เมืองซานเหมินเซีย
เมืองซานเหมินเซีย (Sanmenxia City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน หรือที่รู้จักกันในชื่อซานโจว (Shanzhou) ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน ทางใต้ของแม่น้ำเหลือง บริเวณรอยต่อของมณฑลเหอหนาน ซานซี และฉานซี พื้นที่นี้มีสภาพอากาศอบอุ่นปานกลาง
เมืองซานเหมินเซีย
ซานเหมินเซีย เมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน หรือที่รู้จักกันในชื่อซานโจว ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน ทางใต้ของแม่น้ำเหลือง บริเวณรอยต่อของมณฑลเหอหนาน ซานซี และฉานซี พื้นที่นี้มีสภาพภูมิอากาศแบบกึ่งแห้งแล้ง อบอุ่นชื้นแบบมรสุมภาคพื้นทวีป โดยมีภูมิประเทศเป็นภูเขา เนินเขา และที่ราบสูงดินเหลือง ครอบคลุมพื้นที่ 9,936 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2569 เมืองนี้บริหารจัดการ 2 อำเภอ 2 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ 1.995 ล้านคน เมืองนี้มีแม่น้ำ 3,107 สาย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำเหลืองและแม่น้ำแยงซี เมืองซานเหมินเซียได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 ลดระดับเป็นเมืองระดับอำเภอในปี พ.ศ. 2504 และได้รับการยกฐานะกลับเป็นเมืองระดับจังหวัดอีกครั้งในปี พ.ศ. 2529 เป็นที่รู้จักกันในสุภาษิตที่ว่า "ห้าภูเขา สี่สันเขา และหนึ่งที่ราบ" เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการคมนาคมระดับภูมิภาคที่เชื่อมต่อสามจังหวัด วัฒนธรรมหยางเสา วัฒนธรรมลัทธิเต๋า และวัฒนธรรมรัฐกัว ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากที่นี่ ในปี พ.ศ. 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองนี้สูงถึง 170.261 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.1%
ที่มาของชื่อ
ซานเหมินเซี่ยตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน ณ จุดเชื่อมต่อของสามมณฑล ติดกับเมืองลั่วหยางทางทิศตะวันออก เมืองหนานหยางทางทิศใต้ เมืองเหวยหนานและเมืองซ่างหลัวของมณฑลฉานซีทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และอยู่ตรงข้ามกับเมืองหยุนเฉิงของมณฑลฉานซีทางทิศเหนือ โดยมีแม่น้ำเหลืองคั่นกลาง ตามตำนานเล่าว่า ในสมัยโบราณ อุทกภัยครั้งใหญ่ได้ทำลายล้างที่ราบภาคกลาง ยูต้าต้า ผู้รับผิดชอบการควบคุมอุทกภัย ได้ละทิ้งแนวทาง "การกั้นเป็นหลัก" ของบิดาของเขา กุน แล้วหันมาใช้แนวทาง "การขุดลอกเป็นหลัก โดยผสมผสานการขุดลอกกับการกั้น" เขาได้แกะสลักประตูมังกร (หลงเหมิน) ในบริเวณตอนกลางของแม่น้ำเหลือง และใช้ขวานศักดิ์สิทธิ์ของเขาผ่าภูเขาที่ขวางทางน้ำออกเป็นสามหุบเขา ตั้งชื่อว่า ประตูมนุษย์ ประตูเทพ และประตูผี—จึงเป็นที่มาของชื่อซานเหมินเซี่ย ("หุบเขาสามประตู") บริเวณนี้ตั้งอยู่เชิงเขาเซียวซาน ซึ่งเป็นเชิงเขาของเทือกเขาฉินหลิง ที่ตั้งของด่านหานกู่โบราณ เนื่องจากในสมัยโบราณ ภูเขาเซียวซานและด่านหานกู่ถูกเรียกรวมกันว่า "ด่านเซียวฮั่น" ดังนั้นซานเหมินเซียจึงถูกเรียกว่า "เซียวฮั่น" เช่นกัน ในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว หงส์ขาวนับหมื่นตัวจะบิน ว่ายน้ำ และหากินในผืนน้ำใสของอ่างเก็บน้ำซานเหมินเซีย ทำให้เมืองนี้ได้รับฉายาว่า "เมืองแห่งหงส์"
ประวัติศาสตร์
ยุคหินใหม่ตอนปลาย
เผ่าขนาดใหญ่ปรากฏตัวขึ้นที่นี่เมื่อประมาณ 6,000 ปีที่แล้ว
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ในช่วงประมาณศตวรรษที่ 21 ถึง 13 ก่อนคริสตกาล บริเวณนี้เป็นศูนย์กลางการปกครองของราชวงศ์เซี่ยและราชวงศ์ชาง ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก บริเวณนี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐเจียวและรัฐกัว ในสมัยชุนชุม บริเวณนี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐกัวก่อน แล้วจึงอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐจิน ในสมัยยุคสงครามระหว่างรัฐ บริเวณนี้ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนระหว่างรัฐฮั่น ฉิน และเว่ย ในสมัยราชวงศ์ฉิน บริเวณนี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลซานฉวน
ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตอนต้น พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหงหนง ต่อมาในสมัยจักรพรรดิหลิงแห่งฮั่น พื้นที่นี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหิงหนง ในสมัยสามก๊ก พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหิงหนงของราชวงศ์เว่ย ในสมัยราชวงศ์จิน พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหงหนงของราชวงศ์ซือโจว และในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ ได้มีการก่อตั้งเมืองซานโจวขึ้น ซึ่งชื่อนี้ยังคงใช้ต่อเนื่องมาจนถึงสมัยราชวงศ์หมิงและชิง
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในยุคสาธารณรัฐจีน พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองหยูซีและเขตปกครองเฮลั่ว ต่อมาได้กลายเป็นเขตการปกครองที่ 11 ของมณฑลเหอหนาน ในปี 1944 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้นำประชาชนในมณฑลเหอหนานตะวันตกจัดตั้งฐานที่มั่นต่อต้านญี่ปุ่นในมณฑลเหอหนานตะวันตก และในปี 1945 สงครามต่อต้านญี่ปุ่นก็สิ้นสุดลงด้วยชัยชนะ
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในช่วงเวลาใกล้เคียงกับการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน สำนักงานข้าหลวงซานโจวได้ถูกจัดตั้งขึ้น ในปี 1952 สำนักงานข้าหลวงซานโจวและลั่วหยางได้รวมกัน ในเดือนมีนาคม ปี 1957 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองซานเหมินเซียภายใต้การบริหารโดยตรงของมณฑลเหอหนาน ในปี 1961 เมืองนี้ถูกลดระดับจากระดับเมืองจังหวัดเป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 1986 ด้วยการอนุมัติของสภาแห่งรัฐ ซานเหมินเซียได้รับการยกฐานะกลับขึ้นเป็นเมืองระดับจังหวัดอีกครั้ง
หน่วยงานบริหาร
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2558 อำเภอซานถูกยุบ และจัดตั้งเขตซานโจวขึ้น โดยมีที่ทำการรัฐบาลอยู่ที่เลขที่ 18 ถนนซานโจว ตำบลต้าหยิง ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 ซานเหมินเซียบริหารจัดการ 2 เขต 2 อำเภอ และ 2 เมืองระดับอำเภอ ได้แก่ เขตหูปิน เขตซานโจว เมืองหลิงเป่า เมืองอี้หม่า อำเภอลู่ซือ และอำเภอเมี่ยนฉี ซึ่งประกอบด้วย 32 ตำบล 29 เมือง และ 13 ตำบลย่อย มีหมู่บ้าน 1,211 แห่ง และชุมชน 172 แห่ง ที่ทำการรัฐบาลเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 47 ถนนเสี่ยวซานกลาง เขตหูปิน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
อำเภอซานเหมินเซียตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน ระหว่างละติจูด 33 องศา 31 นาที ถึง 35 องศา 5 นาทีเหนือ และลองจิจูด 110 องศา 21 นาที ถึง 112 องศา 1 นาทีตะวันออก ณ จุดบรรจบของมณฑลเหอหนาน ซานซี และฉานซี ทางใต้ของแม่น้ำเหลือง มีอาณาเขตติดกับเมืองลั่วหยางทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือ (อำเภอซินอัน อี้หยาง หลัวหนิง และหลัวฉวน) อำเภอซีเซียของเมืองหนานหยางทางทิศใต้ อำเภอหลัวหนาน ตานเฟิง และซ่างหนานของเมืองซ่างหลัว ฉานซีทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ อำเภอถงกวนของเมืองเหวยหนาน ฉานซีทางทิศตะวันตก และอยู่ตรงข้ามกับอำเภอรุ่ยเฉิง ผิงลู่ และหยวนฉู่ของเมืองหยุนเฉิง มณฑลซานซี ทางทิศเหนือ มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 153 กิโลเมตร ความยาวจากเหนือไปใต้ 132 กิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 9,936 ตารางกิโลเมตร
ธรณีวิทยา
ซานเหมินเซี่ยมีภูมิประเทศที่หลากหลาย โดยมีลักษณะเป็น "ห้าภูเขา สี่สันเขา และหนึ่งที่ราบ" จากเหนือจรดใต้ มีเทือกเขาหลักห้าแห่งทอดยาว ได้แก่ เทือกเขาเซียวซาน เทือกเขาเซียวฉินหลิง เทือกเขาเซียงเอ๋อร์ เทือกเขาฟู่หนิว และเทือกเขาไหว่ฟาง ซานเหมินเซี่ยตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของเทือกเขาเหล่านี้
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
เมืองซานเหมินเซียตั้งอยู่บริเวณจุดตัดระหว่างแนวเทือกเขาฉินหลิงที่ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกกับเทือกเขาฟู่หนิว เซียงเอ๋อร์ และเสี่ยวซาน โดยมีความสูงเฉลี่ยระหว่าง 300 ถึง 1,500 เมตร พื้นที่ภูเขาครอบคลุม 5,750 ตารางกิโลเมตร (54.8%) พื้นที่เนินเขา 3,777 ตารางกิโลเมตร (36%) และพื้นที่ราบ 969 ตารางกิโลเมตร (9.2%) ยอดเขาลาโอหย่าฉานาวในเสี่ยวฉินหลิง มีความสูง 2,413.8 เมตร เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในมณฑลเหอหนาน ปัจจุบันได้รับการคุ้มครองอยู่ในเขตสงวนธรรมชาติแห่งชาติเสี่ยวฉินหลิง ตัวเมืองตั้งอยู่บนที่ราบสูงริมฝั่งแม่น้ำเหลืองทางทิศใต้ ล้อมรอบด้วยน้ำสามด้าน ทำให้มีรูปร่างคล้ายคาบสมุทร
ภูมิอากาศ
ซานเหมินเซียตั้งอยู่ในเขตละติจูดกลางตอนใน ยกเว้นพื้นที่เนินเขาต่ำทางใต้ของภูเขาเซียงเอ๋อร์ในอำเภอลู่ซือซึ่งมีสภาพอากาศกึ่งเขตร้อน พื้นที่ส่วนใหญ่มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่นกึ่งแห้งแล้ง มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 14.2 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 400 ถึง 700 มิลลิเมตร ช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 215 วัน และมีแสงแดดส่องถึงประมาณ 2,055.4 ชั่วโมงต่อปี
อุทกวิทยา
เมืองซานเหมินเซียมีแม่น้ำขนาดต่างๆ กัน 3,107 สาย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำเหลืองและแม่น้ำแยงซี ลุ่มแม่น้ำเหลืองครอบคลุมพื้นที่ 9,376 ตารางกิโลเมตร (89.3% ของพื้นที่ทั้งหมด) แม่น้ำเหลืองสายหลักไหลเข้าสู่เมืองหลิงเป่าจากอำเภอถงกวนในมณฑลฉานซี ไหลผ่าน 16 ตำบลในเมืองหลิงเป่า ซานโจว หูปิน และเมี่ยนฉี มีความยาวรวม 225 กิโลเมตร ปริมาณน้ำสูงสุดในอดีตเคยสูงถึง 36,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที (ปี 1843) ระบบแม่น้ำแยงซีส่วนใหญ่ประกอบด้วยแม่น้ำเหลากวนและแม่น้ำฉีในอำเภอลู่ซือตอนใต้ มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,120 ตารางกิโลเมตร (10.7%) นอกจากแม่น้ำเหลืองแล้ว ยังมีแม่น้ำอีก 33 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2023 ปริมาณน้ำทั้งหมดของซานเหมินเซียมีจำนวน 2.79489 พันล้านลูกบาศก์เมตร สูงกว่าค่าเฉลี่ยหลายปีถึง 41.3% และสูงกว่าปี 2022 ถึง 47.3% อ่างเก็บน้ำ 5 แห่งที่อยู่ภายใต้การบริหารจัดการของหน่วยงานด้านน้ำมีปริมาณน้ำเก็บกักรวม 146.61 ล้านลูกบาศก์เมตร ณ สิ้นปี
ทรัพยากรที่ดิน
Sanmenxia มีพื้นที่ชุ่มน้ำ 2,300 เฮกตาร์ พื้นที่เพาะปลูก 142,700 เฮกตาร์ (2.1411 ล้าน mu) พื้นที่สวนผลไม้ 65,100 เฮกตาร์ (976,500 mu) และทุ่งหญ้า 57,900 เฮกตาร์ (869,200 mu)
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองนี้มีพืชมีท่อลำเลียง 144 วงศ์ มากกว่า 780 สกุล และมากกว่า 2,100 ชนิด รวมถึงพืชหายาก เช่น Euptelea, Magnolia biondii, hemlock, katsura, yew และ Manchurian ash มากกว่า 600 สกุล และ 1,300 ชนิด มีสรรพคุณทางยา พืชผลไม้ป่า ได้แก่ กีวี องุ่นป่า ฮอว์ธอร์น ชิแซนดรา เชอร์รี่ป่า และสตรอว์เบอร์รี เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกป่ามากกว่า 140 ชนิด รวมถึงสัตว์เลื้อยคลาน 20 ชนิด นกมากกว่า 70 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 42 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 8 ชนิด สัตว์ที่น่าสนใจ ได้แก่ ไก่ฟ้าทอง นกฮูกหูยาว นกเคสเทรล กอรัล กวางมัสก์ หมาป่า หมาจิ้งจอก แรคคูน เสือดาว และหมูป่า เซโรว์เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ในขณะที่ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ หงส์ ห่านถั่ว เป็ดแมนดาริน และนาก เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 2
ทรัพยากรแร่
ซานเหมินเซียมีทรัพยากรแร่ธาตุที่อุดมสมบูรณ์ โดยมีการค้นพบแหล่งแร่ 413 แห่ง—ขนาดใหญ่ 27 แห่ง ขนาดกลาง 56 แห่ง และขนาดเล็กหรือเล็กกว่า 320 แห่ง มีการระบุชนิดแร่ 66 ชนิด โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 50 ชนิด แร่ธาตุสำคัญสามชนิด ได้แก่ ทองคำ บ็อกไซต์ และถ่านหิน ปริมาณสำรองทองคำรวม 605.42 ตัน โดยมีปริมาณสำรองที่เก็บรักษาไว้ 226.96 ตัน ปริมาณสำรองบ็อกไซต์รวม 479 ล้านตัน โดยมีปริมาณสำรองที่เก็บรักษาไว้ 440 ล้านตัน และปริมาณสำรองถ่านหินรวม 1.487 พันล้านตัน โดยมีปริมาณสำรองที่เก็บรักษาไว้ 1.041 พันล้านตัน บ่อน้ำมันที่ด่านหานกูในหลิงเป่าผลิตน้ำมันดิบได้ 17.13 ตันต่อวัน โดยมีปริมาณสำรองที่คาดการณ์ไว้ถึง 107 ล้านตัน
การเมือง
ที่ทำการเทศบาลเมืองซานเหมินเซียตั้งอยู่ที่เลขที่ 47 ถนนเซียวซานกลาง เขตหูปิน
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2025 เมืองซานเหมินเซียมีประชากร 1.995 ล้านคน ประกอบด้วยประชากรในเมือง 1.225 ล้านคน และประชากรในชนบท 770,000 คน โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 61.42% มีการเกิด 10,500 คน (อัตราการเกิด 5.25 ต่อพันคน) การตาย 16,600 คน (อัตราการตาย 8.30 ต่อพันคน) และอัตราการลดจำนวนประชากรตามธรรมชาติอยู่ที่ -3.05 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
นอกจากชาวฮั่นซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่แล้ว ยังมีชนกลุ่มน้อยอีก 32 กลุ่มอาศัยอยู่ในซานเหมินเซีย ได้แก่ ชาวหุย ชาวอุยกูร์ ชาวมองโกล ชาวแมนจู ชาวจ้วง ชาวเกาหลี ชาวทิเบต ชาวเหมียว ชาวอี๋ และอื่นๆ
ภาษา
ภาษาถิ่นซานเหมินเซียอยู่ในกลุ่มภาษาเฟินเหอของภาษาจีนกลางภาคกลาง
ความเชื่อทางศาสนา
การปฏิบัติทางศาสนาในซานเหมินเซียได้เปลี่ยนแปลงจากเดิมที่เน้นพุทธศาสนาเป็นหลัก มาเป็นการอยู่ร่วมกันของพุทธศาสนา โปรเตสแตนต์ คาทอลิก และอิสลาม
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของซานเหมินเซียมีมูลค่า 170.261 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.1% โดยภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นรอง และขั้นตติยภูมิ มีมูลค่าเพิ่มขึ้น 18.129 พันล้านหยวน 70.701 พันล้านหยวน และ 81.431 พันล้านหยวน ตามลำดับ (เพิ่มขึ้น 4.3%, 5.9% และ 6.6%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรโดยรวมเติบโต 5.4% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมขั้นรองพุ่งสูงขึ้นถึง 17.4% การลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ลดลง 24.4% แต่ธุรกรรมบ้านมือสองเพิ่มขึ้น 32.7% รายได้ทางการคลังโดยรวมอยู่ที่ 20.865 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.7%) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 32,469 หยวน (ประมาณ 4,480 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%) โดยรายได้ในเมืองอยู่ที่ 40,487 หยวน (ประมาณ 5,590 ดอลลาร์สหรัฐ) และรายได้ในชนบทอยู่ที่ 23,534 หยวน (ประมาณ 3,250 ดอลลาร์สหรัฐ) ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 22,890 หยวน (ประมาณ 3,160 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.8%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 มีการเพาะปลูกธัญพืชบนพื้นที่ 164,490 เฮกตาร์ โดยมีผลผลิตรวม 744,000 ตัน (ลดลง 1.4%) ผลผลิตผักอยู่ที่ 1.2461 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 2.1%) และผลผลิตเห็ดกินได้อยู่ที่ 126,800 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.8%) การผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 113,700 ตัน (เพิ่มขึ้น 10.6%) ซึ่งรวมถึงเนื้อหมู 83,400 ตัน ผลผลิตสัตว์น้ำอยู่ที่ 11,700 ตัน (เพิ่มขึ้น 0.9%)
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.4% ในปี 2025 โดยภาคเหมืองแร่เติบโต 14.5% และภาคการผลิตเติบโต 9.0% ภาคส่วนที่เติบโตอย่างโดดเด่น ได้แก่ ผลิตภัณฑ์โลหะ (+197.8%) เครื่องจักรไฟฟ้า (+48.5%) การผลิตรถยนต์ (+21.8%) และเภสัชกรรม (+13.8%) อุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 8.0% และอุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงกลยุทธ์เติบโต 9.7% วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 222.497 พันล้านหยวน (ประมาณ 30.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 12.4%) และกำไรสุทธิ 9.537 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 5.8%) กำลังการผลิตไฟฟ้าติดตั้งอยู่ที่ 8.128 ล้านกิโลวัตต์ (เพิ่มขึ้น 4.5%) โดยพลังงานหมุนเวียนคิดเป็น 47%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ภาคค้าส่งและค้าปลีกเติบโตขึ้น 14.368 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.9%) ภาคขนส่งและคลังสินค้าเติบโตขึ้น 7.484 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.5%) ภาคที่พักและอาหารเติบโตขึ้น 3.513 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) และภาคการเงินเติบโตขึ้น 5.712 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.9%) ปริมาณการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 67 ล้านชิ้น (เพิ่มขึ้น 32.3%) ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 55.647 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.1%) มูลค่าการนำเข้าส่งออกอยู่ที่ 18.91 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 18.5%) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 235.466 พันล้านหยวน (ประมาณ 32.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่ออยู่ที่ 133.41 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 52.1668 ล้านคน และมีรายได้จากการท่องเที่ยวรวม 40.156 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ณ ปี 2025 ซานเหมินเซียมีวิสาหกิจไฮเทค 185 แห่ง วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 377 แห่ง และศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมระดับจังหวัด 64 แห่ง มีการอนุมัติสิทธิบัตรประจำปีถึง 850 ฉบับ โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังไม่หมดอายุ 698 ฉบับ มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีรวม 1.833 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 76.6%
การศึกษา
ในปี 2025 เมืองซานเหมินเซียมีนักเรียน 33,200 คนในระดับอุดมศึกษาทั่วไปและอาชีวศึกษา 31,900 คนในโรงเรียนอาชีวศึกษา 17 แห่ง 43,900 คนในโรงเรียนมัธยมปลาย 75,500 คนในโรงเรียนมัธยมต้น และ 147,600 คนในโรงเรียนประถมศึกษา นอกจากนี้ยังมีนักเรียนที่ลงทะเบียนเรียนในโครงการการศึกษาพิเศษจำนวน 1,481 คน
กิจการวัฒนธรรม
ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า เมืองนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 38 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ของรัฐ 7 แห่ง นอกจากนี้ยังมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 12 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับจังหวัด 64 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุครอบคลุมประชากร 99.86% และการออกอากาศทางโทรทัศน์ครอบคลุมประชากร 99.87%
การดูแลสุขภาพ
ณ ปี 2025 ซานเหมินเซียมีสถานพยาบาล 2,125 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 58 แห่ง (รัฐ 25 แห่ง เอกชน 33 แห่ง) และสถานพยาบาลระดับรากหญ้า 2,046 แห่ง โดยมีเตียงผู้ป่วย 17,302 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 21,330 คน จำนวนผู้เข้ารับบริการทางการแพทย์รวมทั้งสิ้น 15.2156 ล้านครั้ง
กีฬา
ในปี 2025 นักกีฬาของเมืองซานเหมินเซียได้รับเหรียญทอง 35 เหรียญ เหรียญเงิน 27 เหรียญ และเหรียญทองแดง 31 เหรียญ นอกจากนี้ เมืองยังมีครูฝึกกีฬาชุมชน 6,632 คน
ประกันสังคม
ในปี 2025 เมืองซานเหมินเซียมีตำแหน่งงานในเมืองเพิ่มขึ้น 37,600 ตำแหน่ง และจ้างงานผู้ว่างงานกลับเข้าทำงาน 15,600 คน การจ้างงานจากการย้ายแรงงานในชนบทเพิ่มขึ้นเป็น 407,400 คน ระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมืองครอบคลุมผู้เข้าร่วม 533,100 คน บำนาญสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทครอบคลุม 1.077 ล้านคน และประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุมผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 1.5245 ล้านคน ค่าครองชีพขั้นต่ำสนับสนุนผู้อยู่อาศัยในเมือง 7,485 คน และในชนบท 44,806 คน เมืองได้เริ่มก่อสร้างที่อยู่อาศัยราคาประหยัด 2,303 ยูนิต และเริ่มปรับปรุงที่อยู่อาศัย 19,318 ยูนิตในย่านที่อยู่อาศัยเก่าของเมือง
การขนส่ง
ภาพรวม
ซานเหมินเซียเป็นประตูยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อฉิน (มณฑลฉานซี) และจิน (มณฑลฉานซี) มาตั้งแต่ในอดีต ทำหน้าที่เป็นเส้นทางสำคัญสำหรับการค้าตะวันออก-ตะวันตก ร่วมกับหยุนเฉิงและหลินเฟินในมณฑลฉานซี และเหวยหนานในมณฑลฉานซี ก่อให้เกิดเขตความร่วมมือทางเศรษฐกิจสามเหลี่ยมทองคำแม่น้ำเหลือง ในปี 2025 การขนส่งสินค้าทางถนนมีปริมาณถึง 51 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 1.9%) โดยมีปริมาณการขนส่ง 15.195 พันล้านตัน-กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 4.5%)
ทางหลวง
เมืองซานเหมินเซียมีทางด่วน 3 สาย ได้แก่ ทางด่วนเหลียนฮั่ว ทางด่วนโฮฮอต-เป่ยไห่ และทางด่วนเจิ้งหลู นอกจากนี้ยังมีโครงการทางด่วนอีก 6 สายที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง เมืองนี้มีทางหลวงแห่งชาติ 5 สาย และทางหลวงประจำจังหวัด 13 สาย รวมระยะทาง 1,596 กิโลเมตร และถนนในชนบทรวม 8,268.8 กิโลเมตร
ทางรถไฟ
ทางรถไฟภายในเมืองซานเหมินเซียมีระยะทางรวม 496 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางรถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจว-ซีอาน (154 กิโลเมตร) ทางรถไฟหลงไห่ (189 กิโลเมตร) และทางรถไฟฮ่าวจี้ (153 กิโลเมตร) นอกจากนี้ยังมีทางรถไฟท้องถิ่นอีก 3 สาย ได้แก่ หูต้า เมี่ยนหยาง และเมี่ยนจาง ซึ่งเชื่อมต่อกับทางรถไฟหลงไห่ ก่อให้เกิดเครือข่ายทางรถไฟสายหลักและสายรองที่ให้บริการเศรษฐกิจในภูมิภาค
การขนส่งทางน้ำ
ซานเหมินเซียเป็นพื้นที่ภายในประเทศที่ไม่มีระบบคมนาคมทางน้ำ แม่น้ำเหลืองไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 220 กิโลเมตร โดยมีช่วงต้นน้ำ 140 กิโลเมตร และช่วงปลายน้ำ 80 กิโลเมตร จากเขื่อนซานเหมินเซีย การขนส่งทางน้ำจึงจำกัดอยู่เพียงการข้ามฟากและการท่องเที่ยว โดยมีพื้นที่อ่างเก็บน้ำหลัก 4 แห่ง จุดข้ามฟาก 15 แห่ง และท่าเทียบเรือท่องเที่ยว 4 แห่ง เมืองนี้มีเรือขนส่ง 19 ลำ และลูกเรือ 230 คน ในปี 2020 การขนส่งทางน้ำได้ขนส่งผู้โดยสาร 35,865 คน
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
ภาพรวม
วัฒนธรรมหยางเสา วัฒนธรรมลัทธิเต๋า และวัฒนธรรมรัฐกัว ล้วนมีต้นกำเนิดในเมืองซานเหมินเซีย เมืองนี้ยังเป็นสถานที่ที่จักรพรรดิเหลืองทรงหล่อหม้อหลอมโลหะ สถานที่ที่เล่าจื่อเขียนคัมภีร์เต๋าเต๋อจิง และสถานที่ที่พระโพธิธรรม ผู้ก่อตั้งพุทธศาสนานิกายฉาน สิ้นชีวิต เมืองนี้มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 6 แห่ง แหล่งมรดกระดับมณฑล 33 แห่ง และโบราณวัตถุที่ได้รับการขึ้นทะเบียนกว่า 70,000 ชิ้น แหล่งโบราณสถานหลิงเป่าซีโปได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในหกแหล่งสำคัญสำหรับโครงการต้นกำเนิดอารยธรรมจีน และถนนโบราณเซียวฮั่นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมโลก
ศุลกากร
ในเขตหนานฉุนยังคงรักษาประเพณี "งานแต่งงานแห่งการร้องไห้" ไว้ โดยเจ้าสาวจะร้องไห้ตั้งแต่คืนก่อนวันแต่งงานจนถึงวันที่เดินทางถึงบ้านเจ้าบ่าว เพื่อแสดงความผูกพันกับครอบครัว อีกประเพณีหนึ่งคือขบวนแห่ศพสำหรับผู้สูงอายุ โดยคนทั้งหมู่บ้านจะร่วมแห่โลงศพ ตีกลองและฆ้อง วนรอบหมู่บ้านก่อนจะไปยังประตูทางทิศตะวันตกเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ
บะหมี่เฮเล่เป็นอาหารเลิศรสชั้นเลิศริมฝั่งแม่น้ำเหลือง ทำด้วยเครื่องกดเส้นบะหมี่ไม้ เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มกำลังดี เสิร์ฟร้อนพร้อมไข่คนและมะเขือเทศ หรือเสิร์ฟเย็นพร้อมน้ำมันงา กระเทียม และแตงกวา เพื่อนบ้านจะร่วมมือกันทำบะหมี่เหล่านี้เพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือน
ศิลปะ
สถาบันโอเปร่าซานเหมินเซียปูจูได้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ที่บูรณาการการผลิต การศึกษา และการวิจัย โดยสร้างสรรค์ละครประวัติศาสตร์ 25 เรื่องและละครร่วมสมัย 5 เรื่อง และจัดการแสดงเพื่อสาธารณประโยชน์กว่า 500 ครั้ง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ ปี 2024 ซานเหมินเซียมีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 5 รายการ (เทคนิคการสร้างบ้านแบบหลุมลึก การตัดกระดาษหลิงเป่า การตัดกระดาษลู่ซือ ตำนานเล่าจื่อ และการเล่าเรื่องด้วยกลองซานโจว) ระดับจังหวัด 44 รายการ และระดับเทศบาล 151 รายการ โดยมีผู้สืทอดมรดกระดับชาติ 2 คน ระดับจังหวัด 48 คน และระดับเทศบาล 285 คน ซานเหมินเซียเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของศิลปะการตัดกระดาษของจีน และศิลปินท้องถิ่นได้นำศิลปะนี้ไปจัดแสดงในโอลิมปิกปักกิ่งปี 2008 งานมหกรรมโลกเซี่ยงไฮ้ปี 2010 และโอลิมปิกฤดูหนาวปักกิ่งปี 2022
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
ณ ปี 2024 อำเภอซานเหมินเซี่ยมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมโลก 1 แห่ง แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ 12 แห่ง แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับมณฑล 64 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับเทศบาล 93 แห่ง รวมทั้งหมดกว่า 3,413 แห่ง วัฒนธรรมหยางเสา ซึ่งตั้งชื่อตามการค้นพบในปี 1921 ที่หมู่บ้านหยางเสา ในอำเภอเมี่ยนฉี เป็นวัฒนธรรมยุคหินใหม่ตอนปลายที่มีอายุย้อนหลังไป 5,000 ถึง 7,000 ปี มีการค้นพบแหล่งวัฒนธรรมหยางเสากว่า 5,000 แห่งทั่วประเทศ โดยกว่า 200 แห่งอยู่ในอำเภอซานเหมินเซี่ย การค้นพบครั้งนี้ถือเป็นก้าวสำคัญในวงการโบราณคดีภาคสนามของจีน
แหล่งหล่อหม้อของจักรพรรดิเหลืองที่จิงซานในหลิงเป่าครอบคลุมพื้นที่ 300 ตารางกิโลเมตร มีแหล่งโบราณคดีสมัยหยางเสา 50 แห่ง และแหล่งโบราณคดีซีโปได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในสิบการค้นพบทางโบราณคดีที่สำคัญที่สุดของจีนในปี 2006 รัฐกัวซึ่งก่อตั้งขึ้นในช่วงต้นราชวงศ์โจวตะวันตก มีอิทธิพลอย่างมากต่อประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของราชวงศ์โจว สุสานของรัฐกัวถูกค้นพบที่ซ่างชุนหลิงในทศวรรษ 1950 การขุดค้นขนาดใหญ่สองครั้งได้ค้นพบโบราณวัตถุจำนวนมากและมีฝีมือประณีต พิพิธภัณฑ์รัฐกัวถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่ขุดค้นในปี 2000
จุดชมวิว
สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจของเมืองซานเหมินเซีย ได้แก่ แหล่งวัฒนธรรมหยางเสา, หินเสาในแม่น้ำเหลือง (สัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณที่ไม่ย่อท้อของชาติจีน), สถานที่หล่อหม้อของจักรพรรดิเหลือง, ด่านหานกู่ ("ด่านนิรันดร์ แหล่งกำเนิดลัทธิเต๋า"), พิพิธภัณฑ์รัฐกัว, บ้านเรือนใต้ดินที่มีลานบ้าน, วัดคงเซียง, ถนนไม้โบราณริมแม่น้ำเหลือง, เจดีย์วัดเป่าหลุน, แท่นพันธมิตรฉิน-จ้าว และถ้ำวัดหงชิง ณ ปี 2025 เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 32 แห่ง (ระดับ 4A 19 แห่ง ระดับ 3A 9 แห่ง และระดับ 2A 4 แห่ง), บริษัทท่องเที่ยว 30 แห่ง และโรงแรมระดับดาว 11 แห่ง
อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ
อาหาร
ไก่ลู่ซือเป็นหนึ่งในสามสายพันธุ์ไก่พื้นเมืองหลักของมณฑลเหอหนาน เป็นสายพันธุ์โบราณที่เหมาะสำหรับการเลี้ยงแบบปล่อยอิสระบนภูเขา แอปริคอตหยางเสา ผลไม้ขึ้นชื่อของอำเภอเมี่ยนฉี ซึ่งตั้งชื่อตามวัฒนธรรมหยางเสา มีผลรูปไข่ที่แยกออกจากเมล็ดเมื่อสุก จึงได้รับฉายาว่า "แอปริคอตมีเสียง" หลิงเป่าเป็นแหล่งผลิตแอปเปิลที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลเหอหนาน มีผลผลิตต่อปีมากกว่า 100 ล้านจิน (50 ล้านกิโลกรัม) แอปเปิลหลิงเป่ามีชื่อเสียงในด้านขนาดใหญ่ สีสันสดใส ปริมาณน้ำตาลสูง และกลิ่นหอมเข้มข้น มีมากกว่า 120 สายพันธุ์
ความเชี่ยวชาญ
อาหารขึ้นชื่อของหลิงเป่า ได้แก่ แอปเปิ้ลคุณภาพเยี่ยมจากภูเขาซีเหอในหลิงเป่า วอลนัท พุทราหลิงเป่า แอปริคอตหยางเสาจากเมืองเมี่ยนฉี ลูกพลับอบแห้งจากเมืองหนิวซิน ชุดอาหารสิบชาม แซนด์วิชเนื้อหลิงเป่า และบะหมี่เส้นใหญ่หลิงเป่า
บุคคลสำคัญ
(ข้อมูลเพิ่มเติมจะถูกเพิ่มเข้ามา)
เกียรตินิยม
อำเภอซานเหมินเซียได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองสวนแห่งชาติ เมืองป่าแห่งชาติ และเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน นอกจากนี้ยังได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ ได้รับการยอมรับในด้านการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจ และรวมอยู่ในรายชื่อการก่อสร้าง "เมืองปลอดขยะ" และรายชื่อเมืองสำคัญระดับชาติสำหรับระบบรีไซเคิลวัสดุเหลือใช้ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 14 และในเดือนเมษายน พ.ศ. 2568 ก็ได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ (ระดับอำเภอ) อีกครั้ง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม