เมืองซินหยาง
เมืองซินหยาง (Xinyang City) หรือที่รู้จักกันในชื่อเสินเฉิง (Shencheng) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑล ณ จุดเชื่อมต่อระหว่างมณฑลหูเป่ย เหอหนาน และอานฮุย ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศใต้ไปทิศเหนือ
เมืองซินหยาง
เมืองซินหยาง หรือที่รู้จักกันในชื่อเสินเฉิง เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑล ณ จุดเชื่อมต่อของมณฑลหูเป่ย เหอหนาน และอานฮุย ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศใต้ไปทิศเหนือ โดยพื้นที่ทางตะวันตกและตอนใต้เป็นเทือกเขาเหอหนานตอนใต้ ซึ่งประกอบด้วยเทือกเขาถงไป่และเทือกเขาต้าเป่ย บริเวณตอนกลางเป็นพื้นที่เนินเขา ขณะที่ทางเหนือเป็นที่ราบหวงหวยและที่ราบต่ำ เมืองนี้อยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนและเขตอบอุ่น โดยได้รับอิทธิพลจากมรสุมอย่างชัดเจน ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 18,916 ตารางกิโลเมตร ณ ปี 2026 เมืองซินหยางปกครอง 2 อำเภอและ 8 ตำบล และ ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ 5.957 ล้านคน ในปีแรกของรัชสมัยไท่ผิงซิงกัวแห่งราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 976) เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องชื่อของจักรพรรดิไท่จง (จ้าวกวงอี้) จึงได้เปลี่ยนชื่อหมู่บ้านอี้หยางเป็นหมู่บ้านซินหยาง ซึ่งถือเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของชื่อ "ซินหยาง" ในฐานะชื่อสถานที่ ต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1998 เมืองซินหยางได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองระดับมณฑลอย่างเป็นทางการ ซินหยางเป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญในมณฑลเหอหนานตอนใต้ เป็นเมืองระดับ 3 ที่มีมรดกทางวัฒนธรรมผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมฉู่และวัฒนธรรมที่ราบภาคกลาง ตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศของจีนระหว่างภาคเหนือและภาคใต้ ตั้งอยู่ในพื้นที่ใจกลางของฐานทัพปฏิวัติเก่าแก่บนเขาต้าเป่ย ได้รับการยกย่องว่าเป็น "แหล่งกำเนิดของกองทัพแดงและบ้านเกิดของเหล่าแม่ทัพ" และยังเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองหลวงแห่งชาและ "เมืองหลวงแห่งเหมาเจี้ยนของจีน" เมืองนี้เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม เช่น ภูเขาจี้กง วัดหลิงซาน และภูเขาซีจิ่วฮวา ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองซินหยางมีมูลค่า 319.67 พันล้านหยวน (ประมาณ 44.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาเดียวกัน
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ในสมัยราชวงศ์ชางและโจว บริเวณเมืองซินหยางในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของรัฐบริวารหลายแห่ง ได้แก่ เชิน ซี เซียน หวง เจียง และเหลียว
ในช่วงยุคชุนชุนและยุคสงครามระหว่างรัฐ เริ่มตั้งแต่ปีที่ 9 แห่งรัชสมัยของพระเจ้าจ้วงแห่งรัฐฉู่ (688 ปีก่อนคริสตกาล) รัฐฉู่ได้พิชิตรัฐต่างๆ เหล่านี้อย่างต่อเนื่อง และจัดตั้งอำเภอขึ้นภายใต้การปกครองส่วนกลางโดยตรง รวมถึงอำเภอเสิน อำเภอซี และอำเภอฉีซี ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของการบริหารระดับอำเภอของเมืองซินหยาง
ราชวงศ์ฉินปกครองมณฑลต่างๆ ผ่านระบบมณฑล โดยพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นของมณฑลจิ่วเจียง ซึ่งมีมณฑลย่อยเจ็ดแห่งอยู่ในอาณาเขต ราชวงศ์ฮั่นสืบทอดระบบของฉินต่อมา ในช่วงสามก๊ก พื้นที่นี้เป็นของรัฐเว่ย ในรัชสมัยของจักรพรรดิเหวินแห่งเว่ย ได้มีการจัดตั้งมณฑลอี้หยางขึ้น ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นการบริหารระดับมณฑลของซินหยาง
ในสมัยราชวงศ์จินตะวันออก ศูนย์กลางการปกครองของเมืองหยูโจวถูกย้ายไปยังเมืองซีหยาง (ปัจจุบันคืออำเภอกว่างซาน) ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นการบริหารระดับมณฑลของเมืองซินหยาง เมื่อสิ้นสุดราชวงศ์จินตะวันออก มณฑลอี้หยางก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่และย้ายศูนย์กลางการปกครองไปยังอำเภอผิงหยาง (ปัจจุบันคือเมืองซินหยาง) ทำให้ซินหยางกลายเป็นเมืองหลวงของมณฑลเป็นครั้งแรก
ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ พื้นที่นี้เปลี่ยนมือไปมาระหว่างราชวงศ์หลิวซ่ง ราชวงศ์ฉีใต้ และราชวงศ์เหลียง ในสมัยราชวงศ์สุย เสินโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอี้โจว แล้วจึงเป็นมณฑลอี้หยาง ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้ประกอบด้วยเสินโจวและกว่างโจวอยู่ภายใต้การปกครองของเขตห้วยหนาน ในปี ค.ศ. 712 ศูนย์กลางการปกครองของกว่างโจวถูกย้ายไปยังติงเฉิง (ปัจจุบันคืออำเภอหวงฉวน) ซึ่งปกครองห้าอำเภอ
ในปีแรกของรัชสมัยไท่ผิงซิงกัวแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 976) เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องชื่อของจักรพรรดิไท่จง (จ้าวกวงอี้) จึงได้เปลี่ยนชื่อสภาอี้หยางเป็นสภาซินหยาง ปกครองอำเภอซินหยางและอำเภอหลัวซาน ในสมัยราชวงศ์หยวน ได้มีการจัดตั้งระบบมณฑลขึ้น และพื้นที่ดังกล่าวได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหอหนาน-เจียงเป่ย สภาซินหยางจึงถูกลดสถานะเป็นเมืองซินหยาง จากนั้นเป็นมณฑลในปี ค.ศ. 1277 และกลับมาเป็นเมืองอาโจวอีกครั้งในปี ค.ศ. 1278 ในปี ค.ศ. 1283 ที่ตั้งของสภาถูกย้ายไปยังอำเภอหลัวซาน
ในสมัยราชวงศ์หมิง มณฑลซินหยางปกครองมณฑลลั่วซานและฉู่ซาน ส่วนในสมัยราชวงศ์ชิง กวางโจวได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงในปี 1724 ปกครองมณฑลกว่างซาน กู่ซือ ซี และซ่างเฉิง
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐจีนในปี 1912 เขตปกครองระดับจังหวัดถูกยกเลิกและแทนที่ด้วยระดับอำเภอ ในปี 1913 เขตปกครองซินหยางและเมืองกว่างโจวถูกเปลี่ยนเป็นอำเภอซินหยางและอำเภอหวงฉวนตามลำดับ ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้นำประชาชนจัดตั้งฐานที่มั่นต่อต้านญี่ปุ่นในมณฑลเหอหนานตอนใต้
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน ซินหยางถูกแบ่งออกเป็นเขตพิเศษซินหยางและเขตพิเศษหวงฉวน ในปี 1952 เขตพิเศษหวงฉวนถูกรวมเข้ากับซินหยาง ในปี 1965 พื้นที่จูหม่าเตียนถูกแยกออกจากซินหยาง เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 1998 มณฑลซินหยาง เมืองซินหยาง และอำเภอซินหยางถูกยุบ และจัดตั้งเมืองซินหยางระดับมณฑลขึ้นใหม่ โดยมีเขตชิเหอและเขตผิงเฉียวเป็นส่วนประกอบ
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
ในปี 1913 ซินหยางและกว่างโจวได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ ในปี 1932 ได้มีการจัดตั้งเขตตรวจสอบการปกครองที่เก้า โดยมีสำนักงานอยู่ที่หวงฉวน ครอบคลุมแปดอำเภอ ในปี 1949 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานผู้ว่าการซินหยางขึ้น ในปี 1952 สำนักงานผู้ว่าการหวงฉวนและซินหยางได้รวมกัน ในปี 1998 ได้มีการจัดตั้งเมืองซินหยางระดับจังหวัดขึ้น โดยมีเขตซื่อเหอและผิงเฉียว และแปดอำเภอ ในปี 2011 อำเภอกู่ซือได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอที่อยู่ภายใต้การบริหารโดยตรงของจังหวัด ภายใต้การดูแลของซินหยาง ในปี 2022 เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคหยูตะวันออกเฉียงใต้ได้รับการเปิดตัวเป็นหน่วยงานระดับจังหวัดที่บริหารโดยคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลเทศบาลซินหยาง
รายละเอียดแผนก
ณ ปี 2026 เมืองซินหยางบริหารจัดการ 2 เขตและ 8 อำเภอ ได้แก่ เขตชิเหอ เขตผิงเฉียว อำเภอหวงฉวน อำเภอกวางซาน อำเภอซี อำเภอซินเซียน อำเภอลั่วซาน อำเภอซ่างเฉิง อำเภอหวยปิน และอำเภอกู่ซือ รวมถึงเขตเทคโนโลยีขั้นสูงระดับชาติ 1 แห่ง เขตพัฒนาจังหวัด 9 แห่ง และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงยู่ตะวันออกเฉียงใต้ที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง เมืองนี้มี 47 ตำบล 89 เมือง และ 79 อำเภอ รวมทั้งหมด 215 หน่วยการปกครองระดับอำเภอ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 98 ถนนนิวฟิฟท์อเวนิว เขตหยางซานใหม่ เขตผิงเฉียว
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองซินหยางตั้งอยู่ในภาคกลางของจีน ทางตอนใต้ของมณฑลเหอหนาน ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 113 องศา 45 นาที ถึง 115 องศา 55 นาที และละติจูดเหนือ 30 องศา 23 นาที ถึง 32 องศา 27 นาที ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลหูเป่ย เหอหนาน และอานฮุย ในลุ่มน้ำห้วยตอนบน ระหว่างเชิงเขาทางเหนือของเทือกเขาต้าเป่ยและแม่น้ำห้วยตอนบน มีอาณาเขตติดกับเมืองจูหม่าเตียนทางทิศเหนือ เมืองฝูหยางและลู่หานของมณฑลอานฮุยทางทิศตะวันออก เมืองหวงกัง ซุยโจว และเสี่ยวกันของมณฑลหูเป่ยทางทิศใต้ และเมืองหนานหยางทางทิศตะวันตก เมืองนี้มีพื้นที่ประมาณ 18,916 ตารางกิโลเมตร ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 205 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ประมาณ 142 กิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศใต้ไปทิศเหนือ ก่อให้เกิดภูมิทัศน์แบบขั้นบันไดสลับกับสันเขาและหุบเขา บริเวณภูเขาทางตะวันตกและใต้ ซึ่งประกอบด้วยเทือกเขาถงไป่และเทือกเขาต้าเป่ย ครอบคลุมพื้นที่เกือบ 7,000 ตารางกิโลเมตร (36.9% ของพื้นที่ทั้งหมด) เทือกเขาทั้งสองเชื่อมต่อกันเป็นสันเขาต่อเนื่องตามแนวชายแดนเหอหนาน-หูเป่ย ทำหน้าที่เป็นสันปันน้ำระหว่างระบบแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำห้วย เทือกเขาต้าเป่ยทอดยาวประมาณ 200 กิโลเมตรภายในเมืองซินหยาง คิดเป็น 80% ของพื้นที่ภูเขาทางตอนใต้ของเหอหนาน ส่วนตะวันออกมียอดเขาสูงกว่า 1,000 เมตร ในขณะที่ส่วนตะวันตกต่ำกว่าและลาดชันน้อยกว่า เทือกเขาถงไป่ทอดยาว 69 กิโลเมตรภายในเมืองซินหยาง คิดเป็น 20% ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอดเขาจิงกังไท่ (1,584 เมตร) ในเทือกเขาต้าเป่ย พื้นที่เนินเขาตอนกลางครอบคลุมพื้นที่กว่า 7,000 ตารางกิโลเมตร (38.5%) โดยมีความสูง 50-100 เมตร ที่ราบลุ่มและที่ราบต่ำทางภาคเหนือครอบคลุมพื้นที่กว่า 4,000 ตารางกิโลเมตร (24.6%)
ภูมิอากาศ
แม่น้ำห้วยไหลผ่านทางตอนเหนือของเมืองซินหยาง โดยส่วนใหญ่ของเมืองตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำ พื้นที่นี้อยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านกึ่งเขตร้อนถึงเขตอบอุ่นชื้น มีภูมิอากาศแบบมรสุมอย่างชัดเจน ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,900 ถึง 2,100 ชั่วโมง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 15.3-15.8 องศาเซลเซียส มีช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 220-230 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 993-1,294 มิลลิเมตร ความชื้นสัมพัทธ์อยู่ที่ 74-78% ฤดูใบไม้ผลิมีสภาพอากาศแปรปรวนและมีฝนตกบ่อย ฤดูร้อนมีอากาศร้อนชื้นและมีปริมาณน้ำฝนมาก ฤดูใบไม้ร่วงมีอากาศเย็นและแจ่มใส ฤดูหนาวมีอากาศแห้งและหนาวเย็นโดยมีช่วงน้ำค้างแข็งสั้นๆ ในปี 2025 อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีของเมืองอยู่ที่ 17.7 องศาเซลเซียส และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,025.4 มิลลิเมตร
อุทกวิทยา
เมืองซินหยางมีแม่น้ำหลายสายที่อยู่ในระบบแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำห้วย ลุ่มแม่น้ำห้วยครอบคลุมพื้นที่ 98.2% ของพื้นที่ทั้งหมด ในขณะที่ระบบแม่น้ำแยงซีครอบคลุมเพียง 1.8% แม่น้ำห้วยไหลผ่านเมืองจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออกเป็นระยะทาง 363.5 กิโลเมตร มีแม่น้ำสาขาหลัก 10 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 1,000 ตารางกิโลเมตร 49 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 100 ตารางกิโลเมตร และ 126 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร แม่น้ำสาขาหลักทางตอนใต้ที่กำเนิดจากเทือกเขาถงไป่และเทือกเขาต้าเป่ย ได้แก่ แม่น้ำฉี แม่น้ำจูกาน แม่น้ำหวง แม่น้ำไป่หลู แม่น้ำกวน และแม่น้ำฉี ซึ่งทั้งหมดไหลลงสู่แม่น้ำห้วยในทิศทางตะวันตกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,098 มิลลิเมตร โดยปริมาณน้ำฝนจะกระจุกตัวในช่วงฤดูน้ำท่วมหลักระหว่างเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม คิดเป็น 54% ของปริมาณน้ำฝนรวมทั้งปี
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองซินหยางมีทรัพยากรน้ำค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ในมณฑลเหอหนาน โดยมีปริมาณน้ำเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 7.519 พันล้านลูกบิดเมตร และปริมาณน้ำต่อหัวอยู่ที่ 1,003 ลูกบิดเมตร เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 6 แห่ง อ่างเก็บน้ำขนาดกลาง 15 แห่ง และอ่างเก็บน้ำขนาดเล็ก 971 แห่ง รวมทั้งหมด 992 แห่ง จึงได้รับฉายาว่า "เมืองแห่งทะเลสาบพันแห่ง" ความจุในการกักเก็บน้ำทั้งหมดสูงถึง 6 พันล้านลูกบิดเมตร ศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำของเมืองอยู่ที่ 99,700 กิโลวัตต์ โดยมีกำลังการผลิตที่สามารถพัฒนาได้ 72,800 กิโลวัตต์ และผลิตไฟฟ้าได้ปีละ 208 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง
ทรัพยากรพืช
เมืองซินหยางมีพืชชั้นสูงกว่า 2,200 ชนิด จาก 189 วงศ์ ซึ่งคิดเป็นมากกว่า 95% ของพืชทั้งหมดในมณฑล พืชเหล่านี้รวมถึงไม้เศรษฐกิจกว่า 150 ชนิด (เช่น สน เฟอร์ โอ๊ค แคทัลปา วิลโลว์ ตั๊กแตน) พืชให้น้ำมันกว่า 90 ชนิด (เช่น คามิเลีย ต้นตง ต้นไขมันจีน วอลนัท) พืชให้แป้งเกือบ 100 ชนิด พืชเส้นใยกว่า 110 ชนิด พืชสมุนไพรกว่า 310 ชนิด (เช่น พลาติโคดอน พินเนลเลีย เห็ดหลินจือ) ไม้ไผ่ 19 ชนิด และพืชหอมและพืชอาหารสัตว์หลากหลายชนิด นอกจากนี้ เมืองนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของพืชหายากและใกล้สูญพันธุ์ที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติและระดับมณฑลกว่า 70 ชนิด เช่น แปะก๊วย สนแดง สนบึงจีน ต้นพิราบ ต้นยิวจีน และสนห้าเข็มต้าเป่ย
ทรัพยากรสัตว์
ภูมิประเทศที่เป็นเอกลักษณ์ของพื้นที่นี้เอื้ออำนวยต่อความหลากหลายของสัตว์ป่า มีการบันทึกชนิดสัตว์ไว้มากกว่า 2,031 ชนิด รวมถึงสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกมากกว่า 380 ชนิด (83% ของจำนวนสัตว์ทั้งหมดในจังหวัด) และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง 1,650 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ 47 ชนิด เช่น พังพอนคอเหลือง แบดเจอร์ นาก หมาป่า สุนัขจิ้งจอก สุนัขแรคคูน หมาจิ้งจอก ชะมดเล็ก ชะมดใหญ่ และเสือดาว (ใกล้สูญพันธุ์หรือสูญพันธุ์ไปแล้ว) มีการบันทึกชนิดนกไว้มากกว่า 300 ชนิด เขตอนุรักษ์ธรรมชาตินกตงไจ่ในอำเภอลั่วซานเป็นที่อยู่อาศัยของนก 293 ชนิด รวมถึงไก่ฟ้าหางยาวหัวขาว หงส์ขาว นกกระเรียนใหญ่ นกกระเรียนคอขาว และนกกระสาขาวตะวันออก นกไอบิสหัวจุกเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองชั้นหนึ่งของประเทศ
ทรัพยากรแร่
ซินหยางมีแร่ธาตุที่ได้รับการยืนยันแล้ว 49 ชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งทรัพยากรแร่ที่ไม่ใช่โลหะมีอยู่มากมาย แหล่งแร่ที่ไม่ใช่โลหะซางเทียนติเป็นแหล่งที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย มีปริมาณสำรองเพอร์ไลต์ 100 ล้านตัน (มากกว่าครึ่งหนึ่งของปริมาณทั้งหมดในประเทศ) ทรัพยากรสำคัญอื่นๆ ได้แก่ หินทัฟฟ์แก้ว (36.94 ล้านตัน) ซีโอไลต์ (58 ล้านตัน) แร่รูไทล์ (54.21 ล้านตัน) แร่สังกะสี (450,000 ตัน) และแร่ฟลูออไรต์ (886,000 ตัน) ณ สิ้นปี 2025 มีการค้นพบแร่ธาตุ 51 ชนิด โดย 15 ชนิดมีปริมาณสำรองที่ได้รับการยืนยันแล้ว และ 15 ชนิดอยู่ระหว่างการพัฒนา
ประชากร
ณ สิ้นปี 2568 ประชากรของเมืองซินหยางมีจำนวน 5.957 ล้านคน ประกอบด้วยประชากรในเมือง 3.251 ล้านคน และประชากรในชนบท 2.706 ล้านคน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 54.58% เพิ่มขึ้น 0.73 จุดเปอร์เซ็นต์ มีการเกิด 29,000 คน (อัตราการเกิด: 4.77 ต่อพันคน) และมีการเสียชีวิต 56,000 คน (อัตราการตาย: 9.40 ต่อพันคน) ส่งผลให้อัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -4.63 ต่อพันคน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองซินหยางอยู่ที่ 319.67 พันล้านหยวน (ประมาณ 44.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคการผลิตขั้นที่สาม มีส่วนร่วม 50.996 พันล้านหยวน 100.010 พันล้านหยวน และ 168.664 พันล้านหยวน ตามลำดับ โดยเติบโต 3.7%, 5.4% และ 7.5% ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 53,461 หยวน (ประมาณ 7,485 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.8% โครงสร้างภาคอุตสาหกรรมมีสัดส่วน 15.9:31.3:52.8
รายรับรวมจากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 19.627 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.2% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 13.716 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.92 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.9% โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 8.453 พันล้านหยวน รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 62.446 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.74 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 6.6% โดยรายจ่ายด้านการศึกษาอยู่ที่ 12.682 พันล้านหยวน และรายจ่ายด้านประกันสังคมอยู่ที่ 9.186 พันล้านหยวน
รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 30,528 หยวน (ประมาณ 4,274 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมืองอยู่ที่ 40,384 หยวน (ประมาณ 5,654 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8% และรายได้สุทธิต่อหัวในเขตชนบทอยู่ที่ 22,305 หยวน (ประมาณ 3,123 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.4% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.6% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมหลักเพิ่มขึ้น 38.4% ภาคอุตสาหกรรมรองเพิ่มขึ้น 27.9% และภาคอุตสาหกรรมบริการลดลง 6.1%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชรวมอยู่ที่ 842,160 เฮกตาร์ โดยเป็นข้าว 507,390 เฮกตาร์ และข้าวสาลี 311,930 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 58,857 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.0% ผลผลิตพืชน้ำมันอยู่ที่ 569,400 ตัน (เพิ่มขึ้น 1.8%) ผลผลิตผักอยู่ที่ 55,899 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.5%) และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 299,600 ตัน ผลผลิตเนื้อสัตว์ (หมู เนื้อวัว เนื้อแกะ สัตว์ปีก) รวมอยู่ที่ 481,200 ตัน เพิ่มขึ้น 9.7%
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.3% เมื่อพิจารณาตามประเภทการเป็นเจ้าของ วิสาหกิจที่รัฐควบคุมเติบโต 1.4% วิสาหกิจร่วมทุน 195.9% วิสาหกิจมหาชน 9.0% และวิสาหกิจต่างชาติ 5.4% เมื่อพิจารณาตามอุตสาหกรรมหลัก อุตสาหกรรมดั้งเดิมเติบโต 13.1% อุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงกลยุทธ์ 5.2% และอุตสาหกรรมไฮเทค 8.1% กำลังการผลิตไฟฟ้าติดตั้งรวมทั้งสิ้น 7.99 ล้านกิโลวัตต์ เพิ่มขึ้น 18.7% ประกอบด้วยพลังงานความร้อน 2.43 ล้านกิโลวัตต์ พลังงานน้ำ 1.02 ล้านกิโลวัตต์ พลังงานลม 1.76 ล้านกิโลวัตต์ และพลังงานแสงอาทิตย์ 2.78 ล้านกิโลวัตต์ ผลผลิตรวมของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 28.776 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.03 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.6%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 19.594 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.6%); การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์ 13.740 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 17.8%); ที่พักและอาหาร 7.595 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.2%); การเงิน 11.898 พันล้านหยวน (ลดลง 0.1%); อสังหาริมทรัพย์ 20.768 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.4%); และบริการอื่นๆ 77.946 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.8%)
ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 118.641 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 6.15 พันล้านหยวน (ประมาณ 861 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8% โดยการส่งออกอยู่ที่ 3.93 พันล้านหยวน และการนำเข้าอยู่ที่ 2.21 พันล้านหยวน มีวิสาหกิจต่างชาติที่เข้ามาลงทุนใหม่จำนวน 8 แห่ง
รายได้จากการท่องเที่ยวอยู่ที่ 36.16 พันล้านหยวน (ประมาณ 506 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.5% โดยมีนักท่องเที่ยว 60.716 ล้านคน ณ สิ้นปี 2025 ยอดเงินฝากหยวนในสถาบันการเงินรวมอยู่ที่ 680.629 พันล้านหยวน (ประมาณ 95.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.6% โดยเงินฝากภาคครัวเรือนอยู่ที่ 602.302 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 11.2%) ยอดเงินกู้หยวนรวมอยู่ที่ 285.192 พันล้านหยวน (ประมาณ 39.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.5%
ปริมาณธุรกรรมไปรษณีย์รวม 4.296 พันล้านหน่วยมาตรฐาน (เพิ่มขึ้น 28.0%) โดยปริมาณการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 356 ล้านชิ้น (เพิ่มขึ้น 42.3%) ผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ 4G มีจำนวน 1.877 ล้านคน และผู้ใช้ 5G มีจำนวน 4.229 ล้านคน ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตรวม 8.846 ล้านคน
วิสาหกิจประภาคารขนาดเล็ก
โครงการ "วิสาหกิจนำร่องขนาดเล็ก" ซึ่งริเริ่มภายใต้โครงการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลด้านการผลิตของมณฑลเหอหนาน มอบให้แก่SMEs ที่แสดงให้เห็นถึงผลลัพธ์ที่โดดเด่นในการประยุกต์ใช้ดิจิทัลในด้านการวิจัยและพัฒนา การผลิต การดำเนินงาน การขาย และโลจิสติกส์ วิสาหกิจเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นแบบอย่างที่สามารถนำไปใช้ซ้ำได้สำหรับการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลในวงกว้างของอุตสาหกรรม บริษัท Xinbao Auto Electric Co., Ltd. ในอำเภอ Guangshan ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำด้านดิจิทัลของมณฑลเหอหนานประจำปี 2025 และเป็นวิสาหกิจ "นำร่องขนาดเล็ก" ซึ่งได้รับการยอมรับในด้านความสามารถทางเทคนิคที่แข็งแกร่ง รูปแบบธุรกิจที่เหมาะสม และประสิทธิภาพคุณภาพสูง
บริการสังคม
การศึกษา
ณ ปี 2025 เมืองซินหยางมีสถาบันอุดมศึกษาทั่วไป 9 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียน 58,500 คน และนักเรียนรวม 180,800 คน นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนอาชีวศึกษา 25 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป 82 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 328 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 671 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 10 แห่ง และมีเด็กก่อนวัยเรียนลงทะเบียนเรียน 128,900 คน โครงการ "ยกเว้นสองอย่างและให้เงินอุดหนุนหนึ่งอย่าง" ได้จัดสรรงบประมาณ 1.028 พันล้านหยวน และให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่นักเรียน 608,500 คน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ณ สิ้นปี 2025 เมืองซินหยางมีศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมระดับมณฑล 140 แห่ง ศูนย์ระดับเทศบาล 523 แห่ง และห้องปฏิบัติการสำคัญระดับมณฑล 8 แห่ง มีการลงนามในสัญญาเทคโนโลยีรวม 1,209 ฉบับ มูลค่าธุรกรรม 6.72 พันล้านหยวน เมืองนี้มีศูนย์วิจัยวิศวกรรมแห่งชาติ 1 แห่ง ศูนย์วิจัยวิศวกรรมระดับมณฑล 16 แห่ง ศูนย์เทคโนโลยีองค์กรแห่งชาติ 1 แห่ง และศูนย์เทคโนโลยีองค์กรระดับมณฑล 25 แห่ง มีสถาบันตรวจสอบและทดสอบที่ผ่านการรับรอง 127 แห่ง และผลิตภัณฑ์ 27 รายการได้รับการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ
บริการด้านวัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีกลุ่มการแสดงศิลปะ 203 กลุ่ม ศูนย์วัฒนธรรม 17 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 12 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 41 แห่ง มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 14 แห่ง ระดับจังหวัด 121 แห่ง และมีรายการอยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 รายการ เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2025 สถานเอกอัครราชทูตจีนประจำสิงคโปร์ได้จัดงานพิธีชงชา "ชาและโลก" ซึ่งมีผู้เข้าร่วมประมาณ 60 คน รวมถึงคู่สมรสของเอกอัครราชทูตและผู้นำสตรี
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2568 เมืองซินหยางมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพรวม 5,004 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพประจำตำบล 302 แห่ง ศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 11 แห่ง และศูนย์ควบคุมโรค 11 แห่ง มีจำนวนเตียงทั้งหมด 45,293 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 52,804 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 21,548 คน และพยาบาลวิชาชีพ 24,030 คน
กีฬา
ในปี 2025 นักกีฬาจากซินหยางคว้าเหรียญทอง 22 เหรียญ และได้รับรางวัลชนะเลิศระดับจังหวัด 22 รายการ
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีการสร้างงานใหม่ในเมือง 76,200 ตำแหน่ง และคนงานที่ถูกเลิกจ้าง 23,400 คนได้กลับเข้าทำงานอีกครั้ง ณ สิ้นปี 2025 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญสังคมในเมืองและชนบท 4.6226 ล้านคน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมือง 1.1885 ล้านคน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพพื้นฐาน 7.0563 ล้านคน การจ่ายเงินค่าครองชีพขั้นต่ำในเมืองรวมเป็นเงิน 178 ล้านหยวน เป็นประโยชน์แก่ชาวเมือง 41,400 คน และการจ่ายเงินค่าครองชีพขั้นต่ำในชนบทรวมเป็นเงิน 1.026 พันล้านหยวน เป็นประโยชน์แก่ชาวชนบท 340,400 คน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 ปริมาณการใช้น้ำทั้งหมดอยู่ที่ 2.012 พันล้านลูกบาศก์เมตร (เพิ่มขึ้น 0.5%) การใช้พลังงานในภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ต่อหน่วยมูลค่าเพิ่มลดลง 5.79% การใช้ไฟฟ้าในภาคสังคมทั้งหมดอยู่ที่ 19.622 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (เพิ่มขึ้น 8.8%) คุณภาพน้ำในส่วนของแม่น้ำที่ได้รับการตรวจสอบเป็นไปตามมาตรฐานระดับ I-III ร้อยละ 100 สัดส่วนของวันที่คุณภาพอากาศดีอยู่ที่ร้อยละ 84.1 โดยความเข้มข้นเฉลี่ยของ PM2.5 อยู่ที่ 35.0 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร (ลดลง 0.1%) เมืองนี้มีพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ 9 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 190,100 เฮกตาร์ รวมถึงพื้นที่อนุรักษ์ระดับชาติ 4 แห่ง โดยมีอัตราพื้นที่ป่าปกคลุมร้อยละ 36.83
สมาคมธุรกิจ
หอการค้าเหอหนานต้าเป่ยซานและสาขากว่างซาน รวมถึงสมาคมอุตสาหกรรมชาอำเภอกว่างซาน เป็นองค์กรธุรกิจสำคัญในเมืองซินหยาง โดยมีซุนหลินเป็นประธานสาขากว่างซาน และลู่เถาเป็นเลขาธิการสมาคมอุตสาหกรรมชาอำเภอกว่างซาน
การขนส่ง
ขนส่ง
เมืองซินหยางเป็นศูนย์กลางการขนส่งและโลจิสติกส์ระดับภูมิภาคที่สำคัญ ตั้งอยู่ในรัศมี 300 กิโลเมตรจากเมืองหลวงของสามมณฑล ได้แก่ เจิ้งโจว อู่ฮั่น และเหอเฟย มีเส้นทางรถไฟสามสาย (ปักกิ่ง-กว่างโจว ปักกิ่ง-เกาลูน หนานจิง-ซีอาน) และรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กว่างโจว ทางด่วนห้าสาย (ปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า ต้ากวง ฮวยกู่ เซี่ยงไฮ้-ฉานซี ฮวยซิน) และทางหลวงแห่งชาติหกสายตัดผ่านเมือง ทำให้เกิดจุดตัดกันหลายจุด สนามบินหมิงกังมีเที่ยวบินตรงไปยัง 17 เมือง รวมถึงปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กว่างโจว เซินเจิ้น ฉงชิ่ง ซีอาน คุนหมิง หางโจว เฉิงตู และไห่โข่ว ท่าเรือแม่น้ำห้วยที่ฮวยปินและกู่ซือเชื่อมต่อกับแม่น้ำแยงซีและทะเล ทำให้เกิดระบบการขนส่งทางน้ำ ทางบก และทางอากาศที่ครอบคลุม
ขนส่งสินค้า
ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้า (ไม่รวมทางรถไฟและทางอากาศ) เติบโต 1.9% ในขณะที่ปริมาณผู้โดยสารลดลง 5.3% จำนวนผู้โดยสารที่ใช้บริการสนามบินอยู่ที่ 303,900 คน ณ สิ้นปี 2025 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 29,760 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 992 กิโลเมตร จำนวนรถยนต์ขนาดเล็กที่จดทะเบียนอยู่ที่ 978,400 คัน โดยเป็นรถยนต์ส่วนบุคคลจำนวน 945,300 คัน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ที่มาของชื่อ
ในสมัยราชวงศ์ชุนชุน ซินหยางเคยเป็นรัฐเสิน ต่อมาถูกพิชิตโดยกษัตริย์เหวินแห่งฉู่ ในสมัยราชวงศ์ฉิน ซินหยางเป็นส่วนหนึ่งของตำบลอี้หยางในมณฑลหนานหยาง ต่อมารัฐเฉาเว่ยได้ก่อตั้งมณฑลอี้หยางขึ้น ในปี ค.ศ. 976 ชื่อถูกเปลี่ยนเป็น "ซินหยาง" เนื่องจากอักษร "ซิน" มีความหมายเหมือนกับ "เสิน" ในตำราโบราณ ซึ่งบ่งบอกว่านี่คือดินแดนเดิมของรัฐเสิน อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่า จักรพรรดิไท่จง (จ้าวกวงอี้) ทรงหลีกเลี่ยงอักษร "อี้" และเปลี่ยนชื่อเป็น "ซินหยาง" เนื่องจาก "ซิน" และ "อี้" มีความหมายใกล้เคียงกัน
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2022 เมืองซินหยางมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการรับรองจำนวน 7,494 แห่ง ซึ่งอยู่ในอันดับที่สี่ของมณฑลเหอหนาน โดยแบ่งเป็นแหล่งมรดกระดับชาติ 14 แห่ง ระดับมณฑล 97 แห่ง ระดับเทศบาล 119 แห่ง และระดับอำเภอ 419 แห่ง เมืองนี้มีโบราณวัตถุที่ขึ้นทะเบียนแล้ว 34,309 ชิ้น ประกอบด้วยของมีค่า 6,265 ชิ้น และของทั่วไป 28,044 ชิ้น ซึ่งบางชิ้นมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมของมณฑล
อาหาร
เมืองซินหยางตั้งอยู่บนเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างเหนือและใต้ของจีน อาหารของเมืองนี้ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติสดใหม่ หอมกรอบ และกลมกล่อม โดยใช้การตุ๋นเป็นเทคนิคการปรุงอาหารหลัก และใช้วัตถุดิบที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและดีต่อสุขภาพ อาหารจานเด่น ได้แก่ หัวปลาหนานหวันตุ๋นใส ซุปเป็ดตุ๋น เนื้อตุ๋น ห่านยัดไส้ ซุปไส้หมู เต่าตุ๋น เครื่องในวัวตุ๋นใส ไก่ยัดไส้ เต้าหู้ทอด และบะหมี่แห้งซินหยาง
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นซินหยางได้รับอิทธิพลจากหลายแหล่ง ผสมผสานระหว่างภาษาจีนกลางเจียงฮวาย ภาษาจีนกลางภาคตะวันตกเฉียงใต้ ภาษาจีนกลางภาคกลาง และมีคำศัพท์ภาษากานและฮักกาจำนวนมาก พื้นที่ทางเหนือมีแนวโน้มไปทางภาษาจีนกลางภาคกลาง พื้นที่ทางใต้มีแนวโน้มไปทางภาษาจีนกลางเจียงฮวาย และพื้นที่ทางตะวันตกแสดงอิทธิพลของภาษาถิ่นหูเป่ย ส่วนภาษาถิ่นฮักกาพบได้ในบางส่วนของภาคกลางตอนใต้และภาคเหนือ
ศิลปะ
การแสดงหุ่นเงาหวงฉวน ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยจักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่น ต่อมาได้แพร่กระจายไปยังเอเชียใต้ เปอร์เซีย อียิปต์ ตุรกี และตะวันตก การแสดงหุ่นเงาหลัวซาน ซึ่งเฟื่องฟูมาตั้งแต่สมัยเจียจิงแห่งราชวงศ์หมิง เป็นหนึ่งในสี่สำนักหุ่นเงาที่สำคัญของจีนและเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ งิ้วกลองดอกไม้กวงซาน ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติในปี 2014 ผสมผสานทำนองพื้นบ้าน เพลงภูเขา งิ้วฉู่ และงิ้วหวงเหมย ระบำร่มดอกไม้ซ่างเฉิง ซึ่งมีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ถังและเฟื่องฟูผ่านราชวงศ์ซ่งและชิง เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมพื้นบ้านอันล้ำค่า
เกสต์เฮาส์บูติก
เมืองซินหยางได้สร้างและบริหารจัดการ "ลานบ้านซินหยาง" จำนวน 145 แห่ง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ "ดึงดูดนักท่องเที่ยวสู่ซินหยาง" โดยบูรณาการการท่องเที่ยวเชิงชนบท การพักผ่อนในเมือง โลจิสติกส์อีคอมเมิร์ซ และความคิดสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม ลานบ้านที่มีเอกลักษณ์เหล่านี้มอบประสบการณ์ที่เล็ก ประณีต และไม่เหมือนใครให้แก่ผู้มาเยือน ได้รับการออกแบบอย่างพิถีพิถันเพื่อหลีกเลี่ยงความซ้ำซากจำเจและการคิดแบบระยะสั้น โดยแต่ละลานบ้านมีลักษณะทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นเป็นของตนเอง
ประเพณีพื้นบ้าน
ในเมืองกวงซาน เมืองซ่างเฉิง เมืองซินเซียน และบางส่วนของเมืองหวงฉวน มีประเพณีเทศกาลโคมไฟที่ผู้คนนำโคมไฟไปวางไว้ที่สุสานบรรพบุรุษในวันที่ 15 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ ไม่ว่าระยะทางจะไกลแค่ไหน ผู้คนก็จะเดินทางกลับบ้านเพื่อนำโคมไฟไปวางไว้ที่สุสานบรรพบุรุษเพื่อเป็นการระลึกถึงและแสดงความกตัญญู คำกล่าวของคนท้องถิ่นคือ "วันที่ 15 สำคัญเท่ากับวันปีใหม่" ประเพณีนี้มีมาตั้งแต่สมัยต้นราชวงศ์หมิงและเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์อย่างจูหยวนจาง กลายเป็นพิธีบูชาบรรพบุรุษที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในภูมิภาคนี้
เทศกาลและกิจกรรมต่างๆ
เทศกาลวัฒนธรรมชาซินหยางจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีระหว่างวันที่ 28-30 เมษายน โดยสหพันธ์สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายสินค้าแห่งประเทศจีนและรัฐบาลมณฑลเหอหนานเป็นเจ้าภาพร่วม ในปี 2025 การประชุมแบรนด์ชาเขียวแห่งประเทศจีนจัดขึ้นที่เขตซื่อเหอระหว่างวันที่ 27-29 เมษายน โดยมุ่งเน้นที่การพัฒนาแบรนด์ นวัตกรรมทางเทคโนโลยี และการขยายตลาดสำหรับอุตสาหกรรมชาเขียว ชาซินหยางเหมาเจี้ยน หนึ่งในชาที่มีชื่อเสียงที่สุดสิบอันดับแรกของจีน สืบทอดภูมิปัญญาการชงชามาเกือบ 3,000 ปี มีชื่อเสียงในด้านลักษณะ "ละเอียด กลมกล่อม เรียบเนียน ตรง และปลายสีเงิน" ลู่หยู ปราชญ์ด้านชาแห่งราชวงศ์ถังยกย่องใน "คัมภีร์ชา" ว่า "สำหรับภูมิภาคชาหวยหนาน กวางโจว (ปัจจุบันคือซินหยาง) นั้นดีที่สุด" และซูตงโป ยักษ์ใหญ่ด้านวรรณกรรมแห่งราชวงศ์ซ่งกล่าวอย่างชื่นชมว่า "ในบรรดาชาหวยหนาน ซินหยางเป็นอันดับหนึ่ง"
วัฒนธรรมบรรพบุรุษ
ด้วยทำเลที่ตั้งอยู่ระหว่างลุ่มแม่น้ำเหลืองและแม่น้ำแยงซี ทำให้ซินหยางเป็นจุดเชื่อมต่อทางวัฒนธรรมมาตั้งแต่สมัยโบราณ พื้นที่นี้เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดี 24 แห่งของวัฒนธรรมเป่ยหลี่กัง หลงซาน และฉู่เจียหลิง ซินหยางเป็นแหล่งกำเนิดของนามสกุลจีนหลายนามสกุล และเป็นบ้านเกิดที่สำคัญของชาวฝูเจี้ยนและไต้หวันจำนวนมาก จึงได้รับฉายาว่า "บ้านเกิดของชาวจีนโพ้นทะเลในที่ราบภาคกลาง"
ภาพเมือง
จุดชมวิว
อุทยานธรรมชาติหลิงซาน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอหลัวซาน ครอบคลุมพื้นที่ 61.5 ตารางกิโลเมตร แบ่งเป็น 6 อุทยานย่อย ได้แก่ วัดหลิงซาน ถ้ำเสี่ยวเหยา ยอดเขาทอง และทะเลสาบจิ่วหลี่หลัวหยาน อุทยานธรรมชาติถังฉวนฉี ในอำเภอซ่างเฉิง เป็นแหล่งน้ำพุร้อนและรีสอร์ทบนภูเขาที่มีชื่อเสียง น้ำพุร้อนก่อตัวขึ้นเมื่อประมาณ 100 ล้านปีก่อน ให้ผลผลิตวันละ 650 ตัน ที่อุณหภูมิ 56-58 องศาเซลเซียส อุดมไปด้วยสตรอนเทียม เงิน ไทเทเนียม และแร่ธาตุอื่นๆ อุทยานธรณีวิทยาจิงกังไท่ ตั้งอยู่บริเวณชายแดนระหว่างมณฑลเหอหนานและอานฮุย มีจุดเด่นคือยอดเขาจิงกังไท่ สูง 1,584 เมตร ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาต้าเป่ยในมณฑลเหอหนาน
แหล่งท่องเที่ยวแปดแห่งเก่าแก่ของซินหยางนั้น ก่อตั้งขึ้นโดยกวีจางเยว่ในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง ซึ่งรวมถึงสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ เช่น สายลมแห่งต้นสนบนสันเขาเซียน แสงจันทร์บนแม่น้ำซี และแสงยามเช้าที่เจดีย์เสิน ในปี 2010 ได้มีการปรับปรุงแหล่งท่องเที่ยวใหม่แปดแห่ง ได้แก่ ศาลาชมวิวทะเลสาบ ศาลาชงชา หอประชุมปราชญ์ และหอเสินป๋อ
อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ
ชาซินหยางเหมาเจี้ยนเป็นหนึ่งในชาที่มีชื่อเสียงที่สุด 10 อันดับแรกของจีน และเป็นสินค้าขึ้นชื่อของมณฑลเหอหนาน ในปี 2017 ได้รับการจัดอันดับที่สองในบรรดา "แบรนด์ชาสาธารณะระดับภูมิภาค 10 อันดับแรกของจีน" โดยมีมูลค่าแบรนด์ 6.352 พันล้านหยวน (ประมาณ 889 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2018 ซึ่งอยู่ในอันดับที่สองของประเทศ ซินหยางได้รับรางวัล "เมืองหลวงแห่งชาเหมาเจี้ยนของจีน" สินค้าขึ้นชื่ออื่นๆ ของท้องถิ่น ได้แก่ ชาดำซินหยาง หมูหวยหนาน ข้าวเหนียวหอมซี เกาลัดซินหยาง แตงโมฉีหลินหลัวซาน กุ้งน้ำจืดกวางซาน กีวีจีน แปะก๊วย และลูกพลับ
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ ได้แก่ ขนมข้าวเหนียวซินหยาง บะหมี่บรรณาการหวงฉวน เป็ดป่านหวยปิน ห่านกู่ซือ เป็ดซินหยางอัด ปลานานหวัน ซุปปลาหวงกัง ซุปไส้หมูหลัวซาน บะหมี่แขวนกลวงหลัวซาน ซุปเป็ดแก่ซ่างเฉิง นกกระทาย่างต้นหอมซ่างเฉิง ปลายัดไส้ และขนมปังแผ่นไส้ไข่
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์จากซินหยาง ได้แก่ ซุน ซู่อ้าว, หวง เสีย, เฟย ยี่, เหว่ย หยาน, เฉิน หยวนกวง, หม่า ซูชาง, เหอจิงหมิง, ซ่ง ชีเจี๋ย, โจว ซู่เป่ย, ซู ชีหยู, หลี่ เต๋อเซิง, เจิ้ง เว่ยซาน, โยว ไถจง, ซือหม่า กวง และเติ้ง หยิงเฉา
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองซินหยางได้รับรางวัลและเกียรติยศมากมาย รวมถึง: 10 อันดับเมืองที่มีความสุขที่สุดในจีน, เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน, เมืองสุขภาพแห่งชาติ, เมืองสวนแห่งชาติ, เมืองต้นแบบด้านการปลูกต้นไม้แห่งชาติ, เมืองสาธิตเชิงนิเวศแห่งชาติ, 10 อันดับเมืองเศรษฐกิจสีเขียวชั้นนำของจีน, เมืองต้นแบบด้านการสนับสนุนสองทางแห่งชาติ และรางวัลเมืองดีเด่นด้านการปฏิวัติห้องสุขา
ในปี 2017 เมืองซินหยางได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในเมืองที่ปลอดภัยที่สุดของจีน และติดอันดับ 50 เมืองที่มีศักยภาพด้านการลงทุนสูงที่สุด นอกจากนี้ยังได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติ ในปี 2019 ได้รับรางวัลเมืองสีเขียวที่มีศักยภาพในการแข่งขันของจีน ในปี 2020 ซินหยางได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ และได้รับรางวัลเมืองที่มีการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจดีเด่นแห่งชาติ ในปี 2021 ได้รับเลือกให้เป็นเมืองต้นแบบสำหรับการพัฒนาเมืองฟองน้ำอย่างเป็นระบบ ในปี 2022 ได้รับการยืนยันอีกครั้งว่าเป็นเมืองสุขภาพแห่งชาติ ติดอันดับ 100 ในรายชื่อ 100 เมืองที่มีความแข็งแกร่งที่สุดของจีน และได้รับเลือกให้เป็นเมืองนำร่องด้านการเงินเพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ในปี 2023 ได้รับการประกาศให้เป็นเขตสาธิตการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศรุ่นที่ 7 และได้รับเลือกให้เป็นเมืองนำร่องด้านการจัดการคาร์บอนสูงสุดรุ่นแรก ในเดือนเมษายน 2025 ซินหยางได้รับการประกาศให้เป็นเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติในการประชุมประกาศชื่อที่ปักกิ่ง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม