เมืองเจียวซัว
เมืองเจียวโจว (Jiaozuo City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล มีอาณาเขตติดกับอำเภอหลิงฉวนและอำเภอเจ๋อโจวของเมืองจินเฉิง มณฑลชานซีทางทิศเหนือ และติดกับเมืองซิงหยางและเมืองกงอี้
เมืองเจียวซัว
เมืองเจียวโจวเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล มีอาณาเขตติดกับอำเภอหลิงฉวนและอำเภอเจ๋อโจว เมืองจินเฉิง มณฑลชานซีทางทิศเหนือ; เมืองซิงหยางและเมืองกงอี้ เมืองเจิ้งโจว และเขตเมิ่งจิน เมืองลั่วหยาง ข้ามแม่น้ำเหลืองทางทิศใต้; เมืองจี้หยวนทางทิศตะวันตก; และเมืองหุยเซียน อำเภอฮั่วเจีย และอำเภอหยวนหยาง เมืองซินเซียงทางทิศตะวันออก เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน และมีพื้นที่ทั้งหมด 4,071 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกรกฎาคม 2569 เมืองเจียวโจวปกครอง 4 เขต 4 อำเภอ และ 2 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3.467 ล้านคน เจียวโจวมีประวัติศาสตร์อารยธรรมยาวนาน 5,000 ปี และประวัติศาสตร์การพัฒนาเมืองยาวนาน 3,000 ปี เดิมรู้จักกันในชื่อซานหยาง ฮวยโจว และเมืองฮวยชิง ในสมัยราชวงศ์ถัง เจียวโจวถูกแบ่งออกเป็นเขตปกครองฮวยโจวเหอเน่ยภายใต้เขตปกครองเหอเป่ย เมิ่งโจว เขตปกครองเหอหนานภายใต้เขตปกครองเหอหนาน และเขตปกครองซิงหยางของเจิ้งโจว ในสมัยราชวงศ์ชิง เจียวโจวเป็นส่วนหนึ่งของเมืองฮวยชิง มณฑลเหอหนาน ในปี 1910 รัฐบาลชิงได้ก่อตั้งเมืองเจียวโจวในอำเภอซิวหวู่ เมื่อวันที่ 8 กันยายน 1945 ได้ก่อตั้งเมืองเจียวโจวขึ้น ในเดือนมีนาคม 1948 เมืองเจียวโจวถูกยุบและแทนที่ด้วยอำเภอเจียวโจว ในเดือนตุลาคม 1949 อำเภอเจียวโจวถูกเปลี่ยนเป็นเขตเหมืองแร่เจียวโจว เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 1956 สภาแห่งรัฐได้ยุบเขตเหมืองแร่เจียวโจวและก่อตั้งเมืองเจียวโจวขึ้นใหม่ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2525 เจียวโจวได้กลายเป็นเมืองภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑล เจียวโจวได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองสุขภาพระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองป่าไม้ระดับชาติ เมืองสวนระดับชาติ เมืองอารยธรรมเชิงนิเวศทางน้ำระดับชาติ และเมืองต้นแบบด้านนวัตกรรมระดับชาติ ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดระหว่างภาคเหนือ-ใต้และภาคตะวันออก-ตะวันตกของจีน เจียวโจวเป็นเมืองประตูสู่เขตมหานครเจิ้งโจว ศูนย์กลางภูมิภาคของกลุ่มเมืองในที่ราบภาคกลาง และพื้นที่ชายแดนเหอหนาน-ซานซี เป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญในเครือข่ายรถไฟความเร็วสูง "เส้นข้าว" ของเหอหนาน และเป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าที่สำคัญในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเหอหนาน เป็นบ้านเกิดของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายท่าน เช่น ซีหม่าอี้ ฮั่นหยู หลี่ซ่างหยิน สวีเหิง และจูไจ้หยู นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่รวมตัวของ "เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่" และเป็นสถานที่พำนักหลังเกษียณของจักรพรรดิเซียนแห่งฮั่น เมืองนี้เป็นที่ตั้งของอุทยานธรณีโลกภูเขาหยุนไท่ ซึ่งประกอบด้วยแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A สามแห่ง ได้แก่ ภูเขาหยุนไท่ แม่น้ำชิงเทียน และภูเขาเสินหนง รวมถึงช่องเขาชิงหลงและช่องเขาเฟิงหลิน ในปี 2025 เมืองเจียวโจวมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 247.96 พันล้านหยวน (ประมาณ 34.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.5% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนมีสัดส่วน 5.8:41.6:52.6 และผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 71,221 หยวน เพิ่มขึ้น 7.3%
ประวัติศาสตร์
พื้นที่การปกครองเจียวโจวมีการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคชุมชนตระกูลที่มีผู้หญิงเป็นผู้นำเมื่อกว่า 8,000 ปีที่แล้ว
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย พื้นที่นี้เป็นของเมืองจี้โจวและมีชื่อว่าถานหวย กฎบัตร "หยูกง" ซึ่งแบ่งอาณาจักรออกเป็นเก้าจังหวัด ได้กำหนดให้พื้นที่นี้อยู่ในเขตของเมืองจี้โจว
ในสมัยราชวงศ์ชางและราชวงศ์โจวตะวันตก พื้นที่นี้อยู่ในเขตปกครองของราชวงศ์ ตามหนังสือ "คัมภีร์ฮั่น: ตำราภูมิศาสตร์" หลังจากที่ราชวงศ์โจวพิชิตราชวงศ์ชางแล้ว พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นรัฐต่างๆ ได้แก่ รัฐหย่ง รัฐหยู และรัฐเหวิน
ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันออก ดินแดนนี้เป็นเขตปกครองหนานหยางของรัฐจิน ส่วนในสมัยราชวงศ์จ้าน-จีน ดินแดนนี้เป็นของรัฐเว่ยและรัฐเว่ย
ในสมัยราชวงศ์ฉิน ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลซานฉวน ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นจนถึงยุคสามก๊ก ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหอเน่ย และในสมัยราชวงศ์จิน ที่นี่ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลต่างๆ ได้แก่ มณฑลซีโจว มณฑลจี และมณฑลซิงหยาง
ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ ดินแดนนี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลเหอเน่ยและมณฑลซิงหยาง ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ ดินแดนนี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลหวยโจวเหอเน่ย มณฑลอู่เต๋อ มณฑลซื่อโจวจี มณฑลซิงหยาง และมณฑลตงเหิงหนง ส่วนในสมัยราชวงศ์ฉีเหนือ ดินแดนนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลซื่อโจวจี
ในสมัยราชวงศ์สุ่ย ดินแดนนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหอเป่ย มณฑลจี่ และมณฑลซิงหยาง ส่วนในสมัยราชวงศ์ถัง ดินแดนนี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลหวยโจวเหอเป่ย มณฑลเมิ่งโจว มณฑลเหอหนาน และมณฑลซิงหยางแห่งเจิ้งโจว
ในสมัยห้าราชวงศ์ พื้นที่นี้เป็นของเมืองหวยโจวและเมืองเมิ่งโจว ในสมัยราชวงศ์ซ่ง พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน คือ มณฑลหวยโจวเหอเน่ย ภายใต้การบังคับบัญชาของมณฑลเหอเป่ยฝั่งตะวันตก และมณฑลจี้หยวน ภายใต้การบังคับบัญชาของมณฑลจิงซีฝั่งเหนือ ในสมัยราชวงศ์จิน พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนระหว่างเมืองหวยโจวและเมืองเมิ่งโจว ภายใต้การบังคับบัญชาของมณฑลเหอหนานฝั่งใต้ ในสมัยราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนระหว่างเส้นทางหวยชิงและเมืองเมิ่งโจว ภายใต้การบังคับบัญชาของมณฑลเหยียนหนานและมณฑลเหอเป่ย ในสมัยราชวงศ์หมิง พื้นที่นี้เป็นของเมืองหวยชิง (มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เหอเน่ย ปัจจุบันคือเมืองฉินหยาง) ภายใต้มณฑลเหอหนาน
ในสมัยราชวงศ์ชิง เป็นของจังหวัดฮ่วยชิง มณฑลเหอหนาน โดยมีมณฑลเหอเน่ จี้หยวน ซิ่วหวู่ อู๋จื้อ เหวิน เมิ่ง หยวนหวู่ และหยางหวู่ ในปี 1910 รัฐบาลชิงได้ก่อตั้งเมือง Jiaozuo ในเทศมณฑล Xiuwu
ในปี 1912 เขตปกครองระดับอำเภอถูกยกเลิก แต่ยังคงรักษาระบบเขตปกครองระดับจังหวัดไว้ อำเภอเหอเน่ยถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองหัวชิง ในปี 1913 เขตปกครองระดับจังหวัดถูกยกเลิก แต่ยังคงรักษาระบบอำเภอไว้ เขตปกครองหัวชิงกลายเป็นอำเภอฉินหยาง ในเดือนสิงหาคม ปี 1927 อำเภอโป๋อ้ายถูกแยกออกมาจากส่วนตะวันออกของอำเภอฉินหยาง ในปี 1932 อำเภอต่างๆ ในอดีตเขตปกครองหัวชิงอยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานตรวจราชการส่วนภูมิภาคที่ 4 ของมณฑลเหอหนาน ในวันที่ 8 กันยายน ปี 1945 เมืองเจียวโจวได้รับการปลดปล่อย และเมืองเจียวโจวถูกจัดตั้งขึ้นภายใต้เขตพิเศษที่ 8 ของภูมิภาคไท่หาง ในเดือนมีนาคม ปี 1948 เขตพิเศษที่ 4 ของไท่หางได้ยกเลิกเมืองเจียวโจวและจัดตั้งอำเภอเจียวโจวขึ้นใหม่ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2492 เขตพิเศษที่ 4 ของภูมิภาคไท่หางได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นเขตพิเศษซินเซียง (มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เจียวโจว ย้ายไปซินเซียงในปี พ.ศ. 2496) โดยบริหารจัดการเมืองเจียวโจวและซินเซียง รวมถึง 9 อำเภอ ในเดือนสิงหาคม คณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำมณฑลผิงหยวนและรัฐบาลประจำมณฑลได้จัดตั้งขึ้นในซินเซียง ในเดือนกันยายน รัฐบาลประจำมณฑลผิงหยวนได้รวม 15 อำเภอไว้ภายใต้เขตพิเศษซินเซียง และจัดตั้งสำนักงานเหมืองแร่เจียวโจวขึ้น
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2492 อำเภอเจียวโจวถูกเปลี่ยนเป็นเขตเหมืองแร่เจียวโจว ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2495 มณฑลผิงหยวนถูกยุบ และเขตเหมืองแร่เจียวโจวและอำเภอโดยรอบถูกโอนไปอยู่ในเขตพิเศษซินเซียงของมณฑลเหอหนาน
เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองเจียวโจวภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑล โดยยกเลิกเขตเหมืองแร่เจียวโจว ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2491 เมืองเจียวโจวถูกมอบหมายให้เขตปกครองพิเศษซินเซียงดูแล ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2517 เมืองเจียวโจวอยู่ภายใต้การปกครองร่วมกันของมณฑลเหอหนานและเขตปกครองพิเศษซินเซียง และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2525 เมืองเจียวโจวได้กลายเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอย่างเต็มตัว
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2502 เทศมณฑลซิ่วหวู่และเทศมณฑลโป๋อยถูกย้ายไปยังเมืองเจียวซัว ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2503 เทศมณฑลซิ่วหวู่ เทศมณฑลป๋ออ้าย และเทศมณฑลเหวิน ถูกยกเลิกและรวมเข้ากับเมืองเจียวจั่วและเทศมณฑลฉินหยาง ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2504 ได้รับการบูรณะภายใต้เขตพิเศษซินเซียง ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2526 เทศมณฑลซิ่วหวู่และโป๋อยถูกย้ายไปยังเมืองเจียวซัว ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2529 มณฑลจี้หยวน ฉินหยาง เหวิน เมิ่ง และอู๋จือถูกย้ายไปยังเจียวจั่ว ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2531 เทศมณฑลจี้หยวนได้กลายมาเป็นเมืองจี้หยวน (ปกครองโดยจังหวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540) ในเดือนกันยายน 1989 เทศมณฑล Qinyang กลายเป็นเมือง Qinyang ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2539 เทศมณฑลเมิ่งกลายเป็นเมืองเมิ่งโจว ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2553 ได้มีการจัดตั้งเขตพัฒนาใหม่เจียวโจว (ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นเขตสาธิตการบูรณาการเมืองและชนบทเจียวโจวในปี พ.ศ. 2557) และในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคเจียวโจวได้รับการยกระดับเป็นระดับชาติ
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2569 เมืองเจียวซัวบริหารจัดการ 4 เขต (จี้ฟาง ซานหยาง จงจ้าน และหม่าชุน) 4 มณฑล (เหวิน ป๋อไอ อู๋จือ และซิ่วหวู่) และ 2 เมืองระดับเทศมณฑล (ฉินหยางและเมิ่งโจว) รวมถึงเขตสาธิตบูรณาการเมืองและชนบทเจียวจั่ว หน่วยงานปกครองประชาชนเทศบาลตั้งอยู่ที่ 889 ถนนเหรินหมิน เขตเจี่ยฟ่าง
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองเจียวโจวตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเหอหนาน ระหว่างละติจูด 34°48′16″–35°29′30″ เหนือ และลองจิจูด 112°32′48″–113°39′45″ ตะวันออก ตั้งอยู่ติดกับเทือกเขาไท่หางทางทิศเหนือ ติดกับมณฑลชานซี หันหน้าไปทางแม่น้ำเหลืองทางทิศใต้ ตรงข้ามกับเมืองเจิ้งโจวและลั่วหยาง ติดกับเมืองจี้หยวนทางทิศตะวันตก และติดกับเมืองซินเซียงทางทิศตะวันออก เมืองนี้ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 102 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 77 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 4,071 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
อำเภอเจียวโจวตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างเทือกเขาไท่หางและที่ราบเหอหนานตอนเหนือ โดยมีภูมิประเทศสูงทางตอนเหนือและต่ำทางตอนใต้ ลักษณะภูมิประเทศประกอบด้วยที่ราบเชิงเขาไท่หาง ที่ราบลุ่มเชิงเขา ที่ราบตะกอนรูปพัดของแม่น้ำฉิน ที่ราบสูงสันเขาชิงเฟิง และที่ราบน้ำท่วมถึงของแม่น้ำเหลือง ภูเขามีความสูงตั้งแต่ 200 ถึง 1,320 เมตร มีหินโผล่และลาดชัน เนินเขาที่มีความสูงต่ำกว่า 200 เมตร มีหินแตกและลาดชันไม่มาก ที่ราบลดระดับจากเหนือจรดใต้ที่ระดับความสูง 85–200 เมตร อำเภอโป๋อ้าย ซึ่งตั้งอยู่ติดกับเทือกเขาไท่หางและแม่น้ำฉิน มีป่าไผ่กว่า 11 ตารางกิโลเมตร จึงได้รับฉายาว่า "เจียงหนานน้อย ณ เชิงเขาไท่หาง"
อุทกวิทยา
แม่น้ำในเมืองเจียวโจวอยู่ในระบบแม่น้ำเหลืองและระบบแม่น้ำไห่ ระบบแม่น้ำเหลืองซึ่งมีแม่น้ำฉินและแม่น้ำตานเป็นแม่น้ำสายหลัก ครอบคลุมพื้นที่ 1,923 ตารางกิโลเมตร (47.2% ของพื้นที่เมือง) ส่วนระบบแม่น้ำไห่ซึ่งมีแม่น้ำซาและแม่น้ำต้าซือเป็นแม่น้ำสายหลัก ครอบคลุมพื้นที่ 2,148 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
เมืองเจียวโจวมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีในอดีตอยู่ที่ 14.4 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดอยู่ที่ 43.3 องศาเซลเซียส และต่ำสุดอยู่ที่ -17.9 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสะสมเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 4,875 องศาเซลเซียส ฤดูใบไม้ผลิแห้งแล้งและมีลมแรง ฤดูร้อนร้อนและมีฝนตก ฤดูใบไม้ร่วงมีอากาศอบอุ่นในเวลากลางวันและเย็นในเวลากลางคืน และฤดูหนาวหนาวและแห้งแล้ง อุณหภูมิจะสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงมิถุนายน และลดลงอย่างรวดเร็วตั้งแต่เดือนกันยายนถึงธันวาคม ลมตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือพัดแรง โดยมีลมกระโชกแรงสูงสุดถึงระดับ 11-12 ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,413 ชั่วโมง โดยมีรังสีจากดวงอาทิตย์รวม 117 กิโลแคลอรี/ตารางเซนติเมตร ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 584 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่ตกในช่วงเดือนกรกฎาคม-กันยายน (70%) และฤดูหนาวมีปริมาณน้ำฝนเพียง 7% ความแตกต่างระหว่างปีที่มีฝนตกมากและปีที่มีฝนตกน้อยอาจมากถึง 3-4 เท่า ความดันบรรยากาศเฉลี่ยอยู่ที่ 1,004 มิลลิบาร์ การระเหยจากพื้นผิว 2,006 มิลลิเมตร ความชื้นสัมพัทธ์ 62% และระยะเวลาที่เกิดน้ำค้างแข็ง 128 วัน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองเจียวโจวมีแม่น้ำ 23 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำรวมกว่า 100 ตารางกิโลเมตร มีคลองส่งน้ำขนาดใหญ่ 2 สาย (คลองหยินฉินและคลองกวงหลี่) และอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่หลายแห่ง ได้แก่ อ่างเก็บน้ำฉุนหยิง ชิงเทียน ไป่ฉาง และซุนเจี้ยน นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งน้ำบาดาลธรรมชาติที่มีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 3.54 พันล้านลูกบาศก์เมตร เส้นทางส่งน้ำสายกลางจากใต้สู่เหนือก็ผ่านเมืองนี้ด้วย
ทรัพยากรแร่
แหล่งแร่เจียวโจวมีแร่ธาตุที่สำรวจแล้วกว่า 40 ชนิด (คิดเป็น 25% ของแร่ธาตุทั้งหมดในมณฑล) แหล่งถ่านหินทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 65 กิโลเมตร โดยมีปริมาณสำรองถ่านหินแอนทราไซต์คุณภาพสูง 3.24 พันล้านตัน ปริมาณสำรองดินเหนียวทนไฟรวม 46.87 ล้านตัน (9.5% ของปริมาณสำรองในมณฑล) โดยมีค่าความทนความร้อน 1,650–1,770°C ปริมาณสำรองแร่เหล็กอยู่ที่ 27.26 ล้านตัน (ส่วนใหญ่เป็นแมกเนไทต์ มีเหล็ก 32%) ปริมาณสำรองไพไรต์ 34.76 ล้านตัน คิดเป็น 41% ของปริมาณสำรองทั้งหมดในมณฑล ปริมาณสำรองหินปูนอุตสาหกรรมอยู่ที่ 3.3 พันล้านตัน (ศักยภาพ 100 พันล้านตัน) โดยมีปริมาณแคลเซียมออกไซด์ (CaO) 52–54% แร่ธาตุอื่นๆ ได้แก่ ทองแดง ควอตซ์ หินอ่อน อลูมิเนียม สังกะสี ฟอสฟอรัส และแอนติมอนี ณ ปี 2025 มีการค้นพบแร่ธาตุ 27 ชนิด โดย 16 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ที่ได้รับการพัฒนาแล้วประกอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม (2.579 ล้านหมู่) ป่าไม้ ทุ่งหญ้า และพื้นที่ก่อสร้างอุตสาหกรรม เมืองนี้มีพื้นที่ประมาณ 500 ตารางกิโลเมตรเป็นสันเขาเชิงเขาที่มีลักษณะทางธรณีวิทยาที่แข็งแกร่ง ตั้งอยู่ในทำเลที่เหมาะสมใกล้กับแหล่งเหมืองแร่ แหล่งน้ำ และเส้นทางคมนาคม ซึ่งเป็นพื้นที่อุตสาหกรรมชั้นดี
ทรัพยากรชีวภาพ
อำเภอเจียวโจวมีพืชและสัตว์ที่อุดมสมบูรณ์ มีสัตว์ป่ามากกว่า 190 ชนิด รวมถึงลิงแสม เสือดาว เสือโคร่ง กวางโร กวางมัสก์ และสุนัขจิ้งจอก โดยมีสัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติมากกว่า 20 ชนิด พื้นที่นี้อยู่ในเขตพืชพรรณผลัดใบภาคเหนือของจีน มีพืชยืนต้น 875 ชนิด (143 วงศ์) และพืชล้มลุก 469 ชนิด (69 วงศ์) ต้นไม้หายากที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ ต้นยิว ต้นคาดซูรา ต้นแปะก๊วย และต้นยูคอมเมีย พืชผลหลัก ได้แก่ ข้าวสาลี ข้าวโพด และข้าว พืชเศรษฐกิจหลัก ได้แก่ ถั่วลิสง ฝ้าย ถั่วเหลือง และ "สมุนไพรสี่อย่าง" (เบญจมาศห้วย เผือกห้วย มันเทศห้วย และเผือกห้วย)
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020) จำนวนประชากรประจำของเมืองเจียวโจวอยู่ที่ 3,521,078 คน ลดลง 0.53% จาก 3,539,860 คนในปี 2010
ณ สิ้นปี 2022: ประชากรถาวร 3.524 ล้านคน (อัตราการเป็นเมือง 64.35%) ณ สิ้นปี 2023: 3.520 ล้านคน (อัตราการเป็นเมือง 65.25%; อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ -1.13‰) ณ สิ้นปี 2024: 3.496 ล้านคน (อัตราการเป็นเมือง 66.22%; อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ -0.37‰) ณ สิ้นปี 2025: 3.467 ล้านคน (อัตราการเป็นเมือง 66.90%; อัตราการเกิด 6.00‰, อัตราการตาย 8.33‰)
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
ในปี 2023 เมืองเจียวโจวมีกลุ่มชาติพันธุ์ 34 กลุ่ม ประชากรกลุ่มน้อยมีจำนวน 80,300 คน (คิดเป็น 2.2% ของประชากรทั้งหมด) โดยมีชาวฮุยมากที่สุด (78,100 คน) รองลงมาคือชาวแมนจู (1,278 คน) ชาวมองโกล (475 คน) และชาวอุยกูร์ (23 คน)
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 เจียวโจวมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 236.92 พันล้านหยวน (ตัวเลขสุดท้ายที่ได้รับการตรวจสอบแล้วอยู่ที่ 236.13 พันล้านหยวน หรือประมาณ 32.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคการผลิตขั้นที่สามเติบโตขึ้น 3.1%, 6.2% และ 5.1% ตามลำดับ
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 247.96 พันล้านหยวน (ประมาณ 34.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.5% โดยภาคเกษตรกรรมมีส่วนสนับสนุน 14.41 พันล้านหยวน (+3.9%) ภาคอุตสาหกรรม 103.10 พันล้านหยวน (+6.0%) และภาคบริการ 130.45 พันล้านหยวน (+7.3%) ด้วยโครงสร้างสัดส่วน 5.8:41.6:52.6 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 71,221 หยวน เพิ่มขึ้น 7.3%
ในปี 2025 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 13.51 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.87 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 9.46 พันล้านหยวน (70.0% ของรายได้ทั้งหมด) ส่วนรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 32.55 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.52 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.8% โดยการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มขึ้น 32.3% และการลงทุนด้านอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 2.0%
การเปลี่ยนแปลงทางอุตสาหกรรมของเมืองเจียวโจว จาก "ภาพลักษณ์ด้านลบ" ไปสู่ "ภาพลักษณ์ด้านสิ่งแวดล้อม" ได้ถูกบรรจุอยู่ในตำราเรียนภูมิศาสตร์ระดับมัธยมปลาย และเป็นที่รู้จักในชื่อ "ปรากฏการณ์เจียวโจว"
อุตสาหกรรมหลัก
เจียวโจวเป็นเมืองแรกในภาคเหนือของจีนที่ได้รับสถานะ "ตันธัญพืช" โดยมีผลผลิตข้าวสาลีต่อหมู่สูงที่สุดในประเทศ พิพิธภัณฑ์ข้าวสาลีแห่งแรกของประเทศถูกสร้างขึ้นที่นี่ และเมืองนี้ได้รับการขนานนามว่า "เมืองหลวงแห่งข้าวสาลีคุณภาพสูงของจีน" นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งกำเนิดของ "สมุนไพรสี่ชนิด" ได้แก่ ดอกเบญจมาศห้วย มันเทศห้วย และหญ้าแห้วหมูห้วย
ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชมีจำนวน 4.2133 ล้านหมู่ โดยเป็นพื้นที่ปลูกข้าวสาลี 2.2395 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 2.113 ล้านตัน (ลดลง 0.4%) ผลผลิตพืชน้ำมันอยู่ที่ 130,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.1%) ผลผลิตเนื้อหมู วัว แกะ และสัตว์ปีกรวมอยู่ที่ 126,200 ตัน (เพิ่มขึ้น 11.3%) จำนวนสุกรมีชีวิต ณ สิ้นปีอยู่ที่ 447,500 ตัว โดยมีการชำแหละแล้ว 840,000 ตัว (เพิ่มขึ้น 7.7%)
อุตสาหกรรมรอง
เจียวโจวมีรากฐานทางอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งและเป็นแหล่งกำเนิดอารยธรรมอุตสาหกรรมที่สำคัญในมณฑลเหอหนาน ในปี 1898 กลุ่มบริษัทปักกิ่งของอังกฤษได้เปิดเหมืองถ่านหินที่นี่ ทำให้ที่นี่เป็นแห่งแรกในมณฑลที่มีโรงไฟฟ้า ไฟฟ้าส่องสว่าง น้ำประปา ทางรถไฟ และการศึกษาระดับสูง จนได้รับฉายาว่า "เซี่ยงไฮ้น้อยแห่งที่ราบภาคกลาง" เจียวโจวเป็นฐานอุตสาหกรรมที่สร้างขึ้นในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 1 ถึง 3 หลังจากการปฏิรูปและการเปิดประเทศ วิสาหกิจในระดับตำบลก็เจริญรุ่งเรือง และสามอำเภอในเจียวโจว (จี้หยวน ฉินหยาง และเมิ่งโจว) ติดอันดับ "สิบแปดเมืองชั้นนำของเศรษฐกิจอำเภอ" ในมณฑลเหอหนาน เจียวโจวมีอุตสาหกรรม 38 ประเภทจากทั้งหมด 41 ประเภท เป็นฐานการผลิตชิ้นส่วนรถยนต์เฉพาะทางภายใต้โครงการคบเพลิงแห่งชาติ ฐานอุตสาหกรรมอะลูมิเนียมแห่งชาติ และฐานสาธิตการพัฒนาอุตสาหกรรมใหม่แห่งชาติ โดยมีกลุ่มอุตสาหกรรมมูลค่า 100,000 ล้านหยวน 3 กลุ่ม ได้แก่ การผลิตอุปกรณ์ อาหารสีเขียว และชิ้นส่วนรถยนต์ ผลิตภัณฑ์ 9 รายการเป็นผู้นำระดับนานาชาติ 11 รายการเป็นผู้นำในอุตสาหกรรม และ 26 รายการเป็นผู้นำในประเทศ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.2% โดยมีอัตราการขายอยู่ที่ 99.4% ภาคการผลิตเติบโต 10.6% ขณะที่ภาคเหมืองแร่ลดลง 4.1% อุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงกลยุทธ์เติบโต 11.6% (คิดเป็น 26.5% ของทั้งหมด) อุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 35.8% (7.0%) และอุตสาหกรรมไฮเทคใหม่เติบโต 16.3% (58.6%) วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 253.76 พันล้านหยวน และกำไร 11.58 พันล้านหยวน ผลผลิตด้านการก่อสร้างอยู่ที่ 14.67 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.0%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมเติบโต 6.6% โดยการค้าปลีกในเมืองและชนบทเติบโต 6.7% และ 6.2% ตามลำดับ หมวดหมู่สินค้าที่เติบโตอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ เครื่องดื่ม (+96.3%), ของใช้ในชีวิตประจำวัน (+58.0%), เสื้อผ้า (+35.6%), ธัญพืช/น้ำมัน/อาหาร (+22.7%) และรถยนต์ (+10.3%) ยอดขายออนไลน์เติบโต 14.8%
มูลค่าการนำเข้า/ส่งออกรวมอยู่ที่ 23.24 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.0% (ส่งออก: 18.87 พันล้านหยวน; นำเข้า: 4.37 พันล้านหยวน) การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศอยู่ที่ 3.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ปริมาณธุรกรรมไปรษณีย์อยู่ที่ 5.526 พันล้านหน่วยมาตรฐาน (เพิ่มขึ้น 22.0%) และการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 682 ล้านชิ้น (เพิ่มขึ้น 21.2%) เมืองนี้มีนักท่องเที่ยว 83.15 ล้านคน และมีรายได้จากการท่องเที่ยว 63.42 พันล้านหยวน
ภาคการธนาคาร: เงินฝากสกุลเงินหยวนแตะระดับ 360.96 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.5%) โดยเงินฝากครัวเรือนอยู่ที่ 284.83 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.7%) สินเชื่ออยู่ที่ 227.04 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.3%) บริษัทจดทะเบียน 7 แห่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองนี้ รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 11.45 พันล้านหยวน และมีการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทน 4.34 พันล้านหยวน
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2020 เมืองเจียวโจวได้ออกแนวทางสำหรับการสร้าง "เมืองวิทยาศาสตร์และนวัตกรรมที่กำลังเติบโต" ในเดือนกรกฎาคม 2024 เมืองเจียวโจวได้รับการจัดอันดับที่สามของมณฑลในด้านระดับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโดยรวม และในปี 2025 เมืองเจียวโจวได้รับคะแนน "ยอดเยี่ยม" อีกครั้งในการประเมินการเปลี่ยนแปลงเมืองที่ใช้ทรัพยากรอย่างสิ้นเปลืองระดับชาติ โดยอุตสาหกรรมไฮเทคคิดเป็น 58.1% ของมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025 ระบุว่า มณฑลเหอหนานมีศูนย์เทคโนโลยีระดับมณฑลขึ้นไป 101 แห่ง (ระดับชาติ 4 แห่ง) ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรม 296 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับมณฑล 10 แห่ง และห้องปฏิบัติการร่วมระหว่างประเทศ 9 แห่ง นอกจากนี้ยังมีวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติ 565 แห่ง และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านเทคโนโลยีระดับชาติ 901 แห่ง ได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเหอหนาน 29 รางวัล โดยมีมูลค่าการทำธุรกรรมด้านเทคโนโลยีรวม 12.37 พันล้านหยวน และยังมีหน่วยงานทดสอบที่ได้รับการรับรอง 130 แห่ง สถาบันมาตรวิทยา 7 แห่ง และผลิตภัณฑ์บ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ 12 รายการ
การดูแลสุขภาพ
เมืองเจียวโจวมีโรงพยาบาลระดับ 3A หลายแห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลประชาชนเจียวโจว โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีน โรงพยาบาลแม่และเด็ก และโรงพยาบาลกองกำลังสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ร่วมที่ 988 ของกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน วิทยาเขตเจียวโจว ณ สิ้นปี 2025 มีสถานพยาบาล 3,344 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 108 แห่ง และสถานบริการระดับรากหญ้า 3,181 แห่ง (คลินิกหมู่บ้าน 1,979 แห่ง ศูนย์สุขภาพตำบล 67 แห่ง) จำนวนเตียงทั้งหมด 26,583 เตียง บุคลากรทางการแพทย์ 34,767 คน (แพทย์ 13,723 คน พยาบาล 15,944 คน)
กีฬา
เมืองเจียวโจวเป็นแหล่งกำเนิดของไท่เก๊ก ไท่เก๊กได้รับการพัฒนามาเกือบ 400 ปี จนเกิดเป็นไท่เก๊กแบบเฉิน หยาง อู๋ ซุน และเหอ แพร่กระจายไปยังกว่า 150 ประเทศ มีผู้ฝึกฝนกว่า 600 ล้านคน ในปี 2005 ได้รับการขนานนามว่า "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งไท่เก๊ก" และในปี 2020 ไท่เก๊กได้รับการขึ้นทะเบียนในบัญชีรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก ในปี 2025 เมืองนี้เป็นเจ้าภาพจัดงาน 317 รายการ และได้รับรางวัลชนะเลิศระดับชาติ 60 รายการ สถานที่สำคัญ ได้แก่ ศูนย์กีฬาไท่เก๊ก
การศึกษา
ในปี 2025 การศึกษาระดับอุดมศึกษาทั่วไปมีนักศึกษาลงทะเบียน 68,800 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 192,200 คน และสำเร็จการศึกษา 49,700 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทั่วไปมีนักศึกษาลงทะเบียน 27,600 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 77,600 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นมีนักศึกษาลงทะเบียน 45,500 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 138,000 คน และโรงเรียนประถมศึกษามีนักศึกษาลงทะเบียน 36,700 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 260,300 คน
วัฒนธรรม
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: มีคณะการแสดงสาธารณะ 7 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 12 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 28 แห่ง แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับจังหวัด 139 แห่ง และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 13 รายการ การเผยแพร่ทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุม 100%
ประกันสังคม
ในปี 2025: มีการสร้างงานใหม่ในเมือง 64,800 ตำแหน่ง และมีการโยกย้ายแรงงานจากชนบท 15,900 ตำแหน่ง รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 37,116 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) โดยรายได้สุทธิในเมืองอยู่ที่ 43,026 หยวน และในชนบทอยู่ที่ 28,426 หยวน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันสังคม: ผู้รับบำนาญ 956,700 คน, ผู้ว่างงาน 523,500 คน, ผู้ได้รับบาดเจ็บจากการทำงาน 433,200 คน และผู้ได้รับการรักษาพยาบาล 671,200 คน ความช่วยเหลือด้านค่าครองชีพขั้นต่ำครอบคลุม 117,600 คนในเมือง และ 681,600 คนในชนบท
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 ร้อยละ 40 ของพื้นที่แม่น้ำที่ได้รับการตรวจสอบเป็นไปตามมาตรฐานน้ำระดับ I–III โดยไม่มีพื้นที่ใดแย่กว่าระดับ V คุณภาพอากาศดีคิดเป็นร้อยละ 67.4 โดยมีค่า PM10 อยู่ที่ 71 ไมโครกรัม/ลูกบาศก์เมตร และ PM2.5 อยู่ที่ 39 ไมโครกรัม/ลูกบาศก์เมตร พื้นที่เพาะปลูกป่าครอบคลุม 29,000 หมู่ เมืองนี้มีพื้นที่ธรรมชาติที่ได้รับการคุ้มครอง 17 แห่ง ได้แก่ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 2 แห่ง พื้นที่ทัศนียภาพ 4 แห่ง (แห่งชาติ 3 แห่ง จังหวัด 1 แห่ง) อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำจังหวัด 3 แห่ง อุทยานธรณีวิทยา 2 แห่ง (แห่งชาติ 1 แห่ง จังหวัด 1 แห่ง) และอุทยานป่าไม้ 6 แห่ง (แห่งชาติ 1 แห่ง จังหวัด 5 แห่ง)
การขนส่ง
เจียวโจวเป็นเมืองประตูสู่เขตมหานครเจิ้งโจว และเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญบนเส้นทางการพัฒนาไท่หยวน-เจิ้งโจว-เหอเฟย โดยมีเครือข่ายการคมนาคมที่ครอบคลุมทั้งทางรถไฟและทางด่วน
ทางหลวง
ณ ปี 2020 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 7,382 กิโลเมตร (ทางด่วน: 204 กิโลเมตร; ถนนสายหลัก: 653 กิโลเมตร; ถนนชนบท: 6,525 กิโลเมตร) โดยมีความหนาแน่น 181 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร มีทางด่วน 5 สายตัดผ่านเมือง ได้แก่ เหอเจ๋อ-เป่าโถว, เอ้อกวน-กวางโจว, หยาน-ไท่หาง, หยาน-แม่น้ำเหลือง และจินเฉิง-ซินเซียง ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางทางหลวงรวม 214 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 8.6%) ยานพาหนะส่วนบุคคลมีจำนวน 767,900 คัน (เพิ่มขึ้น 2.2%) ซึ่งรวมถึงรถยนต์ส่วนบุคคล 686,900 คัน
ทางรถไฟ
มีเส้นทางรถไฟ 6 สายวิ่งผ่านเจียวโจว ได้แก่ เจียวหลิว ไท่เจียว ซินเจียว โฮ่วเยว่ รถไฟความเร็วสูงหูหนาน และปักกิ่ง-กว่างโจว โดยมีสถานีขนส่งสินค้าหลัก 2 แห่งที่เย่ว์ซานและไต้หวาง รถไฟระหว่างเมืองเจิ้งโจว-เจียวโจวเปิดให้บริการในเดือนมิถุนายน 2558 โดยมีเที่ยววิ่ง 41 เที่ยวต่อวัน รถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจว-ไท่หยวนให้บริการที่สถานีเจียวโจวและสถานีเจียวโจวตะวันตก รถไฟความเร็วสูงเชื่อมต่อไปยังปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กว่างโจว และเมืองหลวงของมณฑลอื่นๆ อีก 10 แห่ง ในเดือนเมษายน 2569 รถไฟขนส่งสินค้าแบบผสมผสานทางทะเลและทางรถไฟจากเจียวโจวไปยังท่าเรือชิงเต่าได้เปิดให้บริการตามตารางเวลา
ระบบขนส่งสาธารณะ
บริษัท เจียวโจว ให้บริการรถโดยสาร 41 เส้นทาง รวมระยะทาง 786 กิโลเมตร มีจุดจอด 1,050 แห่ง ครอบคลุมรัศมีบริการ 500 เมตร บริการรถโดยสารระหว่างเมือง ได้แก่ รถโดยสารประจำทางสายเจียวโจว-สถานีเจิ้งโจว รถโดยสารด่วนสายเจียวโจว-ลั่วหยาง และรถโดยสารระหว่างเมืองสายเจียวโจว-จินเฉิง (ราคา 10 หยวนในวันธรรมดา ฟรีในวันหยุด)
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
เจียวโจวมีมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง ในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อจี้โจวถานหวย และในอดีตมีชื่อเรียกต่างๆ เช่น เหอเน่ย ซานหยาง ฮวยโจว ฮวยเมิ่ง และฮวยชิง เป็นหนึ่งในพื้นที่สำคัญที่พบกิจกรรมของมนุษย์ยุคแรกในประเทศจีน และเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำเหลืองและอารยธรรมจีน แหล่งโบราณคดีที่สำคัญ ได้แก่ ซากอารยธรรมเป่ยหลี่กัง หยางเสา และหลงซาน ซึ่งมีแหล่งโบราณคดีสมัยยุคหินเก่าตอนปลายที่ย้อนกลับไป 10,000–20,000 ปี มีแหล่งโบราณคดีหยางเสามากกว่า 30 แห่ง (อายุมากกว่า 5,000 ปี) และแหล่งโบราณคดีหลงซานเกือบ 40 แห่ง (อายุ 4,000 ปี) แหล่งโบราณคดีเมืองสมัยราชวงศ์ชางตอนต้นที่ฟู่เฉิงได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน "สิบแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดของจีนในปี 1999" เขตมาคุนของเจียวโจวเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติของพระเจ้าถังแห่งราชวงศ์ชาง เป็นฐานทัพหน้าในการรณรงค์ของพระเจ้าอู่แห่งราชวงศ์โจวต่อต้านพระเจ้าโจว และเป็นกองบัญชาการในการฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นของจักรพรรดิกวางอู่
เมืองเจียวโจวมีประวัติศาสตร์การปฏิวัติที่ยิ่งใหญ่ การนัดหยุดงานของคนงานเหมืองถ่านหินเจียวโจวในปี 1925 เพื่อสนับสนุนขบวนการ 30 พฤษภาคม ได้รับการยกย่องจากเหมาเจ๋อตุงว่า "มีความสามารถในการต่อสู้เป็นพิเศษ" เจียวโจวเป็นแนวหน้าของฐานทัพต่อต้านญี่ปุ่นไท่เยว่และไท่หาง และเป็นสถานที่กำเนิดของกองร้อยที่ 9 แห่งกองทัพภาคสนามจินจี้ลู่หยู ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของกองกำลังพลร่มของจีน หมู่บ้านไจ้ปูชางเป็นสถานที่ก่อตั้งกองร้อยที่ 9
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนสิงหาคม 2564 เมืองเจียวโจวมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 13 รายการ (รวมถึงไท่เก๊กแบบเฉิน ตำนานตงหยง ศิลปะซูโอณา และงิ้วหวยปัง) ระดับจังหวัด 70 รายการ และระดับเทศบาล 172 รายการ
โบราณวัตถุและแหล่งประวัติศาสตร์
ณ เดือนสิงหาคม 2564 เจียวโจวมีแหล่งโบราณสถาน 3,014 แห่ง ประกอบด้วย แหล่งอนุรักษ์สำคัญระดับชาติ 28 แห่ง แหล่งอนุรักษ์ระดับมณฑล 103 แห่ง (อยู่อันดับสามในมณฑลเหอหนาน) และแหล่งอนุรักษ์ระดับเทศบาล/อำเภอ 675 แห่ง
ภาพเมือง
กุหลาบจีน (Rosa chinensis) เป็นดอกไม้ประจำเมือง ได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 กันยายน 1984 ส่วนต้นโซโฟรา จาโปนิกา (Sophora japonica) เป็นต้นไม้ประจำเมือง ได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 เมษายน 2015
ศาสนา
ในปี 2023 เมืองเจียวโจวมีศาสนาหลัก 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ โดยมีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่ได้รับอนุญาต 226 แห่ง (มัสยิดพุทธ 43 แห่ง มัสยิดเต๋า 15 แห่ง มัสยิดอิสลาม 79 แห่ง มัสยิดคาทอลิก 7 แห่ง และมัสยิดโปรเตสแตนต์ 82 แห่ง) มีนักบวช 456 คน และผู้ศรัทธา 98,637 คน โดยมีองค์กรทางศาสนาระดับเทศบาล 7 แห่ง และระดับอำเภอ 26 แห่ง
จุดชมวิว
ณ สิ้นปี 2025 เจียวโจวมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 46 แห่ง โดย 36 แห่งอยู่ในระดับ 3A ขึ้นไป จุดเด่นที่สุดคืออุทยานธรณีโลกภูเขาหยุนไท่ ซึ่งประกอบด้วยภูเขาหยุนไท่ แม่น้ำชิงเทียน ภูเขาเสินหนง (ทั้งหมดระดับ 5A) ช่องเขาชิงหลง และช่องเขาเฟิงหลิน
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
"สมุนไพรทั้งสี่ของห้วย" ได้แก่ ดอกเบญจมาศห้วย ดอกเรห์มาเนียห้วย มันเทศห้วย และดอกอะคิแรนเทสห้วย เป็นสินค้าขึ้นชื่อของท้องถิ่นควบคู่ไปกับผลิตภัณฑ์ข้าวสาลีคุณภาพสูงของเจียวโจว
บุคคลสำคัญ
- ปู้ชาง (จื่อเซี่ย): เกิดและเติบโตในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงในอำเภอเหวิน หนึ่งใน "ปราชญ์ทั้งสิบของขงจื๊อ" และศิษย์เอกทั้งเจ็ดสิบสองคนของขงจื๊อ
- ซือหม่าอี้ (จงต้า): รัฐบุรุษและนักยุทธศาสตร์ในยุคสามก๊ก ผู้ก่อตั้งราชวงศ์จินตะวันตก
- ซือหม่าเหยียน (อันซือ): โอรสของซือหม่าจ้าว จักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์จิน
- ซานเถา (จูหยวน): หนึ่งใน "เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่"
- เซียงซิ่ว (จื่อฉี): นักปรัชญาและนักเขียนในยุคเว่ยจิน หนึ่งใน "เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่"
- เหลียนเหอ (จื่อจุน): ได้รับพระราชทานนามสกุลเหลียนจากจักรพรรดิไท่จงแห่งราชวงศ์ถัง
- หานหยู (ทุยจือ): บุคคลสำคัญทางวรรณกรรมในสมัยราชวงศ์ถัง ผู้นำคนสำคัญของขบวนการวรรณกรรมร้อยแก้วคลาสสิก ได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับหนึ่งใน "แปดปรมาจารย์ร้อยแก้วแห่งราชวงศ์ถังและซ่ง"
- Li Shangyin (Yishan): กวีถังผู้ล่วงลับผู้โด่งดัง จับคู่กับ Du Mu ในฐานะ "น้อง Li-Du"
- กัวซี (ชุนฟู่): จิตรกรและนักทฤษฎีศิลปะสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ
- สวีเหิง (จงผิง): รัฐบุรุษ นักการศึกษา นักดาราศาสตร์ และนักคิดแห่งราชวงศ์หยวน
- จูไจ้หยู (ป๋อฉิน): นักดนตรีวิทยาและนักคณิตศาสตร์สมัยราชวงศ์หมิง ผู้คิดค้นระบบเสียง 12 โทนเท่ากัน
- Chen Wangting (Zouting): ผู้สร้างไทเก็กสไตล์เฉิน
- เฉาจิน (หวยปู่): ขุนนางสมัยราชวงศ์ชิงแห่งมณฑลเฟิงซานในไต้หวัน สร้างคลองชลประทานที่รู้จักกันในชื่อ "คลองเจ้าเมืองเฉา"
เมืองพี่น้อง
เมืองนี้ให้เกียรติแก่ทุกคน
เมืองเจียวโจวได้รับรางวัลมากมาย ได้แก่ เมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองสุขภาพระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองป่าไม้ระดับชาติ เมืองสวนระดับชาติ เมืองอารยธรรมเชิงนิเวศทางน้ำระดับชาติ และเมืองต้นแบบด้านนวัตกรรมระดับชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม