เมืองหวงกัง
เมืองหวงกัง (Huanggang City) หรือชื่อเดิมคือเมืองหวงโจว (Huangzhou) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 114°24′–116°07′ ตะวันออก และละติจูด 29°45′–31°40′ เหนือ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลหูเป่ย บริเวณเชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาต้าเป่ย (Dabie Mou)
เมืองหวงกัง
เมืองหวงกัง หรือชื่อเดิมคือ หวงโจว เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 114°24′–116°07′ ตะวันออก และละติจูด 29°45′–31°40′ เหนือ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลหูเป่ย บริเวณเชิงเขาต้าเป่ยทางตอนใต้ บนฝั่งเหนือของแม่น้ำแยงซีตอนกลาง มีพรมแดนติดกับมณฑลเหอหนานทางเหนือ มณฑลอานฮุยทางตะวันออก และอยู่ตรงข้ามกับเมืองเอ๋อโจว หวงซือ และจิ่วเจียงทางใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 17,457.20 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนเมษายน 2567 หวงกังประกอบด้วยเขตเทศบาล 1 แห่ง อำเภอ 7 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 5.75 ล้านคน หวงกังมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน และมีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่ยุคหินเก่า เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2538 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองหวงกังระดับมณฑล โดยมีเมืองหวงโจวเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ ตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อของมณฑลหูเป่ย เหอหนาน อานฮุย และเจียงซี เป็นส่วนประกอบสำคัญของเขตมหานครอู่ฮั่น และเป็นศูนย์กลางของเขตฐานปฏิวัติหูเป่ย-เหอหนาน-อานฮุย ในปี พ.ศ. 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของหวงกังสูงถึง 330.359 พันล้านหยวน (ประมาณ 45.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% โดยมีโครงสร้างสามภาคส่วนในสัดส่วน 17.5:32.3:50.2
ประวัติศาสตร์
ที่มาของชื่อ
ชื่อของหวงกังมาจากภูเขาหวงกัง ตามที่ระบุในหนังสือภูมิศาสตร์ของมณฑลหวงโจวในสมัยราชวงศ์หมิงรัชสมัยหงจือ (ค.ศ. 1501) ว่า "ภูเขาหวงกังตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองหลวง" ในปี ค.ศ. 598 ได้มีการจัดตั้งอำเภอหวงกังขึ้น โดยตั้งชื่อตามรัฐโบราณของหวง ในสมัยราชวงศ์ชิงเรียกว่า กู่โหลวกัง ภูเขานี้ตั้งอยู่ใกล้กับวัดอังกัวในเขตหวงโจวในปัจจุบัน
วิวัฒนาการด้านการบริหาร
หวงกังมีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่ยุคหินเก่า ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและราชวงศ์ชาง บริเวณนี้เป็นดินแดนของลูกหลานของเกาเหยา (ปัจจุบันคือเมืองอิงซานและลู่หาน) และในสมัยราชวงศ์ชุนชุมและราชวงศ์ฉู่ บริเวณนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐฉู่
หลังจากที่ฉินรวมหกรัฐเข้าด้วยกัน พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลหนานและจิ่วเจียง ต่อมาอยู่ภายใต้มณฑลเหิงซาน ในช่วงสงครามฉู่-ฮั่น เซียงหยูได้ก่อตั้งอาณาจักรเหิงซาน โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่จูเฉิง (ปัจจุบันคือหวงโจว) ในปี 121 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งฮั่นได้ก่อตั้งมณฑลเจียงเซี่ยขึ้น ในสมัยฮั่นตะวันออก ได้มีการก่อตั้งแคว้นฉีชุนขึ้นในปี 47 หลังคริสต์ศักราช ในช่วงสามก๊ก พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลอี้หยางของเว่ยและมณฑลฉีชุนของอู่
ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ ราชวงศ์ฉีเหนือได้ก่อตั้งเมืองปาโจว (ปัจจุบันคือเมืองหวงโจว) และราชวงศ์โจวเหนือได้เปลี่ยนชื่อเมืองลั่วโจวเป็นฉีโจว และเปลี่ยนชื่อเมืองหนานซีเป็นหวงโจว ในสมัยราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง หวงโจวและฉีโจวได้รับการจัดตั้งเป็นมณฑล ในสมัยราชวงศ์หมิงในปี 1368 ทั้งสองเมืองได้กลายเป็นมณฑลหวงโจวและฉีโจว และรวมกันเป็นมณฑลหวงโจวในปี 1378 ราชวงศ์ชิงส่วนใหญ่ปฏิบัติตามแบบอย่างของราชวงศ์หมิง โดยมณฑลหวงโจวอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลหูเป่ยในปี 1664
ในสมัยสาธารณรัฐจีน มณฑลหวงโจวถูกยุบในปี 1912 ต่อมาในปี 1932 ภูมิภาคนี้ถูกแบ่งออกเป็นเขตการปกครองย่อย ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ได้มีการจัดตั้งฐานปฏิบัติการต่อต้านญี่ปุ่นบริเวณชายแดนหูเป่ย-เหอหนานขึ้น หลังจากที่สาธารณรัฐประชาชนจีนก่อตั้งขึ้นในปี 1949 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานบริหารหวงกังขึ้น และในวันที่ 23 ธันวาคม 1995 สภาแห่งรัฐได้จัดตั้งเมืองหวงกังระดับมณฑลขึ้น โดยรวมเขตหวงโจวและอำเภอตวนเฟิงเข้าไว้ด้วยกัน
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนเมษายน 2567 เทศบาลนครหวงกังบริหารจัดการ 1 เขต 7 อำเภอ และ 2 เมืองระดับอำเภอ ได้แก่ อำเภอหงอัน หลัวเทียน อิงซาน ซีสุ่ย ฉีชุน หวงเหมย และถวนเฟิง รวมทั้งเมืองอู๋เสวี่ยและมาเฉิง และเขตหวงโจว นอกจากนี้ยังมีเขตพื้นที่อื่นๆ ได้แก่ เขตบริหารจัดการทะเลสาบหลงกาน เขตเทคโนโลยีขั้นสูงหวงกัง เขตเศรษฐกิจสนามบินหวงกัง และเขตสาธิตแม่น้ำไป่เหลียน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 8 ถนนฉีอี้ เขตหวงโจว
ภูมิศาสตร์และสิ่งแวดล้อม
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองหวงกังตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลหูเป่ย บริเวณเชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาต้าเป่ย บนฝั่งเหนือของแม่น้ำแยงซีตอนกลาง ศูนย์กลางการปกครองอยู่ห่างจากเมืองหวู่ฮั่นไปทางตะวันตก 78 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 17,457.20 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 9.4% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลหูเป่ย โดยเป็นที่ราบ 12.2% ที่ราบขั้นบันได 10.3% เนินเขา 43.3% และภูเขา 34.2%
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศเหนือไปทิศใต้ เทือกเขาต้าเป่ยเป็นพรมแดนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มี 96 ยอดเขาที่สูงกว่า 1,000 เมตร จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาเทียนถางจ้าย ซึ่งเป็นยอดเขาหลักของเขตแดนระหว่างเทือกเขาหลัวเทียนและอิงซาน มีความสูง 1,729 เมตร เนินเขาตอนกลางส่วนใหญ่มีความสูงต่ำกว่า 300 เมตร และที่ราบลุ่มทางตอนใต้ซึ่งมีทะเลสาบอยู่ มีความสูง 10-30 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองหวงกังมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นเขตร้อนชื้น โดยมีภูมิอากาศย่อยแบบเจียงฮวาย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 15.7–17.1 องศาเซลเซียส มีวันปลอดน้ำค้างแข็ง 237–278 วัน และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,223–1,493 มิลลิเมตร
อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ
ระบบแม่น้ำสายหลัก 6 สาย ได้แก่ ต้าวสุ่ย จูสุ่ย ปาเหอ ซีสุ่ย ฉีสุ่ย และฮวาหยาง มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาต้าเป่ย และไหลลงใต้สู่แม่น้ำแยงซี ซึ่งไหลผ่านเมืองนี้เป็นระยะทาง 215.5 กิโลเมตร เมืองหวงกังมีทะเลสาบ 38 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่กว่า 30 เฮกตาร์ มีลำน้ำสาขา 3,731 สาย และอ่างเก็บน้ำ 1,237 แห่ง รวมความจุทั้งหมด 5.063 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
หวงกังประสบกับภัยพิบัติมากมาย ทั้งน้ำท่วม ภัยแล้ง แผ่นดินไหว และความหนาวเย็นในฤดูใบไม้ร่วง เทือกเขาต้าเป่ยกั้นอากาศเย็นจากทางเหนือ ในขณะเดียวกันก็ยกอากาศอุ่นชื้นขึ้นมา ทำให้เกิดฝนตกหนัก ตั้งแต่ปี 1959 เป็นต้นมา เกิดน้ำท่วมทั่วทั้งภูมิภาคถึง 19 ปี และเกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ถึง 18 ครั้ง
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดมี 8.47045 พันล้านลูกบิดเมตร ศักยภาพทางทฤษฎีในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำอยู่ที่ 464,000 กิโลวัตต์ โดยสามารถพัฒนาได้ 348,000 กิโลวัตต์ และมีการผลิตไฟฟ้าต่อปี 960 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง
ทรัพยากรที่ดิน
ในปี 2019 อำเภอหวงกังมีพื้นที่เพาะปลูก 448,240 เฮกตาร์ ซึ่งรวมถึงพื้นที่นาข้าว 328,300 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
แหล่งแร่หวงกังมีแร่ธาตุ 46 ชนิด กระจายอยู่ในแหล่งแร่ 249 แห่ง ปริมาณสำรองแร่ฟอสเฟตมีทั้งหมด 22.186 ล้านตัน (ส่วนใหญ่มาจากแหล่งแร่หวงเหม่ยและอู๋เสวี่ย) และแร่ฟลูออไรต์มีมากกว่า 2.6 ล้านตัน (ส่วนใหญ่มาจากแหล่งแร่หงอัน) แม่น้ำทั้งห้าสายมีทรายสีเหลืองประมาณ 100 ล้านตัน ซึ่งเป็นแหล่งทรายสีเหลืองที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณแม่น้ำแยงซีตอนกลางและตอนล่าง แร่โลหะที่พบได้แก่ เหล็ก ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี ทองคำ และเงิน
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองหวงกังมีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 61 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 177,600 เฮกตาร์ (10.2% ของพื้นที่เมือง) เป็นแหล่งอาศัยของพืชป่า 1,487 ชนิด และสัตว์ป่า 634 ชนิด ทำให้เป็นแหล่งเก็บรักษาพันธุกรรมทางชีวภาพที่ดีที่สุดในภาคกลางของจีน พื้นที่ป่าปกคลุม 32.4% โดยมีพืชไม้ 575 ชนิด รวมถึงพืชหายาก 41 ชนิด
ทรัพยากรความร้อนใต้พิภพ
หวงกังมีแหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพที่อุดมสมบูรณ์ โดยมีการค้นพบแหล่งพลังงาน 10 แห่ง ณ ปี 2024 แหล่งสำคัญ ได้แก่ ถังเหอในอิงซาน และซานลี่เตียนในลั่วเทียน ซึ่งมีปริมาณสำรองที่สามารถพัฒนาได้ประมาณ 11.02 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 5,882,719 คน ลดลง 4.53% จาก 6,162,069 คน ในปี 2553 และคาดการณ์ว่า ณ สิ้นปี 2568 ประชากรประจำถิ่นจะเพิ่มขึ้นเป็น 5.75 ล้านคน โดยเป็นประชากรในเมือง 3.0429 ล้านคน และในชนบท 2.7071 ล้านคน คิดเป็นอัตราการเป็นเมือง 52.92%
กลุ่มชาติพันธุ์
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น โดยมีชนกลุ่มน้อยอีก 45 กลุ่ม เจ็ดกลุ่ม ได้แก่ ตูเจีย จ้วง ฮุย เหมียว คาซัค หลี่ และตู แต่ละกลุ่มมีสมาชิกมากกว่า 200 คน
ศาสนา
ศาสนาหลักๆ ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คริสต์ศาสนา คาทอลิก และอิสลาม ณ ปี 2016 มีองค์กรทางศาสนา 20 แห่ง นักบวชที่จดทะเบียน 807 คน และสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา 538 แห่ง วัดอู่จูในอำเภอหวงเหม่ย ซึ่งมีชื่อเสียงมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง เป็นที่รู้จักในฐานะ "ศาลบรรพบุรุษแห่งโลก"
การเมือง
เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลประชาชนเทศบาลนครหวงกัง ซึ่งตั้งอยู่ในเขตหวงโจว ดูแลหน่วยงานระดับอำเภอสิบแห่งและเขตการจัดการพิเศษหลายแห่ง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 321.665 พันล้านหยวน (ประมาณ 44.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% โดยภาคอุตสาหกรรมหลักเพิ่มขึ้น 60.648 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภาคอุตสาหกรรมรองเพิ่มขึ้น 106.279 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และภาคอุตสาหกรรมที่สามเพิ่มขึ้น 154.738 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 330.359 พันล้านหยวน (ประมาณ 45.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% โดยภาคอุตสาหกรรมหลักเพิ่มขึ้น 57.944 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภาคอุตสาหกรรมรองเพิ่มขึ้น 106.752 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และภาคอุตสาหกรรมที่สามเพิ่มขึ้น 165.663 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โครงสร้างเปลี่ยนไปเป็น 17.5:32.3:50.2
ในปี 2024 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 3.3% ในโครงการ 2,762 โครงการ รวมมูลค่า 412.166 พันล้านหยวน (ประมาณ 57.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณอยู่ที่ 18.803 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% การใช้จ่ายเพื่อการดำรงชีพอยู่ที่ 59.4 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.25 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) หรือ 83.0% ของงบประมาณ
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 มูลค่าผลผลิตทางการเกษตรอยู่ที่ 105.407 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 2.7518 ล้านตัน จาก 5.949 ล้านหมู่ ผลผลิตปศุสัตว์อยู่ที่ 22.845 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีการชำแหละสุกร 5.0397 ล้านตัว
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มีวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 1,806 แห่ง โดยมีมูลค่าเพิ่มเพิ่มขึ้น 7.1% ภาคการผลิตเติบโต 8.7% ภาคเหมืองแร่ 2.5% ภาคพลังงานและสาธารณูปโภคลดลง 4.3% ส่วนภาคก่อสร้างมี 998 แห่ง โดยมีมูลค่าผลผลิต 82.495 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 16.3%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกอยู่ที่ 172.712 พันล้านหยวน (ประมาณ 24.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) การค้าต่างประเทศอยู่ที่ 15.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 12.1% การลงทุนจากต่างประเทศตามสัญญาอยู่ที่ 90.37 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1189.16% เงินฝากธนาคารอยู่ที่ 663.283 พันล้านหยวน (ประมาณ 92.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้อยู่ที่ 411.099 พันล้านหยวน (ประมาณ 57.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 14.419 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
การศึกษา
ในปี 2025 เมืองหวงกังมีโรงเรียน 1,940 แห่ง มีนักเรียน 1.0197 ล้านคน ประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 977 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 629 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 239 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 62 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 17 แห่ง และมหาวิทยาลัย 4 แห่ง รวมถึงมหาวิทยาลัยครูหวงกัง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคอยู่ที่ 48.12 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 14.6% ของ GDP เมืองนี้มีสถาบันวิจัยระดับจังหวัด 6 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 3 แห่ง และสิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาต 4,337 ฉบับ
วัฒนธรรม
เมืองหวงกังมีศูนย์ศิลปะมวลชน 12 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 12 แห่งที่มีหนังสือ 6.597 ล้านเล่ม และพิพิธภัณฑ์ 21 แห่งที่มีของสะสม 170,500 ชิ้น การครอบคลุมทางวิทยุอยู่ที่ 99.74% และโทรทัศน์อยู่ที่ 99.69%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2025 เมืองหวงกังมีสถานพยาบาล 4,177 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 101 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 41,543 คน และเตียงผู้ป่วย 47,947 เตียง
กีฬา
ในปี 2024 การแข่งขันวิ่งมาราธอนหวงกังและซีรีส์การแข่งขันวิ่งบนเทือกเขาต้าเป่ยกลายเป็นรายการแข่งขันระดับภูมิภาคที่มีอิทธิพล นักกีฬาคว้าเหรียญทอง 59 เหรียญ และเหรียญรางวัลรวม 158 เหรียญในการแข่งขันระดับจังหวัด
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 67,400 ตำแหน่ง ระบบประกันบำนาญครอบคลุมพนักงานในเมือง 1.1268 ล้านคน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 3.5722 ล้านคน ระบบประกันสุขภาพครอบคลุม 5.1782 ล้านคน เงินช่วยเหลือทางสังคมจำนวน 1.68 พันล้านหยวน (ประมาณ 233 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ถูกแจกจ่ายให้กับผู้รับเงินค่าครองชีพขั้นต่ำ 172,100 คน และผู้รับเงินช่วยเหลือพิเศษ 53,400 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองหวงกังมีการคมนาคมสะดวก โดยมีแม่น้ำแยงซี สนามบิน 3 แห่ง (หวู่ฮั่นเทียนเหอ จิ่วเจียง และเอ๋อโจวฮวาหู) ทางรถไฟ 7 สาย รวมถึงสายปักกิ่ง-เกาลูน สะพานข้ามแม่น้ำแยงซี 7 แห่ง และทางด่วน 8 แห่ง
ทางหลวง
ณ สิ้นปี 2024 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 35,300 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 798.7 กิโลเมตร และสะพาน 6,642 แห่ง ปริมาณการขนส่งสินค้าอยู่ที่ 236.3221 ล้านตัน
ทางรถไฟ
ในเดือนเมษายน ปี 2022 ทางรถไฟความเร็วสูงสายหวงโจว-หวงเหมยได้เปิดให้บริการ ทำให้เขตภูเขาต้าเป่ยมีบริการรถไฟความเร็วสูง และภายในปี 2023 ได้มีการเพิ่มเส้นทางรถไฟใหม่เป็นระยะทาง 20.7 กิโลเมตร
การบิน
ในเดือนกรกฎาคม ปี 2024 สินค้า "ที่ผลิตใน Huanggang" ชิ้นแรกได้บินตรงไปยังชิคาโกผ่านเที่ยวบิน Huahu ซึ่งถือเป็นการดำเนินการอย่างเป็นทางการของสถานีขนส่งสินค้า Huanggang International Airport Ezhou Huahu
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ภาพรวม
ด้วยประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,000 ปี Huanggang ได้ผลิตพระสังฆราชชาวพุทธ Chan Daoxin, Hongren และ Huineng; Bi Sheng (การพิมพ์แบบเคลื่อนย้ายได้); Li Shizhen (ผู้เขียนบทสรุปของ Materia Medica); นักธรณีวิทยา หลี่ ซื่อกวง; กวีเหวิน Yiduo; นักปรัชญา Xiong Shili; และ Wang Ya'nan (ผู้แปล Das Kapital)
ภาษาฮวงกัง
การจัดประเภททางภาษาศาสตร์ของภาษาหวงกังยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ จ้าวหยวนเหรินจัดกลุ่มภาษาหวงกังไว้กับภาษาเสี่ยวกันในชื่อ "ภาษาฉู่" หยวนเจียฮวาจัดอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ ส่วนแผนที่ภาษาของจีนจัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางเจียงฮวาย (กลุ่มย่อยหวงเซียว)
อาหาร
อาหารขึ้นชื่อได้แก่ ขนมกรอบน้ำตาลอู่เสวี่ย (ว่ากันว่าช่วยบรรเทาอาการไอ), หมูตงป๋อหวงโจว (คิดค้นโดยซู่ซือระหว่างถูกเนรเทศไปหวงโจว), ขนมเส้าเหมยหวงโจว, ขนมตวนเฟิง "อุ้งเท้าสุนัข", เต้าหู้ไข่ปูซีสุ่ย, ผงรากบัวเก้ารูซีสุ่ย (สินค้าบรรณาการตั้งแต่สมัยหมิง-ชิง), ก๋วยเตี๋ยวเปรี้ยวฉีชุน (หมักแบบดั้งเดิมกว่า 200 ปี), หม้อแขวนหลัวเทียนต้าเป่ย และเค้กเนื้อมาเฉิง
ศุลกากร
การแข่งเรือมังกรในช่วงเทศกาลเรือมังกรเป็นประเพณีที่มีมายาวนานในอำเภอหวงเหม่ย ส่วนงานเทศกาลวัดซวงเฟิงซานจัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงท่านเต๋าซิน ปรมาจารย์นิกายฉาน ในวันที่สามของเดือนสามตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งท่านได้แจกขนมข้าวเหนียวผักกาดเพื่อป้องกันโรคระบาดในฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งเป็นประเพณีที่ยังคงปฏิบัติกันมาจนถึงปัจจุบัน
ศิลปะ
ประเภทการแสดงละครพื้นบ้าน ได้แก่ งิ้วหวงเหมย งิ้วฉู่ งิ้วฮั่น งิ้วเก็บชา และงิ้วตงฉาง (ซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ) งานหัตถกรรมพื้นบ้าน ได้แก่ การปักครอสติชหวงเหมย การปักผ้าหงอัน การห่อดอกไม้หยิงซาน และเครื่องปั้นดินเผาฉีชุนกวนเหยา
สัญลักษณ์ประจำเมือง
ต้นไม้ในเมือง: ต้นเซลโคว่าและต้นแปะก๊วย ดอกไม้ในเมือง: ดอกบ๊วยและดอกอะซาเลีย
จุดชมวิว
ภาพรวม
ณ สิ้นปี 2022 หวงกังมีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A 1 แห่ง ระดับ 4A 23 แห่ง และพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A รวม 101 แห่ง รวมถึงอุทยานธรณีโลกเทือกเขาต้าเป่ยหวงกัง มณฑลหูเป่ย
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติทะเลสาบอี้อ้าย ซึ่งตั้งชื่อตามบันทึกศาลาอี้อ้ายของซู่ตงโป ตั้งอยู่ใจกลางเมือง พื้นที่ทัศนียภาพเทือกเขาเทียนถางจ้ายในหลัวเทียนครอบคลุมพื้นที่ 42.8 ตารางกิโลเมตร มียอดเขาสูงถึง 1,729 เมตร พื้นที่ทัศนียภาพยอดเขาหลักต้าเป่ยในอิงซานมีป่าดึกดำบรรพ์และสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติเจ็ดแห่ง โบดาวเฟิงในหลัวเทียน ที่ความสูง 1,404 เมตร อนุรักษ์โบราณสถานสมัยราชวงศ์เว่ยจินและหมิง หน้าผาแดงตงโป ซึ่งเป็นหน่วยอนุรักษ์โบราณสถานสำคัญระดับชาติ เป็นแรงบันดาลใจให้ซู่ซือแต่งบทกวีที่มีชื่อเสียง เถาฮวาฉงในอิงซานสูงถึง 1,698.7 เมตร เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองของเทือกเขาต้าเป่ย ภูเขาซานเจียวในซีสุ่ยมี 28 ยอดเขาและสถานที่ท่องเที่ยว 156 แห่ง
การแลกเปลี่ยนภายนอก
เมืองพี่เมืองน้อง ได้แก่ ปิอาเซชนอ ประเทศโปแลนด์ (2010); อิมุส ประเทศฟิลิปปินส์ (2012); คานนาแลนด์ ประเทศแอฟริกาใต้ (2014); ยอร์บา ลินดา สหรัฐอเมริกา (กับอำเภอหงอัน, 2014); โอซิเยก ประเทศโครเอเชีย (2018); เวสต์แลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ (2018); บาเมนดา ประเทศแคเมรูน (กับอำเภอหงอัน, 2019); และเหวยฟาง ประเทศจีน (2020)
บุคคลสำคัญ
เมืองหวงกังเป็นแหล่งกำเนิดของพระสังฆราชนิกายฉานหลายท่าน เช่น ต้าซิน หงเหริน และฮุยเหนิง รวมถึงปี้เซิง ผู้ประดิษฐ์การพิมพ์แบบตัวอักษรเคลื่อนที่ หลี่ซือเจิ้น ผู้เขียนตำราเภสัชวิทยา หลี่ซือกวง นักธรณีวิทยา เหวินอี้ตั๋ว กวี และซงซือหลี่ นักปรัชญา เป็นต้น
เกียรติยศและตำแหน่ง
อำเภอหวงกังได้รับรางวัลมากมาย อาทิ เมืองสุขภาพแห่งชาติ เมืองการเขียนพู่กันจีน เมืองสวนแห่งชาติ และเมืองต้นแบบระดับชาติที่ได้รับการสนับสนุนสองด้าน ในเดือนเมษายน ปี 2025 อำเภอหวงกังได้รับรางวัล "เมืองต้นแบบระดับชาติที่ได้รับการสนับสนุนสองด้าน (อำเภอ)" อีกครั้ง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม