เมืองหวงซี
เมืองหวงซือ (Huangshi City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนกลาง มีพื้นที่ทั้งหมด 4,583 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนธันวาคม 2024 เมืองหวงซือปกครอง 4 เขตการปกครอง
เมืองหวงซี
หวงซือเป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนกลาง มีพื้นที่ทั้งหมด 4,583 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนธันวาคม 2024 หวงซือประกอบด้วย 4 อำเภอ 1 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนหางโจวตะวันออก อำเภอเซี่ยหลู ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ 2.4353 ล้านคน ภาษาถิ่นแบ่งออกเป็นสองประเภท คือ ภาษาถิ่นกาน และภาษาจีนกลางเจียงฮวาย หวงซือมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน ภูมิประเทศทางตะวันตกเฉียงใต้สูงกว่าทางตะวันออกเฉียงเหนือ และแม่น้ำแยงซีไหลผ่านเมือง ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก พื้นที่นี้เรียกว่า เอ ในสมัยราชวงศ์ชุนชุมและราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉู่และราชวงศ์ฉิน ในปี ค.ศ. 967 ราชวงศ์ถังใต้ได้ก่อตั้งอำเภอต้าเย่ขึ้น ในปี 1949 เขตอุตสาหกรรมและเหมืองแร่พิเศษแห่งแรกของจีนได้ถูกจัดตั้งขึ้น ในปี 1950 เมืองหวงซือซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลได้ถูกก่อตั้งขึ้น หวงซือเป็นศูนย์กลางการคมนาคมทางน้ำและทางบกในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค และเป็นฐานอุตสาหกรรมที่สำคัญตามแนวแม่น้ำแยงซีตอนกลาง นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในฐานอุตสาหกรรมเก่าแก่ที่สำคัญของจีน และเป็นเมืองเปิดริมแม่น้ำที่ได้รับการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี โดยได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองศูนย์กลางระดับภูมิภาคของกลุ่มเมืองตอนกลางแม่น้ำแยงซี ในฐานะเมืองนำร่องระดับชาติสำหรับการเปลี่ยนแปลงเมืองที่ทรัพยากรหมดลง หวงซือจึงเป็นที่รู้จักในชื่อ "เมืองหลวงโบราณแห่งสำริด" "แหล่งกำเนิดเหล็ก" "บ้านเกิดของปูนซีเมนต์" และ "เมืองหลวงแห่งเหล้าจิง" ในปี 1890 จาง จื้อตง ได้ก่อตั้งบริษัทหานเย่ผิง ทำให้หวงซือเป็นแหล่งกำเนิดอุตสาหกรรมสมัยใหม่ของจีน ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2566 เมืองนี้มีหน่วยงานคุ้มครองโบราณสถานสำคัญระดับชาติ 8 แห่ง มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก 1 รายการ และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 รายการ ในปี พ.ศ. 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองหวงซือมีมูลค่า 243,028 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ที่มาของชื่อ
ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ คำอธิบายเกี่ยวกับคัมภีร์น้ำของหลี่เต๋าหยวนระบุว่า "ทางฝั่งขวาของแม่น้ำมีภูเขาหวงซือ น้ำไหลผ่านทางด้านเหนือของภูเขา ซึ่งก็คือหวงซือจี้" ชื่อหวงซือ ("หินสีเหลือง") มาจากข้อเท็จจริงที่ว่า "สีของหินทั้งหมดเป็นสีเหลือง" ดังที่ระบุไว้ในสารานุกรมภูมิศาสตร์ของมณฑลหูเป่ย
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ในสมัยจักรพรรดิเหยา พื้นที่นี้เป็นของชาวซานเมี่ยว ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและชาง เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคจิงโจว ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก เรียกว่า เอ้อร์ทแห่งเอ้อร์ท ในปี 887 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าซงฉู่แห่งฉู่ได้โจมตีหยางเยว่และขึ้นฝั่งที่เอ้อร์ท (ปัจจุบันคือเอ้โจวและต้าเย่) ทรงแต่งตั้งพระโอรสองค์กลางคือซงหงเป็นกษัตริย์แห่งเอ้อร์ท ในสมัยราชวงศ์ชุนชุมและราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้เป็นของฉู่และต่อมาเป็นของฉิน
ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี ค.ศ. 221 ซุนกวนได้ย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองเอ๋อโจว (ปัจจุบันคือเมืองเอ๋อโจว) เปลี่ยนชื่อเป็นอู่ฉาง และก่อตั้งอำเภอหยางซินขึ้น ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 280) มณฑลเจียงเซี่ยได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลอู่ฉาง ในปี ค.ศ. 412 อำเภอเซี่ยจือได้รวมเข้ากับอำเภอหยางซิน ในสมัยราชวงศ์หลิวซ่ง (ค.ศ. 454) หยางซินได้เปลี่ยนชื่อเป็นฟู่ฉวน แล้วไม่นานหลังจากนั้นก็เปลี่ยนชื่อเป็นหย่งซิง
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้อยู่ในเขตอำเภออู่ฉางและหย่งซิงของเมืองเอ๋อโจว ในปี ค.ศ. 905 หยางซิงหมี่ กษัตริย์แห่งเมืองอู่ ได้ก่อตั้งโรงหล่อชิงซานเพื่อการทำเหมืองและการถลุงแร่ขนาดใหญ่ ในปี ค.ศ. 967 หลี่หยู ผู้ปกครองราชวงศ์ถังใต้ ได้แบ่งแยกสามตำบลจากอำเภออู่ฉางและรวมเข้ากับโรงหล่อชิงซานเพื่อก่อตั้งอำเภอต้าเย่ โดยตั้งชื่อตามคำกล่าวของจวงจื่อที่ว่า "สวรรค์และโลกคือเตาหลอม การสร้างสรรค์คือการถลุงแร่ครั้งยิ่งใหญ่"
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง จูหยวนจางได้ก่อตั้งโรงถลุงเหล็กซิงกัวขึ้นที่เมืองต้าเย่และหยางซิน ในรัชสมัยของจักรพรรดิจิ่วจิง มีการค้นพบแหล่งถ่านหิน ซึ่งรวมกับแร่ทองแดงและเหล็ก ทำให้เกิดรากฐานแร่ธาตุที่สำคัญของเมืองหวงซือ ในช่วงปลายราชวงศ์หมิงและต้นราชวงศ์ชิง หวงซือกลายเป็นท่าเรือแห่งเดียวระหว่างเมืองหวู่ฮั่นและจิ่วเจียง จึงได้ชื่อว่าหวงซือกังเนื่องจากมีหินสีเหลืองอยู่ที่ท่าเรือ ในปี ค.ศ. 1890 จางจื้อตงได้สร้างโรงงานเหล็กฮั่นหยางและเหมืองเหล็กต้าเย่ ซึ่งเป็นการเริ่มต้นของอุตสาหกรรมเหล็กและเหล็กกล้าสมัยใหม่ของจีน
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1927 อำเภอดาเย่เป็นส่วนหนึ่งของฐานปฏิบัติการปฏิวัติหูหนาน-หูเป่ย-เจียงซี ในปี ค.ศ. 1930 รัฐบาลโซเวียตอำเภอดาเย่ได้ก่อตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1938 กองทัพญี่ปุ่นเข้ายึดครองดาเย่ ในปี ค.ศ. 1948 เมืองชิฮุยเหยาและหวงชิกังถูกรวมเข้ากับเมืองชิหวง ในปีเดียวกันนั้น รัฐบาลชาตินิยมได้ยุบบริษัทหานเย่ผิง และโอนทรัพย์สินทั้งหมดให้กับบริษัทเหล็กและเหล็กกล้าหัวจง ในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนข้ามแม่น้ำแยงซี และเมืองชิหวงได้รับการปลดปล่อยอย่างสันติ
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2492 รัฐบาลประชาชนเขตอุตสาหกรรมและเหมืองแร่พิเศษต้าเย่ มณฑลหูเป่ย ได้ก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2493 เมืองหวงซือซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลได้ก่อตั้งขึ้น นับเป็นเมืองระดับจังหวัดแห่งแรกในมณฑลหูเป่ยต่อจากเมืองอู่ฮั่น ในปี พ.ศ. 2492 อำเภอต้าเย่ถูกยุบและผนวกเข้ากับเมืองหวงซือ แต่ในปี พ.ศ. 2505 ก็ได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ และในปี พ.ศ. 2540 อำเภอหยางซินถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองหวงซือ
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนธันวาคม 2024 เทศบาลนครหวงซือปกครอง 4 เขต (หวงซือกัง, เซี่ยหลู, เทียนซาน และภูเขาซีไซ), 1 อำเภอ (หยางซิน) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (ต้าเย่) ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนหางโจวตะวันออก เขตเซี่ยหลู
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองหวงฉีตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนกลาง ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 114 องศา 31 นาที ถึง 115 องศา 30 นาที และละติจูดเหนือ 29 องศา 30 นาที ถึง 30 องศา 15 นาที มีพื้นที่ทั้งหมด 4,583 ตารางกิโลเมตร ติดกับแม่น้ำแยงซีทางตะวันออกเฉียงเหนือ ตรงข้ามกับเมืองซีสุ่ย ฉีชุน และอู๋เสวี่ย ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ติดกับเมืองเอ๋อโจวทางเหนือ ติดกับเขตเจียงเซี่ยของเมืองหวู่ฮั่นและเขตเหลียงจื่อหูของเมืองเอ๋อโจวทางตะวันตก ติดกับเขตเซียนอันของเมืองเซียนหนิงและอำเภอถงซานของเมืองเซียนหนิงทางตะวันตกเฉียงใต้ และมีพรมแดนติดกับเมืองจิ่วเจียง อู๋หนิง และรุ่ยฉางของมณฑลเจียงซีทางตะวันออกเฉียงใต้
ภูมิอากาศ
เมืองหวงฉีมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นเขตร้อนชื้นทั่วไป โดยมีฤดูหนาวที่หนาวเย็น ฤดูร้อนที่ร้อนจัด และมีสี่ฤดูที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 17 องศาเซลเซียส โดยเดือนที่ร้อนที่สุด (กรกฎาคม) มีอุณหภูมิเฉลี่ย 29.2 องศา และเดือนที่หนาวที่สุด (มกราคม) มีอุณหภูมิเฉลี่ย 3.9 องศา ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย 264 วัน และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,382.6 มิลลิเมตร
ธรณีวิทยา
พื้นที่หวงซือมีการเกิดกิจกรรมทางแมกมาบ่อยครั้ง โดยมีหินที่มีความเป็นกรดปานกลางถึงกรดเป็นส่วนใหญ่ หินแทรกซึมครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 368 ตารางกิโลเมตร (19.9% ของพื้นที่เมือง) และหินภูเขาไฟครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 88 ตารางกิโลเมตร (4.8%) พื้นที่นี้อยู่ในวัฏจักรย่อยทางธรณีวิทยาของยุคหยานซาน โดยกิจกรรมทางแมกมาแบ่งออกเป็นสองระยะ คือ ระยะแรกและระยะหลัง ครอบคลุมเหตุการณ์การแทรกซึมและการปะทุทั้งหมดห้าครั้ง
ภูมิประเทศ
โดยทั่วไปแล้วภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จะสูงกว่า และทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจะต่ำกว่า เทือกเขามู่ฟู่ทอดยาวไปตามแนวชายแดนของมณฑลหูหนาน หูเป่ย และเจียงซี โดยมี 411 ยอดเขาอยู่ในเขตอำเภอหยางซิน ยอดเขาที่สูงที่สุดคือสันเขานานย่าของเทือกเขาฉีเฟิงในอำเภอหยางซิน มีความสูง 867.7 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือลำน้ำฟู่สุ่ย มีความสูง 8.7 เมตร
อุทกวิทยา
แม่น้ำแยงซีไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 76.87 กิโลเมตร ระบบน้ำประกอบด้วยระบบฟู่สุ่ย ต้าเย่หู และเป่าอันหู รวมทั้งทะเลสาบอีก 258 แห่ง ระบบที่ใหญ่ที่สุดคือระบบฟู่สุ่ยในหยางซิน มีความยาวรวม 196 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 5,310 ตารางกิโลเมตร มีอ่างเก็บน้ำ 266 แห่ง มีความจุรวม 2.505 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ดิน
ดินถูกจำแนกออกเป็น 6 ประเภท 13 ประเภทย่อย และ 229 ชนิด ส่วนใหญ่เป็นดินแดงและดินนา มีสีเหลืองถึงเหลืองอมแดง และมีค่า pH เป็นกลาง
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ณ เดือนตุลาคม 2566 ระดับน้ำในแม่น้ำและอ่างเก็บน้ำที่สำคัญของหวงซือโดยทั่วไปมีเสถียรภาพ ความเสี่ยงจากภัยพิบัติทางธรณีวิทยาโดยรวมอยู่ในระดับต่ำ แม้ว่าอาจเกิดดินถล่มขนาดเล็กในพื้นที่ภูเขาในช่วงที่มีฝนตกหนักก็ตาม การทรุดตัวของพื้นดินอาจเกิดขึ้นได้ในพื้นที่ที่มีการทำเหมืองหนาแน่น เช่น เมืองต้าเย่ เนื่องจากระดับน้ำใต้ดินผันผวน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดมีปริมาณ 4.243 พันล้านลูกบิดเมตร ซึ่งรวมถึงน้ำบาดาลจำนวน 805 ล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
เมืองหวงฉีมีลักษณะภูมิประเทศหลากหลาย โดยมีพื้นที่เนินเขาเป็นส่วนใหญ่ คิดเป็น 47.88% ของพื้นที่ทั้งหมด ณ ปี 2024 เมืองนี้มีพื้นที่เพาะปลูก 105,537.63 เฮกตาร์ พื้นที่ป่า 193,879.88 เฮกตาร์ และมีอัตราการปกคลุมของป่าอยู่ที่ 28.02%
ทรัพยากรแร่
มณฑลต้าเย่มีทรัพยากรแร่ธาตุที่อุดมสมบูรณ์ โดยมีการค้นพบแร่ธาตุถึง 79 ชนิด ปริมาณสำรองทองแดงคิดเป็น 91.8% ของปริมาณสำรองทั้งหมดในมณฑลหูเป่ย ปริมาณสำรองทองคำคิดเป็น 88% และปริมาณสำรองแร่โวลลาสโตไนต์อยู่ในอันดับหนึ่งของโลก ณ ปี 2024 มีแร่ 43 ชนิดที่มีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว และในปีเดียวกันนั้นเอง สิทธิ์ในการสำรวจแร่เหล็ก ทองแดง และทองคำจำนวน 8 รายการ ก็ได้รับการประมูลสำเร็จ
ทรัพยากรชีวภาพ
พืชพรรณอยู่ในเขตป่าดิบชื้นกึ่งเขตร้อน ชนิดของพืชที่รู้จัก ได้แก่ พืชเมล็ดเปลือยมากกว่า 30 ชนิด ใน 7 วงศ์ และ 18 สกุล และพืชดอกมากกว่า 2,000 ชนิด ในกว่า 150 วงศ์ และกว่า 300 สกุล การค้นพบฟอสซิล ได้แก่ ปลาจากยุคไทรแอสสิก ปะการังจากยุคเพอร์เมียน และฟอสซิลสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีอายุย้อนหลังไป 400,000 ถึง 500,000 ปี
ประชากร
ขนาดประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024 ระบุว่าประชากรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่มีจำนวน 2.4353 ล้านคน โดยมีประชากรในเขตเมือง 1.6838 ล้านคน และอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 69.14%
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองหวงฉีมีชนกลุ่มน้อย 30 กลุ่ม รวมประมาณ 4,000 คน (0.16% ของประชากร) โดยกลุ่มที่มีจำนวนมากที่สุดคือกลุ่มตู่เจีย กลุ่มแมนจู และกลุ่มฮุย
ภาษา
ภาษาถิ่นหวงซื่อแบ่งออกเป็นสองประเภท ได้แก่ ภาษาถิ่นกาน (ในหยางซินและต้าเย่ ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากการอพยพของเจียงซีในสมัยราชวงศ์หมิง) และภาษาจีนกลางเจียงฮวาย (ในใจกลางเมืองและเขตเซี่ยหลู ซึ่งได้รับอิทธิพลจากซีสุ่ยและหวงกัง)
ศาสนา
ในปี 2011 หวงซื่อมีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา 864 แห่ง มีการจดทะเบียนใหม่ 583 แห่ง มีผู้ติดตามกว่า 200,000 คน และมีองค์กรทางศาสนารักชาติ 12 แห่ง
การเมือง
การปกครองทางการเมืองของเมืองหวงซื่อเป็นไปตามโครงสร้างการบริหารแบบจีนมาตรฐาน ซึ่งประกอบด้วยคณะกรรมการพรรคประจำเทศบาล สภาประชาชน และรัฐบาลประชาชน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองหวงซื่อมีมูลค่า 243.028 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคการผลิตขั้นที่สาม มีส่วนร่วมคิดเป็น 14.881 พันล้านหยวน (2.07 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 112.922 พันล้านหยวน (15.68 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 115.225 พันล้านหยวน (16.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.1% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 25.3% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินของเมืองมีมูลค่า 21.349 พันล้านหยวน (2.97 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.3% ณ สิ้นปี 2025 เงินฝากของสถาบันการเงินมีมูลค่า 317.593 พันล้านหยวน (44.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้มีมูลค่า 288.627 พันล้านหยวน (40.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 42,534 หยวน (ประมาณ 5,908 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3% โดยผู้อยู่อาศัยในเมืองมีรายได้ 51,385 หยวน (7,137 ดอลลาร์สหรัฐ) และผู้อยู่อาศัยในชนบทมีรายได้ 24,399 หยวน (3,389 ดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 ภาคการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่าเพิ่ม 16.07 พันล้านหยวน (2.23 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8% ผลผลิตทางการเกษตรรวมอยู่ที่ 26.613 พันล้านหยวน (3.70 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 551,100 ตัน ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 268,100 ตัน และเนื้อสัตว์ 108,900 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
เมืองหวงฉีเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญมาตั้งแต่ปลายราชวงศ์ชิง หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน โครงการอุตสาหกรรมสำคัญ 27 โครงการได้ถูกจัดตั้งขึ้น รวมถึงโรงงานเหล็กต้าเย่ เหมืองเหล็กต้าเย่ โรงงานปูนซีเมนต์หัวซิน และโรงงานโลหะที่ไม่ใช่เหล็กต้าเย่ ในปี 2025 มูลค่าผลผลิตอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เกิน 300 พันล้านหยวนเป็นครั้งแรก โดยแตะระดับ 300.908 พันล้านหยวน (41.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.7% หวงฉีได้กลายเป็นฐานการผลิตแผงวงจรพิมพ์ (PCB) ที่ใหญ่เป็นอันดับสามของจีน โดยมีบริษัทต่างๆ เช่น Wus, Xinxing และ Shangda เข้ามาดำเนินงาน
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 112.458 พันล้านหยวน (15.62 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 291.044 พันล้านหยวน (40.42 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่ออยู่ที่ 259.236 พันล้านหยวน (36.01 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2025 ยอดขายปลีกอยู่ที่ 125.071 พันล้านหยวน (17.37 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.4% เครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะและสมาร์ทโฟนมีการเติบโตของยอดขายปลีกที่ 10.7% และ 115.7% ตามลำดับ
เขตพัฒนาเศรษฐกิจ
เขตสำคัญๆ ได้แก่ เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีหวงซือ (ก่อตั้งในปี 1992 ได้รับการยกระดับเป็นระดับชาติในปี 2010 และอยู่ในอันดับที่ 49 ของเขตพัฒนาประเทศ) เขตพัฒนาเศรษฐกิจหยางซิน (ก่อตั้งในปี 2006) และเขตเศรษฐกิจใหม่เฉิงตง
บริการสังคม
การศึกษา
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024 หวงฉีมีโรงเรียนอนุบาล 525 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 327 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 111 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 29 แห่ง และโรงเรียนอาชีวศึกษา 8 แห่ง
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 1,559 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 56 แห่ง และศูนย์สุขภาพระดับตำบล 30 แห่ง โดยมีเตียงผู้ป่วย 20,764 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 22,397 คน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ณ สิ้นปี 2024 มีบริษัทจำนวน 588 แห่งที่รวมอยู่ในสถิติอุตสาหกรรมไฮเทค โดยมีมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคสูงถึง 56.424 พันล้านหยวน (7.84 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 24.5% ของ GDP และมีการจดสิทธิบัตรทั้งหมด 4,675 รายการ
วัฒนธรรม
เมืองนี้มีห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง พิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถาน 9 แห่ง สถานีวิทยุ 3 แห่ง และสถานีโทรทัศน์ 3 แห่ง
กีฬา
ณ สิ้นปี 2023 เมืองหวงฉีมีสถานที่เล่นกีฬา 12,500 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 7.0868 ล้านตารางเมตร เฉลี่ย 2.90 ตารางเมตรต่อคน
ประกันสังคม
ในปี 2024 มีการเพิ่มงานในเขตเมือง 51,900 ตำแหน่ง และอัตราการว่างงานในเขตเมืองอยู่ที่ 1.7%
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2024 เมืองหวงฉีมีวันที่มีคุณภาพอากาศดี 302 วัน (คิดเป็น 82.5% ของวันที่มีคุณภาพอากาศดีจริง) เพิ่มขึ้น 7 วันจากปีก่อนหน้า
การขนส่ง
ภาพรวม
ท่าเรือหวงฉีตั้งอยู่บนจุดตัดของเส้นทางคมนาคมหลัก 3 สายของประเทศ เป็นศูนย์กลางการขนส่งทางบกของประเทศและจุดเชื่อมต่อโลจิสติกส์ทางรถไฟระดับภูมิภาค ในปี 2024 ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรือสูงถึง 103.3874 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 24.0%
ทางหลวง
เมืองหวงฉีเป็นหนึ่งใน 179 เมืองศูนย์กลางทางหลวงแห่งชาติ โดยมีทางด่วนแห่งชาติ 5 สายและทางด่วนระดับจังหวัด 3 สายตัดผ่านเมือง ระยะทางรวมของทางหลวงทั้งหมด mencapai 8,689.392 กิโลเมตร ณ สิ้นปี 2024
ทางรถไฟ
เมืองนี้เป็นหนึ่งใน 98 เมืองศูนย์กลางโลจิสติกส์ทางรถไฟระดับภูมิภาค โดยมีเส้นทางรถไฟยาว 315.3 กิโลเมตร เส้นทางรถไฟโดยสารหวู่ฮั่น-จิ่วเจียงมีความเร็ว 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เมืองนี้มีสถานีรถไฟโดยสาร 6 แห่ง และสถานีขนส่งสินค้า 11 แห่ง
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือใหม่หวงซือเป็นหนึ่งใน 28 ท่าเรือภายในประเทศที่สำคัญ เป็นท่าเรือเปิดระดับ 1 ที่สามารถรองรับเรือขนาด 10,000 ตันได้ตลอดทั้งปี เส้นทางเชื่อมต่อกับเซี่ยงไฮ้ หยางซาน ปูซาน (เกาหลี) และเป็นจุดขนถ่ายสินค้าไปยังยุโรปและอเมริกา ท่าเรือมีท่าเทียบเรือใช้งานได้ 47 ท่า ในปี 2021 โครงการขนส่งหลายรูปแบบของหวงซือได้รับการยกให้เป็นโครงการสาธิตการขนส่งหลายรูปแบบระดับชาติ
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
หลักฐานทางโบราณคดียืนยันว่าหวงซือเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมสำริดของจีน ในสมัยราชวงศ์สุย มีการสร้างเตาหลอมโลหะ 10 เตาที่เทียนซาน แม่ทัพเย่ว์เฟยแห่งราชวงศ์ซ่งใต้ได้ตีดาบที่ต้าเย่ วัฒนธรรมการทำเหมืองและการหลอมโลหะของพื้นที่นี้มีมานานกว่า 3,000 ปี เป็นรากฐานและจิตวิญญาณของหวงซือ ณ เดือนกันยายน 2023 เมืองนี้มีหน่วยอนุรักษ์โบราณสถานสำคัญระดับชาติ 8 แห่ง มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก 1 รายการ และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 รายการ
อาหาร
อาหารท้องถิ่นสะท้อนถึงประเพณีการทำอาหารของมณฑลหูเป่ย โดยมีอาหารพื้นเมืองที่เป็นเอกลักษณ์จากพื้นที่ต้าเย่และหยางซิน
ศุลกากร
ประเพณีดั้งเดิมในเมืองหวงซือได้รับอิทธิพลจากทั้งวัฒนธรรมฉู่และประเพณีการอพยพของชาวเจียงซี โดยมีวิถีปฏิบัติพื้นบ้านที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งได้รับการสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น
ศิลปะ
การแกะสลักผ้าได้รับการยกย่องว่าไม่มีใครเทียบได้ในบรรดางานหัตถกรรมพื้นบ้านของจีน และอยู่ในอันดับแรกในบรรดาสิบสุดยอดทักษะของงานหัตถกรรมพื้นบ้านจิงชู โดยผสมผสานการปักผ้าแบบดั้งเดิมเข้ากับการวาดภาพและการดัดแปลงเครื่องมือ การปักผ้าหยางซิน ซึ่งเป็นงานหัตถกรรมพื้นบ้านดั้งเดิมที่มีประวัติยาวนานกว่า 1,500 ปี ได้รับการยกย่องว่าเป็นศิลปะตะวันออกอันมหัศจรรย์ งิ้วเก็บชาหยางซิน ซึ่งเป็นงิ้วท้องถิ่นที่มีประวัติยาวนาน 200 ปี ได้รับอิทธิพลจากประเพณีการละครของมณฑลอานฮุยและเจียงซี
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
มรดกทางอุตสาหกรรมเหมืองแร่และการถลุงโลหะหวงซื่อ ประกอบด้วยแหล่งโบราณสถาน 4 แห่ง ได้แก่ แหล่งเหมืองทองแดงโบราณถงหลู่ซาน โรงงานถ่านหินและเหล็กหานเย่ผิง โรงงานปูนซีเมนต์หัวซิน และเหมืองเหล็กเปิดตะวันออกต้าเย่ ซึ่งรวมกันแล้วแสดงถึงการทำเหมืองและการถลุงโลหะอย่างต่อเนื่องยาวนานกว่า 3,000 ปี ในปี 2012 แหล่งมรดกทางอุตสาหกรรมแห่งนี้เป็นแหล่งแรกที่ได้รับการบรรจุอยู่ในรายชื่อเบื้องต้นของมรดกทางวัฒนธรรมโลกของจีน หน่วยงานสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ ได้แก่ เหมืองทองแดงโบราณถงหลู่ซาน (เหมืองทองแดงโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในจีน) แหล่งโบราณสถานเมืองเอ๋อคิง (เมืองสมัยโจวตะวันออก) แหล่งโบราณสถานการปฏิวัติหลงกัง โรงงานถ่านหินและเหล็กหานเย่ผิง แหล่งโบราณสถานการลุกฮือต้าเย่ แหล่งโบราณสถานการปฏิวัติกองทัพแดงที่สาม และแหล่งโบราณสถานต้าหลู่ปู่ (แหล่งโบราณสถานยุคหินใหม่และยุคชางโจวที่มีโบราณวัตถุเกี่ยวกับการทำเหมืองและการหล่อโลหะ)
สัญลักษณ์ประจำเมือง
เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 1985 ต้นการบูรได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองหวงซือ และดอกทับทิมได้รับการกำหนดให้เป็นดอกไม้ประจำเมือง
จุดชมวิว
ภาพรวม
เมืองหวงฉีได้จัดตั้งเขตคุ้มครองมรดกทางอุตสาหกรรมแห่งเดียวของจีน โดยมีแหล่งอุตสาหกรรมสำคัญ 4 แห่งอยู่ในรายชื่อเบื้องต้นของมรดกทางวัฒนธรรมโลก สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติและวัฒนธรรม ได้แก่ ทะเลสาบเซียนเต่า (มีเกาะ 1,002 เกาะ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามทะเลสาบพันเกาะที่สำคัญของโลก) จุดชมวิวกระจกสกายซิตี้ที่ระดับความสูง 510 เมตร ภูเขาซีไซ (สนามรบโบราณ) ภูเขาตงฟาง และแกรนด์แคนยอนใต้ดินเฟิงหลิน ในปี 2024 เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวจีน 13.37 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 36%) สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 7.691 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.07 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 45%
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
หวงซือ เมืองแห่งหินประดับของจีน เป็นศูนย์กลางการกระจายแร่มาลาไคต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในสี่ศูนย์กลางการค้าแร่คริสตัลที่สำคัญ อุทยานแสดงสินค้าแร่หวงซือมีหอแสดงสินค้าหลักห้าแห่ง อุทยานเหมืองแร่แห่งชาติหวงซือ ซึ่งเป็นอุทยานเหมืองแร่แห่งชาติแห่งแรกของจีน มีจุดเด่นอยู่ที่หุบเขาเหมืองแร่ ซึ่งได้รับการขนานนามว่าเป็นหลุมเหมืองที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย มีความยาว 2.4 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 1 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ มีความลึกสูงสุด 444 เมตร ภูเขาตงฟางเป็นพื้นที่ทัศนียภาพระดับ AAAA ของประเทศ ตั้งชื่อตามนักปราชญ์สมัยราชวงศ์ฮั่น ตงฟางซัว ภูเขาซีไซ ซึ่งล้อมรอบด้วยน้ำสามด้าน เป็นป้อมปราการทางทหารในประวัติศาสตร์ ที่กวีสมัยราชวงศ์ถัง จางจือเหอ เขียนไว้ว่า "นกกระยางขาวโบยบินเบื้องหน้าภูเขาซีไซ" และสกายซิตี้ ซึ่งครองสถิติโลกกินเนสส์ในฐานะแพลตฟอร์มกระจกเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
ณ สิ้นปี 2021 มณฑลหูเป่ยได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับ 106 เมือง 78 เมือง และ 28 มณฑล ใน 44 ประเทศ ครอบคลุม 5 ทวีป
บุคคลสำคัญ
ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนาน หวงซื่อได้ผลิตบุคคลสำคัญทั้งในอดีตและปัจจุบันในหลากหลายสาขา ทั้งการเมือง การทหาร อุตสาหกรรม และศิลปะ
เกียรตินิยมระดับสูง
เมืองหวงฉีได้รับรางวัลเกียรติยศระดับชาติมากมาย รวมถึงการได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองนำร่องระดับชาติสำหรับการเปลี่ยนแปลงเมืองที่ทรัพยากรหมดลง เมืองนำร่องระดับชาติสำหรับการเปลี่ยนแปลงอุตสาหกรรมสีเขียว และการได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในเขตสาธิตการเปลี่ยนแปลงอุตสาหกรรมชั้นนำของจีน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม