ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองอันหยาง

เมืองอันหยาง

เมืองอันหยาง (Anyang City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน เดิมชื่อเซียงโจวและจางเต๋อ ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลเหอหนาน ซานซี และเหอเป่ย มีพื้นที่ทั้งหมด 7,413 ตารางกิโลเมตร ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ 5.35 ล้านคน

เมืองอันหยาง

เมืองอันหยางเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน เดิมชื่อเซียงโจวและจางเต๋อ ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลเหอหนาน ซานซี และเหอเป่ย มีพื้นที่ทั้งหมด 7,413 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 มีประชากร 5.35 ล้านคน อันหยางเป็นหนึ่งในแปดเมืองหลวงโบราณที่ยิ่งใหญ่ของจีน เป็นแหล่งกำเนิดของอักษรกระดูกสัตว์และคัมภีร์โจวอี้ และเป็นศูนย์กลางของอารยธรรมหัวเซี่ย หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองหลวงโบราณเจ็ดราชวงศ์" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) สูงถึง 276.58 พันล้านหยวน (ประมาณ 38.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5%

ที่มาของชื่อ

ชื่อนี้ปรากฏครั้งแรกในบันทึกของมหาประวัติศาสตร์ (ประมาณ 275 ปีก่อนคริสตกาล) ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำฉี จึงได้ชื่อว่าอันหยาง ซึ่งหมายถึง "เหนือน้ำเรียกว่าหยาง"

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

มนุษย์อาศัยอยู่ในพื้นที่นี้มาตั้งแต่ 25,000 ปีที่แล้ว ประมาณ 1300 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้าปานเกิงแห่งราชวงศ์ชางได้ย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองหยิน (ปัจจุบันคืออำเภอหยินตู) ซึ่งตั้งอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 254 ปี ครอบคลุมกษัตริย์ 12 พระองค์ วิหารโฮ่วหมูหวู่ติงอันโด่งดังถูกขุดพบที่นี่ ในปี 1046 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าอู่แห่งราชวงศ์โจวได้พิชิตราชวงศ์ชาง

ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

หลังจากราชวงศ์ฉินรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวแล้ว เมืองอันหยางก็ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลต่างๆ ต่อมาในปี ค.ศ. 401 เมืองเซียงโจวก็ถูกก่อตั้งขึ้น และในสมัยราชวงศ์เว่ยตะวันออก เมืองหลวงก็ย้ายไปอยู่ที่เย่เฉิง

ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน

เมืองเซียงโจวเป็นศูนย์กลางการปกครองตลอดสมัยราชวงศ์ซ่ง ในปี ค.ศ. 1191 ได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลจางเต๋อ และในสมัยราชวงศ์หยวนได้เปลี่ยนชื่อเป็นเส้นทางจางเต๋อ

ราชวงศ์หมิงและชิง

เขตปกครองจางเต๋อ ยังคงเป็นศูนย์กลางการบริหาร โดยมีการกำหนดชื่ออย่างเป็นทางการให้เป็นมาตรฐาน

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1913 เขตปกครองจางเต๋อถูกยุบเลิกในระหว่างการปฏิรูปการบริหารในช่วงต้นของสาธารณรัฐ

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน

เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 มณฑลผิงหยวนถูกยุบ และเมืองอันหยางถูกผนวกเข้ากับมณฑลเหอหนาน

หน่วยงานบริหาร

ประวัติการแบ่งส่วน

เขตแดนของเมืองอันหยางได้รับการปรับเปลี่ยนหลายครั้งนับตั้งแต่ปี 1949 รวมถึงการโอนย้ายอำเภอเน่ยหวงและอำเภอฮวาจากเมืองผู่หยางในช่วงปลายทศวรรษ 1980

รายละเอียดแผนก

ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 อันหยางบริหาร 4 เขต (เหวินเฟิง เป่ยกวน หยินตู้ หลงอัน) 4 มณฑล (อันหยาง ถังหยิน ฮวา เน่ยหวง) และเมืองระดับเทศมณฑล 1 แห่ง (หลินโจว)

ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ

ที่ตั้งและอาณาเขต

ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 35°12′–36°22′เหนือ และลองจิจูด 113°37′–114°58′ตะวันออก ทางตอนเหนือสุดของมณฑลเหอหนาน บริเวณจุดเชื่อมต่อของสามมณฑล มีพื้นที่ทั้งหมด 7,413 ตารางกิโลเมตร

ธรณีวิทยา

ลักษณะเด่นคือชั้นหินยุคคาร์บอนิเฟอรัส-เพอร์เมียนในเขตถ่านหินทางตะวันตก และตะกอนน้ำพาในที่ราบทางตะวันออก

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

ลักษณะภูมิประเทศลาดลงจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก ทางทิศตะวันตกเป็นเชิงเขาไท่หาง ส่วนทางทิศตะวันออกเป็นที่ราบหวงหวยไห่ (ประมาณ 60% ของพื้นที่ทั้งหมด) ระดับความสูงอยู่ระหว่าง 1,739 เมตร ถึง 48 เมตร

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น มีฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ย 13.6 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝน 582.9 มิลลิเมตร ในปี 2024 อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 15.6 องศาเซลเซียส

อุทกวิทยา

เมืองนี้ตั้งอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำไห่และลุ่มแม่น้ำเหลือง แม่น้ำสายหลักได้แก่ แม่น้ำหวน (อันหยาง) แม่น้ำจาง และคลองธงแดง

ดิน

มีดินทั้งหมด 13 ประเภท โดยดินประเภทไฮโดรมอร์ฟิกมีมากที่สุด (48.69%) รองลงมาคือดินประเภทอบเชย (32.77%)

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติที่สำคัญ ได้แก่ ภัยแล้ง (เกิดขึ้นบ่อยที่สุด 9 ครั้งในรอบ 10 ปี) น้ำท่วม พายุลูกเห็บ และแผ่นดินไหว เมืองนี้ตั้งอยู่บนแนวแผ่นดินไหวของที่ราบภาคเหนือของจีน

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

เมืองที่มีปัญหาขาดแคลนน้ำ โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวประชากรเพียง 276 ลูกบาศก์เมตร มีอ่างเก็บน้ำ 55 แห่ง รวมความจุทั้งหมด 447 ล้านลูกบาศก์เมตร มีการถ่ายโอนน้ำจากภายนอกจำนวน 930 ล้านลูกบาศก์เมตร จากโครงการผันน้ำจากภาคใต้สู่ภาคเหนือ

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่เพาะปลูก 3,817 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ป่า 1,515 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่เมือง/อุตสาหกรรม 1,235 ตารางกิโลเมตร

ทรัพยากรชีวภาพ

มีพืชมากกว่า 2,000 ชนิดและสัตว์ 207 ชนิด รวมถึง 9 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับสูงสุดของประเทศ (เช่น นกอินทรีทอง นกกระสาปากดำ) เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 12 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 353 ตารางกิโลเมตร

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุมากกว่า 50 ชนิด โดย 14 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ทรัพยากรสำคัญ ได้แก่ ถ่านหิน (2.08 พันล้านตัน) หินปูน (3.98 พันล้านตัน) และแร่เหล็ก (3 ล้านตัน)

ประชากร

ขนาดประชากร

สิ้นปี 2025: 5.35 ล้านคน (ลดลง 44,000 คน) อัตราการขยายตัวของเมือง 57.6% ประชากรที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป: 21.4%

กลุ่มชาติพันธุ์

ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ 43 กลุ่ม รวมถึงชาวฮั่น ชาวหุย ชาวมองโกล และชาวแมนจู ประชากรกลุ่มน้อยมีจำนวนมากกว่า 10,000 คน

ภาษา

ภาษาถิ่นนี้ครอบคลุมกลุ่มภาษาจีนกลางกลุ่มจินและกลุ่มที่ราบภาคกลาง ยังคงรักษาเสียงวรรณยุกต์โบราณ (รูเซิง) ไว้ ภาษาถิ่นหลินโจวอยู่ในกลุ่มจิน-ฮั่นซิน

ความเชื่อทางศาสนา

ศาสนาหลักห้าศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา (เข้ามาในปี ค.ศ. 368) คริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์ คาทอลิก อิสลาม และลัทธิเต๋า

การเมือง

ศูนย์กลางระดับภูมิภาคที่สำคัญในมณฑลเหอหนาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตพัฒนาร่วมปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย และพื้นที่แกนกลางการคุ้มครองระบบนิเวศลุ่มแม่น้ำเหลือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

GDP ปี 2025: 276.58 พันล้านหยวน (ประมาณ 38.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% สัดส่วนภาคส่วน 7.7:39.3:53.0 GDP ต่อหัว: 51,485 หยวน (ประมาณ 7,150 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้สุทธิต่อหัว: 33,344 หยวน (ในเมือง 42,904 หยวน ในชนบท 23,214 หยวน)

อุตสาหกรรมหลัก

ผลผลิตธัญพืชปี 2025: 3.86 ล้านตัน จากพื้นที่เพาะปลูก 8.43 ล้านหมู่ แบรนด์เด่น ได้แก่ ถั่วลิสงเน่ยหวงและข้าวฟ่างตู้หลี่ ผลผลิตเนื้อสัตว์: 336,200 ตัน เพิ่มขึ้น 10.4%

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.3% กำลังการผลิตติดตั้ง: 11.12 ล้านกิโลวัตต์ (พลังงานแสงอาทิตย์+พลังงานลม: 70.6%) ผลผลิตจากการก่อสร้าง: 103.95 พันล้านหยวน

อุตสาหกรรมบริการ

ภาคบริการมีส่วนสนับสนุนการเติบโตมากกว่า 60% ยอดขายปลีก: 103.5 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.7% การนำเข้า/ส่งออก: 10.62 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 33.7% การท่องเที่ยว: นักท่องเที่ยว 100.19 ล้านคน รายได้ 88.67 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

เขตสำคัญ: เขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงแห่งชาติอันหยาง (ระดับชาติ ปี 2010), เขตเทคโนโลยีขั้นสูงจงหยวนอันหยาง และเขตพัฒนาเศรษฐกิจคลองธงแดงในหลินโจว (ระดับชาติ ปี 2012)

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ศูนย์วิจัยวิศวกรรมระดับจังหวัด 130 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 7 แห่ง และห้องปฏิบัติการสำคัญระดับชาติ 1 แห่ง สัญญาด้านเทคโนโลยี: 10.53 พันล้านหยวน

การศึกษา

มีโรงเรียนทั้งหมด 2,481 แห่ง รวมถึงสถาบันอุดมศึกษา 7 แห่ง และโรงเรียนประถมศึกษา 987 แห่ง มีจำนวนนักเรียนมากกว่า 1.1 ล้านคน สิ่งสำคัญที่น่าสนใจ ได้แก่ มหาวิทยาลัยครูอันหยาง (ค.ศ. 1908) และโรงเรียนมัธยมต้นอันหยางหมายเลข 1 (ค.ศ. 1946)

วัฒนธรรม

มีคณะศิลปะ 13 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 13 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 10 แห่ง สถาบันสำคัญ ได้แก่ พิพิธภัณฑ์อันหยาง (ก่อตั้งในปี 1958 มีโบราณวัตถุมากกว่า 100,000 ชิ้น) และอนุสรณ์สถานคลองธงแดง ในเดือนมิถุนายน ปี 2024 ได้มีการจัดงานวัฒนธรรมการทำนายด้วยอักษรกระดูกสัตว์ ณ พิพิธภัณฑ์ซากปรักหักพังหยินแห่งใหม่

สื่อข่าว

สถานีโทรทัศน์อันหยางบรอดแคสติ้ง (ก่อตั้งปี 2553) ผลิตรายการข่าวอันหยางและรายการถ่ายทอดสดอันหยาง

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 6,412 แห่ง เตียงผู้ป่วย 34,435 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 49,396 คน ที่โดดเด่น ได้แก่ โรงพยาบาลประชาชนอันหยาง (ค.ศ. 1887) และโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนอันหยาง (ค.ศ. 1954)

กีฬา

การแข่งขันชิงแชมป์ระดับชาติ 22 รายการในปี 2025 สถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 22,612 แห่ง คำแนะนำด้านการออกกำลังกาย: 21,900 ครั้งต่อคน

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

จุดตรวจสอบคุณภาพน้ำในแม่น้ำทุกจุดเป็นไปตามมาตรฐานระดับ I-III คุณภาพอากาศในวันที่ดี: 68.5% PM10: 72 μg/m³ (ลดลง 12.2%) PM2.5: 43 μg/m³ (ลดลง 15.7%)

ประกันสังคม

มีผู้ประกันบำนาญ 2.91 ล้านคน และผู้ได้รับประกันสุขภาพ 5.32 ล้านคน มีผู้ได้รับเงินค่าครองชีพขั้นต่ำ 96,077 คน และมีสถานดูแลผู้สูงอายุ 184 แห่ง รวม 17,500 เตียง

การขนส่ง

ภาพรวม

ศูนย์กลางการขนส่งระดับภูมิภาค ปี 2025: สินค้าขนส่ง 196 ล้านตัน ผู้โดยสาร 50.96 ล้านคน

ทางหลวง

มีถนนทั้งหมด 13,218 กิโลเมตร (ความหนาแน่น 178.3 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร) ทางด่วนประกอบด้วยทางด่วนปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า ทางด่วนหนานหลิน และทางด่วนต้ากวง รวมระยะทาง 291 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

รถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กว่างโจว และรถไฟธรรมดา วิ่งจากเหนือจรดใต้ ส่วนทางรถไฟจิน-หยู-ลู่ วิ่งตัดผ่านจากตะวันออกไปตะวันตก รวมระยะทาง 274.4 กิโลเมตร (รถไฟความเร็วสูง 47 กิโลเมตร) สถานี: อันหยาง (ปี 1905), อันหยางตะวันออก (ปี 2012), อันหยางตะวันตก

การบิน

สนามบินคลองธงแดงอันหยาง (เปิดให้บริการ พฤศจิกายน 2023) เป็นสนามบินระดับภูมิภาค 4C ที่ให้บริการประชากร 11.6 ล้านคน สนามบินอันหยางหยินตูใช้สำหรับการฝึกอบรม

ระบบขนส่งสาธารณะ

รถ 945 คัน, 64 เส้นทาง, เครือข่าย 1,028 กิโลเมตร ครอบคลุมทุกหมู่บ้านโดยมีป้ายรถเมล์อยู่ภายในระยะ 500 เมตร ทุกหมู่บ้านสามารถเข้าถึงบริการรถเมล์ได้

วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์

ภาพรวม

"เมืองหลวงโบราณเจ็ดราชวงศ์" — ราชวงศ์ชาง, ราชวงศ์เฉาเว่ย, ราชวงศ์จ้าวตอนปลาย, ราชวงศ์รานเว่ย, ราชวงศ์เหยียนตอนต้น, ราชวงศ์เว่ยตะวันออก และราชวงศ์ฉีเหนือ มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 7 รายการ

เทศกาลและประเพณี

งานศิลปะพื้นบ้านสีเบจมักมีภาพเด็ก ๆ บนกรอบสูง ประเพณี "ส่งแกะ" (ของขวัญขนมปังจากปู่ย่าตายาย) จะเกิดขึ้นหลังฤดูเก็บเกี่ยวข้าวสาลี

วรรณกรรมและศิลปะ

ศิลปะพื้นบ้าน ได้แก่ การตัดกระดาษถังหยิน และภาพวาดชาวนาเน่ยหวง เมืองนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็น "เมืองที่มีชื่อเสียงด้านการเขียนพู่กันจีน" โดยมีนักเขียนพู่กันระดับชาติถึง 74 คน และงิ้วหวยเตียวมีอายุมากกว่า 1,500 ปี

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นไม้ปัญญาชนจีน (ได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองในปี 1985) ดอกไม้ประจำเมือง: ต้นอินทนิลพันธุ์ "แดงร้อยวัน" (ได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองในปี 1984)

การอนุรักษ์มรดก

มีแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แห่ง (ซากปรักหักพังหยิน และคลองอันหยาง) หน่วยงานคุ้มครองระดับชาติ 6 แห่ง และหน่วยงานระดับจังหวัด 80 แห่ง รวมถึงหมู่บ้านที่อยู่ในรายชื่อหมู่บ้านดั้งเดิม 8 แห่ง

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

สิ่งของประจำชาติ 7 ชิ้น ได้แก่ โรงละครโอเปร่าต้าผิงแห่งเทศมณฑลหัว (อายุ 500 ปี) ถังหยินเป่าเว่ยจื่อ และเน่ยหวงลั่วเฉียง ของต่างจังหวัด 36 รายการ

จุดชมวิว

ภาพรวม

สถานที่ท่องเที่ยวระดับชาติ 37 แห่ง: 2 แห่งได้รับการจัดอันดับ AAAAA (ซากปรักหักพังหยิน, คลองธงแดง - แกรนด์แคนยอนไท่หาง), 7 แห่งได้รับการจัดอันดับ AAAA ปี 2023: นักท่องเที่ยว 69.86 ล้านคน รายได้ 67.43 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

ซากปรักหักพังหยิน — มรดกทางวัฒนธรรมโลก เมืองหลวงแห่งแรกที่ได้รับการยืนยันในสมัยราชวงศ์ชาง มีพื้นที่ 30 ตารางกิโลเมตร คลองใหญ่ (ส่วนของอำเภอหัว) — ทางน้ำที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ยาว 8,240 เมตร พิพิธภัณฑ์การเขียนภาษาจีนแห่งชาติ — จัดแสดงวิวัฒนาการของการเขียนภาษาจีน คลองธงแดง — โครงการทางน้ำยาว 1,500 กิโลเมตร บนหน้าผาเทือกเขาไท่หาง "สิ่งมหัศจรรย์อันดับ 8 ของโลก" แกรนด์แคนยอนไท่หาง — มีพื้นที่ 89 ตารางกิโลเมตร ปกคลุมด้วยพืชพรรณ 90%

อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ

อาหาร

อาหารพื้นเมืองรสชาติอ่อนๆ ได้แก่ ไก่ย่างเต้าโข่ว ก๋วยเตี๋ยวเส้นแบนอันหยาง เนื้อเหลาเหมี่ยว ขนมบัควีทชูหวาง และไส้หมูยัดไส้เน่ยหวง ข้าวต้มเฟินเจียงเป็นอาหารดั้งเดิมที่ได้รับความนิยมอย่างมาก

ความเชี่ยวชาญ

พุทราเน่ยหวง (เครื่องบรรณาการสมัยราชวงศ์ถัง), บวบเหลี่ยมอันหยาง (สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์), ขนมเหลียวฮวา (อายุมากกว่า 200 ปี), งานแกะสลักหยกอันหยาง (อายุ 3,000 ปี) และแตงหวานบาลีหยิง

การแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ

มีการแลกเปลี่ยนที่เป็นมิตรกับ 29 เมืองใน 15 ประเทศ รวมถึงเมืองอันยาง (เกาหลีใต้), โอดาวาระ (ญี่ปุ่น), เลธบริดจ์ (แคนาดา), ลัมบัล (ฝรั่งเศส) และไดร์ดาวา (เอธิโอเปีย)

บุคคลสำคัญ

เมืองอันหยางได้ให้กำเนิดบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มากมายตลอดประวัติศาสตร์ในฐานะเมืองหลวงโบราณและศูนย์กลางทางวัฒนธรรม

เกียรตินิยมระดับสูง

เมืองอันหยางได้รับรางวัลระดับชาติมากมาย ซึ่งเป็นการยกย่องความสำคัญทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และเศรษฐกิจของเมือง

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวพระพุทธรูปจงหยวนในผิงติ้งซาน

แหล่งท่องเที่ยวพระพุทธรูปจงหยวนตั้งอยู่ในหมู่บ้านซ่างถัง ตำบลจ้าวชุน อำเภอลู่ซาน เมืองผิงติ้งซาน มณฑลเหอหนาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A …

จุดชมวิวภูเขาหยุนไถในเจียวซัว

อุทยานธรรมชาติภูเขาหยุนไท่ ตั้งอยู่ในอำเภอซิวหวู่ เมืองเจียวโจว มณฑลเหอหนาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นอุทยานธรณีโลกของยูเ…

แหล่งท่องเที่ยวซากปรักหักพังหยินในเมืองอันหยาง

แหล่งท่องเที่ยวซากปรักหักพังหยิน ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเสี่ยวถุน อำเภอหยินตู เมืองอันหยาง มณฑลเหอหนาน ครอบคลุมทั้งฝั่งเหนือและฝั่งใต้ของแม่น้ำห…

จุดชมวิวเหยาซานในผิงติงซาน

อุทยานแห่งชาติเหยาซานตั้งอยู่ทางตะวันตกของอำเภอลู่ซาน เมืองผิงติ้งซาน มณฑลเหอหนาน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ และเป็นอุทยานธรณีวิ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว