จิงเหมิน
จิงเหมิน (Jingmen) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ประตูเมืองจิงชู" ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลหูเป่ย เป็นเมืองระดับจังหวัด ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 111°51'–113°29' ตะวันออก และละติจูด 30°32'–31°36' เหนือ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 12,400 ตารางกิโลเมตร
จิงเหมิน
จิงเหมิน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ประตูสู่จิงชู" ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลหูเป่ย เป็นเมืองระดับจังหวัด ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 111°51'–113°29' ตะวันออก และละติจูด 30°32'–31°36' เหนือ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 12,400 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนเมษายน 2569 จิงเหมินบริหารจัดการ 1 อำเภอ 2 เขต และ 2 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ 2.5343 ล้านคน ภาษาถิ่นแบ่งออกเป็นสองประเภท ได้แก่ ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ และภาษาจีนกลางเหนือ จิงเหมินมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 16.7°C และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 961.8 มิลลิเมตร ภูมิประเทศของเมืองจิงเหมินสูงชันทางสามด้าน (ตะวันออก ตะวันตก และเหนือ) และต่ำในตอนกลางและตอนใต้ ก่อให้เกิดแอ่งที่ทอดยาวไปทางใต้ มีหุบเขาเตี้ยๆ เนินเขา และพื้นที่ราบลุ่มที่มีทะเลสาบ จิงเหมินเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในมณฑลหูเป่ย เป็นฐานอุตสาหกรรมพลังงานและเคมีที่สำคัญของประเทศ และเป็นเมืองต้นแบบเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับชาติ มีเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคระดับชาติหนึ่งแห่ง และอุตสาหกรรมหลักห้าประเภท ได้แก่ การผลิตอุปกรณ์ การใช้ประโยชน์และการผลิตซ้ำทรัพยากรหมุนเวียน ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ พลังงานใหม่และวัสดุใหม่ และอุตสาหกรรมสุขภาพ จิงเหมินมีมรดกทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง โดยเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมฉู่เจียหลิง ซึ่งเป็นอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุดในลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนกลาง และเหลาไหลจื่อ หนึ่งในผู้ก่อตั้งลัทธิเต๋า เอกสารก๋วยเตียนฉู่ ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อประวัติศาสตร์ทางปัญญาของจีนโบราณ ถูกขุดพบที่นี่ เมืองนี้เป็นที่ตั้งของสุสานหมิงเซียน ซึ่งเป็นมรดกโลกของยูเนสโกและสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตจิงเหมินมีมูลค่า 260.226 พันล้านหยวน (ประมาณ 36.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ที่มาของชื่อ
ที่ปลายสุดทางใต้ของเทือกเขาจิงซาน มีภูเขาลูกหนึ่งซึ่ง "ยอดเขาตั้งตระหง่านหันหน้าเข้าหากัน โดยส่วนบนเปิดโล่งและส่วนล่างปิดทึบ มีรูปร่างคล้ายประตู" คล้ายกับประตูของจิงซาน จึงได้ชื่อว่าภูเขาจิงเหมิน และชื่อสถานที่จิงเหมินก็มาจากภูเขาลูกนี้
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
จิงเหมินมีประวัติศาสตร์ยาวนานย้อนกลับไปถึงยุคหินใหม่ เมื่อผู้คนตั้งถิ่นฐานตามระบบแม่น้ำฮั่น ทะเลสาบฉางหู และแม่น้ำจางเหอ ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและชาง (ประมาณศตวรรษที่ 21-11 ก่อนคริสต์ศักราช) จิงเหมินเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคจิงโจว ประมาณศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราช ลูกหลานของกษัตริย์หวู่ติ้งแห่งราชวงศ์ชางได้ก่อตั้งรัฐฉวนขึ้นบนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำฮั่น (ปัจจุบันคือเมืองหม่าเหลียง อำเภอซาหยาง) ซึ่งถือเป็น "อำเภอแรกในจีนโบราณ" ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงคราม ชาวฉู่ได้ขยายอำนาจลงใต้ จนในที่สุดก็พิชิตรัฐรันและฉวนได้ ในสมัยกษัตริย์เหวินแห่งฉู่ (689 ก่อนคริสต์ศักราช) เมืองหลวงของฉู่ได้ถูกสถาปนาขึ้นที่อิง (ปัจจุบันคือเมืองจี่หนาน อำเภอเจียงหลิง) ทำให้จิงเหมินเป็นเมืองชานเมืองใกล้เคียงกับเมืองหลวงอิง โดยมีจงเซียงเป็นเมืองหลวงรอง
ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 278 ก่อนคริสต์ศักราช แม่ทัพไป่ฉีแห่งราชวงศ์ฉินได้ยึดเมืองอิงและก่อตั้งมณฑลหนานจุน พร้อมทั้งตั้งอำเภอตังหยางขึ้นในบริเวณจิงเหมินทางใต้ในปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้มีการก่อตั้งอำเภอเปียนขึ้นในบริเวณจิงเหมินทางเหนือ และอำเภอตังหยางถูกจัดวางไว้ในชานเมืองทางใต้ หวังหมังได้ยกระดับอำเภอเปียนเป็นมณฑลหนานซุน ราชวงศ์จินตะวันออกได้ก่อตั้งมณฑลหวู่หนิงขึ้นที่อำเภอเปียน ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ มณฑลฉางหนิงได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหย่งหนิง
สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน
ในปี ค.ศ. 805 จักรพรรดิเต๋อจงแห่งราชวงศ์ถังได้ก่อตั้งอำเภอจิงเหมินขึ้นโดยแบ่งอำเภอฉางหลิน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อจิงเหมิน ในปี ค.ศ. 940 ราชวงศ์จินตอนปลายได้ก่อตั้งเขตทหารจิงเหมินขึ้น ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 972) ทั้งอำเภอตังหยางและเขตทหารจิงเหมินได้รับการก่อตั้งขึ้นใหม่ ในปี ค.ศ. 1277 ราชวงศ์หยวนได้ยกระดับเขตทหารจิงเหมินขึ้นเป็นอำเภอจิงเหมิน
สมัยหมิง-ชิง
ในปี ค.ศ. 1376 ราชวงศ์หมิงได้ลดฐานะมณฑลจิงเหมินลงเหลือเพียงอำเภอจิงเหมิน ในปี ค.ศ. 1531 จิงเหมินถูกโอนไปอยู่ในเขตปกครองเฉิงเทียน (ปัจจุบันคือจงเซียง) และในปี ค.ศ. 1791 ราชวงศ์ชิงได้ยกฐานะจิงเหมินขึ้นเป็นมณฑลที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลหูเป่ย โดยดูแลอำเภอตังหยางและหยวนอัน
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1912 เขตปกครองโดยตรงของจิงเหมินถูกลดสถานะเป็นอำเภอจิงเหมินภายใต้การปกครองของเขตเซียงหยาง และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949 จิงเหมินก็ได้รับการปลดปล่อย
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน จิงเหมินยังคงเป็นอำเภอ ในปี 1979 อำเภอจิงเหมินเดิมถูกแบ่งออกเป็นเมืองจิงเหมินและอำเภอจิงเหมิน ในปี 1983 ทั้งสองอำเภอถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นเมืองจิงเหมินระดับจังหวัด โดยมีการจัดตั้งเขตตงเป่าและเขตซาหยางขึ้น ในปี 1996 อำเภอจิงซานและเมืองจงเซียงถูกโอนมาอยู่ภายใต้การปกครองของจิงเหมิน ในปี 2001 ได้มีการจัดตั้งเขตตู้เต่าขึ้น ในปี 2016 เขตเทคโนโลยีขั้นสูงจิงเหมินและเขตตู้เต่าได้เริ่มดำเนินการพัฒนาแบบบูรณาการ ในปี 2018 อำเภอจิงซานถูกยุบและแทนที่ด้วยเมืองจิงซานระดับอำเภอ
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองจิงเหมินตั้งอยู่ใจกลางมณฑลหูเป่ย ในพื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือของมณฑลหูเป่ย บริเวณเชิงเขาทางใต้ของภูเขาต้าหง ภายในลุ่มแม่น้ำฮั่น มีขนาดพื้นที่ตั้งแต่ 111°51' ถึง 113°29' ตะวันออก และ 30°32' ถึง 31°36' เหนือ โดยมีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตกสูงสุด 155 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 131 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 12,400 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 6.67% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลหูเป่ย
ภูมิอากาศ
เมืองจิงเหมินมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยรายปี 16.7 องศาเซลเซียส และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปี 961.8 มิลลิเมตร ปริมาณน้ำฝนส่วนใหญ่ตกในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน (60%–70% ของปริมาณน้ำฝนรวมทั้งปี) ในปี 2023 อุณหภูมิเฉลี่ยสูงเป็นประวัติการณ์ที่ 17.7 องศาเซลเซียส โดยมีปริมาณน้ำฝนรายปี 825.8 มิลลิเมตร ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยหลายปีถึง 14.1%
ธรณีวิทยา
พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจงเซียงและจิงซานมีลักษณะเป็นภูเขาที่เกิดจากการพับตัวของรอยเลื่อน ประกอบด้วยหินคาร์บอเนตและหินตะกอนยุคพาลีโอโซอิกและเมโซโซอิก ส่วนพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอตงเป่าส่วนใหญ่ประกอบด้วยหินปูนยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสสิก ขณะที่พื้นที่ตอนกลางและตอนใต้ตามแนวแม่น้ำฮั่นตั้งอยู่ในแอ่งทรุดตัวยุคซีโนโซอิก
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศประกอบด้วยภูเขาเตี้ย เนินเขา สันเขา และที่ราบทะเลสาบ จุดที่สูงที่สุดคือ จายกงหยาน ในเมืองเค่อเตียน อำเภอจงเซียง สูง 1,050 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือพื้นทะเลสาบฉางหู ในอำเภอซาหยาง และพื้นแม่น้ำที่ปานเจียหวัน เมืองหย่งหลง อำเภอจิงซาน สูง 27 เมตร
อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ
แม่น้ำฮัน ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในดินแดนแห่งนี้ ไหลจากเหนือจรดใต้เป็นระยะทาง 154 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำ 9,362 ตารางกิโลเมตร (76% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง) เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 756 แห่ง (ขนาดใหญ่ 7 แห่ง ขนาดกลาง 31 แห่ง และขนาดเล็ก 718 แห่ง) ประตูระบายน้ำ 797 แห่ง และสถานีสูบน้ำ 741 แห่ง ความจุในการกักเก็บและผันน้ำรวมทั้งหมดอยู่ที่ 5.3 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ดิน
ดินในเขตจิงเหมินเป็นดินสีเหลืองน้ำตาล ดินของเมืองนี้แบ่งออกเป็น 5 ประเภทหลัก ได้แก่ ดินนา ดินสีเหลืองน้ำตาล ดินสีม่วง ดินหินปูน และดินตะกอน โดย 4 ประเภทแรกคิดเป็นสัดส่วนมากกว่า 96% ของพื้นที่ทั้งหมด เนินเขาทางเหนือประกอบด้วยดินสีม่วงและหินทรายเป็นหลัก ในขณะที่ที่ราบทางใต้มีดินตะกอนเป็นส่วนใหญ่
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดโดยเฉลี่ยหลายปีมีจำนวน 4.182 พันล้านลูกบิดเมตร โดยแบ่งเป็นน้ำผิวดิน 4.0752 พันล้านลูกบิดเมตร และน้ำบาดาล 1.48981 พันล้านลูกบิดเมตร ค่าสัมประสิทธิ์การผลิตน้ำโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 0.189
ทรัพยากรที่ดิน
จากข้อมูลการสำรวจที่ดินปี 2023 พื้นที่ทั้งหมดมีจำนวน 1,233,951.35 เฮกตาร์ ซึ่งประกอบด้วยพื้นที่เพาะปลูก 496,484.64 เฮกตาร์ พื้นที่ป่า 418,352.26 เฮกตาร์ พื้นที่เมืองและอุตสาหกรรม 103,263.21 เฮกตาร์ และพื้นที่น้ำ 156,014.86 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
มีการระบุชนิดแร่ธาตุมากกว่า 50 ชนิด รวมถึงหินฟอสเฟต (577.658 ล้านตัน อันดับ 3 ของจังหวัด) ยิปซัม (1,413.801 ล้านตัน อันดับ 1 ของจังหวัด) และหินปูนเกรดซีเมนต์ (1,410.967 ล้านตัน อันดับ 1 ของจังหวัด) นอกจากนี้ยังพบแหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพใน 4 แห่ง โดยมีอุณหภูมิน้ำอยู่ระหว่าง 26°C ถึง 60°C
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองนี้มีสัตว์ป่าบนบกมากกว่า 300 ชนิด รวมถึงนกมากกว่า 200 ชนิด สัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ นกเป็ดน้ำจีน (ชั้นที่ 1) และไก่ฟ้าทอง (ชั้นที่ 2) พื้นที่ป่าปกคลุม 29.47% คิดเป็นพื้นที่ป่า 545.43 ล้านหมู่ พืชมีท่อลำเลียงประกอบด้วย 186 วงศ์ 927 สกุล และ 2,323 ชนิด รวมถึงพืชหายากและใกล้สูญพันธุ์ที่ได้รับการคุ้มครอง 53 ชนิด
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2569 เขตปกครองจิงเหมินประกอบด้วยอำเภอซาหยาง เมืองจิงซาน เมืองจงเซียง เขตตงเป่า และเขตตู้เต่า (เขตเทคโนโลยีขั้นสูงจิงเหมิน) รวมถึงเขตพัฒนาอีกสองแห่ง ได้แก่ เขตใหม่จางเหอ และเขตบริหารจัดการฉู่เจียหลิง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ 142 ถนนเซียงซาน เขตตู้เต่า
การเมือง
การปกครองทางการเมืองเป็นไปตามโครงสร้างมาตรฐานของเมืองระดับมณฑลของจีน ซึ่งประกอบด้วยสภาประชาชนประจำเมือง รัฐบาล และสภาที่ปรึกษาทางการเมือง
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2020 ประชากรที่อาศัยอยู่มีจำนวน 2,597,927 คน โดยเป็นชาย 50.70% และหญิง 49.30% ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อาศัยอยู่จะเพิ่มขึ้นเป็น 2.5343 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 63.32% อัตราการเกิดอยู่ที่ 3.78 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 7.31 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -3.53 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
เมืองจิงเหมินมีกลุ่มชาติพันธุ์ชนกลุ่มน้อย 37 กลุ่ม รวมประชากรประมาณ 16,300 คน ซึ่งรวมถึงตำบลชาติพันธุ์หนึ่งแห่ง (ตำบลจิ่วหลี่ฮุย ในเมืองจงเซียง) และหมู่บ้านชาติพันธุ์หนึ่งแห่ง (หมู่บ้านซานเซี่ยทูเจีย ในเมืองซาหยาง)
ภาษา
ภาษาถิ่นแบ่งออกเป็นสองประเภทหลัก ได้แก่ ภาษาจีนกลางทางตะวันตกเฉียงใต้ (เช่น ซาหยาง จิงซาน ตงเป่า ตั่วเต่า และฉู่เจียหลิง) และภาษาจีนกลางทางเหนือ (ส่วนใหญ่คือ จงเซียง)
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาหลักในซาหยาง ได้แก่ อิสลาม คาทอลิก โปรเตสแตนต์ ลัทธิเต๋า และพุทธศาสนา ศาสนาอิสลามเข้ามาในซาหยางในปี 1889 ศาสนาคาทอลิกเข้ามาในช่วงปี 1661-1663 โดยมิชชันนารีเยซูอิตชาวฝรั่งเศส ศาสนาโปรเตสแตนต์เข้ามาในปลายราชวงศ์ชิงโดยผ่านสามนิกาย ศาสนาเต๋ามีบันทึกเก่าแก่ที่สุดในสมัยราชวงศ์เหลียง (ค.ศ. 503-557) วัดพุทธที่เก่าแก่ที่สุดในซาหยางคือวัดจุนเซิง ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 402
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 260.226 พันล้านหยวน (36.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีส่วนสนับสนุน 35.136 พันล้านหยวน (4.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภาคอุตสาหกรรมรอง 102.899 พันล้านหยวน (14.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และภาคอุตสาหกรรมที่สาม 122.192 พันล้านหยวน (17.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) GDP ต่อหัวอยู่ที่ 102,350 หยวน (14,215 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 14.531 พันล้านหยวน (2.02 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้สุทธิต่อหัวของประชากรในเมืองอยู่ที่ 47,833 หยวน (6,643 ดอลลาร์สหรัฐ) และของประชากรในชนบทอยู่ที่ 29,026 หยวน (4,031 ดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
ภาคเกษตรกรรมกำลังเฟื่องฟู ด้วยโครงการ "ห้าหนึ่ง" (ข้าว น้ำมัน กุ้งแห้ง หมู และดอกไม้) ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางการเกษตรแตะระดับ 38.566 พันล้านหยวน (5.36 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.9% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 2.9711 ล้านตัน และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 562,200 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
เมืองจิงเหมินเป็นฐานพลังงานและเคมีภัณฑ์ที่สำคัญของประเทศ โดยอยู่ในอันดับที่ 4 ของมณฑลหูเป่ยในด้านผลผลิตทางอุตสาหกรรม ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมรวมอยู่ที่ 91.437 พันล้านหยวน (12.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.1% โดยมีวิสาหกิจขนาดใหญ่ 1,056 แห่ง และมูลค่าเพิ่มด้านการก่อสร้างอยู่ที่ 11.683 พันล้านหยวน (1.62 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 23.745 พันล้านหยวน (3.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) การขนส่งและบริการไปรษณีย์ 13.805 พันล้านหยวน (1.92 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ที่พักและอาหาร 6.772 พันล้านหยวน (940 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) การเงิน 9.303 พันล้านหยวน (1.29 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) อสังหาริมทรัพย์ 9.964 พันล้านหยวน (1.38 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 113.919 พันล้านหยวน (15.82 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกอยู่ที่ 24.83 พันล้านหยวน (3.45 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 402.906 พันล้านหยวน (55.96 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่อ 245.136 พันล้านหยวน (34.05 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 9.698 พันล้านหยวน (1.35 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) นักท่องเที่ยวภายในประเทศมีจำนวน 54.2969 ล้านคน โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยว 33.415 พันล้านหยวน (4.64 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เขตเทคโนโลยีขั้นสูงจิงเหมิน ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมือง ได้รับการยกระดับเป็นเขตพัฒนาอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงระดับชาติในปี 2556 ครอบคลุมพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร ตั้งแต่ปี 2559 เป็นต้นมา ได้ดำเนินการพัฒนาแบบบูรณาการร่วมกับเขตตู้เต่า อุตสาหกรรมหลัก 5 ด้าน ได้แก่ การผลิตอุปกรณ์ การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรหมุนเวียน ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ พลังงานและวัสดุใหม่ และอุตสาหกรรมด้านสุขภาพ บริษัทสำคัญๆ ได้แก่ AVIC, GEM และ EVE Energy
กิจการสังคม
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองจิงเหมินมีโรงเรียนทุกประเภทจำนวน 592 แห่ง รวมถึงมหาวิทยาลัย 3 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 12 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาทั่วไป 131 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 139 แห่ง โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 4 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 303 แห่ง โดยมีนักเรียนลงทะเบียนเรียน 336,461 คน และครูประจำ 23,816 คน
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 2,096 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 60 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 22,424 คน (แพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 8,635 คน และพยาบาลวิชาชีพ 10,731 คน) และเตียงผู้ป่วย 20,840 เตียง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 มีโครงการวิทยาศาสตร์ 98 โครงการที่ดำเนินการอยู่ โดยมีสัญญาด้านเทคโนโลยี 2,467 ฉบับ มูลค่ารวม 22.584 พันล้านหยวน (3.14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีการให้สิทธิบัตร 3,086 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 533 รายการ มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคขนาดใหญ่สูงถึง 63.029 พันล้านหยวน (8.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 14.6%
วัฒนธรรม
เมืองจิงเหมินมีพิพิธภัณฑ์ 7 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่ง (หนังสือ 2.065 ล้านเล่ม) และศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง อัตราการเข้าถึงสื่อวิทยุและโทรทัศน์อยู่ที่ 100% และ 99.9% ตามลำดับ พิพิธภัณฑ์จิงเหมินซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1984 เปิดอาคารใหม่ขนาด 25,490 ตารางเมตรในปี 2023 ซึ่งจัดแสดงโบราณวัตถุมากกว่า 60,000 ชิ้น
กีฬา
ในปี 2025 จิงเหมินคว้าเหรียญรางวัล 784 รายการจากการแข่งขันกีฬาระดับจังหวัดและระดับสูงกว่าสำหรับเยาวชน (257 เหรียญทอง) จัดการแข่งขันกีฬาสาธารณะ 178 รายการ และสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกด้านกีฬาสาธารณะใหม่ 27 แห่ง
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2025 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานของพนักงานในเมืองจำนวน 812,800 คน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทจำนวน 1.1871 ล้านคน เมืองนี้มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 91 แห่ง โดยมีเตียงรวม 15,209 เตียง
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 น้ำผิวดิน 95.5% เป็นไปตามมาตรฐานระดับ III หรือดีกว่า แหล่งน้ำดื่มส่วนกลางปฏิบัติตามมาตรฐาน 100% ความเข้มข้นเฉลี่ยของ PM2.5 อยู่ที่ 41.5 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ลดลง 4.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองจิงเหมินเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าและโลจิสติกส์ที่สำคัญในภาคกลางของจีน โดยมีทางรถไฟ 4 สายและทางด่วน 4 สายตัดผ่าน ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนและทางน้ำอยู่ที่ 120.09 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 7.0%) และปริมาณผู้โดยสารอยู่ที่ 6.72 ล้านคน เมืองนี้มีรถยนต์ส่วนบุคคล 530,305 คัน
ทางหลวง
เครือข่ายทางหลวงประกอบด้วยทางด่วนเออร์กวง จ้าวซือ ซุยเยว่ และหูหรง ซึ่งก่อตัวเป็นโครงสร้าง "สามแนวตั้ง หนึ่งแนวนอน" เสริมด้วยถนนสายหลัก "แปดแนวตั้ง หกแนวนอน สองวงแหวน" ระยะทางรวมของทางหลวงทั้งหมดอยู่ที่ 16,732 กิโลเมตร
ทางรถไฟ
ทางรถไฟธรรมดา 4 สาย ได้แก่ เจียวหลิว ฉางจิง ฮ่าวจี้ และจิงซา ผ่านจิงเหมิน รวมระยะทางกว่า 420 กม. รถไฟจิงจิงเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 ทางรถไฟความเร็วสูง 2 สายอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ได้แก่ ส่วนหวู่ฮั่น-จิงเหมิน-อี้ชาง ของรถไฟความเร็วสูงหูหยูหรง และรถไฟความเร็วสูงสายเซียงหยาง-จิงเหมิน ของรถไฟความเร็วสูงหูหนาน ซึ่งตัดกันที่สถานีจิงเหมินซี สถานีสำคัญ ได้แก่ Jingmen, Jingmenxi, Shayangxi, Zhongxiang และ Jingshan
การบิน
ในปี 2017 เขตใหม่จางเหอได้กลายเป็นหนึ่งในเขตสาธิตอุตสาหกรรมการบินทั่วไปแบบครบวงจรแห่งแรกๆ ของประเทศจีน สนามบินจางเหอเป็นสนามบินทั่วไประดับ A1 แห่งเดียวของประเทศที่มีรันเวย์ 3 แห่ง (ทั้งบนบกและในน้ำ) มีวันทำการบินมากกว่า 300 วันต่อปี และมีน่านฟ้าควบคุมครอบคลุมพื้นที่ 2,665 ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้ยังทำหน้าที่เป็นฐานทดสอบการบินของเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบก AG600 อีกด้วย
การขนส่งทางน้ำ
เมืองจิงเหมินมีท่าเรือสำคัญระดับมณฑลสองแห่ง ได้แก่ จงเซียงและซาหยาง บนแม่น้ำฮั่น โดยมีท่าเทียบเรือขนาด 10,000 ตัน ในปี 2023 ปริมาณการขนส่งสินค้าผ่านท่าเรือสูงถึง 3.8275 ล้านตัน โดยมีตู้คอนเทนเนอร์ 9,829 TEU ระยะทางเดินเรือในแม่น้ำรวมทั้งสิ้น 458 กิโลเมตร
ระบบขนส่งสาธารณะ
ระบบการจัดการเดินรถโดยสารอัจฉริยะของจิงเหมิน บริหารจัดการเส้นทางรถโดยสาร 38 เส้นทาง และรถโดยสารกว่า 500 คัน ครอบคลุมพื้นที่ใจกลางเมืองทั้งหมด และกระจายไปยังเมืองชานเมืองภายในรัศมี 20 กิโลเมตร โดยมีรถโดยสารไฟฟ้าล้วน 105 คัน รถโดยสารไฟฟ้าไฮบริด 42 คัน และรถโดยสารที่ใช้ก๊าซธรรมชาติ 403 คัน
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
ภาพรวม
เมืองจิงเหมินมีมรดกทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง รวมถึงวัฒนธรรมฉู่เจียหลิง (อารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุดในลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนกลาง) วัฒนธรรมหมิง วัฒนธรรมฉู่ วัฒนธรรมเต๋า และวัฒนธรรมเกษตรกรรม เมืองนี้โดดเด่นด้วยอาหารท้องถิ่นที่หลากหลาย ดนตรีพื้นบ้าน งานหัตถกรรมดั้งเดิม และประเพณีต่างๆ สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ โบราณสถานฉู่เจียหลิง แผ่นจารึกฉู่กัวเตียน และสุสานหมิงเซียน
อาหาร
อาหารขึ้นชื่อของท้องถิ่น ได้แก่ เค้กแต่งงานจิงเหมิน (มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ปี 2020), เค้กไท่จี๋ของหยินจากอำเภอตงเป่า, ผักปานหลง (อาหารราชสำนักสมัยราชวงศ์หมิงจากจงเซียง), เค้กน้ำมันต้นหอมจากซาหยาง, ปลาม้วนตวนหลิน, ก๋วยเตี๋ยวเฉินจากอำเภอตู้เต่า, ข้าวสะพานจิงซาน (ผลิตภัณฑ์บ่งชี้ทางภูมิศาสตร์แห่งชาติ), ปูฉางหูซาหยาง และข้าวผัดมังกรจีซาน
ศุลกากร
ประเพณีที่โดดเด่น ได้แก่ งานวัดจี้ซาน (สืบเนื่องมาจากพิธีกรรมบูชาบรรพบุรุษของราชวงศ์ฉู่ในเมืองจี้ซาน เมืองซาหยาง) งานวัดเซนปูหยุน (วันที่ 3 ของเดือน 3 ตามปฏิทินจันทรคติ) ประเพณีไหว้พระจันทร์ "สัมผัสฤดูใบไม้ร่วง" ประเพณีการสร้างบ้าน "ขโมยและยกคาน" และประเพณีการแต่งงานที่เป็นเอกลักษณ์ "หญิงแต่งงาน ชายแต่งงาน" ในซุนเฉียว เมืองจิงซาน ซึ่งมีมาตั้งแต่ต้นราชวงศ์หมิง
ศิลปะ
ศิลปะดั้งเดิม ได้แก่ ดนตรีจักรพรรดิเซียนหลิง (สมัยราชวงศ์หมิง) เพลงทำงานของคนพายเรือแม่น้ำฮั่น เพลงคนกระทุ้งแม่น้ำฮั่น เพลงพื้นบ้านซาหยาง (ที่เกี่ยวข้องกับการทำเกษตรตามฤดูกาล) ดนตรีตีกลองไพโหลว "สิบประเภท" ดนตรีฆ้องและกลองซาหยาง "สิบชิ้น" การเป่าแตรเซียนจูซวน่าน (ด้วยเทคนิคการเป่าจมูกที่เป็นเอกลักษณ์) การเต้นรำพื้นบ้านแบบ "เล่าเรื่อง" จากจางเหอ การแสดงหุ่นเงาจูจางจากตงเป่า และงิ้วเหลียงซานตงเป่า (มากกว่า 150 เรื่อง)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
มีการระบุรายการต่างๆ มากมายในระดับชาติ ระดับจังหวัด และระดับเทศบาล รวมถึงงานหัตถกรรมอาหารดั้งเดิม ดนตรีพื้นบ้าน และศิลปะการแสดง เช่น เพลงของชาวแม่น้ำฮั่น และดนตรีฆ้องและกลองสิบชิ้นของชาวซาหยาง
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ แหล่งโบราณคดีฉู่เจียหลิง สุสานหมิงเซียน (มรดกโลกของยูเนสโก) และแหล่งขุดค้นแผ่นจารึกกัวเตียนชู
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ดอกไม้ประจำเมืองคือต้นอินทนิล (Lagerstroemia) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ดอกแดงร้อยวัน" เพราะออกดอกยาวนานตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงกันยายน นอกจากนี้ยังมีการปลูกดอกเบญจมาศอย่างแพร่หลาย โดยมีการจัดแสดงประจำปี ต้นโกลเดนเรน (Koelreuteria) เป็นไม้ประดับและไม้ริมถนนพื้นเมืองที่สำคัญ ต้นแดกซ์ขาวตู้เจี้ย (Fraxinus) เป็นพืชหายากที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติและพบได้เฉพาะในจิงเหมินเท่านั้น รู้จักกันในชื่อ "พืชฟอสซิลมีชีวิต"
จุดชมวิวและสถานที่ทางประวัติศาสตร์
ภาพรวม
ณ เดือนเมษายน 2567 เมืองจิงเหมินมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับชาติ 19 แห่ง เมืองนี้ได้รับรางวัลต่างๆ เช่น เมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองสวนแห่งชาติ และเมืองป่าแห่งชาติ สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติต้าหงซาน ทะเลดอกเรพซีดซาหยาง ("ทะเลดอกเรพซีดที่สวยที่สุดในจีน") จงเซียง ("เมืองอายุยืนที่สุดในโลก") และจิงซาน ("เมืองดูนกแห่งเอเชีย") โครงการท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ งานแสดงสวนจิงเหมิน หมู่บ้านโมโฉว ฐานร่มร่อนเซิงจิงซาน และชุมชนการบินเลิฟฟลายเออร์
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ สุสานหมิงเซียน (มรดกโลก) อุทยานโบราณสถานฉู่เจียหลิง และพื้นที่ทางวัฒนธรรมและธรรมชาติที่สวยงามต่างๆ
การแลกเปลี่ยนภายนอก
เมืองจิงเหมินรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องและโครงการแลกเปลี่ยนกับพันธมิตรทั้งในและต่างประเทศหลากหลายกลุ่ม
บุคคลที่มีชื่อเสียง
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับจิงเหมิน ได้แก่ เหลาไหลซี หนึ่งในผู้ก่อตั้งลัทธิเต๋า และบุคคลสำคัญทางวัฒนธรรมอื่นๆ จากยุครัฐฉู่
เกียรติยศที่สำคัญ
เมืองจิงเหมินได้รับการยอมรับให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองต้นแบบเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับชาติ เมืองป่าไม้ระดับชาติ เมืองสวนระดับชาติ และเมืองสุขภาพระดับชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม