ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองซูฉาง

เมืองซูฉาง

เมืองซู่ฉาง (Xuchang City) เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเหอหนาน ในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อเมืองซูโจว (Xuzhou) และมีชื่อเรียกอื่นๆ เช่น เมืองดอกบัว (Lotus City), เมืองหลวงซู (Xu Capital), เมืองหลวงเว่ย (Wei Capital) และอดีตเมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่นและเว่ย (The Past Capital of Han and Wei) ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลเหอหนาน

เมืองซูฉาง

เมืองซูฉาง เมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน ในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อซูโจว และมีชื่อเรียกอื่นๆ เช่น เมืองดอกบัว เมืองหลวงซู เมืองหลวงเว่ย และอดีตเมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่นและเว่ย ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลเหอหนาน มีพรมแดนติดกับโจวโข่วทางทิศตะวันออก หลัวเหอทางทิศใต้ ผิงติ้งซานทางทิศตะวันตก และเจิ้งโจวทางทิศเหนือ โดยมีเมืองไคเฟิงอยู่ติดกับทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ภูมิประเทศสูงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและต่ำทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีปริมาณน้ำฝนมากและแสงแดดส่องถึงทั่วถึง ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 4,979 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2023 ซูฉางปกครอง 2 อำเภอ 2 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4.357 ล้านคน ซูฉางตั้งอยู่ในที่ราบภาคกลางและมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในฐานะแหล่งกำเนิดที่สำคัญของวัฒนธรรมหัวเซี่ย ซูฉางเป็นเมืองศูนย์กลางของกลุ่มเมืองในภาคกลางและเขตเศรษฐกิจภาคกลาง รวมทั้งเป็นเมืองศูนย์กลางของเขตมหานครเจิ้งโจว มรดกทางวัฒนธรรมอันเก่าแก่ของซูฉางประกอบด้วยวัฒนธรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมราชวงศ์ฮั่น วัฒนธรรมสามก๊ก วัฒนธรรมสถาปัตยกรรมวัด และวัฒนธรรมเครื่องลายครามจุน รัฐบาลมณฑลเหอหนานกำหนดให้ซูฉางเป็นเมืองศูนย์กลางระดับภูมิภาคของกลุ่มเมืองในภาคกลาง เป็นศูนย์กลางการขนส่งและโลจิสติกส์ของเขตเศรษฐกิจภาคกลาง เป็นฐานการผลิตขั้นสูงที่สำคัญของประเทศ และเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ฮั่นและเว่ย ทางหลวงหมายเลข 311 และทางรถไฟท้องถิ่นวิ่งผ่านซูฉางจากตะวันออกไปตะวันตก ในขณะที่ทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว ทางด่วนปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า และทางหลวงหมายเลข 107 วิ่งจากเหนือลงใต้ ในฐานะศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมระดับภูมิภาคในภาคกลางของมณฑลเหอหนาน เมืองซูฉางมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของมณฑล และเป็นที่รู้จักในนาม "เหวินโจวแห่งเหอหนาน" โดยเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีพลวัตมากที่สุดสำหรับเศรษฐกิจภาคเอกชนในมณฑลเหอหนานและประเทศ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของซูฉางสูงถึง 358.34 พันล้านหยวน (ประมาณ 49.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.3% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่ ในปี 2025 รายงาน "ดัชนีเมืองชั้นนำ 100 อันดับแรกของจีนปี 2025" ที่จัดทำโดยสถาบันวิจัยแบรนด์ระดับโลก GYBrand ได้รับการเผยแพร่อย่างเป็นทางการ โดยจัดอันดับให้ซูฉางอยู่ในอันดับที่ 88 ในกลุ่มเมืองระดับสาม ในเดือนตุลาคม 2025 ซูฉางได้รับรางวัลเมืองต้นแบบระดับชาติสำหรับการสร้างรัฐบาลตามหลักนิติธรรม

ประวัติศาสตร์

ในสมัยรัชกาลของจักรพรรดิเหยา โบราณสถานซูฉางมีชื่อว่า "ซู" ซึ่งมาจากเรื่องราวของฤๅษีซูโย่ว ผู้เลี้ยงสัตว์และทำไร่ทำนาในดินแดนแห่งนี้ และล้างหูริมฝั่งแม่น้ำหยิง

ในสมัยราชวงศ์เซี่ย เมืองหลวงได้ถูกสถาปนาขึ้นที่หยางตี้ (ปัจจุบันคือเมืองหยูโจว มณฑลซูฉาง)

ในสมัยราชวงศ์ชาง รัฐและชนเผ่าที่อยู่ภายใต้การปกครองของชนเผ่าซู ได้แก่ หลี่ (ในเมืองหยูโจวในปัจจุบัน), โยวซงซือ (ในเมืองฉางเกอในปัจจุบัน), คุนหวู่ (ในเขตเจี้ยนอันในปัจจุบัน) และคัง (ในเมืองหยูโจวในปัจจุบัน)

ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก รัฐและเมืองบริวารในเขตซู ได้แก่ หลี่ (ในเมืองหยูโจวในปัจจุบัน), คัง (ในเมืองหยูโจวในปัจจุบัน), ซู (บริเวณหมู่บ้านกู่เฉิง เมืองจางปาน เขตเจียนอันในปัจจุบัน) และเหยียน (เมืองโบราณเผิงเตียน อำเภอเหยียนหลิงในปัจจุบัน) เป็นต้น

ในช่วงยุคชุนชุนและยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่ซูถูกครอบครองโดยรัฐเจิ้งและรัฐฉู่ตามลำดับ และต่อมาถูกแบ่งออกเป็นรัฐฮั่น รัฐเว่ย และรัฐฉู่ ในปีที่ 17 แห่งรัชสมัยของพระเจ้าเจิ้งแห่งฉิน (230 ปีก่อนคริสตกาล) ฉินได้ก่อตั้งกองบัญชาการอิงฉวน โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่หยางตี้ (ปัจจุบันคือเมืองหยูโจว) กองบัญชาการอิงฉวนปกครอง 12 อำเภอ ได้แก่ อำเภอซู (ปัจจุบันคือเขตเจี้ยนอัน) อำเภอหยางตี้ (ปัจจุบันคือเมืองหยูโจว) อำเภอฉางเช่อ (ปัจจุบันคือเมืองฉางเกอ) อำเภอเหยียนหลิง และอำเภอเซียงเฉิง

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ในปีที่ 6 แห่งรัชสมัยของจักรพรรดิเกาจู่ (201 ปีก่อนคริสตกาล) อำเภอซูถูกแบ่งออกเพื่อจัดตั้งอำเภออิงหยิน (ปัจจุบันอยู่ในเขตเว่ยตู) อำเภอซู อำเภออิงหยิน อำเภอหยางตี้ อำเภอฉางเช่อ (ปัจจุบันอยู่ในเมืองเก่าฉางเกอ) อำเภอเหยียนหลิง (ปัจจุบันอยู่ในหมู่บ้านกู่เฉิง เมืองเผิงเตียน อำเภอเหยียนหลิง) และอำเภอเซียงเฉิง ล้วนอยู่ในเขตปกครองอิงฉวน

ในสมัยราชวงศ์ซิน อำเภออิงฉวนถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอจั่วตุย อำเภอหยางตี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภออิงฉวน และอำเภอเหยียนหลิงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอจั่วติงและรวมเข้ากับอำเภอซู

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในปีแรกของรัชสมัยเจี้ยนอัน (ค.ศ. 196) โจโฉได้เดินทางไปยังเมืองลั่วหยาง เมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เพื่อต้อนรับจักรพรรดิเซียน และย้ายเมืองหลวงไปยังซูตูในอำเภอซู (ปัจจุบันคือซูฉางตะวันออก มณฑลเหอหนาน) ซึ่งเป็นเมืองหลวงสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่น

ในสมัยสามก๊ก รัฐเว่ยเรียกพื้นที่นี้ว่า มณฑลอิงฉวน ภายใต้การปกครองของเมืองหยูโจว อำเภอเจียนอัน อำเภออิงหยิน อำเภอเหยียนหลิง และอำเภอฉางเช่อ ล้วนอยู่ในมณฑลอิงฉวน เมืองซูฉางเป็นหนึ่งในห้าเมืองหลวงของรัฐเว่ย ในปีที่ 2 แห่งรัชสมัยหวงฉวนของรัฐเว่ย (ค.ศ. 221) จักรพรรดิเหวินแห่งเว่ย หรือเฉาผี ได้กล่าวว่า "ฮั่นล่มสลายที่ซู และรากฐานของรัฐเว่ยเจริญรุ่งเรืองที่ซู" จึงเปลี่ยนชื่ออำเภอซูเป็น "อำเภอซูฉาง"

ในสมัยราชวงศ์จินสองยุค ราชวงศ์จินตะวันตกได้ปฏิบัติตามระบบการปกครองของราชวงศ์เว่ย ส่วนในสมัยราชวงศ์จินตะวันออก อาณาจักรทั้งสิบหกทางเหนือต่างทำสงครามกันอย่างต่อเนื่อง และดินแดนซูถูกยึดครองโดยราชวงศ์จ้าวตอนปลาย ราชวงศ์เหยียนตอนต้น ราชวงศ์ฉินตอนต้น ราชวงศ์เหยียนตอนปลาย และราชวงศ์ฉินตอนปลาย ตามลำดับ

ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ ในปีที่ 2 แห่งรัชสมัยหย่งฉู่ของราชวงศ์หลิวซ่ง (ค.ศ. 421) ได้มีการก่อตั้งเมืองซูฉางขึ้น (โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเก่าจางปาน ในปัจจุบันคือเขตเจียนอัน) ในปีที่ 1 แห่งรัชสมัยจิงผิง (ค.ศ. 423) เมืองซูฉางถูกทำลายราบเป็นหน้าดินโดยโจวจี แม่ทัพแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือ และพื้นที่นั้นจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เว่ยเหนือ ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ ได้มีการก่อตั้งเมืองอิงฉวนขึ้น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ฉางเช่อ (ปัจจุบันคือเมืองเก่าฉางเกอ) ในสมัยราชวงศ์เว่ยตะวันตก ได้มีการก่อตั้งเมืองซูฉางขึ้นอีกครั้ง (ปัจจุบันคือเมืองเก่าฉางเกอ) ในปีที่ 1 แห่งรัชสมัยเทียนผิงของราชวงศ์เว่ยตะวันออก (ค.ศ. 534) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอิงโจว ในปีที่ 7 แห่งรัชสมัยอู่ติ้ง (ค.ศ. 549) เมืองอิงโจวได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นเจิ้งโจว และย้ายที่ตั้งศูนย์กลางการปกครองไปยังอิงหยิน (ปัจจุบันคืออำเภอเหวยตู) ดูแลสามมณฑล ได้แก่ หยางตี้ อิงฉวน และซู่ฉาง ต่อมา ราชวงศ์ฉีเหนือได้ผนวกอำเภออิงหยินเข้ากับฉางเช่อ ทำให้ฉางเช่อกลายเป็นที่ตั้งของมณฑลอิงฉวน ในปีที่ 1 แห่งรัชสมัยต้าติ้งของราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 581) เจิ้งโจวได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นซูโจว โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่ฉางเช่อ (ปัจจุบันคืออำเภอเหวยตู)

ในสมัยราชวงศ์สุย ซูโจวได้เปลี่ยนชื่อเป็น กองบัญชาการหยิงฉวน โดยปกครอง 14 มณฑล รวมถึง หยิงฉวน (ปัจจุบันคือเมืองหยูโจว), ฉางเกอ, ซูชาง, เฉียง (ปัจจุบันคือ เถาเฉิง, เหยียนหลิง), เหยียนหลิง และเซียงเฉิง

ในสมัยราชวงศ์ถัง ในปีที่ 4 แห่งรัชสมัยหวู่เต๋อ (ค.ศ. 621) มณฑลอิงฉวนได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลซูโจว โดยมีอำเภอเหยียนหลิง ฉางเกอ หยางตี้ และซูฉางอยู่ภายใต้การปกครอง ในปีที่ 1 แห่งรัชสมัยเทียนเป่า (ค.ศ. 742) มณฑลซูโจวได้เปลี่ยนชื่อกลับเป็นมณฑลอิงฉวนอีกครั้ง ภายใต้การปกครองของมณฑลเหอหนาน และในปีที่ 1 แห่งรัชสมัยเฉียนหยวน (ค.ศ. 758) ก็ได้เปลี่ยนชื่อกลับมาเป็นมณฑลซูโจวอีกครั้ง

ในสมัยห้าราชวงศ์ ราชวงศ์เหลียงตอนปลายได้เปลี่ยนชื่อเมืองซูโจวเป็นกองทัพซูโจวกวงกัว ส่วนราชวงศ์ถังตอนปลาย ราชวงศ์จินตอนปลาย ราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย และราชวงศ์โจวตอนปลาย ต่างก็เรียกกองทัพนี้ว่ากองทัพซูโจวจงหวู่

ในช่วงต้นราชวงศ์ซ่งเหนือ กองทัพจงหวู่แห่งซูโจวได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นซูโจว อยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพภาคเหนือของจิงซี ในปีที่ 3 แห่งรัชสมัยหยวนเฟิง (ค.ศ. 1080) ซูโจวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองอิงชาง และในปีที่ 4 แห่งรัชสมัยต้ากวน (ค.ศ. 1110) ก็ยังคงใช้ชื่อว่าซูโจว อยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพภาคเหนือของจิงซี

ในสมัยราชวงศ์จิน เมืองซูโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองซูโจวแห่งกองทัพฉางหวู่ โดยมีกองบัญชาการอยู่ที่ฉางเช่อ (ปัจจุบันคืออำเภอเหวยตู) ครอบคลุมเมืองฉางเช่อและฉางเกอ ภายใต้การปกครองของเขตหนานจิง (ปัจจุบันคือเมืองไคเฟิง) อำเภอหยางตี้ได้รับการยกฐานะเป็นกองทัพอิงฉวน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองอิงฉวน และเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็นจุนโจว ภายใต้การปกครองของเขตหนานจิงเช่นกัน ส่วนเมืองเหยียนหลิงอยู่ในเขตเมืองไคเฟิงของเขตหนานจิง

ในสมัยราชวงศ์หยวน เมืองซูยังคงเป็นมณฑล โดยมีฉางเช่อ ฉางเกอ และอำเภอเซียงเฉิงอยู่ภายใต้การปกครอง ส่วนเหยียนหลิงอยู่ในเขตปกครองของมณฑลไคเฟิง

ในปีแรกของรัชสมัยหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368) อำเภอฉางเช่อถูกยุบและรวมเข้ากับเมืองซูโจว ซึ่งปกครอง 4 อำเภอรวมถึงฉางเกอและเซียงเฉิง ทั้งซูโจวและจุนโจวอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลไคเฟิง ในปีที่สามของรัชสมัยว่านหลี่ (ค.ศ. 1575) จุนโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นหยูโจว ในช่วงปลายราชวงศ์หมิง กองทัพกบฏของหลี่จื่อเฉิงได้เปลี่ยนชื่อหยูโจวเป็นมณฑลจุนผิง

ในช่วงต้นราชวงศ์ชิง เมืองซูโจวและเมืองหยูโจวเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหอหนาน ในปีที่ 2 ของรัชสมัยหย่งเจิ้ง (ค.ศ. 1724) เมืองซูโจวได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลปกครองโดยตรง โดยมีเมืองฉางเกออยู่ภายใต้เขตอำนาจปกครอง ส่วนเมืองเหยียนหลิงเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลไคเฟิง ในปีที่ 13 ของรัชสมัยหย่งเจิ้ง (ค.ศ. 1735) เมืองซูโจวได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลซูโจว ครอบคลุมพื้นที่หลินหยิง เหยียนเฉิง เซียงเฉิง ฉางเกอ มิเซียน (ปัจจุบันคือเมืองซินหมี่) และซินเจิ้ง ทั้งมณฑลซูโจวและมณฑลไคเฟิงอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหอหนาน

ในสมัยสาธารณรัฐจีน หลังจากก่อตั้งเมืองแล้ว เมืองซูโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอซูฉาง อำเภอหยูโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหยูเซียน และทั้งอำเภอฉางเกอและอำเภอหยูเซียนอยู่ในเขตการปกครองหยูตงของมณฑลเหอหนาน ส่วนอำเภอเหยียนหลิงอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลเหอหนาน ในปีที่ 15 ของสาธารณรัฐ (ค.ศ. 1926) ระบบเขตการปกครองถูกยกเลิกและแทนที่ด้วยระบบอำเภอ และซูฉางกลายเป็นเขตการปกครองที่สองของมณฑลเหอหนาน โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ซูฉาง (ปัจจุบันคืออำเภอเหวยตู) ฉางเกอและหยูเซียนอยู่ในเขตการปกครองที่หนึ่งของมณฑลเหอหนาน โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เจิ้งเซียน (ปัจจุบันคือเมืองเจิ้งโจว) ส่วนเหยียนหลิงอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลเหอหนาน ในปีที่ 21 ของสาธารณรัฐ (ค.ศ. 1932) ซูฉางกลายเป็นเขตการปกครองที่ห้าของมณฑลเหอหนาน โดยมีสำนักงานผู้ตรวจราชการประจำอยู่ที่ซูฉาง ดูแล 9 อำเภอ รวมถึงซูฉาง เหยียนหลิง และเซียงเฉิง ฉางเกอและหยูเซียนอยู่ในเขตการปกครองที่หนึ่งของมณฑลเหอหนาน

หลังจากการปะทุของสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ในเดือนพฤษภาคม ปีที่ 33 แห่งสาธารณรัฐ (ค.ศ. 1944) ฉางเกอ ซูฉาง เหยียนหลิง และหยูเซียน ถูกกองกำลังรุกรานของญี่ปุ่นยึดครองตามลำดับ ในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน กองทัพที่แปดได้เข้าสู่เหอหนานตะวันตก จัดตั้งฐานที่มั่นต่อต้านญี่ปุ่นหยูหมี่ซินและหยูเจีย และจัดตั้งสำนักงานหยูหมี่ซินและรัฐบาลประชาธิปไตยต่อต้านญี่ปุ่นประจำอำเภอหยูเจีย ในเดือนพฤษภาคม ปีที่ 34 แห่งสาธารณรัฐ (ค.ศ. 1945) กองกำลังจากเขตทหารเหอเป่ย-ซานตง-เหอหนานของกองทัพที่แปดได้จัดตั้งฐานที่มั่นต่อต้านญี่ปุ่นซุยซี ณ จุดเชื่อมต่อระหว่างเหยียนหลิงและฟู่โกว และจัดตั้งรัฐบาลประชาธิปไตยต่อต้านญี่ปุ่นประจำอำเภอเหยียนฟู่ ในเดือนสิงหาคม ญี่ปุ่นยอมจำนน และซูฉางกลับไปอยู่ในเขตการปกครองที่ 5 ของมณฑลเหอหนานภายใต้รัฐบาลชาตินิยม โดยมีสำนักงานผู้ตรวจการทั่วไปประจำอยู่ที่ซูฉาง (ปัจจุบันคืออำเภอเหวยตู) ดูแล 9 อำเภอ รวมถึงอำเภอซู อำเภอเหยียนหลิง และอำเภอเซียงเฉิง ส่วนฉางเกอและหยูเซียนยังคงอยู่ในเขตการปกครองที่ 1 ของมณฑลเหอหนาน ต่อมาในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2491 กองทัพภาคกลางและเขตย่อยทางทหารที่ 5 ของเขตทหารเหอหนาน-อานฮุย-เจียงซู ได้ปลดปล่อยซูฉาง

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 เขตพิเศษที่สองและที่ห้าของสำนักงานบริหารมณฑลเหอหนานตะวันตกได้รวมกันเพื่อจัดตั้งเป็นเขตพิเศษซู่ฉาง (โดยมีสำนักงานผู้ว่าการอยู่ในเขตเว่ยตูในปัจจุบัน) ซึ่งดูแลเมืองซู่ฉาง (เขตเว่ยตูในปัจจุบัน) อำเภอซู่ฉาง ฉางเกอ เหยียนหลิง หลินหยิง เมืองลั่วเหอ อำเภอเหยียนเฉิง อู๋หยาง อำเภอเย่ เซียงเฉิง ยู่เซียน อำเภอเจีย เป่าเฟิง ลู่ซาน หลินหรู ฟู่โกว ซีฮวา ซ่างสุ่ย และเมืองผิงติ้งซาน รวมถึงอำเภอและเมืองอื่นๆ อีกหลายแห่ง ภายในสิ้นปีนั้น รัฐบาลประชาชนชั่วคราวได้ถูกจัดตั้งขึ้นตามลำดับสำหรับอำเภอซู่ฉาง อำเภอซูซี อำเภอซาเป่ย อำเภอฉางเว่ย และอำเภอเหยียนหลิง พร้อมกับรัฐบาลประชาธิปไตยประชาชนเมืองซู่ฉาง

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2497 อำเภอหลินรูถูกโอนไปอยู่ในเขตพิเศษลั่วหยาง ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2507 เมืองผิงติ้งซานเปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษผิงติ้งซานและแยกตัวออกจากเขตพิเศษซูฉาง ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2508 อำเภอฟู่โกว ซีฮวา และซ่างสุ่ยถูกโอนไปอยู่ในเขตพิเศษโจวโกว ในปี พ.ศ. 2522 อำเภออู่กังถูกโอนจากเมืองผิงติ้งซานไปอยู่ในเขตซูฉาง ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2525 ถูกโอนกลับมายังเมืองผิงติ้งซาน ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2526 อำเภอลู่ซาน เป่าเฟิง และเย่ ในเขตซูฉางถูกโอนไปอยู่ในเมืองผิงติ้งซาน เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2529 ด้วยการอนุมัติของสภาแห่งรัฐ เขตซูฉางถูกยุบและยกระดับเป็นเมืองระดับจังหวัด โดยบริหารจัดการอำเภอเหวยตู อำเภอซูฉาง อำเภอฉางเกอ อำเภอเหยียนหลิง และอำเภอหยูเซียน อำเภอเซียงเฉิงและอำเภอเจียถูกโอนไปอยู่ในเมืองผิงติ้งซาน อำเภออู๋หยาง อำเภอหลินหยิง และอำเภอหยานเฉิง ถูกโอนไปอยู่ในเมืองหลัวเหอ เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 1988 อำเภอหยูเซียนเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองหยูโจว เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 1993 อำเภอฉางเกอเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองฉางเกอ เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 1997 อำเภอเซียงเฉิงถูกโอนจากเมืองผิงติ้งซานไปอยู่ในเมืองซูฉาง เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2016 สภาแห่งรัฐอนุมัติการยุบอำเภอซูฉางและการจัดตั้งเขตเจียนอันในเมืองซูฉาง

หน่วยงานบริหาร

ณ สิ้นปี 2023 เมืองซูฉางปกครองพื้นที่ 2 เขต 2 อำเภอ และ 2 เมืองระดับอำเภอ ได้แก่ เขตเหวยตู เขตเจียนอัน เมืองหยูโจว เมืองฉางเกอ อำเภอเหยียนหลิง และอำเภอเซียงเฉิง ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1516 ถนนเจียนอัน เขตเหวยตู

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและอาณาเขต

เมืองซูฉางตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลเหอหนาน ระหว่างลองจิจูด 113°03'-114°19' ตะวันออก และละติจูด 33°42'-34°24' เหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 4,979 ตารางกิโลเมตร ติดกับเมืองโจวโข่วทางทิศตะวันออก เมืองลั่วเหอทางทิศใต้ เมืองผิงติ้งซานทางทิศตะวันตก และเมืองเจิ้งโจวทางทิศเหนือ โดยมีเมืองไคเฟิงอยู่ติดกับทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

ภูมิประเทศ

ทางตะวันตกของเมืองซูฉางมีลักษณะเป็นภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ โดยมีความสูงสูงสุด 1,150 เมตร ส่วนทางตะวันออกอยู่บริเวณขอบด้านตะวันตกของที่ราบห้วยไห่ โดยมีความสูงต่ำสุด 50 เมตร ภูมิประเทศจะสูงกว่าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและต่ำกว่าทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ค่อยๆ ลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ ลักษณะภูมิประเทศมีการกระจายตัวเป็นโซนตะวันออก-ตะวันตก และสามารถแบ่งออกเป็นสามประเภทหลักตามต้นกำเนิดและลักษณะทางกายภาพ ได้แก่ ที่ราบ ภูเขา และที่ราบขั้นบันได

ภูมิอากาศ

เมืองซูฉางตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศมรสุมอบอุ่นตอนเหนือ มีทรัพยากรความร้อนอุดมสมบูรณ์ ปริมาณน้ำฝนมาก แสงแดดเพียงพอ และช่วงเวลาปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน เนื่องจากเป็นภูมิอากาศมรสุมภาคพื้นทวีป จึงเสี่ยงต่อภัยพิบัติทางอุตุนิยมวิทยา เช่น ภัยแล้ง น้ำท่วม ลมพายุ และลูกเห็บ ลักษณะทั่วไปของสี่ฤดูกาล ได้แก่ ฤดูใบไม้ผลิที่แห้งแล้งและมีลมแรง มีพายุฝุ่นบ่อยครั้ง ฤดูร้อนที่ร้อนจัดและมีฝนตกชุก ฤดูใบไม้ร่วงที่แจ่มใสและน่ารื่นรมย์ มีแสงแดดยาวนาน และฤดูหนาวที่หนาวเย็น มีฝนและหิมะน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 14.3 องศาเซลเซียสถึง 14.6 องศาเซลเซียส โดยอำเภอเหวยตูมีอุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดที่ 14.6 องศาเซลเซียส (เกี่ยวข้องกับผลกระทบจากเขตเมือง) ปีที่ร้อนที่สุดคือปี 1961 โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 15.4-15.9 องศาเซลเซียส ปีที่หนาวที่สุดคือปี 1984 โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 13.4-13.7 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุดประจำปีอยู่ที่ 44 องศาเซลเซียส บันทึกเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 1966 (อำเภอเหยียนหลิง) และอุณหภูมิต่ำสุดประจำปีอยู่ที่ -17.4 องศาเซลเซียส บันทึกเมื่อวันที่ 6 มกราคม 1955 (ปัจจุบันคือเขตเหว่ยตู) เดือนที่ร้อนที่สุดคือเดือนกรกฎาคม โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย 27.2-27.4 องศาเซลเซียส และเดือนที่หนาวที่สุดคือเดือนมกราคม โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย 0-0.5 องศาเซลเซียส

อุทกวิทยา

เมืองซูฉางมีแม่น้ำจำนวนมาก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำซายิงในลุ่มแม่น้ำหวย มีแม่น้ำ 24 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 1,000 ตารางกิโลเมตร รวมถึงแม่น้ำเป่ยหรู แม่น้ำอิง แม่น้ำซวงจี แม่น้ำชิงอี้ และแม่น้ำชิงหนี่ และแม่น้ำ 19 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำระหว่าง 100 ถึง 1,000 ตารางกิโลเมตร รวมถึงแม่น้ำคังโกว แม่น้ำบาลลิง และแม่น้ำเซียวหนี่ โดยมีระยะทางรวมของลำน้ำประมาณ 677 กิโลเมตร

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

แหล่งน้ำผิวดินของเมืองซูฉางส่วนใหญ่มาจากปริมาณน้ำฝนตามธรรมชาติ โดยมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 671-736 มิลลิเมตร ซึ่งตกหนักในช่วงเดือนมิถุนายนถึงกันยายน คิดเป็น 65% ของปริมาณน้ำฝนทั้งปี มีประตูระบายน้ำขนาดใหญ่ 3 แห่ง ประตูระบายน้ำขนาดกลาง 34 แห่ง อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 1 แห่ง (อ่างเก็บน้ำไป่ซาซึ่งบริหารจัดการโดยรัฐบาลจังหวัด) อ่างเก็บน้ำขนาดกลาง 2 แห่ง และอ่างเก็บน้ำขนาดเล็ก 21 แห่ง รวมความจุทั้งหมด 476.87 ล้านลูกบาศก์เมตร โครงการผันน้ำจากใต้สู่เหนือสายกลางครอบคลุมระยะทาง 54 กิโลเมตรในเมืองซูฉาง ซึ่งรวมถึง 42.60 กิโลเมตรในเมืองหยูโจว และ 11.40 กิโลเมตรในเมืองฉางเกอ

ทรัพยากรชีวภาพ

สัตว์ป่าของเมืองซูฉางอยู่ในเขตที่ราบหวงหวยของภูมิภาคจีนตอนเหนือ เมืองนี้มีสัตว์หลัก 135 ชนิด การสำรวจระบุพืชมีท่อลำเลียง 124 วงศ์ 411 สกุล และ 719 ชนิด รวมถึงพืชป่า 448 ชนิด และพืชปลูก 271 ชนิด ซูฉางเป็นฐานการผลิตและแปรรูปยาสูบและสมุนไพรจีนที่สำคัญของประเทศ รวมถึงการผลิตข้าวสาลี ข้าวโพด ถั่วเหลือง มันเทศ และผักต่างๆ

ทรัพยากรแร่

แหล่งแร่ที่รู้จักในซูฉางส่วนใหญ่ได้แก่ ถ่านหิน บ็อกไซต์ เหล็ก ซิลิกา ดินเหนียวทนไฟ หินปูน หินอ่อน และชอล์ก ทรัพยากรถ่านหิน บ็อกไซต์ และแร่เหล็กมีค่อนข้างมาก โดยมีปริมาณสำรองถ่านหินดิบ 6.4 พันล้านตัน ปริมาณสำรองบ็อกไซต์ที่พิสูจน์แล้ว 140 ล้านตัน และปริมาณสำรองแร่เหล็กที่พิสูจน์แล้ว 420 ล้านตัน

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2567 เมืองซูฉางมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4.357 ล้านคน ประกอบด้วยประชากรในเมือง 2.495 ล้านคน และประชากรในชนบท 1.862 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 57.26% เพิ่มขึ้น 1.14 จุดเปอร์เซ็นต์จากปีก่อนหน้า มีการเกิด 28,000 คน คิดเป็นอัตราการเกิด 6.48 ต่อพันคน มีการเสียชีวิต 37,000 คน คิดเป็นอัตราการเสียชีวิต 8.54 ต่อพันคน และอัตราการเกิดตามธรรมชาติอยู่ที่ -2.06 ต่อพันคน

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

เมืองซูฉางมีชนกลุ่มน้อย 41 กลุ่ม รวมประชากรกว่า 75,000 คน ซึ่งกว่า 95% เป็นชาวหุย

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตซูฉางอยู่ที่ 344.11 พันล้านหยวน (ประมาณ 47.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% จากปีก่อนหน้า มูลค่าเพิ่มของภาคเกษตรกรรมอยู่ที่ 21.89 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.0% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 150.81 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.3% และมูลค่าเพิ่มของภาคบริการอยู่ที่ 171.42 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.1% โดยภาคเกษตรกรรม อุตสาหกรรม และภาคบริการคิดเป็นสัดส่วน 6.4%, 43.8% และ 49.8% ของ GDP ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 78,744 หยวน เพิ่มขึ้น 6.3%

ในปี 2024 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโตขึ้น 8.5% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมรองเติบโต 47.6% และการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมบริการลดลง 3.3% การลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานลดลง 12.7% การลงทุนภาคเอกชนเติบโต 14.4% และการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเติบโต 47.6%

ในปี 2024 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 18.39 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 13.2% โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 12.14 พันล้านหยวน ลดลง 14.7% คิดเป็น 66.0% ของรายได้จากงบประมาณแผ่นดินโดยรวม ขณะที่รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 36.41 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.6%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชของเมืองซูฉางมีจำนวน 6.7497 ล้านหมู่ ลดลง 0.2% โดยเป็นพื้นที่ปลูกข้าวสาลี 3.4581 ล้านหมู่ ข้าวโพด 2.3555 ล้านหมู่ ฝ้าย 2,700 หมู่ ยาสูบ 190,600 หมู่ พืชน้ำมัน 337,400 หมู่ ผัก 660,400 หมู่ ดอกไม้ 606,600 หมู่ และสมุนไพรจีน 212,400 หมู่

ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 2.9492 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 2.0% ธัญพืชฤดูร้อนอยู่ที่ 1.7051 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 7.6%) และธัญพืชฤดูใบไม้ร่วงอยู่ที่ 1.2442 ล้านตัน (ลดลง 4.8%) ผลผลิตเนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะ และเนื้อสัตว์ปีกอยู่ที่ 237,400 ตัน (ลดลง 11.1%) ไข่ไก่ 146,700 ตัน (ลดลง 6.0%) และนม 37,200 ตัน (ลดลง 1.3%)

อุตสาหกรรมรอง

เมืองซูฉางได้ก่อตั้งกลุ่มอุตสาหกรรมอุปกรณ์ไฟฟ้าอัจฉริยะมูลค่า 1 แสนล้านหยวน และกลุ่มอุตสาหกรรมโลหะและผลิตภัณฑ์รีไซเคิล วัสดุใหม่จากซิลิคอนคาร์บอน และภาคส่วนอื่นๆ อีกหลายแห่งที่มีมูลค่าหลายพันล้านหยวน

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.0% เมื่อพิจารณาตามประเภทการเป็นเจ้าของ วิสาหกิจที่รัฐควบคุมเติบโต 10.4% วิสาหกิจร่วมทุนเติบโต 7.1% และวิสาหกิจที่ลงทุนจากต่างประเทศ ฮ่องกง มาเก๊า และไต้หวันเติบโต 3.1% เมื่อพิจารณาตามภาคอุตสาหกรรม การทำเหมืองเติบโต 10.3% การผลิตเติบโต 6.9% และการผลิตและจัดหาพลังงาน ความร้อน ก๊าซ และน้ำเติบโต 2.2% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 47.3% วิสาหกิจขนาดใหญ่มีรายได้ 208.964 พันล้านหยวน และกำไรสุทธิ 8.562 พันล้านหยวน

ในปี 2024 บริษัทก่อสร้างที่มีคุณสมบัติรับเหมาก่อสร้างทั่วไปและรับเหมาก่อสร้างเฉพาะทาง มีมูลค่างานก่อสร้างรวมทั้งสิ้น 13.038 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.4%

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมทั้งสิ้น 148.52 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.2% ยอดขายปลีกในเมืองอยู่ที่ 116.33 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.1%) และยอดขายปลีกในชนบทอยู่ที่ 32.19 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.5%) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 25.02 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 7.9% โดยการส่งออกอยู่ที่ 21.72 พันล้านหยวน (ลดลง 8.5%) และการนำเข้าอยู่ที่ 3.3 พันล้านหยวน (ลดลง 3.9%) ภาคเอกชนครองส่วนแบ่ง 97.6% ของมูลค่าการนำเข้าและส่งออกทั้งหมด การส่งออกผลิตภัณฑ์ดูแลเส้นผมอยู่ที่ 16.4 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

มีการจัดตั้งวิสาหกิจต่างชาติใหม่ 7 แห่ง โดยมีมูลค่าการลงทุนจากต่างประเทศตามสัญญา 6.71 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และเงินลงทุนที่ใช้จริง 3.93 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินทุนจากนอกจังหวัดที่ได้รับจริงมีจำนวนรวม 68.01 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.3%

ณ สิ้นปี 2024 เงินฝากสกุลเงินหยวนในสถาบันการเงินมีมูลค่ารวม 383.86 พันล้านหยวน (ประมาณ 53.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.6% โดยเงินฝากภาคครัวเรือนอยู่ที่ 309.8 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 11.2%) ส่วนสินเชื่อสกุลเงินหยวนมีมูลค่ารวม 301.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 41.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% มีบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ทั้งในและต่างประเทศ 11 แห่ง และบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ NEEQ 14 แห่ง รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 9.303 พันล้านหยวน โดยมีการจ่ายค่าสินไหมทดแทนรวม 4.224 พันล้านหยวน

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ณ สิ้นปี 2024 เมืองซูฉางมีศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมระดับชาติ 1 แห่ง ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมระดับมณฑล 192 แห่ง ศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยีระดับเทศบาล 890 แห่ง ห้องปฏิบัติการระดับมณฑล 1 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับมณฑล 5 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับเทศบาล 102 แห่ง บริษัทไฮเทคระดับชาติ 549 แห่ง วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐานระดับชาติ 1,549 แห่ง บริษัทชั้นนำด้านนวัตกรรมของมณฑลเหอหนาน 8 แห่ง และบริษัท "กวาง" 18 แห่ง และมีผลงานทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 203 ชิ้นที่ได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับมณฑลเหอหนาน

เมืองซูฉางมีศูนย์กำกับดูแลและตรวจสอบคุณภาพระดับชาติ 6 แห่ง และระดับจังหวัด 5 แห่ง มีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 3,923 ฉบับ (เพิ่มขึ้น 9.67%) โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 8.96 ฉบับต่อประชากร 10,000 คน เมืองนี้มีเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนที่ถูกต้อง 71,032 รายการ (เพิ่มขึ้น 11.23%) ผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ 9 รายการ เครื่องหมายการค้าที่ได้รับการรับรองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ 4 รายการ และเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงของจีน 17 รายการ

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2024 เมืองซูฉางมีสถาบันอุดมศึกษา 4 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 21 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 45 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 196 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 751 แห่ง โรงเรียนอนุบาล 917 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 6 แห่ง จำนวนนักเรียนที่ลงทะเบียนเรียนประกอบด้วย ในระดับอุดมศึกษา 90,700 คน ในโรงเรียนอาชีวศึกษา 36,600 คน ในโรงเรียนมัธยมปลาย 73,700 คน ในโรงเรียนมัธยมต้น 212,400 คน ในโรงเรียนประถมศึกษา 374,100 คน ในโรงเรียนอนุบาล 115,400 คน และในโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 523 คน อัตราการเข้าเรียนของเด็กวัยเรียนในระดับอนุบาล ประถมศึกษา และมัธยมต้นสูงถึง 100%

กิจการวัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2024 เมืองซูฉางมีคณะการแสดงศิลปะของรัฐ 7 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 18 แห่ง มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 27 แห่ง ระดับจังหวัด 67 แห่ง ระดับเทศบาล 89 แห่ง และระดับอำเภอ 184 แห่ง โครงการ 43 โครงการอยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับจังหวัด และ 3 โครงการอยู่ในรายชื่อระดับชาติ มีสถานีวิทยุ 6 แห่ง และสถานีโทรทัศน์ 6 แห่ง ซึ่งครอบคลุมประชากร 100% ใจกลางเมืองมีพื้นที่อ่านหนังสืออัจฉริยะ 35 แห่ง และเครื่องให้ยืมอีบุ๊ก 110 เครื่อง

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2567 อำเภอซูฉางมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 4,506 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 111 แห่ง ศูนย์สุขภาพประจำตำบล 77 แห่ง คลินิกหมู่บ้าน 3,206 แห่ง ศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 6 แห่ง ศูนย์ป้องกันและควบคุมโรค 8 แห่ง และสถาบันกำกับดูแลสุขภาพ 3 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 35,603 คน ประกอบด้วยแพทย์และผู้ช่วยแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 14,853 คน และพยาบาลวิชาชีพ 15,602 คน สถานพยาบาลมีเตียงทั้งหมด 29,348 เตียง แบ่งเป็นในโรงพยาบาล 21,883 เตียง และในศูนย์สุขภาพประจำตำบล 5,619 เตียง

กีฬา

ณ สิ้นปี 2024 เมืองซูฉางมีสนามกีฬาและสนามเด็กเล่นสาธารณะ 691 แห่ง โดยมีพื้นที่กีฬา 2.72 ตารางเมตรต่อคน นักกีฬาได้รับ 2 เหรียญทองในการแข่งขันเทควันโดเยาวชนแห่งชาติปี 2024 1 เหรียญทองแดงในการแข่งขันยูโดชิงแชมป์เอเชียตะวันออกปี 2024 และ 28 เหรียญทอง 43 เหรียญเงิน และ 79 เหรียญทองแดงในการแข่งขันกีฬาเยาวชนเหอหนาน ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬาสูงถึง 1.025 พันล้านหยวน

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2567 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานบริษัท 822,200 คน โครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 2.4618 ล้านคน โครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับหน่วยงานราชการ 171,000 คน โครงการประกันการว่างงาน 348,100 คน และโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 376,100 คน มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 4.1417 ล้านคน เมืองนี้ใช้เงิน 120.18 ล้านหยวนในการช่วยเหลือทางการแพทย์ ช่วยเหลือประชาชน 328,800 คน มีผู้รับสิทธิ์มาตรฐานการครองชีพขั้นต่ำในเมือง 20,660 คน และในชนบท 61,385 คน โดยมีเงินจ่ายสะสม 83.69 ล้านหยวน และ 179.94 ล้านหยวน ตามลำดับ เมืองนี้สร้างที่อยู่อาศัยให้เช่าราคาประหยัด 1,170 ยูนิต และเริ่มปรับปรุงชุมชนที่อยู่อาศัยเก่า 58 แห่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับ 2,977 ครัวเรือน

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองซูฉางมีการคมนาคมสะดวกสบาย โดยใจกลางเมืองอยู่ห่างจากเมืองเจิ้งโจวซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑล 80 กิโลเมตร และห่างจากสนามบินนานาชาติซินเจิ้ง 50 กิโลเมตร เครือข่ายทางด่วนรูปทรง "ข้าว" กำลังก่อสร้าง โดยมีทางด่วน 6 สายหลัก ณ สิ้นปี 2022 ทางด่วนมีระยะทางรวม 281.3 กิโลเมตร บรรลุเป้าหมายที่สามารถเข้าถึงทางด่วนได้ภายใน 10 นาทีจากทุกอำเภอ นอกจากนี้ เมืองยังมีถนนสายหลักระดับชาติและระดับมณฑลรวม 1,205.3 กิโลเมตร

ยุคของรถไฟความเร็วสูงรูปทรง "ฉวน" ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โดยมีทางรถไฟสายหลักระดับชาติ ปักกิ่ง-กว่างโจว เมิ่งผิง และซานหยาง ผ่านเข้ามา ทางรถไฟระหว่างเมือง เจิ้งโจว-ซูฉาง ก็เปิดให้บริการแล้ว ทางรถไฟความเร็วสูง เจิ้งโจว-ว่านโจว และ เจิ้งโจว-เหอเฟย รวมถึงทางรถไฟความเร็วสูง ปักกิ่ง-กว่างโจว รวมกันเป็นรูปทรง "ฉวน" ในเมืองซูฉาง

ในปี 2024 การขนส่งสินค้าทางถนนมีปริมาณ 114.75 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.0%) และการขนส่งผู้โดยสารมีปริมาณ 23.48 ล้านคน (ลดลง 8.0%) เครือข่ายทางหลวงทั้งหมดมีความยาว 10,490.49 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางด่วน 7 สาย (286.91 กิโลเมตร) ถนนสายหลักระดับชาติและระดับจังหวัด 23 สาย (1,223.34 กิโลเมตร) และถนนในชนบท 8,980.25 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

รถไฟระหว่างเมืองเจิ้งโจว-ซูฉางเป็นรถไฟระหว่างเมืองสายแรกของจีนที่เชื่อมต่อพื้นที่ใจกลางเมืองของสองเมือง โดยเริ่มต้นจากสถานีซูฉางตะวันออกบนทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กว่างโจว ผ่านเขตเหวยตู เขตเจียนอัน เมืองฉางเกอ และเขตเศรษฐกิจสนามบินเจิ้งโจว ก่อนจะเข้าสู่ศูนย์กลางการเปลี่ยนถ่ายผู้โดยสาร GTC ของสนามบินนานาชาติซินเจิ้ง รถไฟใช้ระบบรางเบา DC แบบ 4 ตู้ รุ่น B มีความเร็วตามการออกแบบ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และใช้เวลาเดินทางประมาณ 75 นาที ช่วงเวลาเร่งด่วนประมาณ 10 นาที และนอกเวลาเร่งด่วน 15 นาที ค่าโดยสารสูงสุดต่อเที่ยว 10 หยวน โดยสถานีรองรับการเข้าออกด้วยรหัส QR และการจดจำใบหน้า บริษัท เหอหนาน เจิ้งซู เรล ทรานสิต จำกัด เป็นผู้รับผิดชอบการดำเนินงาน

ทางหลวง

ทางด่วนปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊าอยู่ห่างจากสนามบินนานาชาติเจิ้งโจว 40 กิโลเมตร ทางหลวงหมายเลข 107 วิ่งจากเหนือจรดใต้ และทางหลวงหมายเลข 311 วิ่งจากตะวันออกจรดตะวันตก เครือข่ายทางด่วนรูปทรง "ข้าว" (ซูฉางไปปักกิ่ง ซูฉางไปฮ่องกง-มาเก๊า ซูฉางไปหนานหยาง ซูฉางไปไคเฟิง ซูฉางไปลั่วหยาง และซูฉางไปโป๋โจว) ได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว

จุดชมวิว

ณ สิ้นปี 2024 เมืองซูฉางมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 42 แห่ง ซึ่งรวมถึงสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A จำนวน 11 แห่ง ระดับ 3A จำนวน 22 แห่ง และระดับ 2A จำนวน 9 แห่ง

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

บุคคลสำคัญ

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวพระพุทธรูปจงหยวนในผิงติ้งซาน

แหล่งท่องเที่ยวพระพุทธรูปจงหยวนตั้งอยู่ในหมู่บ้านซ่างถัง ตำบลจ้าวชุน อำเภอลู่ซาน เมืองผิงติ้งซาน มณฑลเหอหนาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A …

จุดชมวิวภูเขาหยุนไถในเจียวซัว

อุทยานธรรมชาติภูเขาหยุนไท่ ตั้งอยู่ในอำเภอซิวหวู่ เมืองเจียวโจว มณฑลเหอหนาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นอุทยานธรณีโลกของยูเ…

แหล่งท่องเที่ยวซากปรักหักพังหยินในเมืองอันหยาง

แหล่งท่องเที่ยวซากปรักหักพังหยิน ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเสี่ยวถุน อำเภอหยินตู เมืองอันหยาง มณฑลเหอหนาน ครอบคลุมทั้งฝั่งเหนือและฝั่งใต้ของแม่น้ำห…

จุดชมวิวเหยาซานในผิงติงซาน

อุทยานแห่งชาติเหยาซานตั้งอยู่ทางตะวันตกของอำเภอลู่ซาน เมืองผิงติ้งซาน มณฑลเหอหนาน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ และเป็นอุทยานธรณีวิ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว