน และหลี่ฉวน ชาวเหมียวกระจุกตัวอยู่ในหลี่ฉวน ไหลเฟิง ซวนเอิน และเซียนเฟิง คิดเป็น 90.8% ของประชากรชาวเหมียวทั้งหมดในเขตปกครอง ส่วนชาวตงพบได้ในพื้นที่ภูเขาของซวนเอิน เอินซี และเซียนเฟิง

ภาษา

ภาษาถิ่นเอินซีอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ สาขาเฉิงตู-ฉงชิ่ง ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วเป็นรูปแบบหนึ่งของภาษาถิ่นเสฉวน แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของชาวทูเจียและชาวเมี่ยว พื้นที่ที่ติดกับเสฉวนแสดงลักษณะภาษาถิ่นเสฉวนเด่นชัดกว่า ในขณะที่พื้นที่ที่ติดกับหูหนานแสดงอิทธิพลของหูหนาน ชาวทูเจียและชาวเมี่ยวในอดีตมีภาษาพูดแต่ไม่มีอักษร และปัจจุบันส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีน

ความเชื่อทางศาสนา

ศาสนาพุทธ ลัทธิเต๋า ศาสนาคาทอลิก ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม ล้วนมีผู้ติดตาม รวมแล้วประมาณ 100,000 คน ณ ปี 2020 มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา 18 แห่ง และนักบวช 43 รูป ความเชื่อดั้งเดิมประกอบด้วยการบูชาธรรมชาติ เทพประจำตัว และบรรพบุรุษ ชาวทูเจียเคารพบูชากษัตริย์ทูซีสามพระองค์ที่มีพระนามว่า ฉิน เทียน และเซียง ส่วนชาวเมี่ยวบูชาบรรพบุรุษ "อาปู ชิโย่ว"

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

เมืองเอินซีตั้งอยู่บนเส้นละติจูด 30 องศาเหนือ ซึ่งเป็น "เขตปลูกชาทองคำ" เป็นจุดตัดของเขตเศรษฐกิจลุ่มแม่น้ำแยงซี การพัฒนาภาคตะวันตก และยุทธศาสตร์การเติบโตของจีนตอนกลาง เมืองนี้มีชื่อเสียงในฐานะ "เมืองหลวงแห่งซีลีเนียมของโลก" และ "คลังยาจีนตอนกลาง" ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 174.197 พันล้านหยวน (ประมาณ 24.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% อัตราส่วนโครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 17.9:22.7:59.4 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 51,772 หยวน (ประมาณ 7,142 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากภาษีท้องถิ่นรวม 21.405 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.95 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมหลัก

อุตสาหกรรมหลัก 8 ประเภท ได้แก่ ชา ยาสูบ ผัก ยา ผลไม้ ปศุสัตว์ ธัญพืช และน้ำผึ้ง ได้รวมกันเป็นห่วงโซ่ที่สมบูรณ์ จังหวัดนี้มีพื้นที่เพาะปลูกเกษตรกรรมเฉพาะทาง 7 ล้านหมู่ ในปี 2568 มูลค่าเพิ่มทางการเกษตรและที่เกี่ยวข้องสูงถึง 32.939 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 1.4674 ล้านตัน และผลผลิตชา 143,800 ตัน ผลิตภัณฑ์ส่งออกไปยัง 53 ประเทศ

อุตสาหกรรมรอง

อุตสาหกรรมหลัก 6 อุตสาหกรรม แต่ละอุตสาหกรรมมีมูลค่าเกิน 10,000 ล้านหยวน ได้แก่ พลังงานสะอาด การแปรรูปผลิตภัณฑ์ซีลีเนียม ยาชีวเภสัชภัณฑ์ วัสดุก่อสร้างที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ และยาสูบสมัยใหม่ ในปี 2568 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมสูงถึง 30,446 ล้านหยวน (ประมาณ 4.20 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีการเติบโตของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ถึง 11.8% การผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 36.7% และผลผลิตด้านการก่อสร้างอยู่ที่ 13,853 ล้านหยวน (ประมาณ 1.91 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมบริการ

ภาคบริการเป็นกลไกหลักในการขับเคลื่อนการเติบโต ในปี 2568 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 13.769 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.90 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคอยู่ที่ 101.768 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.04 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศอยู่ที่ 31.47 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และการค้าต่างประเทศอยู่ที่ 5.81 พันล้านหยวน (ประมาณ 801 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินฝากธนาคารอยู่ที่ 275.092 พันล้านหยวน (ประมาณ 37.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

ณ ปี 2022 เขตปกครองนี้มีเขตพัฒนาเศรษฐกิจ 8 แห่ง รวมถึงนิคมอุตสาหกรรมเอินซือซีตู และเขตพัฒนาเศรษฐกิจหลี่ฉวน มณฑลหูเป่ย นิคมอุตสาหกรรมไฮเทคเอินซือก่อตั้งขึ้นในปี 2017 ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 81.77 ตารางกิโลเมตร

บริการสังคม

การศึกษา

ข้อมูล ณ ปี 2025 จังหวัดนี้มีโรงเรียนอนุบาล 570 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 423 แห่ง มีนักเรียน 213,900 คน โรงเรียนมัธยมศึกษา 206 แห่ง มีนักเรียน 221,200 คน โรงเรียนอาชีวศึกษา 12 แห่ง และมหาวิทยาลัย 3 แห่ง มีนักเรียน 64,600 คน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคสูงถึง 8.734 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.20 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 5.0% ของ GDP เขตปกครองนี้ได้รับสิทธิบัตร 1,376 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 90 รายการ และมีเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนที่ถูกต้อง 53,200 รายการ และแพลตฟอร์มบริการเทคโนโลยี 528 แห่ง

กิจการวัฒนธรรม

จังหวัดนี้มีห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 9 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 8 แห่ง มีผู้เข้าชม 1.7589 ล้านคน การออกอากาศครอบคลุม 99.95% และโทรทัศน์ 99.96% มีวิสาหกิจทางวัฒนธรรมขนาดใหญ่ 137 แห่ง มีรายได้ 7.456 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.03 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

การดูแลสุขภาพ

จังหวัดนี้มีสถานพยาบาล 2,473 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 73 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 30,200 คน ประกอบด้วยแพทย์ 11,700 คน และพยาบาล 14,600 คน จำนวนเตียงทั้งหมด 26,000 เตียง

กีฬา

จังหวัดนี้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันจักรยานทางไกลชิงแชมป์จีน และการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระดับภาคกลางของ "หมู่บ้านบา" โรงเรียนกีฬาชนเผ่าเอินซี ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1986 ได้ฝึกฝนนักกีฬาพาราลิมปิกแชมป์ เทียนหลงปิง แชมป์โลกยิงปืน ถงซิน และแชมป์ยูโดเอเชีย ตันฟาฟาง

ประกันสังคม

ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพนักงานในเมือง 730,900 คน และประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 3.4415 ล้านคน นอกจากนี้ยังมีผู้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง 5,000 คน และในชนบท 121,300 คน โดยจังหวัดมีสถานสงเคราะห์ผู้สูงอายุ 144 แห่ง รวม 18,700 เตียง

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองเอินซีได้รับการขนานนามว่าเป็น "คอหอยแห่งเสฉวนและกำแพงกั้นของจิงชู" มีการสร้างเครือข่ายคมนาคมแบบบูรณาการ "ทางหลวง-ทางรถไฟ-ทางอากาศ" ณ ปี 2025 ระยะทางทางหลวงรวมทั้งสิ้น 32,757.48 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 673 กิโลเมตร ระยะทางทางรถไฟอยู่ที่ 341 กิโลเมตร สนามบินเอินซีรองรับเที่ยวบิน 16,010 เที่ยวต่อวัน

ทางหลวง

ในปี 1949 บาตงมีถนนเพียงสายเดียวที่มีความยาว 56 กิโลเมตร ทางด่วนเซี่ยงไฮ้-ฉงชิ่งเปิดให้บริการในปี 2010 และในปี 2023 ระยะทางรวมของทางหลวงเพิ่มขึ้นเป็น 31,465 กิโลเมตร โดยมีทางด่วนยาว 625 กิโลเมตร ทำให้สามารถเชื่อมต่อระหว่างอำเภอต่างๆ ได้ นอกจากนี้ยังมีทางหลวงแห่งชาติ 7 สาย รวมระยะทาง 1,509 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

ทางรถไฟอี้หวานเปิดให้บริการในปี 2553 เชื่อมต่อเมืองอี้ฉางและฉงชิ่ง ในเดือนมิถุนายน 2565 ทางรถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจว-ฉงชิ่งเริ่มให้บริการจากสถานีบาดงตะวันออก ซึ่งถือเป็นการก้าวเข้าสู่ยุคของรถไฟความเร็วสูงของเมืองเอินซี ปัจจุบันเมืองนี้มีสถานีรถไฟ 6 แห่ง และมีระยะทางให้บริการรวม 341 กิโลเมตร

การบิน

สนามบินเอินซี ก่อตั้งขึ้นในปี 1958 เป็นหนึ่งในสนามบินที่เก่าแก่ที่สุดในมณฑลหูเป่ย ในปี 2023 สนามบินแห่งนี้ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ 19 เส้นทางไปยัง 23 เมือง และภายในเดือนกรกฎาคม 2024 จำนวนผู้โดยสารต่อปีก็ทะลุ 1 ล้านคนเป็นครั้งแรก

การขนส่งทางน้ำ

จังหวัดนี้มีแม่น้ำที่สามารถเดินเรือได้ 24 สาย รวมระยะทางเดินเรือทั้งหมด 590 กิโลเมตร ท่าเรือบาดงและท่าเรือเอินซีบนแม่น้ำชิงเจียงได้รับการจัดอันดับให้เป็นท่าเรือสำคัญในมณฑลหูเป่ย โดยเชื่อมโยงเป็นเครือข่ายกับท่าเรือเหอเฟิง ไลเฟิง และเซียนเฟิง

ระบบขนส่งสาธารณะ

ในปี 2022 จังหวัดได้เพิ่มรถโดยสารพลังงานใหม่ 509 คัน โดย 72% ของรถโดยสารทั้งหมดเป็นรถยนต์พลังงานใหม่ ซึ่งเป็นผู้นำในระดับจังหวัด ระบบอัจฉริยะต่างๆ ได้แก่ การออกตั๋วโดยใช้ชื่อจริง การติดตามยานพาหนะด้วยระบบ 4G และระบบระบุตำแหน่ง Beidou สำหรับเรือข้ามฟาก บัตรโดยสารของเมืองเอินซีสามารถใช้งานร่วมกันได้ทั่วประเทศ

วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์

ภาพรวม

เมืองเอินซีมีทรัพยากรทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย รวมถึงวัฒนธรรมปา วัฒนธรรมทูซี วัฒนธรรมการปฏิวัติแดง และวัฒนธรรมพื้นบ้านทูเจีย-เมี่ยว แหล่งโบราณสถานเมืองทูซีในถังยาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี 2558 เขตปกครองนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของฐานปฏิวัติทางตะวันตกของหูเป่ยและหูหนาน-หูเป่ย-เสฉวน-กุ้ยโจว

อาหาร

อาหารของเมืองเอินซีสะท้อนให้เห็นถึงการผสมผสานของประเพณีอาหารของชาวทูเจีย ชาวเมี่ยว และชนชาติอื่นๆ ก่อให้เกิดระบบการทำอาหารที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในภูมิภาคที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์แห่งนี้

ศุลกากร

งานเฉลิมฉลองธิดาเอินซี ซึ่งมีต้นกำเนิดเมื่อกว่า 400 ปีที่แล้ว ถือเป็น "ฟอสซิลมีชีวิต" ของวัฒนธรรมพื้นบ้านชาวทูเจีย หรือที่รู้จักกันในชื่อ "วันวาเลนไทน์ของชาวทูเจีย" งานเทศกาลเยว่ปัน มีการรวมตัว ร้องเพลง และเต้นรำในวันที่ 12 ของเดือน 7 ตามปฏิทินจันทรคติ กานปัง เป็นกิจกรรมล่าสัตว์แบบดั้งเดิมในช่วงฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูใบไม้ผลิ จาจิวย่า (การจิบไวน์) เป็นประเพณีการดื่มไวน์โบราณของชาวทูเจีย งานเทศกาลหนิวหวาง (เทศกาลราชาวัว) เป็นเทศกาลที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่โค และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับจังหวัดในปี 2013

ศิลปะ

เพลง Lichuan Dengge (เพลงตะเกียง) ซึ่งมีประวัติยาวนานกว่า 300 ปี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2011 การรำระฆังทองแดงแปดสมบัติของตระกูล Tujia เป็นที่นิยมในลุ่มแม่น้ำ Youshui ส่วนการรำ Xuan'en Shuashua เป็นการรำพื้นบ้านที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นมรดกของมณฑล มีลักษณะเด่นคือการแสดงคู่ที่สนุกสนาน

สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค

ต้นไม้ประจำจังหวัดคือต้นเมตาเซควอยา (Metasequoia) ซึ่งเป็น "ฟอสซิลมีชีวิต" ที่หายากและหลงเหลืออยู่ ชุมชนต้นเมตาเซควอยาแม่พันธุ์กว่า 5,000 ต้นแห่งเดียวในโลกตั้งอยู่ที่จงลู่ มณฑลลี่ฉวน ส่วนดอกไม้ประจำจังหวัดคือต้นเดวิดเดีย (Davidia involucrata) ซึ่งเป็นพืชดึกดำบรรพ์จากยุคเทอร์เชียรีและเป็นพืชเฉพาะถิ่นของจีน

สถานที่ทางประวัติศาสตร์และอนุสรณ์สถาน

เขตปกครองนี้มีแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แห่ง หน่วยอนุรักษ์สำคัญระดับชาติ 9 แห่ง และหน่วยอนุรักษ์ระดับจังหวัด 89 แห่ง แหล่งโบราณสถานเมืองถังหย่าถุซีในเซียนเฟิง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 80 เฮกตาร์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี 2558 ส่วนกลุ่มอาคารโบราณบ่อน้ำต้าสุ่ยในหลี่ฉวนเป็นหน่วยอนุรักษ์สำคัญระดับชาติ

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

จังหวัดนี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 1 รายการในระดับโลก 16 รายการในระดับชาติ 66 รายการในระดับจังหวัด และ 142 รายการในระดับจังหวัด มรดกที่โดดเด่น ได้แก่ ผ้าไหมทูเจีย (ซีหลานคาปู) ซึ่งเป็นผ้าทอมือที่สืบทอดมาจากราชวงศ์ฉินและฮั่น มังกรบนม้านั่งเอินซี และงิ้วหนานจู ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติในปี 2551 โดยมีบทละครถึง 980 เรื่อง

จุดชมวิว

ภาพรวม

ในปี 2023 จังหวัดหลี่ฉวนมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 41 แห่ง รวมถึงระดับ 5A จำนวน 3 แห่ง และระดับ 4A จำนวน 23 แห่ง โดยมีนักท่องเที่ยวมาเยือน 85.9057 ล้านคน ค่ายพักแรมเซียนเฟิงผิงปาได้รับการคัดเลือกให้เป็น "จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวฤดูร้อน" ระดับชาติ และเมืองหลี่ฉวนได้รับการจัดอันดับให้เป็นเมืองท่องเที่ยวฤดูร้อนที่ได้รับความนิยม

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

แกรนด์แคนยอนเอินซี พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ที่ทอดยาว 108 กิโลเมตร มีชื่อเสียงในฐานะ "สิ่งมหัศจรรย์ทางธรณีวิทยาของโลก" และ "พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติของภูมิประเทศหินปูน" เมืองเอินซีทูซีแสดงให้เห็นถึงศิลปะสถาปัตยกรรมของชาวทูเจีย ชาวเหมียว และชาวตง ถ้ำเทงหลง พื้นที่ระดับ 5A และอุทยานธรณีวิทยาแห่งชาติ เป็นหนึ่งในถ้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีการสำรวจแล้ว 59.8 กิโลเมตร ลำธารเสินหนงซี (ลำธารเสินหนง) พื้นที่ระดับ 5A ไหลยาว 60 กิโลเมตรจากเสินหนงเจียลงสู่แม่น้ำแยงซี ป่าหินซูโอบูยา พื้นที่ระดับ 4A ที่ก่อตัวขึ้นเมื่อ 460 ล้านปีก่อน มีลักษณะภูมิประเทศหินปูนที่เป็นเอกลักษณ์

การแลกเปลี่ยนภายนอก

จังหวัดนี้ดำเนินโครงการแลกเปลี่ยนภายนอกและความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องเพื่อส่งเสริมความร่วมมือระดับภูมิภาคและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม

บุคคลสำคัญ

เขตปกครองนี้ได้ผลิตนักกีฬาที่โดดเด่นมากมายผ่านทางโรงเรียนกีฬาชนเผ่าเอินซี ซึ่งรวมถึงเทียนหลงปิง แชมป์พาราลิมปิก ตงซิน แชมป์โลกยิงปืน ตันฟาฟาง แชมป์ยูโดเอเชีย และหลี่เทียนเทียน แชมป์พายเรือคายัคระดับชาติ

เกียรตินิยมระดับสูง

จังหวัดเอินชิได้รับรางวัลระดับชาติและระดับจังหวัดมากมายในด้านการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม การปกป้องสิ่งแวดล้อม การพัฒนาการท่องเที่ยว และความสามัคคีของกลุ่มชาติพันธุ์

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสุสานเสียนหลิงในจิงเหมิน

พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสุสานเซียนหลิงตั้งอยู่ในเมืองจงเซียง อำเภอจิงเหมิน มณฑลหูเป่ย เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศและมรดกโลกข…

แหล่งท่องเที่ยวภูเขาอู่ตังในเมืองซือหยาน

อุทยานธรรมชาติภูเขาอู่ตัง ตั้งอยู่ในเมืองตานเจียงโข่ว อำเภอซือหยาน มณฑลหูเป่ย เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋าที่มีชื่อเสียง ได้รับการขึ…

แหล่งท่องเที่ยวสมรภูมิรบโบราณสามก๊กในเมืองเซียนหนิง

สมรภูมิโบราณฉีปี้ สมัยสามก๊ก ตั้งอยู่ในเมืองฉีปี้ อำเภอเซียนหนิง มณฑลหูเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 4…

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติชนเผ่าสามหุบเขาในเมืองอี้ฉาง

อุทยานธรรมชาติสามหุบเขา (Three Gorges Tribe Scenic Area) ตั้งอยู่ในเมืองซานโต่วผิง อำเภออี้หลิง เมืองอี้ฉาง มณฑลหูเป่ย เป็นแหล่งท่องเที่ยวร…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว