ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองเซียงหยาง

เมืองเซียงหยาง

เมืองเซียงหยาง (Xiangyang City) ซึ่งเดิมชื่อเซียงฟาน (Xiangfan) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ในภูมิภาคหัวจง (Huazhong) ทางตอนกลางของประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูเป่ยตามแนวแม่น้ำฮั่นตอนกลาง และมีพรมแดนติดกับเมืองซุยโจว (Suizhou)

เมืองเซียงหยาง

เซียงหยาง หรือชื่อเดิม เซียงฟาน เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ในภูมิภาคหัวจงทางตอนกลางของประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูเป่ยตามแนวแม่น้ำฮั่นตอนกลาง มีพรมแดนติดกับซุยโจวทางทิศตะวันออก จิงเหมินและอี้ฉางทางทิศใต้ เขตป่าไม้เสินหนงเจียและซือหยานทางทิศตะวันตก และหนานหยาง (มณฑลเหอหนาน) ทางทิศเหนือ ณ ปี 2022 เมืองนี้บริหารจัดการเขตเทศบาล 3 แห่ง อำเภอ 3 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 3 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 19,700 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2023 มีประชากรที่ลงทะเบียน 5.8366 ล้านคน และประชากรที่อยู่อาศัย 5.2785 ล้านคน เซียงหยางได้ชื่อมาจากที่ตั้งอยู่ทางฝั่งที่แดดส่องถึงของแม่น้ำเซียง มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,800 ปี ในฐานะศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการทหารที่สำคัญ เมืองเก่าเป็นศูนย์กลางของเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศจีน เมืองเซียงหยางเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมฉู่ วัฒนธรรมฮั่น และวัฒนธรรมสามก๊ก มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน และตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของแม่น้ำฮั่น ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำแยงซี เมืองนี้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ เป็นศูนย์กลางระดับมณฑล และเป็นเมืองสำคัญในลุ่มแม่น้ำฮั่น ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคนี้สูงถึง 610.241 พันล้านหยวน (ประมาณ 84.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า

ที่มาของชื่อ

ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (202 ปีก่อนคริสตกาล) ได้มีการก่อตั้งอำเภอเซียงหยางขึ้น โดยตั้งชื่อตามที่ตั้งอยู่ทางฝั่งที่มีแดดส่องถึง (หยาง) ของแม่น้ำเซียง (ปัจจุบันคือเมืองหนานฉู่) ในเดือนธันวาคม 2010 เมืองนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเซียงหยางอย่างเป็นทางการ

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

ซากอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุดของเซียงหยางกระจุกตัวอยู่ทางฝั่งเหนือของแม่น้ำฮั่น รวมถึงแหล่งโบราณคดีสมัยหินเก่าที่จุนหยิงโป กงเจียโจว จินจี้จุ่ย และซานหวัน ซึ่งมีอายุประมาณ 100,000 ปี ในช่วงยุคหินใหม่เมื่อประมาณ 10,000 ปีก่อน บรรพบุรุษเริ่มขัดเครื่องมือหินและทำการเกษตรแบบถางและเผา มีการค้นพบแหล่งโบราณคดีสมัยหินใหม่กว่า 180 แห่งตามแม่น้ำฮั่น ในสมัยราชวงศ์เซี่ย พื้นที่นี้เป็นของมณฑลจิงและหยู ในสมัยราชวงศ์ชางและโจวตะวันตก มีการก่อตั้งรัฐบริวาร ได้แก่ ฉู่ เติ้ง รัว และหลัว ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันออก พื้นที่นี้เป็นดินแดนของฉู่ทั้งหมด ในปี 223 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินได้พิชิตฉู่

ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น และราชวงศ์เหนือและใต้

ในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลหนานจุนและหนานหยางจุน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก มีการก่อตั้งเมืองและอำเภอเซียงหยางขึ้น ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หลิวเปียวได้ย้ายการปกครองมาอยู่ที่เซียงหยาง ทำให้ที่นี่กลายเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและการทหารของแปดมณฑล ในสมัยสามก๊ก พื้นที่นี้เป็นของราชวงศ์เว่ย ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตกและตะวันออก และราชวงศ์ใต้ มีการปรับโครงสร้างการปกครองหลายครั้ง โดยเซียงหยางทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของเมืองหย่งโจว

ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง และห้าราชวงศ์

ในสมัยราชวงศ์สุ่ย พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเซียงหยาง ส่วนในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้อยู่ในเขตปกครองซานหนานตง โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่อำเภอเซียงหยาง ราชวงศ์ทั้งห้าส่วนใหญ่ยึดถือการแบ่งเขตตามแบบราชวงศ์ถัง

สมัยซ่งและหยวน

ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เมืองเซียงโจวอยู่ภายใต้การปกครองของเขตปกครองจิงซี ต่อมาในปี ค.ศ. 1119 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเซียงหยาง และในสมัยราชวงศ์หยวน เส้นทางเซียงหยางเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเจียงเป่ย มณฑลเหอหนาน

สมัยราชวงศ์หมิงและชิง

ในสมัยราชวงศ์หมิง พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองเซียงหยาง มณฑลหูกวง และในสมัยราชวงศ์ชิงก็ยังคงโครงสร้างอำเภอแบบเดิมไว้ภายใต้มณฑลหูเป่ยหลังจากปี 1664

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1912 เขตปกครองเซียงหยางถูกยุบเลิก และในปี ค.ศ. 1914 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองเซียงหยางขึ้น โดยดูแล 20 อำเภอ

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในปี 1949 เมืองเซียงฟานได้รับการก่อตั้งขึ้น ในปี 1979 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองภายใต้การปกครองของมณฑล ในปี 1983 เขตปกครองเซียงหยางถูกรวมเข้ากับเมืองเซียงฟาน เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2010 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการเปลี่ยนชื่อจากเซียงฟานเป็นเซียงหยาง ปัจจุบันเมืองนี้บริหารจัดการเขตเซียงเฉิง ฟานเฉิง และเซียงโจว อำเภอนานจาง กู่เฉิง และเป่าคัง และเมืองระดับอำเภอจ้าวหยาง อี้เฉิง และเหลาเหอโข่ว

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2566 เซียงหยางบริหารจัดการเขตระดับเทศมณฑล 9 เขต ได้แก่ 3 เขต (เซียงเฉิง ฟานเฉิง เซียงโจว) เมืองระดับเทศมณฑล 3 เมือง (เล่าเหอโข่ว เซ่าหยาง ยี่เฉิง) และ 3 เทศมณฑล (หนานจาง กู่เฉิง และเป่าคัง) หน่วยงานเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 219 ถนน Tanxi เขต Xiangcheng

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองเซียงหยางตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูเป่ย บนแม่น้ำฮั่นตอนกลาง ครอบคลุมเส้นลองจิจูด 110 องศา 45 นาที ถึง 113 องศา 6 นาทีตะวันออก และเส้นละติจูด 31 องศา 13 นาที ถึง 32 องศา 37 นาทีเหนือ มีพรมแดนติดกับเมืองหนานหยาง (มณฑลเหอหนาน) ทางเหนือ เมืองจิงเหมินทางใต้ เมืองซุยโจวทางตะวันออก และเมืองซือหยานทางตะวันตก มีพื้นที่ทั้งหมด 19,700 ตารางกิโลเมตร และมีเส้นเขตแดนรวม 1,332.8 กิโลเมตร

ภูมิอากาศ

เมืองเซียงหยางมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางเหนือ โดยมีฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 15 ถึง 16 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมอยู่ที่ 2 ถึง 3 องศา และเดือนกรกฎาคมอยู่ที่ 27 ถึง 28 องศา ช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน 228 ถึง 249 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 820 ถึง 1,100 มิลลิเมตร โดยฤดูร้อนมีปริมาณน้ำฝน 400 ถึง 450 มิลลิเมตร และปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,800 ถึง 2,100 ชั่วโมง

ธรณีวิทยา

เมืองนี้ตั้งอยู่คร่อมระหว่างที่ราบสูงหยางtze และแอ่งธรณีวิทยาฉินหลิง โดยมีวิวัฒนาการทางธรณีวิทยาผ่านสามขั้นตอน ได้แก่ แอ่งธรณีวิทยาทั่วทั้งบริเวณ การแยกตัวของที่ราบสูงและร่องลึก และการเคลื่อนตัวของเปลือกโลก

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศแบ่งออกเป็นเทือกเขาทางตะวันตก เนินเขาและที่ราบตอนกลาง และเนินเขาเตี้ยทางตะวันออก เทือกเขาต่างๆ อยู่ในระบบเทือกเขาอู่ตัง จิงซาน ถงไป่ และต้าหงซาน แม่น้ำอยู่ในระบบแม่น้ำฮั่นและจูจาง ดินมีหลายชนิด ได้แก่ ดินเหลืองน้ำตาล ดินนา ดินหินปูน ดินตะกอน ดินสีม่วง และดินสีน้ำตาลบนภูเขา

อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ

เมืองเซียงหยางมีแม่น้ำ 985 สาย รวมถึง 66 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร ซึ่งทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำแยงซี ระบบแม่น้ำฮั่นครอบคลุมพื้นที่ 16,893 ตารางกิโลเมตร (85.63% ของพื้นที่เมือง) ณ ปี 2022 เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 1,200 แห่ง เขตชลประทาน 1,199 แห่ง คันกั้นน้ำ 505 กิโลเมตร และสถานีไฟฟ้าพลังน้ำ 131 แห่ง

ดิน

เมืองนี้มีดิน 6 ประเภท ได้แก่ ดินสีเหลืองน้ำตาล (65.31%), ดินนา (14.70%), ดินหินปูน (12.19%), ดินตะกอนน้ำพา (3.54%), ดินสีม่วง (3.37%) และดินสีน้ำตาลบนภูเขา (0.83%)

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 835.1 มิลลิเมตร คิดเป็นปริมาณน้ำทั้งหมด 16.466 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 5.465 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำไหลเข้าทั้งหมดอยู่ที่ 17.429 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยแม่น้ำฮั่นเป็นแหล่งที่มาของปริมาณน้ำ 14.85 พันล้านลูกบาศก์เมตร ซึ่งควบคุมโดยโครงการผันน้ำจากภาคใต้สู่ภาคเหนือและอ่างเก็บน้ำตานเจียงโข่ว

ทรัพยากรดิน

จากพื้นที่ทั้งหมด พื้นที่เพาะปลูกคิดเป็น 703,816.81 เฮกตาร์ (35.68%) พื้นที่ป่า 845,333.86 เฮกตาร์ (42.85%) และแหล่งน้ำ 148,895.59 เฮกตาร์ (7.55%)

ทรัพยากรแร่

เซียงหยางได้ค้นพบแร่ธาตุ 57 ชนิดในแหล่งแร่กว่า 520 แห่ง โดย 24 แห่งมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วรวมกว่า 1.964 พันล้านตัน ปริมาณสำรองของแร่รูไทล์อยู่ในอันดับหนึ่งของประเทศ ในขณะที่แร่บอกไซต์และดินเหนียวทนไฟชนิดอ่อนอยู่ในอันดับหนึ่งของมณฑล

ทรัพยากรชีวภาพ

เมืองนี้มีพืชมีท่อลำเลียง 1,698 ชนิด กระจายอยู่ใน 189 วงศ์ และสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 268 ชนิด รวมถึงนก 151 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 60 ชนิด มี 10 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับชั้นหนึ่งของประเทศ และ 50 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับชั้นสอง นอกจากนี้ยังมีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติ 2 แห่ง และระดับจังหวัด 1 แห่ง

ประชากร

ขนาดประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (ปี 2020) ประชากรที่อาศัยอยู่ในประเทศมีจำนวน 5,260,951 คน ลดลง 4.35% จากปี 2010 ณ สิ้นปี 2023 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 5.8366 ล้านคน ประชากรที่อาศัยอยู่ในประเทศมีจำนวน 5.2785 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 64.15%

กลุ่มชาติพันธุ์

เซียงหยางมีกลุ่มชาติพันธุ์ชนกลุ่มน้อย 40 กลุ่ม ได้แก่ ฮุย แมนจู ถู่เจีย มองโกเลีย แม้ว จ้วง ทิเบต อุยกูร์ และอื่นๆ

ภาษา

ภาษาถิ่นนี้อยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ โดยเฉพาะสาขาย่อยเอ้เป่ย ได้รับอิทธิพลจากทั้งภาษาถิ่นฉินปาและภาษาถิ่นที่ราบภาคกลาง และแตกต่างจากภาษาจีนมาตรฐานส่วนใหญ่ในด้านการออกเสียง เนื่องจากการก่อสร้างแนวรบที่สามในช่วงทศวรรษ 1960-1970 ทำให้เกิดกลุ่มผู้ใช้ภาษาถิ่นอู๋และภาษาจีนกลางตะวันออกเฉียงเหนือในเขตเมือง

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 610.241 พันล้านหยวน (ประมาณ 84.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.9% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 8.4% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 21.4% ในปี 2023 รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 37,874 หยวน (ประมาณ 5,260 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยผู้อยู่อาศัยในเมืองมีรายได้ 46,110 หยวน (ประมาณ 6,404 ดอลลาร์สหรัฐ) และผู้อยู่อาศัยในชนบทมีรายได้ 24,174 หยวน (ประมาณ 3,357 ดอลลาร์สหรัฐ) ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวในเมืองอยู่ที่ 28,389 หยวน (ประมาณ 3,943 ดอลลาร์สหรัฐ) และค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวในชนบทอยู่ที่ 19,607 หยวน (ประมาณ 2,723 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากภาษีรวม 46.28 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.43 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยรายได้จากงบประมาณท้องถิ่นอยู่ที่ 26.56 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.69 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) จำนวนนิติบุคคลที่จดทะเบียนในตลาดเพิ่มขึ้นเป็น 776,900 ราย ร้อยละ 17.3

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่า 64.631 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.98 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.6% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 4.736 ล้านตัน การฆ่าสุกรอยู่ที่ 6.4503 ล้านตัว และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำรวมอยู่ที่ 228,100 ตัน

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดที่กำหนดเติบโต 8.0% การผลิตรถยนต์เติบโต 6.8% เคมีภัณฑ์เติบโต 12.1% การผลิตรถยนต์พลังงานใหม่และแบตเตอรี่ลิเธียมเติบโต 125.7% และ 50.6% ตามลำดับ ในปี 2023 เมืองเซียงหยางได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเขตนำร่องอินเทอร์เน็ตยานยนต์แห่งชาติ

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคอยู่ที่ 230.5 พันล้านหยวน (ประมาณ 32.01 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.9% ในปี 2023 มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 44.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 20.8% การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศที่แท้จริงอยู่ที่ 61.62 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 148.6% เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 575.968 พันล้านหยวน (ประมาณ 80.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินกู้อยู่ที่ 402.942 พันล้านหยวน (ประมาณ 55.97 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 15.242 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.12 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

เขตเทคโนโลยีขั้นสูงเซียงหยาง ซึ่งได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตระดับชาติในปี 1992 ปัจจุบันอยู่อันดับที่ 29 ของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่ 200 ตารางกิโลเมตร มีผลผลิตรวม 116 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.11 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และผลผลิตภาคอุตสาหกรรม 330.18 พันล้านหยวน (ประมาณ 45.86 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ 8 แห่ง บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูง 390 แห่ง และบุคลากรที่มีความสามารถ 51,000 คน รวมถึงนักวิชาการ 11 คน

กิจการสังคม

การศึกษา

ในปี 2023 เมืองนี้มีโรงเรียน 1,755 แห่ง มีนักเรียน 936,900 คน ซึ่งรวมถึงมหาวิทยาลัย 6 แห่ง (นักเรียน 89,900 คน) โรงเรียนมัธยมต้น 264 แห่ง (นักเรียน 300,700 คน) และโรงเรียนประถม 469 แห่ง (นักเรียน 367,100 คน) โดยมีครู 59,900 คน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2023 มีโครงการ 217 โครงการที่ได้รับการบรรจุอยู่ในแผนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับชาติหรือระดับจังหวัด และเมืองนี้ได้อนุมัติสิทธิบัตรจำนวน 9,067 ฉบับ ซึ่งรวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 931 ฉบับ

กิจการวัฒนธรรม

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2022 ระบุว่า เมืองนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 8 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 10 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 12 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง โดยมีหนังสือรวม 3,825,250 เล่ม

กีฬา

ภายในสิ้นปี 2022 มีการสร้างสถานออกกำลังกายใหม่ 360 แห่ง โดยมีพื้นที่กีฬาต่อคนสูงถึง 2.54 ตารางเมตร นักกีฬาจากเซียงหยางคว้าแชมป์โลกได้ 6 รายการ โดยหวัง จงหยวน นักกีฬากระโดดน้ำ คว้า 3 เหรียญทองจากการแข่งขันชิงแชมป์โลก FINA และ 2 เหรียญทองจากการแข่งขันกระโดดน้ำชิงแชมป์โลก

การดูแลสุขภาพ

ในปี 2023 เมืองนี้มีสถานพยาบาล 3,951 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 272 แห่ง มีเตียง 46,100 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 48,400 คน (ช่างเทคนิค 39,200 คน แพทย์ 14,500 คน และพยาบาล 18,200 คน)

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2023 มีผู้เข้าร่วมโครงการบำนาญแรงงานในเมือง 1.3759 ล้านคน โครงการบำนาญผู้อยู่อาศัย 2.4304 ล้านคน และโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 4.0358 ล้านคน เมืองนี้มีผู้รับเงินค่าครองชีพขั้นต่ำในเขตเมือง 18,900 คน และในชนบท 77,000 คน และมีสถานดูแลผู้สูงอายุ 189 แห่ง รวม 45,000 เตียง

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองเซียงหยางเป็นที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยโบราณว่าเป็นเส้นทางคมนาคมหลักของเจ็ดมณฑล โดย ณ สิ้นปี 2023 มีทางหลวงรวม 33,490 กิโลเมตร (รวมถึงทางด่วน 816 กิโลเมตร) ปริมาณการขนส่งสินค้าทางทางหลวงอยู่ที่ 57.822 พันล้านตัน-กิโลเมตร และปริมาณการขนส่งสินค้าทางท่าเรืออยู่ที่ 1.0941 ล้านตัน ในช่วงวันหยุดยาววันแรงงานปี 2025 มีหน่วยงาน 165 แห่งให้บริการที่จอดรถฟรีเกือบ 28,000 แห่ง

ทางหลวง

เมืองเซียงหยางมีทางด่วนยาว 833 กิโลเมตร เป็นอันดับสองในมณฑลหูเป่ย เส้นทางหลัก ได้แก่ ทางด่วนเซียงซือ ทางด่วนเซียงจิง และทางด่วนเสี่ยวเซียง เมืองนี้กำลังก่อสร้างถนนวงแหวนชั้นใน ชั้นกลาง และชั้นนอก ซึ่งเป็นเมืองระดับจังหวัดแห่งแรกในมณฑลหูเป่ย (รองจากเมืองอู่ฮั่น) ที่ดำเนินการดังกล่าว โครงการสำคัญ ได้แก่ การปรับปรุงทางด่วน G316 (62.9 กิโลเมตร ลงทุน 1.46 พันล้านหยวน หรือประมาณ 203 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และการปรับปรุงทางด่วน G207 (35.6 กิโลเมตร ลงทุน 630 ล้านหยวน หรือประมาณ 87.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

ทางรถไฟ

สถานีเซียงหยางให้บริการรถไฟไปยังปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กวางโจว และเมืองสำคัญอื่นๆ สถานีเซียงหยางตะวันออก ซึ่งเปิดให้บริการในเดือนพฤศจิกายน 2019 มีชานชาลา 9 แห่งและรางรถไฟ 20 ราง โดยมีพื้นที่อาคารเกือบ 100,000 ตารางเมตร ทำให้เป็นสถานีรถไฟความเร็วสูงที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาสถานีระดับจังหวัด สถานีเซียงหยางเหนือเป็นหนึ่งในสามสถานีจัดเรียงรถไฟที่ใหญ่ที่สุดของจีน

การบิน

สนามบินเซียงหยางหลิวจี้ ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 18 กิโลเมตร เปิดให้บริการในปี 1989 ในฐานะสนามบินพลเรือนแห่งแรกของจีนที่ได้รับเงินทุนจากท้องถิ่น ในปี 2023 สนามบินแห่งนี้รองรับเที่ยวบิน 18,466 เที่ยว (เพิ่มขึ้น 32.7%) และผู้โดยสาร 1.7914 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 58.1%) สนามบินเหลาเหอโข่วเป็นหนึ่งในห้าสนามบินทางทหารหลักของจีน

การขนส่งทางน้ำ

แม่น้ำฮั่นไหลผ่านเมืองนี้ ท่าเรือเซียงหยางเป็นท่าเรือภายในประเทศที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 20 ของจีน และเป็นท่าเรือขนส่งถ่านหินที่สำคัญ โดยแบ่งออกเป็นพื้นที่ท่าเรือเฉินปู้และท่าเรือถังไป่เหอ

ระบบขนส่งสาธารณะ

เมืองนี้มีรถโดยสาร 2,696 คัน รถบรรทุกสินค้า 70,000 คัน เรือพาณิชย์ 357 ลำ รถประจำทาง 1,268 คัน (1,161 คันเป็นรถพลังงานใหม่) รถแท็กซี่ 2,200 คัน รถบริการเรียกรถผ่านแอปพลิเคชันกว่า 1,300 คัน และจักรยานสาธารณะประมาณ 50,000 คัน

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

อาหาร

อาหารเซียงหยางเป็นอาหารสไตล์ภาคเหนือของรัฐฉู่ เน้นเนื้อหมู เนื้อวัว และเนื้อแกะ ปรุงรสด้วยเครื่องเทศสดใหม่ แตกต่างจากอาหารเสฉวนที่เผ็ดจนชา หรืออาหารหูหนานที่เผ็ดจัดจ้าน อาหารขึ้นชื่อได้แก่ ซานเซียงปาน ขาหมูตุ๋นเซียงหยาง และปลาไหลผัดอี้เฉิง อาหารว่างท้องถิ่นได้แก่ ชาน้ำมัน ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ และเหล้าเหลืองเซียงหยาง

ศุลกากร

การแข่งเรือมังกรมีประวัติยาวนานกว่า 2,000 ปี ย้อนกลับไปถึงสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงจนถึงทศวรรษ 1950 การแข่งขันเรือมังกรเฟื่องฟูที่สุดตามแม่น้ำฮั่น ตั้งแต่ปี 2010 เป็นต้นมา การแข่งขันนี้จัดโดยรัฐบาล และดึงดูดผู้ชมจำนวนมากในเทศกาลเรือมังกรทุกปี

ศิลปะ

ภาพยนตร์เรื่องเซียงหยางบอกเล่าเรื่องราวการปลีกวิเวกของจูกัดเหลียงเป็นเวลาสิบปีในเมือง งิ้วเซียงหยางฮวากูพัฒนาจากละครสองคนไปเป็นงิ้วเต็มรูปแบบที่มีเสียงร้องสี่แบบ พร้อมด้วยฆ้องและกลองประกอบ บทเพลงที่นิยมแสดงกันทั่วไป ได้แก่ หญิงสาวผมขาว และ อี้ปินเซียง

กิจกรรมทางวัฒนธรรม

เทศกาลท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเซียงหยางจูกัดเหลียง จัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงรัฐบุรุษและนักยุทธศาสตร์จูกัดเหลียง ส่วนเทศกาลภาพยนตร์นักศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยเซียงหยาง ประเทศจีน ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2554 นั้น จัดโดยรัฐบาลเมืองและมหาวิทยาลัยศิลปะและวิทยาศาสตร์หูเป่ย

วัฒนธรรมอื่นๆ

เซียงหยางเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมจิงจู เป็นบ้านเกิดของซ่งหยู ผู้ริเริ่มบทกวีฉู่ฟู่ และเป็นที่มาของสำนวนต่างๆ เช่น หิมะฤดูใบไม้ผลิ และชั้นสูงชั้นต่ำ เมืองนี้เป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมฉู่ ฮั่น และสามก๊ก เรื่องราวการเยี่ยมบ้านสามครั้งของหลิวเป่ย และแผนการหลงจงของจูกัดเหลียง มีต้นกำเนิดมาจากที่นี่ เซียงหยางได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองวัฒนธรรมสามก๊กของจีน มีแหล่งโบราณสถานมากกว่า 50 แห่ง บท 32 จาก 120 บทในสามก๊กมีฉากอยู่ในเซียงหยาง เมืองนี้ยังเป็นเมืองแห่งการเขียนพู่กันของจีน เป็นบ้านเกิดของหมี่ฟู่ หนึ่งในสี่ปรมาจารย์แห่งราชวงศ์ซ่ง ในอดีต มีการสู้รบที่มีชื่อเสียง 172 ครั้งเกิดขึ้นที่นี่ ทำให้เซียงหยางมีชื่อเสียงในฐานะเมืองที่ยากจะพิชิต เมืองนี้มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 18 แห่ง ระดับมณฑล 112 แห่ง และระดับเทศบาล 64 แห่ง รวมถึงมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 6 รายการ และระดับมณฑล 18 รายการ

จุดชมวิว

ภาพรวม

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ เขตทัศนียภาพหลงจง (AAAAA), เมืองโบราณเซียงหยาง, หอคอยจงซวน, ศาลเจ้าหมี่กง (AAA), วัดกวงเต๋อ, อุทยานแห่งชาติป่าเซียนซาน, เขตทัศนียภาพอู่ต้าเซี่ย (AAAA), ฐานถ่ายทำภาพยนตร์เมืองถัง (AAAA), เขตทัศนียภาพแม่น้ำเซียงสุ่ย (AAAA) และบ่อน้ำพุร้อนฟีนิกซ์ (AAAA)

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

บุคคลสำคัญ

เกียรตินิยมระดับสูง

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสุสานเสียนหลิงในจิงเหมิน

พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสุสานเซียนหลิงตั้งอยู่ในเมืองจงเซียง อำเภอจิงเหมิน มณฑลหูเป่ย เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศและมรดกโลกข…

แหล่งท่องเที่ยวภูเขาอู่ตังในเมืองซือหยาน

อุทยานธรรมชาติภูเขาอู่ตัง ตั้งอยู่ในเมืองตานเจียงโข่ว อำเภอซือหยาน มณฑลหูเป่ย เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋าที่มีชื่อเสียง ได้รับการขึ…

แหล่งท่องเที่ยวสมรภูมิรบโบราณสามก๊กในเมืองเซียนหนิง

สมรภูมิโบราณฉีปี้ สมัยสามก๊ก ตั้งอยู่ในเมืองฉีปี้ อำเภอเซียนหนิง มณฑลหูเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 4…

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติชนเผ่าสามหุบเขาในเมืองอี้ฉาง

อุทยานธรรมชาติสามหุบเขา (Three Gorges Tribe Scenic Area) ตั้งอยู่ในเมืองซานโต่วผิง อำเภออี้หลิง เมืองอี้ฉาง มณฑลหูเป่ย เป็นแหล่งท่องเที่ยวร…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว