เมืองเหลียวเฉิง
เมืองเหลียวเฉิง (Liaocheng City) หรือชื่อเดิมคือเมืองตงฉาง (Dongchang) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลซานตง ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลซานตง บริเวณรอยต่อของมณฑลเหอเป่ย ซานตง และเหอหนาน มีพรมแดนติดกับแม่น้ำจางเหวย์ทางทิศตะวันตก และอยู่ติดกับ...
เมืองเหลียวเฉิง
เหลียวเฉิง หรือชื่อเดิม ตงฉาง เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลซานตง ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลซานตง บริเวณรอยต่อของมณฑลเหอเป่ย ซานตง และเหอหนาน ติดกับแม่น้ำจางเหวย์ทางทิศตะวันตก และอยู่ติดกับเมืองจี่หนิง ไท่หาน และจี่หนานทางทิศใต้ และเมืองเต๋อโจวทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 8,628 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2024 มีประชากร 5.8034 ล้านคน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 57.05% มีประวัติการอยู่อาศัยของมนุษย์ย้อนหลังไปกว่า 6,000 ปี โดยมีประวัติศาสตร์เมืองยาวนานกว่า 2,500 ปี เป็นเมืองเดียวที่แม่น้ำเหลืองและคลองใหญ่มาบรรจบกันอย่างแท้จริง ผสมผสานวัฒนธรรมแม่น้ำเหลือง วัฒนธรรมคลอง และวัฒนธรรมเกษตรกรรม ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเหลียวเฉิงสูงถึง 330.415 พันล้านหยวน (ประมาณ 46.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า เมื่อพิจารณาตามภาคส่วน อุตสาหกรรมขั้นต้นมีมูลค่าเพิ่มขึ้น 43.898 พันล้านหยวน (6.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0% อุตสาหกรรมขั้นรองมีมูลค่าเพิ่มขึ้น 134.308 พันล้านหยวน (18.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% และอุตสาหกรรมขั้นที่สามมีมูลค่าเพิ่มขึ้น 152.209 พันล้านหยวน (21.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.3%
ประวัติศาสตร์
เหลียวเฉิงเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดอารยธรรมมนุษย์ยุคแรกเริ่ม โดยเดิมทีเป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่าตงอี้ เมื่อประมาณ 6,000 ปีก่อน ในยุควัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว มนุษย์เริ่มล่าสัตว์และทำการเกษตรตามลำน้ำโบราณ พร้อมทั้งประดิษฐ์เครื่องมือจากหิน กระดูก และเปลือกหอย ในยุควัฒนธรรมหลงซาน (4,600 ถึง 4,000 ปีก่อน) ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและเกิดการรวมกลุ่มของเมืองขึ้น เมืองวัฒนธรรมจิงหยางกัง ซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 400,000 ตารางเมตร เชื่อกันว่าเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและเมืองหลวงของจักรพรรดิซุนในตำนาน
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย ราชวงศ์ชาง และราชวงศ์โจว บริเวณนี้เป็นอาณาเขตของเมืองเหยียนโจว ในสมัยราชวงศ์ชาง เว่ยจื่อ พระอนุชาต่างมารดาของพระเจ้าโจวแห่งราชวงศ์ชาง ได้รับพระราชทานที่ดินในเมืองเหลียวเฉิง ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ เมืองเหลียวเฉิงกลายเป็นศูนย์กลางสำคัญในรัฐฉีทางตะวันตก หลังจากที่รัฐฉินได้จัดตั้งระบบมณฑลและอำเภอขึ้น ภูมิภาคนี้ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลตง และในราชวงศ์ต่อๆ มา การแบ่งเขตการปกครองได้เปลี่ยนแปลงไปบ่อยครั้งภายใต้มณฑลและเมืองต่างๆ
ในยุคสาธารณรัฐจีน ภูมิภาคนี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของเขตจี้ซีและเขตตงหลิน ก่อนที่อำเภอต่างๆ จะอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลในปี 1928 ในปี 1949 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานผู้ว่าการฝ่ายบริหารเหลียวเฉิงขึ้นภายใต้มณฑลผิงหยวน ซึ่งถูกยุบในปี 1952 และเหลียวเฉิงกลับไปอยู่ภายใต้มณฑลชานตงอีกครั้ง ในเดือนสิงหาคม 1997 เขตปกครองเหลียวเฉิงและเมืองเหลียวเฉิงระดับอำเภอถูกยุบ และได้จัดตั้งเมืองเหลียวเฉิงระดับจังหวัดขึ้นใหม่ โดยมีเขตตงชางฟู่เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมกราคม 2567 เหลียวเฉิงบริหารจัดการเขตเทศบาล 2 แห่ง (ตงฉางฟู่และฉีผิง) อำเภอ 5 แห่ง (หยางกู่ เชิน ตงเอ๋อ กวน และเกาถัง) และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง (หลินชิง) รวมถึงเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีระดับชาติอีก 1 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 24 ถนนตงฉางตะวันตก
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองเหลียวเฉิงตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลซานตง ณ จุดเชื่อมต่อของสามมณฑล ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 115 องศา 16 นาที ถึง 116 องศา 32 นาที และละติจูดเหนือ 35 องศา 47 นาที ถึง 37 องศา 2 นาที มีพื้นที่ทั้งหมด 8,628 ตารางกิโลเมตร
โครงสร้างทางธรณีวิทยา
ธรณีวิทยาของเมืองนี้อยู่ในเขตที่ราบสูงจีนตอนเหนือ แนวรอยเลื่อนเหลียวเคา (เหลียวเฉิงถึงหลานเคา) แบ่งเมืองออกเป็นสองหน่วยโครงสร้างรอง ตั้งแต่ปลายยุคเทอร์เชียรี พื้นที่นี้ได้รับตะกอนยุคควอเทอร์นารีอย่างกว้างขวาง ส่วนใหญ่เป็นตะกอนน้ำท่วมจากแม่น้ำเหลือง มีความหนาตั้งแต่ 30 ถึง 270 เมตร
ภูมิประเทศ
เมืองเหลียวเฉิงตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลือง มีระดับความสูงตั้งแต่ 22.6 ถึง 49.0 เมตร โดยทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จะสูงกว่า และทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจะต่ำกว่า มีลักษณะภูมิประเทศขนาดเล็ก 6 ประเภท โดยพื้นที่สูงคิดเป็น 46.8% พื้นที่ลาดชัน 43.6% และพื้นที่ต่ำ 9.6% นอกจากนี้ยังมีเนินหินปูนขนาดเล็กกว่า 10 แห่งในอำเภอตงเอ๋อ
ภูมิอากาศ
เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบมรสุมอบอุ่นที่มีลักษณะกึ่งแห้งแล้งแบบทวีป ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย 193 ถึง 201 วัน อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 13.1 องศาเซลเซียส โดยมีช่วงตั้งแต่ -2.5 องศาในเดือนมกราคมถึง 26.7 องศาในเดือนกรกฎาคม ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 578.4 มิลลิเมตร โดยฤดูร้อนมีปริมาณน้ำฝน 64.3% และมีแสงแดดส่องถึงเฉลี่ยปีละ 2,567 ชั่วโมง
อุทกวิทยา
มีลำน้ำมากกว่า 1,400 สายที่อยู่ในลุ่มน้ำแม่น้ำเหลืองและแม่น้ำไห่ แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำเหลือง แม่น้ำจินตี้ แม่น้ำทูไห่ และแม่น้ำหม่าเจีย นอกจากนี้ยังมีทะเลสาบขนาดใหญ่ 21 แห่ง รวมถึงทะเลสาบตงชางและทะเลสาบหยูฉิว และข้อมูลปี 2021 ระบุว่า มีแม่น้ำ 59 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 50 ตารางกิโลเมตร
ดิน
ดินที่เกิดจากตะกอนน้ำท่วมของแม่น้ำเหลืองประกอบด้วย 4 ประเภท ได้แก่ ดินตะกอนน้ำ (93.8%) ดินเค็ม (2.2%) ดินทรายที่เกิดจากลม (3.9%) และดินอบเชย (0.1%)
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่สำคัญ ได้แก่ ภัยแล้ง น้ำท่วม พายุลมแรง ลูกเห็บ และแผ่นดินไหว โดยภัยแล้งเกิดขึ้นบ่อยกว่าน้ำท่วม ในปี 2023 เมืองนี้ประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติ 3 ครั้ง ส่งผลกระทบต่อ 5 เขตและ 28 เมือง แต่ไม่มีผู้เสียชีวิต
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2022 ปริมาณน้ำทั้งหมดมีจำนวน 2.101 พันล้านลูกบิดเมตร ปริมาณน้ำประปาทั้งหมดอยู่ที่ 1.785 พันล้านลูกบิดเมตร ซึ่ง 42.2% มาจากการถ่ายโอนน้ำระหว่างลุ่มน้ำ (การผันน้ำจากแม่น้ำเหลืองและแม่น้ำแยงซี) 43.1% มาจากน้ำบาดาล และ 9.9% มาจากน้ำผิวดินในท้องถิ่น เมืองนี้มีเขตชลประทานแม่น้ำเหลืองขนาดใหญ่ 4 แห่ง
ทรัพยากรที่ดิน
ข้อมูล ณ ปี 2022 พื้นที่ทั้งหมดประกอบด้วยพื้นที่เพาะปลูก 518,501 เฮกตาร์ พื้นที่ป่า 77,264 เฮกตาร์ และพื้นที่เมืองและอุตสาหกรรม 163,602 เฮกตาร์
ทรัพยากรพืช
มีการบันทึกพืชป่ามากกว่า 20 วงศ์ และ 130 ชนิด เมืองนี้มีพืชมีท่อลำเลียงในป่า 68 วงศ์ และ 234 ชนิด โดยมีต้นแปะก๊วยและต้นเรดวูดได้รับการคุ้มครองระดับสูงสุดของประเทศ นอกจากนี้ยังมีไม้ยืนต้นที่ปลูกเลี้ยงทั้งหมด 351 ชนิด ครอบคลุม 66 วงศ์ และ 139 สกุล
ทรัพยากรสัตว์
ข้อมูลปี 2021 ระบุว่ามีสัตว์ป่า 295 ชนิด รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 17 ชนิด นก 225 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 8 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 7 ชนิด และปลา 38 ชนิด สัตว์ที่น่าสนใจ ได้แก่ หงส์ใหญ่ ซึ่งเป็นสัตว์คุ้มครองระดับสองของประเทศ และนกแก้วปากแดง ซึ่งเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ระดับโลกที่พบเฉพาะในประเทศจีน
ทรัพยากรแร่
ณ ปี 2020 มีการค้นพบแร่ธาตุ 13 ชนิด รวมถึงถ่านหิน ปิโตรเลียม ก๊าซธรรมชาติ พลังงานความร้อนใต้พิภพ เหล็ก หินปูน และเกลือหิน ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ได้แก่ ถ่านหิน 1.78 พันล้านตัน แหล่งถ่านหินหยางกู่-ชิปิง และเหมืองเกลือหินกู่หยุนในอำเภอเสิน เป็นแหล่งแร่ขนาดใหญ่ทั้งคู่
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 พบว่า เพศชายคิดเป็น 50.63% และเพศหญิง 49.37% โดยมีอัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิงอยู่ที่ 102.54 ประชากรที่มีอายุระหว่าง 0 ถึง 14 ปี คิดเป็น 23.47% ประชากรที่มีอายุระหว่าง 15 ถึง 59 ปี คิดเป็น 57.57% และประชากรที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป คิดเป็น 18.96% ณ สิ้นปี 2024 ประชากรที่อาศัยอยู่ในประเทศมีจำนวน 5.8034 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 57.05% เพิ่มขึ้น 1.25 จุดเปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
การเมือง
การปกครองของเมืองเหลียวเฉิงเป็นไปตามโครงสร้างการบริหารแบบจีนมาตรฐาน โดยมีคณะกรรมการพรรคประจำเมืองและรัฐบาลประชาชนเป็นผู้นำในการบริหารด้านการเมือง เศรษฐกิจ และสังคมของเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเหลียวเฉิงอยู่ที่ 316.796 พันล้านหยวน (ประมาณ 44.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% เมื่อคิดที่ราคาคงที่ ภาคการเกษตร ภาคอุตสาหกรรม และภาคบริการ มีส่วนร่วม 42.923 พันล้านหยวน (6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 131.182 พันล้านหยวน (18.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 142.691 พันล้านหยวน (20.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ โดยมีโครงสร้าง 13.5:41.5:45.0 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.1% โดยการลงทุนในภาคการผลิตเพิ่มขึ้น 20.2% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 25.71 พันล้านหยวน (3.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 28,873 หยวน (4,065 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% โดยผู้อยู่อาศัยในเมืองมีรายได้ 37,147 หยวน (5,232 ดอลลาร์สหรัฐ) และผู้อยู่อาศัยในชนบทมีรายได้ 21,262 หยวน (2,993 ดอลลาร์สหรัฐ) การผลิตพลังงานหมุนเวียนเติบโตขึ้น 37.4%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตรวมของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 83.35 พันล้านหยวน (11.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.2% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 5.8893 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.0% ผลผลิตผักอยู่ที่ 10.088 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 4.0% ผลผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 905,600 ตัน เพิ่มขึ้น 11.4% แบรนด์สินค้าเกษตรที่โดดเด่น ได้แก่ ลาพันธุ์ตงเอ๋อ พริกหยางกู่ แตงโมอำเภอเสิน และเห็ดหลินจืออำเภอกวน
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 113.202 พันล้านหยวน (15.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.0% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.4% โดยมี 6 อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ วัตถุดิบเคมี ผลิตภัณฑ์โลหะ การถลุงโลหะเหล็ก การแปรรูปอาหาร สิ่งทอ และอุปกรณ์ทั่วไป คิดเป็น 41% รายได้ภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อยู่ที่ 482.629 พันล้านหยวน (68.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.5% โดยมี 74 บริษัทที่มีรายได้เกิน 1 พันล้านหยวน ผลผลิตภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 39.404 พันล้านหยวน (5.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3%
อุตสาหกรรมบริการ
ภาคบริการสร้างมูลค่าเพิ่ม 142.691 พันล้านหยวน (20.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% คิดเป็น 41.9% ของการเติบโตทางเศรษฐกิจ ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 108.53 พันล้านหยวน (15.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.1% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 62.924 พันล้านหยวน (8.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.4% โดยมีการค้าขายกับ 205 ประเทศ การค้าภายใต้โครงการ Belt and Road Initiative มีมูลค่า 42.52 พันล้านหยวน (6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 67.6% ของการค้าทั้งหมด การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 263 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 691.269 พันล้านหยวน (97.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.7% และสินเชื่ออยู่ที่ 403.753 พันล้านหยวน (56.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.6% เมืองนี้ได้เพิ่มพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 4A สองแห่งและโรงแรมระดับสี่ดาวสองแห่ง
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองเหลียวเฉิงเป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญมาอย่างยาวนานกว่า 400 ปี เจริญรุ่งเรืองในฐานะหนึ่งในเก้าท่าเรือการค้าหลักตามแนวคลองใหญ่ ทางรถไฟปักกิ่ง-เกาลูนและทางรถไฟฮั่นจีตัดกันภายในเมือง และมีทางด่วนหลายสายตัดผ่าน ในปี 2024 การลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งมีมูลค่าเกิน 10 พันล้านหยวน (1.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เป็นปีที่สี่ติดต่อกัน และมีการอนุมัติให้ก่อสร้างสนามบินพลเรือนด้วย
ทางหลวง
ข้อมูลปี 2022 ระบุว่า ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 21,446.6 กิโลเมตร โดยมีความหนาแน่น 245.95 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครองอันดับหนึ่งของจังหวัด ส่วนทางด่วนมีระยะทางรวม 473.9 กิโลเมตร เชื่อมต่อทุกอำเภอและหมู่บ้านปกครอง
ทางรถไฟ
เมืองนี้มีทางรถไฟขนส่งสินค้าสองสายรวมระยะทาง 218 กิโลเมตร ได้แก่ ทางรถไฟปักกิ่ง-เกาลูน (106 กิโลเมตร) และทางรถไฟฮั่นจี (112 กิโลเมตร) ในเดือนธันวาคม 2023 ทางรถไฟความเร็วสูงจี่หนาน-เจิ้งโจวได้เปิดให้บริการ ซึ่งถือเป็นการก้าวเข้าสู่ยุคของรถไฟความเร็วสูงของเมืองเหลียวเฉิง โดยมีสถานีต่างๆ ได้แก่ สถานีชิปิงหนาน สถานีเหลียวเฉิงตะวันตก และสถานีเสินเคาน์ตี
การบิน
สนามบินทหารตั้งอยู่ในเขตพัฒนาทางตะวันออก ส่วนสนามบินพลเรือนเหลียวเฉิงกำลังอยู่ในระหว่างการเตรียมงานเพื่อการก่อสร้างในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 14
ระบบขนส่งสาธารณะ
ข้อมูลปี 2024 ระบุว่า เมืองนี้ให้บริการรถประจำทาง 53 เส้นทาง รถโรงเรียน 102 เส้นทาง และรถประจำทางเฉพาะเส้นทาง 95 เส้นทาง โดยมีรถโดยสารทั้งหมด 1,213 คัน ซึ่งรวมถึงรถโดยสารพลังงานใหม่ 974 คัน (85.2%) ปริมาณผู้โดยสารต่อปีอยู่ที่ 31.73 ล้านคน เมืองนี้มีจักรยานสาธารณะ 10,000 คัน และป้ายรถเมล์ 538 แห่ง
บริการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 เมืองนี้มีวิสาหกิจไฮเทคกว่า 900 แห่ง และ SME ที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 1,305 แห่ง สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังไม่หมดอายุมีจำนวน 4,747 ฉบับ เพิ่มขึ้น 18.8% การลงทุนด้านการวิจัยและพัฒนาอยู่ที่ 9.142 พันล้านหยวน (1.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 3.12% ของ GDP ผลผลิตของอุตสาหกรรมไฮเทคอยู่ที่ 284.17 พันล้านหยวน (40 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.6%
การศึกษา
ในปี 2024 มีการสร้างหรือขยายโรงเรียนอนุบาล 4 แห่ง และโรงเรียนประถมศึกษา/มัธยมศึกษา 6 แห่ง ทำให้มีที่นั่งเพิ่มขึ้นกว่า 4,800 ที่นั่ง อัตราการเข้าเรียนอนุบาล 3 ปีอยู่ที่ 99.51% เมืองนี้ได้เพิ่มโรงเรียนมัธยมศึกษาเฉพาะทางระดับจังหวัดอีก 4 แห่ง ผู้สำเร็จการศึกษาด้านอาชีวศึกษามีจำนวน 17,717 คน โดยมีอัตราการจ้างงาน 95.5%
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีพิพิธภัณฑ์ 15 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 9 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 136 แห่ง และห้องอ่านหนังสือในเมือง 77 แห่ง มีหน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ 13 แห่ง และแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แห่ง คือ คลองใหญ่ (ส่วนเหลียวเฉิง) พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมคลองจีนได้รับการจัดอันดับให้เป็นพิพิธภัณฑ์ชั้นหนึ่งของประเทศ
กีฬา
เมืองนี้มีสถานที่จัดกิจกรรมกีฬา 18,800 แห่ง และผู้ฝึกสอนกีฬาสันทนาการ 26,000 คน ในปี 2024 มีการจัดกิจกรรมกีฬาระดับมวลชนกว่า 6,000 รายการ รวมถึงการวิ่งฮาล์ฟมาราธอนทะเลสาบฉางตะวันออก และการแข่งขันเรือมังกรเหลียวเฉิงแห่งประเทศจีน เมืองนี้ยังชนะการประมูลเพื่อเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาปัญญาชนมหาวิทยาลัยโลกปี 2026 และการแข่งขันเรือมังกรชิงแชมป์มหาวิทยาลัยเอเชียอีกด้วย
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีสถานพยาบาล 5,787 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 152 แห่ง โรงพยาบาล 5 แห่งได้รับการจัดอันดับระดับ 3A โรงพยาบาลปักกิ่งจี้ซุยถาน สาขาเหลียวเฉิง เริ่มเปิดให้บริการแล้ว มีบุคลากรทางการแพทย์ 52,521 คน และเตียงผู้ป่วย 36,278 เตียง
ประกันสังคม
ในปี 2024 มีการสร้างงานใหม่ในเขตเมือง 48,907 ตำแหน่ง ระบบบำนาญ ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน และประกันการว่างงานครอบคลุมประชากร 4.223 ล้านคน 755,300 คน และ 532,800 คน ตามลำดับ มาตรฐานการครองชีพขั้นต่ำในเขตเมืองเพิ่มขึ้นเป็น 931 หยวนต่อเดือน และในเขตชนบทเป็น 753 หยวนต่อเดือน เมืองนี้ได้เพิ่มเตียงสำหรับผู้สูงอายุ 578 เตียง และโรงอาหารชุมชน 174 แห่ง
โครงสร้างพื้นฐาน
ในปี 2024 ได้เริ่มดำเนินการปรับปรุงพื้นที่อยู่อาศัยเก่าซึ่งครอบคลุม 15,500 ครัวเรือน ระยะทางถนนในเมืองเพิ่มขึ้น 16.91 กิโลเมตร เมืองนี้ได้รับการคัดเลือกให้เป็นเมืองนำร่องระดับจังหวัดด้านการฟื้นฟูเมือง ถนนในชนบทได้รับการปรับปรุง 562 กิโลเมตร และเป็นไปตามมาตรฐานคุณภาพน้ำประปาในชนบท 100%
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ดัชนีคุณภาพอากาศดีขึ้น 3.8% เป็น 4.57 ค่าเฉลี่ย PM2.5 อยู่ที่ 42 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ดีขึ้น 8.7% จำนวนวันที่มีคุณภาพอากาศดีเพิ่มขึ้นเป็น 245 วัน เพิ่มขึ้น 40 วัน ทำลายสถิติเดิม แหล่งน้ำผิวดินทั้ง 14 แห่งในจังหวัดได้มาตรฐาน และเมืองนี้ได้รับการยกย่องในด้านการก่อสร้างเมืองที่ปราศจากขยะ
การผลิตที่ปลอดภัย
อุบัติเหตุและการเสียชีวิตจากความปลอดภัยในการผลิตลดลง 3.1% และ 18.2% ตามลำดับ การป้องกันภัยพิบัติทางธรรมชาติประสบความสำเร็จโดยไม่มีผู้เสียชีวิต เมืองนี้ได้รับการคัดเลือกให้เป็นเมืองนำร่องระดับจังหวัดสำหรับการตรวจสอบความปลอดภัยของโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญในเขตเมือง
ความปลอดภัยสาธารณะ
เมืองนี้ได้เร่งดำเนินการรณรงค์ด้านความปลอดภัยในการผลิตที่ดำเนินมาสามปีแล้ว โดยไม่มีอุบัติเหตุร้ายแรงเกิดขึ้น มีการเปิดตัวโครงการรณรงค์ด้านความปลอดภัยของก๊าซ มีการเปิดใช้งานระบบรับมือเหตุฉุกเฉิน 15 ครั้งสำหรับภัยพิบัติทางสภาพอากาศครั้งใหญ่ โดยมีการออกสัญญาณเตือนภัย 191 ครั้ง
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
เมืองเหลียวเฉิงมีอารยธรรมยาวนาน 6,000 ปี และประวัติศาสตร์เมือง 2,500 ปี เป็นเมืองเดียวที่แม่น้ำเหลืองและคลองใหญ่มาบรรจบกันอย่างแท้จริง จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองแห่งสายน้ำทางตอนเหนือของแม่น้ำแยงซี และเป็นไข่มุกแห่งสองแม่น้ำ คลองใหญ่ (ส่วนของเมืองเหลียวเฉิง) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมโลก
ที่มาของชื่อ
เดิมทีเมืองเหลียวเฉิงมีชื่อว่าตงฉาง ทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าแม่น้ำชื่อเหลียวเป็นที่มาของชื่อเมือง แต่ไม่มีบันทึกทางประวัติศาสตร์ใดที่กล่าวถึงแม่น้ำสายนี้ อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าเมืองนี้มีต้นกำเนิดมาจากเมืองโบราณเหลียวและเช่อ การอ้างอิงถึงเมืองนี้ในเอกสารที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุย้อนไปถึงปี 522 ก่อนคริสต์ศักราช ในหนังสือจั่วจ้วน ซึ่งกล่าวถึงเมืองนี้ในฐานะเมืองๆ หนึ่ง
โบราณวัตถุและแหล่งประวัติศาสตร์
ณ เดือนพฤศจิกายน 2563 เมืองนี้มีหน่วยงานคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรม 418 แห่ง ซึ่งรวมถึงระดับชาติ 13 แห่ง ระดับจังหวัด 74 แห่ง และระดับเทศบาลและอำเภอ 331 แห่ง รวมทั้งแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมอีก 1 แห่ง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ สิ้นปี 2022 มีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 12 รายการ ระดับจังหวัด 65 รายการ ระดับเทศบาล 261 รายการ และระดับอำเภอ 1,093 รายการ
อาหาร
เมืองเหลียวเฉิงมีชื่อเสียงในด้านอาหารพื้นเมืองมากมาย วัวเหลืองลู่ซีซึ่งมีเนื้อมากถึง 50% จัดอยู่ในกลุ่มวัวที่ดีที่สุดของจีน อาหารขึ้นชื่อได้แก่ ไก่รมควันตระกูลเว่ย ซึ่งนักเขียนชื่อดังอย่างเหลาเช่อยกย่องว่าเป็นไก่เหล็กแห่งเหลียวเฉิง รวมถึงของว่างพื้นเมืองอย่างขนมทอดแปดไม้และขนมปังแผ่นกัวดา
ศุลกากร
เทศกาลบูชาบรรพบุรุษสามเทศกาล ได้แก่ เทศกาลชิงหมิง เทศกาลผี และเทศกาลเครื่องแต่งกายฤดูหนาว รวมเรียกว่าเทศกาลสามหมิง ในช่วงเทศกาลเรือมังกร ชาวบ้านจะแขวนใบเมเปิลไว้ที่ประตูและผูกด้ายห้าสีที่ข้อมือเด็กเพื่อเป็นการป้องกันภัย พิธีกรรมสาบานเลือดของกลุ่มพี่น้องยังคงเป็นประเพณีทางสังคม
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเหลียวเฉิงนั้นถูกหล่อหลอมขึ้นจากการผสมผสานของวัฒนธรรมแม่น้ำเหลือง คลองใหญ่ การเกษตร และประเพณีวัฒนธรรมเหยียนจ้าว
ภาษา
ภาษาถิ่นเมืองเหลียวเฉิงจัดอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางจีลู่ ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือการเปลี่ยนแปลงคำที่มีวรรณยุกต์เฉพาะตัว ส่วนอำเภอหยางกู่ อำเภอเสินตอนใต้ และอำเภอตงเอ๋อตอนตะวันตกเฉียงใต้ พูดภาษาจีนกลางจงหยวน ซึ่งมีลักษณะเด่นคือคำที่มีวรรณยุกต์รองที่ออกเสียงเหมือนวรรณยุกต์ระดับสูง
จุดชมวิว
ณ เดือนมีนาคม 2567 เมืองนี้มีพื้นที่ทัศนียภาพระดับ 4A จำนวน 6 แห่ง พื้นที่ระดับ 3A จำนวน 40 แห่ง และพื้นที่ระดับ 2A จำนวน 13 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2566 อำเภอเหลียวเฉิงมีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 10 แห่ง ซึ่งทั้งหมดเป็นอุทยานธรรมชาติ รวมพื้นที่ 4,254.04 เฮกตาร์ ประกอบด้วยอุทยานระดับชาติ 3 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 1,596.25 เฮกตาร์ และอุทยานระดับท้องถิ่น 7 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 2,657.79 เฮกตาร์
บุคคลสำคัญ
ตลอดประวัติศาสตร์ เมืองเหลียวเฉิงได้ผลิตบุคคลสำคัญมากมายในสาขาวรรณกรรม การเมือง การทหาร และสาขาอื่นๆ ซึ่งมีส่วนช่วยสร้างมรดกทางวัฒนธรรมอันล้ำค่าของภูมิภาค
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองเหลียวเฉิงได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึงเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ (1994) เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน (2004) เมืองสวนแห่งชาติ (2012) เมืองป่าแห่งชาติ (2018) เมืองสุขภาพแห่งชาติ (2022) เมืองที่เป็นมิตรกับเด็กแห่งชาติ (2024) เมืองต้นแบบการสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2025) และเมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ (2025)
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
เมืองเหลียวเฉิงมีความสัมพันธ์ทางการค้ากับ 205 ประเทศและภูมิภาค ในปี 2024 การค้าภายใต้โครงการริเริ่มหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง (Belt and Road Initiative) มีมูลค่าถึง 42.52 พันล้านหยวน (6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 67.6% ของการค้าทั้งหมด เมืองนี้มีวิสาหกิจต่างชาติที่ดำเนินงานอยู่ 132 แห่งจาก 28 ประเทศ โดยมีทุนจดทะเบียน 4.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้จัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมต่างประเทศ 2 แห่ง โดยมีวิสาหกิจลงทุนจากต่างประเทศที่ดำเนินงานอยู่ 36 แห่ง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม