เมืองเหอเป่ย
เมืองเหอเป่ย (Hebi City) เดิมชื่อจ้าวเกอ (Zhaoge) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของมณฑลเหอหนาน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลในเขตเปลี่ยนผ่านจากเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาไท่หางไปยัง...
เมืองเหอเป่ย
นครเหอเป่ย หรือชื่อเดิม จ้าวเกอ เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลเหอหนาน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑล ในเขตเปลี่ยนผ่านจากเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาไท่หางไปยังที่ราบภาคเหนือของจีน มีพื้นที่ทั้งหมด 2,182 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 เหอเป่ยบริหารจัดการ 3 อำเภอ และ 2 ตำบล ที่ทำการรัฐบาลประชาชนของเทศบาลนครตั้งอยู่ที่เลขที่ 131 ถนนจิ่วโจว อำเภอฉีปิน ประชากรประจำอยู่ที่ 1.554 ล้านคน ณ สิ้นปี 2025 เหอเป่ยเป็นฉากหลังของเหตุการณ์การสถาปนาเทพเจ้า เมืองหลวงจ้าวเกอในสมัยราชวงศ์ชาง และเมืองหลวงจงมู่ของรัฐจ้าว หนึ่งในเจ็ดรัฐสงคราม ต่างก็ตั้งอยู่ในเขตเมืองปัจจุบันของเหอเป่ย นามสกุลหลิน, ซื่อ, เว่ย, คัง และหยิน รวมถึงตระกูลคังและฉินของเกาหลี (โชซอน) มีต้นกำเนิดที่นี่ ทำให้เหอเป่ยเป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของนามสกุลในเอเชียตะวันออก นอกจากนี้ยังเป็นบ้านเกิดของต้วนหมูจื่อกง ผู้ก่อตั้งพ่อค้าลัทธิขงจื๊อ ภูเขาหยุนเมิ่งในเหอเป่ยเป็นที่ตั้งของโรงเรียนนายทหารโบราณแห่งแรกของจีน ซึ่งกุ้ยกู่จื่อได้ฝึกฝนนักยุทธศาสตร์ทางการทูตและการทหาร รวมถึงซูฉิน, จางอี้, ซุนปิน, ปางจวน และเหมาซุย อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ขั้นสูงของเหอเป่ยได้จัดหาอุปกรณ์สื่อสารและการสนับสนุนทางเทคนิคสำหรับโครงการอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมของจีน และส่วนประกอบหลักของ FAST กล้องโทรทัศน์วิทยุที่ใหญ่ที่สุดในโลก ก็ผลิตในเหอเป่ย ในฐานะที่เป็นฐานโลหะแมกนีเซียมที่ใหญ่ที่สุดในโลก วัสดุแมกนีเซียมใหม่ของเหอเป่ยถูกนำไปใช้ในสมาร์ทโฟน อวกาศ และระบบขีปนาวุธ ในปี 2025 เมืองนี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 114.412 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.89 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.6% ในราคาคงที่ และในเดือนตุลาคมปี 2025 เมืองนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติสำหรับการสร้างรัฐบาลที่ยึดหลักนิติธรรม
ประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์ของเหอเป่ยย้อนกลับไปกว่า 3,000 ปี ถึงรัชสมัยของจักรพรรดิอู่ติงแห่งราชวงศ์ชาง (1238-1180 ปีก่อนคริสตกาล) ผู้ก่อตั้งเมืองหลวงจ้าวเกอ ในช่วงต้นราชวงศ์โจว เมืองหลวงของรัฐบริวารที่ใหญ่ที่สุดคือรัฐเว่ยยังคงอยู่ที่จ้าวเกอ เจ้าชายอี้แห่งเว่ย ผู้ปกครององค์ที่ 18 ทรงโปรดปรานนกกระเรียนและทรงเลี้ยงพวกมันไว้ในบริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของพระราชวัง ชื่อเหอเป่ย (แปลตรงตัวว่า "กำแพงนกกระเรียน") มาจากวลีที่ว่า "นกกระเรียนเกาะอยู่บนหน้าผาสูงชันของเนินเขาทางใต้"
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย พื้นที่เหอเป่ยในปัจจุบันถูกแบ่งออกเป็นสามมณฑล ได้แก่ หยู จี และเหยียน ในสมัยราชวงศ์ชาง พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร โดยมีกษัตริย์สี่พระองค์สืบทอดต่อกันมาทรงใช้เมืองจ้าวเกอเป็นเมืองหลวง ในสมัยราชวงศ์โจว จ้าวเกอทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของรัฐเว่ยเป็นเวลา 403 ปี ในยุคชุนชุม พื้นที่นี้เป็นของรัฐเว่ยและจิน ในยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้ตกเป็นของรัฐจ้าวและเว่ย ในปี 510 ก่อนคริสต์ศักราช เจ้าชายหวนแห่งฉีได้ก่อตั้งถิ่นฐานจงมู่ทางตะวันตกของเหอเป่ย ในปี 425 ก่อนคริสต์ศักราช รัฐจ้าวได้ย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่จงมู่ในเหอเป่ยเป็นเวลา 39 ปี
ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้มีการก่อตั้งอำเภอหลี่หยาง (ปัจจุบันคือซุนเซียน), จ้าวเกอ (ปัจจุบันคือฉีเซียน) และตังหยินขึ้น ภาชนะสำริดพิธีกรรมสมัยราชวงศ์โจวตะวันตกที่ขุดพบที่ซินชุนในเขตฉีปิน ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริติช ในปี ค.ศ. 543 อำเภอตังหยินถูกผนวกเข้ากับเย่ภายใต้ราชวงศ์เว่ยตะวันออก ในปี ค.ศ. 586 ราชวงศ์สุยได้ฟื้นฟูอำเภอตังหยินขึ้นใหม่ และเปลี่ยนชื่อเป็นตังหยวนในปี ค.ศ. 596 ในสมัยราชวงศ์ถัง ซ่ง และหยวน หลี่หยางและจ้าวเกอทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการปกครอง ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง ซุนเซียน ฉีเซียน และตังหยินถูกจัดตั้งขึ้นภายใต้เขตปกครองต้าหมิง เว่ยฮุย และจางเต๋อ ตามลำดับ
ในสมัยสาธารณรัฐจีน อำเภอทั้งสามแห่งนี้อยู่ในเขตปกครองเหอเป่ยของมณฑลเหอหนาน ในเดือนกรกฎาคม ปี 1943 เขตทหารเหอเป่ย-ซานตง-เหอหนาน ได้เปิดฉากการรบที่เหวยหนาน และจัดตั้งระบอบประชาธิปไตยต่อต้านญี่ปุ่นในพื้นที่ชายแดน หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน อำเภอเหล่านี้อยู่ภายใต้มณฑลผิงหยวน ก่อนที่จะถูกโอนไปอยู่กับเหอหนานในปี 1953 ในปี 1954 อำเภอฉีเซียนถูกรวมเข้ากับอำเภอถังหยิน (และได้รับการฟื้นฟูในปี 1962) ในเดือนมีนาคม ปี 1957 เมืองเหอเป่ยได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองปกครองของมณฑล ในเดือนมกราคม ปี 1986 อำเภอซุนเซียนและฉีเซียนถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของเหอเป่ย
หน่วยงานบริหาร
ศูนย์กลางเมืองได้ย้ายที่ตั้งสามครั้ง: จากเมืองเหอปิจี้ (ปี 1957) ไปยังจงซาน (ธันวาคม 1957) และไปยังเขตซานเฉิง (ปี 1959) เนื่องจากปัญหาดินทรุดจากการทำเหมืองจำกัดการเติบโต ในปี 1992 ได้มีการจัดตั้งเขตพัฒนาเศรษฐกิจฉีปินขึ้น และในเดือนพฤษภาคม 1999 ศูนย์กลางทางการเมืองได้ย้ายไปยังเขตฉีปิน ณ สิ้นปี 2025 มณฑลเหอปิบริหารจัดการ 3 เขตและ 2 อำเภอ รวมถึงเขตพัฒนาเฉพาะทางอีก 3 แห่ง ได้แก่ เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีแห่งชาติเหอปิ เขตสาธิตการบูรณาการเมืองและชนบทเหอปิ และเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีเป่าซาน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เหอเป่ยตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเหอหนาน บริเวณรอยต่อระหว่างเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาไท่หางและที่ราบภาคเหนือของจีน ที่พิกัด 35 องศา 26 นาที ถึง 36 องศา 02 นาที 54 วินาทีเหนือ และ 113 องศา 05 นาที 23 วินาที ถึง 114 องศา 45 นาที 12 วินาทีตะวันออก มีพรมแดนติดกับอันหยางทางทิศตะวันออก ตะวันตก และเหนือ และติดกับซินเซียงทางทิศใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 2,182 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นประมาณ 1.3% ของมณฑลเหอหนาน
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ลักษณะภูมิประเทศของพื้นที่นี้ประกอบด้วย 4 ประเภท ได้แก่ ภูเขา เนินเขา ที่ราบ และที่ราบลุ่มแม่น้ำ ภูเขาทอดยาวจากภูเขาชิงเหม่ยไปจนถึงภูเขาหัวซานเหนาว ที่ระดับความสูง 500-800 เมตร ประกอบด้วยหินปูนโอโอไลต์ยุคแคมเบรียนและหินปูนและโดโลไมต์ยุคออร์โดวิเชียน พื้นที่เนินเขาครอบคลุมส่วนกลางและตะวันออก โดยระดับความสูงลดลงจาก 500 เมตรทางทิศตะวันตกไปจนถึง 150 เมตรทางทิศตะวันออก ที่ราบประกอบด้วยที่ราบปางชุน (ประมาณ 15 ตารางกิโลเมตร) และที่ราบเสี่ยวจวง (ประมาณ 8 ตารางกิโลเมตร) แม่น้ำก่อตัวเป็นหุบเขารูปตัววีทางต้นน้ำและหุบเขารูปตัวยูในเนินเขาทางตะวันออก
ภูมิอากาศ
เหอเป่ยมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งชื้นอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูใบไม้ผลิมีลมแรงและแห้ง ฤดูร้อนร้อนและชื้น ฤดูใบไม้ร่วงอากาศแจ่มใสและเย็นสบาย ฤดูหนาวหนาวและมีหมอก อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 14.2-15.5 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 349.2-970.1 มิลลิเมตร และแสงแดดเฉลี่ยต่อปี 1,787.2-2,566.7 ชั่วโมง
อุทกวิทยา
แม่น้ำในมณฑลเหอเป่ยอยู่ในลุ่มน้ำไห่ แม่น้ำสาขาหลักจากทิศใต้ไปทิศเหนือ ได้แก่ แม่น้ำฉี แม่น้ำหย่งถง แม่น้ำถัง แม่น้ำหยู แม่น้ำหวน และแม่น้ำจินเซียน ซึ่งทั้งหมดไหลลงสู่ทิศตะวันออกสู่ระบบแม่น้ำเว่ย แม่น้ำฉีมีความยาว 42 กิโลเมตรภายในเขตเมือง มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 288 ตารางกิโลเมตร และปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 461 ล้านลูกบาศก์เมตร แม่น้ำสายอื่นๆ ได้แก่ แม่น้ำหย่งถง (13 กิโลเมตร ไหลเป็นช่วงๆ) แม่น้ำถัง (25 กิโลเมตร) แม่น้ำหยู (20 กิโลเมตร) แม่น้ำจินเซียน (10 กิโลเมตร ไหลเป็นช่วงๆ) และแม่น้ำหวน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในบรรดาแม่น้ำสายหลัก 60 สายในมณฑลเหอหนาน แม่น้ำฉีมีคุณภาพน้ำสูงกว่าระดับมาตรฐาน 2 ของประเทศอย่างต่อเนื่อง โดยครองอันดับหนึ่ง อ่างเก็บน้ำปานชิโถวมีความจุ 608 ล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรพืช
มณฑลเหอเป่ยมีพืชชั้นสูง 114 วงศ์ มากกว่า 300 สกุล และมากกว่า 800 ชนิด รวมถึงพืชปลูกมากกว่า 200 ชนิด ผลิตภัณฑ์ขึ้นชื่อ ได้แก่ สามสมบัติแห่งแม่น้ำฉี ได้แก่ ปลากะพงแม่น้ำฉี ไข่เป็ดไหม และพุทราไร้เมล็ด ผลิตภัณฑ์อื่นๆ ได้แก่ ลูกพลับ วอลนัท ผักกาดขาว กะหล่ำปลีเสี่ยวเหอ หัวไชเท้าต้าเนียน และเต้าหู้หวังเฉียว
ทรัพยากรสัตว์
มณฑลเหอเป่ยมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมป่า 12 ชนิด นก 86 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 6 ชนิด และสัตว์น้ำและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 19 ชนิด แม่น้ำฉีในเขตเหอเป่ยมีปลา 64 ชนิด มากกว่าแม่น้ำเหลือง (46 ชนิด) หรือแม่น้ำห้วย (50 ชนิดขึ้นไป) และมีจำนวนปลามากที่สุดในบรรดาแม่น้ำทั้งหมดในมณฑล ปลาคาร์พแม่น้ำฉีเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับมณฑล โดยได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอันดับแรกในบัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครองของมณฑลเหอหนานปี 1990
ทรัพยากรแร่
ทรัพยากรแร่ของเหอเป่ยมีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่ดี มีคุณภาพสูง และสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ง่าย แหล่งแร่ที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว ได้แก่ ถ่านหิน ก๊าซจากชั้นถ่านหิน หินปูนซีเมนต์ โดโลไมต์ หินทรายควอตซ์ และดินเหนียวทนไฟ รวมกว่า 30 ชนิด ปริมาณสำรองถ่านหินสูงถึง 1.6 พันล้านตัน โดโลไมต์ประมาณ 1 พันล้านตัน และหินปูนซีเมนต์ 50 พันล้านตัน
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 1.554 ล้านคน แบ่งเป็นประชากรในเมือง 1.012 ล้านคน และในชนบท 542,000 คน อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 65.10% เพิ่มขึ้น 0.76 จุดเปอร์เซ็นต์ มีการเกิด 10,000 คน (อัตราการเกิด 6.42 ต่อพันคน) การตาย 12,400 คน (อัตราการตาย 7.97 ต่อพันคน) และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ลบ 1.54 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
นอกจากชาวฮั่นซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่แล้ว เหอเป่ยยังมีชนกลุ่มน้อยอีก 30 กลุ่ม ได้แก่ จ้วง มองโกล แมนจู ฮุย เกาซาน เหมียว บูยี่ เกลาโอ อี้ เหยา ตูเจีย นาซี ลีซู หลี่ จิง ตง เกาหลี ทิเบต ไป๋ มู่เหลา ทาจิก เช่อ ชุย ฉาง ฮานี อุยกูร์ ได ลาหู ตู และปูมี ชาวฮุยเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุด (1,963 คน) รองลงมาคือชาวมองโกล (316 คน) และกลุ่มที่เล็กที่สุดมีสมาชิกเพียงกลุ่มละ 1 คนเท่านั้น
การเมือง
รัฐบาลประชาชนเทศบาลมณฑลเหอเป่ยทำหน้าที่เป็นหน่วยงานบริหารหลักของเมือง โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เลขที่ 131 ถนนจิ่วโจว เขตฉีปิน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของมณฑลเหอเป่ยอยู่ที่ 109.439 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.20 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% โดยภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นรอง และขั้นตติยภูมิ มีมูลค่าเพิ่มขึ้น 7.693 พันล้านหยวน 55.443 พันล้านหยวน และ 46.303 พันล้านหยวน ตามลำดับ ด้วยโครงสร้างสามภาคส่วนที่ 7.0:50.7:42.3 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 69,996 หยวน (ประมาณ 9,722 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.9%
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 114.412 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.89 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.6% โดยสามภาคส่วนหลักมีมูลค่าเพิ่มขึ้น 7.811 พันล้านหยวน 55.881 พันล้านหยวน และ 50.720 พันล้านหยวน ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 73,506 หยวน (ประมาณ 10,209 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.1% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 8.450 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.17 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.6% รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 36,910 หยวน (ประมาณ 5,126 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% โดยประชากรในเมืองมีรายได้สุทธิ 43,014 หยวน และประชากรในชนบทมีรายได้สุทธิ 28,358 หยวน
อุตสาหกรรมหลัก
สถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรเหอเป่ยได้พัฒนาข้าวโพดพันธุ์ซุนตาน 20 ซึ่งได้รับรางวัลความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ ประจำปี 2011 เหอเป่ยมีพื้นที่เนินเขาที่มีหญ้าขึ้นปกคลุม 430,000 หมู่ และเป็นฐานการผลิตสุกร ไก่เนื้อ และไก่ไข่ที่สำคัญ ผลผลิตปศุสัตว์ต่อหัวอยู่ในอันดับหนึ่งในบรรดาเมืองระดับจังหวัด 18 แห่งของมณฑลติดต่อกัน 13 ปี ในปี 2025 ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 1.2729 ล้านตัน ผลผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 253,400 ตัน เพิ่มขึ้น 12.3% ไข่ไก่ 141,900 ตัน และนม 71,000 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
เขตอุตสาหกรรมรวม 4 แห่งและนิคมอุตสาหกรรมเฉพาะทาง 3 แห่ง ครอบคลุมอุตสาหกรรมเคมีสมัยใหม่ อาหาร ชิ้นส่วนรถยนต์ แมกนีเซียม และอิเล็กทรอนิกส์ดิจิทัล เหอเป่ยเป็นฐานอุตสาหกรรมเคมีสมัยใหม่ ฐานการแปรรูปแมกนีเซียม และกลุ่มอุตสาหกรรมอาหารที่สำคัญในภาคกลางของจีน อุตสาหกรรมอาหารครอบคลุม 17 ภาคส่วน เหอเป่ยเป็นหนึ่งใน 30 เมืองอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่สำคัญของจีน โดยมีสถานประกอบการอิเล็กทรอนิกส์มากกว่า 150 แห่ง ในฐานะที่เป็นฐานการส่งออกผงแมกนีเซียมและขั้วบวกเสียสละที่ใหญ่ที่สุดในโลก ผลิตภัณฑ์แมกนีเซียมของเหอเป่ยถูกนำไปใช้ในระบบขนส่งทางราง อวกาศ และการใช้งานทางทหาร ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.2% โดยอุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 18.0% และกำไรทางอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 240.3%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 45.242 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.2% การนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 4.281 พันล้านหยวน ลดลง 28.3% ธุรกิจไปรษณีย์เติบโต 32.6% และโทรคมนาคมเติบโต 8.4% จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 1.8044 ล้านคน เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยวภายในประเทศ 23.0267 ล้านคน โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยว 9.084 พันล้านหยวน เงินฝากของสถาบันการเงินรวมอยู่ที่ 149.116 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.5%) และสินเชื่อ 118.741 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.9%) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 3.239 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.4%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
เทคโนโลยีสำคัญๆ เช่น หน่วยสาธิตเตียงแขวนลอยขั้นสูง แผงสะท้อนแสงกล้องโทรทรรศน์วิทยุ FAST และวัสดุอิเล็กโทรออปติกประสิทธิภาพสูง ได้ก้าวไปสู่ระดับชั้นนำของโลกแล้ว ในปี 2020 Piesat ได้จัดตั้งศูนย์ปฏิบัติการดาวเทียมภาคกลางของจีนขึ้นที่มณฑลเหอเป่ย และเปิดตัวแผนกลุ่มดาวเทียม Nuwa จำนวน 38 ดวงภายในปี 2025 ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีศูนย์เทคโนโลยีระดับมณฑลหรือสูงกว่า 55 แห่ง มีสิทธิบัตรที่ได้รับอนุมัติ 1,255 ฉบับ และธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีมูลค่า 31.6 พันล้านหยวน
การศึกษา
ในปี 2025 มณฑลเหอเป่ยมีสถาบันอุดมศึกษา 3 แห่ง (นักศึกษา 34,212 คน) โรงเรียนอาชีวศึกษา 5 แห่ง (นักศึกษา 14,958 คน) โรงเรียนมัธยมปลาย 22 แห่ง (นักศึกษา 45,128 คน) โรงเรียนมัธยมต้น 51 แห่ง (นักศึกษา 76,829 คน) โรงเรียนประถมศึกษา 223 แห่ง (นักศึกษา 119,003 คน) และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 3 แห่ง
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2025 มณฑลเหอเป่ยมีคณะศิลปะการแสดง 2 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 5 แห่ง โดยมีแหล่งโบราณสถานสำคัญระดับชาติ 13 แห่ง และรายการขึ้นทะเบียนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 รายการ การเผยแพร่ทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุม 99.9%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2568 อำเภอเหอเป่ยมีสถานพยาบาล 1,995 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพระดับตำบล 71 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 9,629 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 13,890 คน นอกจากนี้ยังมีศูนย์ป้องกันโรค 6 แห่ง และศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 5 แห่ง
กีฬา
เหอเป่ยได้รับการขนานนามว่าเป็นบ้านเกิดของกีฬาบอคเซียในประเทศจีน โดยมีระดับฝีมือบอคเซียชั้นนำระดับโลก นักกีฬาจากเหอเป่ยคว้าแชมป์ 2 รายการและรองแชมป์ 3 รายการในระดับนานาชาติ รวมถึงแชมป์ประเภททีมในการแข่งขันบอคเซียระดับนานาชาติปี 2002 โรงยิมระบำพันนกกระเรียน (ที่นั่ง 4,688 ที่นั่ง) เคยเป็นสถานที่จัดการแข่งขันชกมวยระดับชาติและการแข่งขันบาสเกตบอล NBA นอกจากนี้ นักกีฬาจากเหอเป่ยอย่าง กัว รุนหมิน ยังคว้าเหรียญทองในกีฬาอีสปอร์ตในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 19 ที่เมืองหางโจวอีกด้วย
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2025 เหอเป่ยมีตำแหน่งงานในเมืองเพิ่มขึ้น 31,300 ตำแหน่ง ผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญมีจำนวน 586,900 คน ประกันสุขภาพ 1,183,600 คน และประกันการว่างงาน 170,400 คน ส่วนเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำครอบคลุมผู้อยู่อาศัยในเมือง 7,856 คน และในชนบท 26,888 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
ทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว ทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-ฮ่องกง และทางด่วนปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า วิ่งจากเหนือจรดใต้ผ่านมณฑลเหอเป่ย เช่นเดียวกับทางหลวงหมายเลข 107 ท่อส่งก๊าซจากตะวันตกไปตะวันออก และโครงการผันน้ำจากใต้ไปเหนือ ผ่านพื้นที่เมืองทางตะวันตก รถไฟความเร็วสูงสามารถเข้าถึงเมืองสำคัญส่วนใหญ่ได้ภายใน 3 ชั่วโมง ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนรวม 105.37 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 9.0%) ผู้โดยสาร 19.59 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 6.7%) ระยะทางทางด่วน 97.0 กิโลเมตร และระยะทางทางรถไฟ 192.8 กิโลเมตร
ทางหลวง
เมืองเหอเป่ยมีถนนยาว 4,283 กิโลเมตร (ถนนระดับชาติ 74 กิโลเมตร ถนนระดับจังหวัด 368 กิโลเมตร และถนนในหมู่บ้าน 2,604 กิโลเมตร) โดยมีความหนาแน่นของถนน 196.28 กิโลเมตรต่อพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีเส้นทางเดินรถโดยสาร 225 เส้นทาง และรถโดยสารเชิงพาณิชย์ 29,791 คัน
ทางรถไฟ
สถานีเหอเป่ย (สร้างในปี 1904 เดิมชื่อสถานีซุนเซียน) อยู่ห่างจากปักกิ่งตะวันตก 543 กิโลเมตร และห่างจากกว่างโจว 1,751 กิโลเมตร สถานีเหอเป่ยตะวันออกเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2012 ในเขตฉีปิน สถานีฮวาซุน (เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2022) เป็นสถานีรถไฟแห่งแรกของจีนที่เชื่อมต่อสองเมืองและสองอำเภอ บนเส้นทางรถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจว-จี่หนาน
การขนส่งทางน้ำ
แม่น้ำเว่ยพัฒนามาจากทางน้ำโบราณหลายสาย ได้แก่ แม่น้ำชิง แม่น้ำไป่โกว และคลองหย่งจี ต่อมาได้กลายเป็นคลองหย่งจีในสมัยราชวงศ์สุ่ยและถัง การขนส่งทางน้ำได้หยุดชะงักไปโดยสิ้นเชิงตั้งแต่ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
คณะละครงิ้วเหอเป่ยหยู ซึ่งเดิมคือคณะศิลปะแม่น้ำเหลืองแห่งกระทรวงทรัพยากรน้ำ ได้ย้ายมาอยู่ที่เหอเป่ยในปี 1958 และได้ทำการแสดงในงานฉลองครบรอบ 10 ปีของสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1959 ผลงานการแสดงเรื่อง "ผู้พิพากษาลำดับที่เจ็ดขายมันเทศ" ได้รับรางวัลหัวเปียว ซึ่งเป็นรางวัลภาพยนตร์สูงสุดของจีน งานเทศกาลวัดโบราณซุนเซียน ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะงานเทศกาลวัดโบราณที่สำคัญที่สุดในภาคเหนือของจีน จัดขึ้นตั้งแต่วันแรกของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติถึงวันที่สองของเดือนที่สอง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโครงการอนุรักษ์วัฒนธรรมพื้นบ้านแห่งชาติในปี 2004 เตาเผาเหอเป่ย (หรือที่เรียกว่าเตาเผาเหอเป่ยจี้) ผลิตเครื่องเคลือบสีขาว สีเหลือง และสีดำตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถังจนถึงราชวงศ์หยวน แจกันเคลือบสีขาวลายมังกรสีน้ำตาล (โบราณวัตถุสมัยหยวนที่ขุดพบในปี 1978) จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์เหอหนาน อุตสาหกรรมภาพยนตร์ได้พัฒนาขึ้นในเขตซานเฉิง โดยใช้ประโยชน์จากภูมิทัศน์อุตสาหกรรมเหมืองถ่านหินที่มีอายุยาวนานนับศตวรรษเป็นสถานที่ถ่ายทำ
การคุ้มครองโบราณวัตถุ
มณฑลเหอเป่ยมีแหล่งโบราณสถานทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 13 แห่ง รวมถึงซากปรักหักพังลู่ไทและแหล่งเตาเผาโบราณ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
มีสิ่งของสี่รายการที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ รวมถึงงานเทศกาลวัดซุนเซียนและงานหัตถกรรมปั้นดินเหนียว
ศาสนา
ในเหอเป่ยมีศาสนาที่นับถืออยู่ 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ โดยมีผู้ศรัทธากว่า 80,000 คน มีนักบวชที่ขึ้นทะเบียน 391 คน วัดพุทธ 16 แห่ง วัดเต๋า 10 แห่ง มัสยิด 2 แห่ง โบสถ์คาทอลิก 1 แห่ง และสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาโปรเตสแตนต์ 97 แห่ง นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีองค์กรทางศาสนาที่รักชาติ 20 แห่ง
จุดชมวิว
สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติพื้นที่ชุ่มน้ำแม่น้ำฉี ภูเขาหยุนเมิ่ง และซากปรักหักพังลู่ไท่ เมืองหลวงโบราณของราชวงศ์จ้าวเกอ
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียง ได้แก่ สามสมบัติแห่งแม่น้ำฉี (ปลาคาร์พ ไข่เป็ดไหม และพุทราไร้เมล็ด) รวมถึงสินค้าเกษตรพื้นเมืองที่เป็นเอกลักษณ์ของอำเภอและตำบลต่างๆ
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับเหอเป่ย ได้แก่ กุ้ยกู่จื่อ นักยุทธศาสตร์การทหารในตำนานผู้สอนอยู่ที่ภูเขาหยุนเมิ่ง และต้วนมู่จื่อกง ศิษย์เอกของขงจื่อและผู้บุกเบิกการค้าตามหลักขงจื่อ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
มณฑลเหอเป่ยได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองต้นแบบระดับชาติในด้านการสร้างรัฐบาลที่ยึดหลักนิติธรรม และได้รับการกำหนดให้เป็นบ้านเกิดของกีฬาบอคเซียในประเทศจีนโดยสำนักงานบริหารกีฬาทั่วไป
เมืองพี่น้อง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม