เมืองหนานหยาง
นครหนานหยาง (Nanyang City) ซึ่งในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อว่า หวัน (Wan) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน และเป็นศูนย์กลางย่อยของมณฑล สภาแห่งรัฐได้กำหนดให้เป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญในภาคกลางของจีนและเป็นศูนย์กลางระดับภูมิภาค
เมืองหนานหยาง
นครหนานหยาง ซึ่งในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อว่า หวัน เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน และเป็นศูนย์กลางย่อยของมณฑล คณะรัฐมนตรีได้กำหนดให้เป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญในภาคกลางของจีน และเป็นศูนย์กลางระดับภูมิภาคที่เชื่อมต่อมณฑลเหอหนาน หูเป่ย และฉานซี ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 32 องศา 17 นาที ถึง 33 องศา 48 นาทีเหนือ และลองจิจูด 110 องศา 58 นาที ถึง 113 องศา 49 นาทีตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 26,600 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนเมษายน 2568 นครหนานหยางปกครอง 2 อำเภอ 10 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล โดยมีที่ทำการเทศบาลอยู่ที่อำเภอโวล่ง ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ 9.395 ล้านคน นครหนานหยางตั้งอยู่บนเนินเขาที่อยู่ระหว่างภูมิประเทศระดับที่สองและสามของจีน มีลักษณะภูมิประเทศแบบแอ่งที่ประกอบด้วยภูเขา เนินเขา และที่ราบ นครหนานหยางมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งชื้นทั่วไป มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน มีแสงแดดส่องถึงอย่างอุดมสมบูรณ์ และมีปริมาณน้ำฝนมาก ชื่อ "หนานหยาง" มาจากที่ตั้งอยู่ทางใต้ของเทือกเขาฟู่หนิวและทางเหนือของแม่น้ำฮั่น หนานหยางเป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของวัฒนธรรมฉู่ฮั่น ซึ่งเป็นที่รู้จักจากเรื่องราวในตำนาน เช่น "การเยี่ยมเยียนกระท่อมมุงจากสามครั้ง" และ "ปลาลอยน้ำของหยางซู" ได้รับการยกย่องว่าเป็น "บ้านเกิดกุหลาบของจีน" "เมืองหลวงแห่งสมุนไพรโลก" และ "บ้านเกิดการแกะสลักหยกของจีน" สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ อุทยานซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์ซีเซีย ศาลเจ้าซีเซียเหลาเจี้ยนหลิง ศาลเจ้าวูโหว่หลงกัง และแหล่งโบราณสถานหวงซาน หนานหยางยังเป็นเมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ เมืองสุขภาพแห่งชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองนำร่องนวัตกรรมแห่งชาติ และเมืองป่าไม้แห่งชาติ ในฐานะที่เป็นฐานการผลิตธัญพืชและฝ้ายของประเทศ จึงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ยุ้งฉางแห่งที่ราบภาคกลาง" อุตสาหกรรมหลักของเมืองนี้ ได้แก่ การผลิตอุปกรณ์ขั้นสูง รถยนต์และชิ้นส่วน อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เชิงแสง สิ่งทอ ชีวการแพทย์ และพลังงานใหม่ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของหนานหยางมีมูลค่า 516.786 พันล้านหยวน (ประมาณ 71.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.5% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ที่มาของชื่อ
ชื่อโบราณของหนานหยางคือ "ว่าน" ซึ่งได้รับการสถาปนาขึ้นในชื่อ "ว่านอี้" เมื่อปี 687 ก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงยุคชุนชุม ชื่อ "หนานหยาง" ปรากฏครั้งแรกในบันทึกประวัติศาสตร์ยุคสงครามระหว่างรัฐ ตามหนังสือ "กระจกวิเศษเพื่อการปกครอง" ราชวงศ์ฉินได้ก่อตั้งมณฑลหนานหยางขึ้น เนื่องจากพื้นที่ตั้งอยู่ "ทางใต้ของเทือกเขาทางใต้และทางเหนือของแม่น้ำฮั่น" ตามหลักการทางภูมิศาสตร์ที่ว่า "ทางใต้ของเทือกเขา ทางเหนือของแม่น้ำ"
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย (ประมาณศตวรรษที่ 21 ถึง 16 ก่อนคริสตกาล) หนานหยางเป็นส่วนหนึ่งของเมืองหยูโจว ในสมัยราชวงศ์ชาง (ประมาณศตวรรษที่ 16 ถึง 11 ก่อนคริสตกาล) บริเวณนี้เรียกว่า "หนานเซียง" ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก มีการก่อตั้งรัฐบริวารหลายแห่ง รวมถึงรัฐเสิน รัฐหลู่ และรัฐฉู่ ในช่วงยุคชุนชุม รัฐเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกรัฐฉู่พิชิต ในช่วงปลายยุคสงครามระหว่างรัฐ ไป่ฉีแห่งฉินได้ยึดครองว่าน และกษัตริย์จ้าวแห่งฉินได้ก่อตั้งมณฑลหนานหยางขึ้นในปี 272 ก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นการใช้ชื่อ "หนานหยาง" เป็นชื่อทางการปกครองเป็นครั้งแรก
ราชวงศ์ฉินและฮั่น
ในสมัยราชวงศ์ฉิน (ค.ศ. 221 ถึง 206 ก่อนคริสตกาล) กองบัญชาการหนานหยางตั้งอยู่ที่เมืองว่าน และปกครอง 14 อำเภอ ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ภูมิภาคนี้ถูกแบ่งออกเป็นกองบัญชาการหนานหยางและหงหนง โดยปกครอง 25 อำเภอ และในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก กองบัญชาการหนานหยางปกครอง 37 อำเภอ
จากยุคสามก๊กสู่ราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้
ในสมัยสามก๊ก (ค.ศ. 220 ถึง 265) บริเวณนี้เคยเป็นเมืองปกครองนานหยางและนานเซียงภายใต้การปกครองของราชวงศ์เว่ย ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก นานหยางกลายเป็นรัฐเจ้าผู้ครอง ในสมัยราชวงศ์จินตะวันออกและสิบหกอาณาจักร พื้นที่นี้เปลี่ยนมือไปมาระหว่างระบอบการปกครองต่างๆ หลายครั้ง ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ นานหยางเป็นพื้นที่แย่งชิงกันระหว่างระบอบการปกครองทางใต้และทางเหนือ ในที่สุดก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เว่ยเหนือ จักรพรรดิเซียวเหวินแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือได้ย้ายศูนย์กลางการปกครองที่จิงโจวไปยังเมืองรังเฉิง (เมืองเติงโจวในปัจจุบัน) เพื่อเสริมสร้างการควบคุมเหนือนานหยาง
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง และห้าราชวงศ์
ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 581 ถึง 618) บริเวณนี้ประกอบด้วยเมืองหนานหยาง ยูหยาง ซีหยาง ฮวาอาน และฉงหลิง ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นเมืองเติงโจวและถังโจว ภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพภาคตะวันออกของซานหนาน ในสมัยห้าราชวงศ์ เมืองเติงโจวและถังโจวยังคงมีชื่อเรียกทางทหารที่แตกต่างกันไป
ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์จิน และราชวงศ์หยวน
ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ บริเวณนี้มีเมืองถังโจวและเติงโจวอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของราชวงศ์จิงซีใต้ หลังเหตุการณ์จิงคัง กองกำลังท้องถิ่นได้ต่อต้านการรุกรานของราชวงศ์จินจนกระทั่งมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพในปี 1141 ซึ่งยกหนานหยางให้แก่ราชวงศ์จิน ในสมัยราชวงศ์จิน ได้มีการก่อตั้งเมืองเติงโจว ถังโจว ยู่โจว และเสินโจวขึ้น ในสมัยราชวงศ์หยวน ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองหนานหยางขึ้นภายใต้สำนักเลขาธิการสาขาเหอหนาน-เจียงเป่ย ซึ่งปกครอง 5 เขตและ 13 อำเภอ
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368 ถึง 1644) เขตปกครองหนานหยางในมณฑลเหอหนานประกอบด้วย 2 อำเภอและ 11 ตำบล ในสมัยราชวงศ์ชิง เมืองเติงโจวและเมืองหยูโจวถูกลดสถานะเป็นกรม ส่วนเมืองซีฉวนได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอในปี ค.ศ. 1905
สมัยสาธารณรัฐจีน
หลังจากการปฏิวัติปี 1911 ภูมิภาคนี้ได้ผ่านการปรับโครงสร้างการบริหารหลายครั้ง ในปี 1913 เขตปกครองเดิมถูกเปลี่ยนเป็นอำเภอ ในปี 1932 ได้มีการจัดตั้งเขตตรวจสอบการบริหารที่ 6 และ 7 ขึ้น และต่อมาได้รวมกัน ในช่วงสงครามกลางเมือง (ปี 1947 ถึง 1948) ได้มีการจัดตั้งเขตปลดปล่อยขึ้น และอำเภอซีเซี่ยถูกแยกออกมาจากทางตะวันตกของเน่ยเซียงในเดือนพฤษภาคม ปี 1948
สาธารณรัฐประชาชนจีน
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1949 นานหยางได้มีการเปลี่ยนแปลงทางการปกครองหลายครั้ง ในปี 1965 ได้มีการจัดตั้งอำเภอเชอฉีขึ้น โดยแยกมาจากบางส่วนของอำเภอนานหยาง ฟางเฉิง ถังเหอ และปี้หยาง ในปี 1994 สภาแห่งรัฐได้ยกเลิกเขตปกครองนานหยาง และจัดตั้งเมืองนานหยางขึ้นใหม่ในระดับเขตปกครอง โดยมีอำเภอว่านเฉิงและอำเภอโวล่งเข้ามาแทนที่เมืองและอำเภอเดิมในระดับอำเภอ
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
โครงสร้างการบริหารของหนานหยางพัฒนาขึ้นตามการเปลี่ยนแปลงของราชวงศ์ ในปี 1994 ได้มีการจัดตั้งเมืองหนานหยางระดับจังหวัดขึ้น โดยประกอบด้วย 2 เขต 10 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคหนานหยางก่อตั้งขึ้นในปี 1995 และมีการสร้างเขตการใช้งานเพิ่มเติมในอีกหลายปีต่อมา
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนเมษายน 2568 เขตปกครองนานหยางประกอบด้วย 2 อำเภอ (โว่หลงและว่านเฉิง) 10 ตำบล (หนานจ้าว ฟางเฉิง ซีเซี่ย เจิ้นผิง เน่ยเซียง ซีฉวน เช่อฉี ถังเหอ ซินเย่ และถงไป๋) และ 1 เมืองระดับตำบล (เติ้งโจว) นอกจากนี้ยังมีเขตพัฒนาอุตสาหกรรมขั้นสูง เขตสาธิตการบูรณาการเมืองและชนบท เขตพัฒนาการผลิตขั้นสูงกวนจวง และเขตปลอดภาษีแบบครบวงจรโว่หลง รวมทั้งหมด 243 ตำบลและอำเภอ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
นานหยางตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลเหอหนาน บริเวณรอยต่อของมณฑลเหอหนาน หูเป่ย และฉานซี มีอาณาเขตติดกับจูหม่าเตียนและซินหยางทางทิศตะวันออก เซียงหยาง ซือหยาน และซุยโจว (หูเป่ย) ทางทิศใต้ ซ่างลั่ว (ฉานซี) ทางทิศตะวันตก และซานเหมินเซีย ลั่วหยาง และผิงติ้งซานทางทิศเหนือ มีพื้นที่ยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 263 กิโลเมตร และยาวจากเหนือไปใต้ 168 กิโลเมตร คิดเป็นพื้นที่ทั้งหมด 26,600 ตารางกิโลเมตร ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 16 ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลเหอหนาน
ภูมิประเทศ
หนานหยางตั้งอยู่บนเนินลาดเปลี่ยนผ่านระหว่างภูมิประเทศระดับที่สองและสามของจีน มีลักษณะภูมิประเทศเป็นแบบแอ่ง ภูเขามีพื้นที่ 9,709 ตารางกิโลเมตร (36.5% ของพื้นที่ทั้งหมด) รวมถึงเทือกเขาฟู่หนิวทางเหนือ เทือกเขาหินปูนซีฉวนทางตะวันตกเฉียงใต้ และเทือกเขาถงไป่ทางตะวันออก เนินเขามีพื้นที่ 7,980 ตารางกิโลเมตร (30%) และที่ราบมีพื้นที่ 8,911 ตารางกิโลเมตร (33.5%) ส่วนใหญ่อยู่ในแอ่งหนานหยาง
ภูมิอากาศ
หนานหยางมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งชื้นทั่วไป ซึ่งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างเขตกึ่งเขตร้อนทางเหนือและเขตอบอุ่น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 16 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดอยู่ระหว่างลบ 10.9 ถึง 40.6 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,066.3 มิลลิเมตร โดยฤดูร้อนมีปริมาณน้ำฝนมากที่สุด
อุทกวิทยา
แม่น้ำในหนานหยางเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำสายหลัก 3 ระบบ ได้แก่ แม่น้ำฮั่น (ลุ่มแม่น้ำแยงซี) ในพื้นที่ตอนกลางและตะวันตก แม่น้ำห้วยในพื้นที่ตะวันออกเฉียงใต้ และส่วนเล็ก ๆ ของลุ่มแม่น้ำเหลืองในภาคเหนือ แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำตาน แม่น้ำถัง แม่น้ำไป๋ แม่น้ำห้วย แม่น้ำกวน และแม่น้ำตวน อ่างเก็บน้ำตานเจียงโข่ว ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในเขตซีฉวน เป็นทะเลสาบน้ำจืดเทียมที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย และเป็นแหล่งน้ำสำหรับเส้นทางหลักของโครงการผันน้ำจากใต้สู่เหนือ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
หนานหยางมีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์ โดยมีแม่น้ำ 184 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 6.942 พันล้านลูกบิดเมตร โดยเป็นแหล่งน้ำบาดาล 1.062 พันล้านลูกบิดเมตร มีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 2 แห่ง อ่างเก็บน้ำขนาดกลาง 26 แห่ง และอ่างเก็บน้ำขนาดเล็ก 489 แห่ง รวมความจุทั้งหมด 2.535 พันล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรแร่
ณ ปี 2025 มีการค้นพบแร่ธาตุ 86 ชนิดในหนานหยาง โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 61 ชนิด และอีก 36 ชนิดอยู่ระหว่างการทำเหมือง แร่โลหะ ได้แก่ ทองคำ เงิน ทองแดง เหล็ก ตะกั่ว สังกะสี นิกเกล วานาเดียม และโมลิบเดนัม แร่ที่ไม่ใช่โลหะ ได้แก่ โซดาธรรมชาติ กราไฟต์ ควอตซ์ ฟลูออไรต์ และหินอ่อน หยกตู้ซานมีชื่อเสียงเป็นพิเศษ แร่พลังงานส่วนใหญ่เป็นปิโตรเลียม
ทรัพยากรป่าไม้
หนานหยางเป็นเมืองป่าไม้ที่สำคัญ มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 8 แห่ง รวมถึงเขตอนุรักษ์ระดับชาติ 5 แห่ง บริเวณเทือกเขาฟู่หนิวเป็นแหล่งรองรับระบบนิเวศป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์และมีคุณค่าทางนิเวศวิทยาอย่างมาก
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองหนานหยางมีบันทึกชนิดสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 393 ชนิด รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 62 ชนิด นก 286 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 31 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 14 ชนิด วัวพันธุ์หนานหยางเป็นหนึ่งในห้าพันธุ์วัวพื้นเมืองที่สำคัญของจีน นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีพืชมีท่อลำเลียง 2,733 ชนิด ใน 186 วงศ์ รวมถึงพืชป่าคุ้มครองระดับชาติกว่า 50 ชนิด เช่น ต้นสนฉินหลิง ต้นยิว และต้นแปะก๊วย กีวีซีเซียและแมกโนเลียหนานจ้าวติดอันดับต้นๆ ของประเทศ
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรของเมืองหนานหยางมีจำนวน 9.395 ล้านคน โดยเป็นประชากรในเขตเมือง 5.1513 ล้านคน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 54.83% อัตราการเกิดอยู่ที่ 5.50 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 9.26 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ลบ 3.77 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
นานหยางมีกลุ่มชาติพันธุ์ชนกลุ่มน้อย 49 กลุ่ม โดยมีประชากรชนกลุ่มน้อยรวม 288,000 คน ชาวหุย (169,000 คน) กระจุกตัวอยู่ในเจิ้นผิง ฟางเฉิง เติงโจว และถังเหอ ชาวมองโกล (73,000 คน) อยู่ในเจิ้นผิง ซีฉวน และเชอฉี และชาวแมนจู (33,000 คน) อยู่ในเน่ยเซียง ซีฉวน และหนานจ้าว นานหยางยังเป็นหนึ่งในศูนย์กลางประชากรชาวอุยกูร์ที่ใหญ่ที่สุดนอกซินเจียงอีกด้วย
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นหนานหยางจัดอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางภาคกลาง เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณชายแดนเหนือ-ใต้ ทำให้หนานหยางกลายเป็นจุดบรรจบกันของภาษาถิ่นทางเหนือและทางใต้ ส่งผลให้มีลักษณะเป็นช่วงเปลี่ยนผ่าน ภาษาถิ่นนี้มีสำเนียงย่อยภายในคือ ตะวันออก ตะวันตก และกลาง และกำลังค่อยๆ เข้าใกล้ภาษาจีนกลางมาตรฐานมากขึ้น
ศาสนา
ที่ตั้งของหนานหยางซึ่งอยู่บนทางแยกของภาคเหนือและภาคใต้เอื้อต่อการเผยแพร่ศาสนา ลัทธิเต๋าเข้ามาในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก พุทธศาสนาในสมัยราชวงศ์จินตะวันออก และศาสนาอิสลามนำเข้ามาโดยพ่อค้าชาวหุยจากมณฑลฉานซีและเหอเป่ย ศาสนาคาทอลิกถูกนำเข้ามาในปี 1644 โดยมิชชันนารีชาวฝรั่งเศส และศาสนาโปรเตสแตนต์เข้ามาในปี 1880 หนานหยางจึงมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ศาสนาของจีน
การเมือง
การบริหารงานของเทศบาลอยู่ภายใต้การนำของคณะกรรมการพรรคเทศบาลและสภาประชาชน หน้าที่การบริหารหลักๆ ถูกแบ่งออกไปให้แก่หน่วยงานต่างๆ ของเทศบาล ซึ่งดูแลด้านการพัฒนาเมือง เศรษฐกิจ และบริการสาธารณะ
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองหนานหยางมีมูลค่า 516.786 พันล้านหยวน (ประมาณ 71.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.5% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า และอยู่ในอันดับที่สามของมณฑลเหอหนาน โครงสร้างอุตสาหกรรมหลักสามภาคส่วนมีสัดส่วน 15.3:31.9:52.8 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 22.827 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.17 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.7% รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 32,012 หยวน (ประมาณ 4,446 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.9% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.5% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 16.2%
อุตสาหกรรมหลัก
หนานหยางเป็นฐานการผลิตธัญพืชและฝ้ายที่สำคัญของประเทศ เป็นที่รู้จักในนาม "ยุ้งฉางแห่งที่ราบภาคกลาง" ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมหลักอยู่ที่ 79.064 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.6% พืชผลสำคัญได้แก่ ข้าวสาลี ข้าวโพด ฝ้าย และถั่วลิสง เมืองนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็น "บ้านเกิดกุหลาบของจีน" และ "เมืองหลวงแห่งมักวอร์ตของโลก"
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมรองแตะระดับ 164.864 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.7% ภาคอุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ การผลิตอุปกรณ์ขั้นสูง การผลิตรถยนต์และชิ้นส่วน อุปกรณ์ข้อมูลอิเล็กโทรออปติก สิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม ชีวการแพทย์ และพลังงานใหม่ การลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเติบโต 16.1% คิดเป็น 60.1% ของการลงทุนในสินทรัพย์ถาวรทั้งหมด
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการอยู่ที่ 272.858 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.0% คิดเป็น 52.8% ของ GDP ภาคบริการครอบคลุมการท่องเที่ยว การค้า โลจิสติกส์ และการเงิน โดยใช้ประโยชน์จากมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันrich ของเมือง อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของหนานหยางได้รับประโยชน์จากแหล่งท่องเที่ยวระดับ A 71 แห่ง รวมถึง 26 แห่งที่มีระดับ 4A ขึ้นไป โรงแรมระดับดาว 60 แห่ง และบริษัทท่องเที่ยว 82 แห่ง
บริการสังคม
การศึกษา
ณ ปี 2025 เมืองหนานหยางมีสถาบันอุดมศึกษาทั่วไป 8 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 150,900 คน โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป 142 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 456 แห่ง และโรงเรียนประถมศึกษา 1,405 แห่ง นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีโรงเรียนอาชีวศึกษา 57 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 14 แห่ง โดยมีนักเรียนที่ได้รับความช่วยเหลือทางการเงินรวม 788,000 คน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
เมืองหนานหยางมีศูนย์เทคโนโลยีระดับจังหวัดหรือสูงกว่า 133 แห่ง (รวมถึงระดับชาติ 11 แห่ง) ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมระดับจังหวัด 369 แห่ง และห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 5 แห่ง ในปี 2025 เมืองนี้ได้รับสิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาต 4,615 ฉบับ โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ใช้ได้จริง 3,367 ฉบับ และลงนามในสัญญาเทคโนโลยี 5,828 ฉบับ มูลค่า 22.9 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
วัฒนธรรม
เมืองหนานหยางมีสถานที่จัดแสดงศิลปะ ห้องสมุด และพิพิธภัณฑ์มากมาย สถาบันทางวัฒนธรรมของเมืองนี้อนุรักษ์และส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมฉู่ฮั่นผ่านนิทรรศการและเทศกาลต่างๆ พิพิธภัณฑ์แกะสลักหินฮั่นหนานหยางเป็นที่เก็บรวบรวมงานแกะสลักหินสมัยราชวงศ์ฮั่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ
กีฬา
เมืองหนานหยางมีสิ่งอำนวยความสะดวกด้านกีฬาครบครัน ได้แก่ สนามกีฬา สระว่ายน้ำ และศูนย์ฝึกอบรม เมืองนี้ได้ผลิตนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันในระดับชาติและระดับนานาชาติ และเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาหลายรายการ รวมถึงการแข่งขันกีฬาชาวนาแห่งชาติ
การดูแลสุขภาพ
หนานหยางมีระบบสาธารณสุขที่ครอบคลุม โดยมีโรงพยาบาลระดับสูงหลายแห่ง รวมถึงโรงพยาบาลกลางหนานหยาง บริการทางการแพทย์ครอบคลุมทั้งพื้นที่เมืองและชนบท โดยมีการลงทุนอย่างต่อเนื่องในโครงสร้างพื้นฐานด้านการดูแลสุขภาพและโครงการสาธารณสุข
ประกันสังคม
ในปี 2025 เมืองหนานหยางสร้างงานในเมืองใหม่ 80,800 ตำแหน่ง ระบบประกันบำนาญของเมืองครอบคลุมพนักงานบริษัท 1.18 ล้านคน ประกันการว่างงานครอบคลุม 870,500 คน และประกันสุขภาพแรงงานครอบคลุม 987,200 คน มีการแจกจ่ายเงินค่าครองชีพขั้นต่ำให้กับผู้อยู่อาศัยในเมือง 21,100 คน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 475,300 คน เมืองนี้มีสถานบริการดูแลผู้สูงอายุ 1,160 แห่ง พร้อมเตียง 123,700 เตียง
การขนส่ง
ภาพรวม
ในอดีต นานหยางเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางบกและทางน้ำที่สำคัญ ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก นานหยางได้รับการกล่าวขานว่า "การค้าแผ่ขยายไปทั่วโลก ความมั่งคั่งเป็นดั่งมงกุฎของชาติ" ในยุคปัจจุบัน ทางรถไฟเจียวหลิวและหนิงซีตัดกันเป็นรูปกากบาทที่นานหยาง เสริมด้วยทางรถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจว-ฉงชิ่ง และทางรถไฟฮ่าวจี้ ทางด่วนมีระยะทางรวมกว่า 1,000 กิโลเมตร นานหยางได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองศูนย์กลางการขนส่งแบบครบวงจรระดับชาติ และเป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ระดับชาติสำหรับบริการเชิงพาณิชย์
ทางรถไฟ
ทางรถไฟเจียวหลิว (เดิมชื่อทางรถไฟเจียวจือ) และทางรถไฟหนิงซีตัดกันในใจกลางเมือง ทำให้เกิดเป็นรูปกากบาท เมืองนี้มีสถานีรถไฟที่เปิดให้บริการ 9 แห่ง รวมถึงสถานีเชื่อมต่อกับทางรถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจว-ฉงชิง และทางรถไฟฮ่าวจี้
ทางหลวง
เมืองหนานหยางมีทางด่วนระดับชาติ 6 สาย ทางด่วนระดับมณฑลเหอหนาน 8 สาย ทางหลวงระดับชาติ 8 สาย และทางหลวงระดับมณฑล 27 สาย ณ ปี 2025 ระยะทางของทางด่วนรวมแล้ว 1,123 กิโลเมตร โดยมีรถยนต์ส่วนบุคคลที่จดทะเบียนแล้ว 1.6929 ล้านคัน (รวมถึงรถยนต์ส่วนบุคคล 1.597 ล้านคัน)
การขนส่งทางน้ำ
โครงการขนส่งทางน้ำแม่น้ำถังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง โดยใช้ประโยชน์จาก "เส้นทางน้ำทองคำ" ของแม่น้ำฮั่นและแม่น้ำแยงซี เพื่อฟื้นฟูการเชื่อมต่อทางทะเลอันเก่าแก่ของหนานหยาง ในปี 2024 การขนส่งทางน้ำรองรับผู้โดยสาร 967,800 คน
การบินพลเรือน
สนามบินหนานหยางเจียงหยิงเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานพลเรือนที่สำคัญของมณฑลเหอหนาน เชื่อมต่อกับเมืองสำคัญกว่า 20 เมืองในประเทศจีน ในปี 2024 สนามบินแห่งนี้รองรับผู้โดยสาร 806,700 คน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
นานหยางเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ มีประวัติศาสตร์อารยธรรมยาวนาน 7,000 ปี และประวัติศาสตร์การสร้างเมืองกว่า 2,800 ปี เป็นแหล่งกำเนิดที่สำคัญของวัฒนธรรมฉู่ฮั่น ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก นานหยางเป็นศูนย์กลางการถลุงเหล็กที่มีชื่อเสียงระดับชาติ ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก นานหยางเป็นหนึ่งในหกมหานครสำคัญ จักรพรรดิกวางอู่แห่งฮั่น (หลิวซิว) ทรงเปิดฉากการรบจากนานหยาง ทำให้เมืองนี้ได้รับฉายาว่า "เมืองหลวงทางใต้" และ "บ้านเกิดของจักรพรรดิ" นานหยางมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 24 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 26 แห่งที่มีโบราณวัตถุล้ำค่ากว่า 210,000 ชิ้น มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 13 รายการ และระดับจังหวัด 55 รายการ
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
แหล่งโบราณสถานสำคัญ ได้แก่ ซากปรักหักพังโบราณ เช่น แหล่งโบราณสถานยุคหินเก่าซิงฮวาซานในหนานจ้าว แหล่งโบราณสถานยุคหินใหม่บาลีกัง แหล่งโบราณสถานหวงซาน (แหล่งโรงงานหยกสำคัญของวัฒนธรรมหยางเสาและฉู่เจียหลิง) และซากโรงถลุงเหล็กสมัยราชวงศ์ฮั่น สุสานที่โดดเด่น ได้แก่ สุสานของจางเหิง (นักดาราศาสตร์สมัยฮั่นตะวันออก) และจางจงจิง (แพทย์สมัยฮั่นตะวันออก) ศาลากลางจังหวัดหนานหยางเป็นที่ทำการรัฐบาลจังหวัดแห่งเดียวในจีนที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์ และศาลากลางอำเภอเน่ยเซียงเป็นที่ทำการรัฐบาลอำเภอโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในจีน
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
หนานหยางเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ร่ำรวยที่สุดของจีนในด้านมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ครอบคลุมทั้ง 10 หมวดหมู่หลัก เมืองนี้มีโครงการตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 13 โครงการ ระดับมณฑล 55 โครงการ ระดับเทศบาล 219 โครงการ และระดับอำเภอ 1,152 โครงการ รายการระดับชาติ ได้แก่ ดนตรีบันโถวฉู่ งิ้วหว่านปัง และดนตรีต้าเตียวฉู่ โดยจำนวนโครงการระดับชาติของหนานหยางนั้นอยู่ในอันดับหนึ่งของมณฑล
ศุลกากร
การแสดง "ไท่จวงกู่ซือ" (การแสดงแบกหามเครื่องแต่งกายโบราณ) มีต้นกำเนิดในปี ค.ศ. 1673 เมื่อผู้อพยพจากมณฑลชานซีมาตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ชิงฮวาของเมืองหนานหยาง การแสดงนี้จัดขึ้นในช่วงเทศกาลโคมไฟและงานวัด โดยมีเด็กๆ ยืนอยู่บนโต๊ะที่ผู้แสดงแบกหาม แสดงฉากจากงิ้วโบราณกว่า 240 เรื่อง ผสมผสานการเต้นรำ ละคร และกายกรรม เป็นที่รู้จักกันว่าเป็น "สมบัติอันล้ำค่าอันเป็นเอกลักษณ์ของที่ราบภาคกลาง" การรำลึกถึงจางจงจิงจัดขึ้นมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงและชิง โดยมีผู้คนนับพันไปเยี่ยมชมศาลเจ้านักปราชญ์การแพทย์เพื่อแสดงความเคารพ และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 เมืองนี้ได้จัดงานเทศกาลวัฒนธรรมการแพทย์แผนจีนประจำปี
จุดชมวิว
หนานหยางเป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 71 แห่ง (รวม 26 แห่งระดับ 4A ขึ้นไป) โรงแรมระดับดาว 60 แห่ง และบริษัทท่องเที่ยว 82 แห่ง สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ อุทยานโบราณสถานไดโนเสาร์ซีเซีย เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติซีเซียเหลาเจี้ยนหลิง ศาลเจ้าวู่โหวแห่งวูหลงกัง เขตอนุรักษ์ธรรมชาติเป่าเทียนหม่าน และพิพิธภัณฑ์แกะสลักหินฮั่นหนานหยาง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารของหนานหยางมีส่วนประกอบหลักเป็นข้าวสาลี โดยมีข้าวในบางพื้นที่ เช่น ถงไป่ เกี๊ยวมีต้นกำเนิดในหนานหยางในชื่อ "เจียวเอ๋อร์" อาหารเช้าประกอบด้วยซุปเนื้อแกะ ซุปเนื้อ ซุปเผ็ด และปาท่องโก๋ อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ ได้แก่ กะหล่ำปลีดองซีฉวน ชาหนานหยาง เอ็นถั่วเหลืองถงไป่ ไก่ย่างเจิ้นผิง ขนมปังแผ่นโบวัง ซอสเนื้อซินเย่ ขาหมูถังเหอ และบะหมี่ตุ๋นฟางเฉิง
กิจกรรมที่เกี่ยวข้อง
เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2569 เกิดอุบัติเหตุรถตู้โดยสารชนกันบนทางด่วน G40 เซี่ยงไฮ้-ฉานซี บริเวณทางแยกถงไป่เหมาจี ในเมืองหนานหยาง ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 13 ราย และบาดเจ็บ 3 ราย รถคันดังกล่าวบรรทุกผู้โดยสารเกินพิกัด โดยบรรทุก 16 คน ในขณะที่ความจุของรถอยู่ที่ 9 คน กระทรวงความปลอดภัยสาธารณะได้ส่งคณะทำงานไปยังหนานหยางเพื่อกำกับดูแลการสอบสวน
เมืองพี่น้อง
เมืองหนานหยางได้สร้างความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองต่างๆ ทั่วโลก เพื่อส่งเสริมการแลกเปลี่ยนและความร่วมมือในด้านวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และเทคโนโลยี
บุคคลสำคัญ
นานหยางได้ให้กำเนิดบุคคลสำคัญในตำนานมากมายตลอดประวัติศาสตร์ ซึ่งรู้จักกันในนาม "ห้าปราชญ์แห่งนานหยาง" ได้แก่ เจียงจื่อหย่า (ปราชญ์ด้านยุทธศาสตร์), ฟานหลี่ (ปราชญ์ด้านการค้า), จางเหิง (ปราชญ์ด้านวิทยาศาสตร์), จางจงจิง (ปราชญ์ด้านการแพทย์) และจูกัดเหลียง (ปราชญ์ด้านปัญญา) จักรพรรดิกวางอู่แห่งฮั่น (หลิวซิว) ขึ้นครองอำนาจจากนานหยาง กวีหลี่ไป๋ได้ยกย่องนานหยางว่า "ดินแดนแห่งนี้เต็มไปด้วยวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่และยากที่จะเข้าถึง" มีชาวนานหยางกว่า 800 คนที่ได้รับการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ ในยุคปัจจุบัน นานหยางได้ให้กำเนิดกลุ่มนักวิชาการนำโดยหยางติงเป่า กลุ่มนักการศึกษานำโดยเฟิงโย่วหลาน กลุ่มนักกฎหมายนำโดยจางเหวินเซียน และกลุ่มนักเขียนนำโดยเอือ่เย่เหอ นานหยางเป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของนักวิชาการแห่งเหอหนาน" โดยนักวิชาการที่เกิดในนานหยางคิดเป็นเกือบหนึ่งในสี่ของนักวิชาการทั้งหมดที่เกิดในเหอหนาน
เกียรติยศและตำแหน่ง
เมืองหนานหยางได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองสุขภาพระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองนำร่องนวัตกรรมระดับชาติ เมืองป่าไม้ระดับชาติ และเมืองสวนระดับชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม