เมืองหลินยี่
เมืองหลินยี่ (Linyi City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานตง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง ครอบคลุมละติจูด 34 องศา 22 นาที ถึง 36 องศา 13 นาทีเหนือ และลองจิจูด 117 องศา 24 นาที ถึง 119 องศา 11 นาทีตะวันออก
เมืองหลินยี่
หลินยี่ เมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานตง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง ครอบคลุมละติจูด 34 องศา 22 นาที ถึง 36 องศา 13 นาทีเหนือ และลองจิจูด 117 องศา 24 นาที ถึง 119 องศา 11 นาทีตะวันออก มีภูมิอากาศแบบมรสุมอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน และปริมาณน้ำฝนและความร้อนที่สัมพันธ์กัน เทือกเขาสำคัญสามแห่ง ได้แก่ เทือกเขาอี้ซาน เทือกเขาเมิ่งซาน และเทือกเขานีซาน ทอดยาวจากเหนือจรดใต้ ควบคุมการไหลของแม่น้ำอี้ซู่และลำน้ำสาขา ที่ราบหลินตันชางรูปพัดทางตอนใต้เป็นหนึ่งในสามที่ราบหลักของมณฑลชานตง พื้นที่ทั้งหมด 17,191.2 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ 10.8484 ล้านคน ณ เดือนมีนาคม 2025 หลินยี่บริหารจัดการ 3 อำเภอ และ 9 ตำบล ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 17 ถนนปักกิ่ง ตำบลหลิวชิง อำเภอหลานซาน เมืองหลินอี้ตั้งชื่อตามความใกล้กับแม่น้ำอี้ ในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อหลางหย่าและอี้โจว และเป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของวัฒนธรรมตงอี้ที่มีประวัติศาสตร์เมืองยาวนานกว่า 3,000 ปี ในสมัยราชวงศ์ชุนชุม เมืองฉีหยางถูกสร้างขึ้นที่นี่ ในสมัยราชวงศ์ฮั่นเป็นที่ตั้งของหลางหย่า และในสมัยราชวงศ์ชิงได้มีการก่อตั้งเมืองอี้โจวขึ้น ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น หลินอี้เป็นเมืองหลวงของฐานทัพต่อต้านญี่ปุ่นมณฑลชานตงที่นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน และเป็นแหล่งกำเนิดของสำนักจีนตะวันออก กองทัพภาคตะวันออก กองทัพภาคตะวันออก และรัฐบาลมณฑลชานตง ในปี 1994 ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองระดับมณฑล หลินอี้เป็นเมืองอุตสาหกรรมและพาณิชย์สมัยใหม่ที่มีลักษณะเด่นคือตั้งอยู่ริมน้ำ เป็นศูนย์กลางการค้าและโลจิสติกส์ เป็นศูนย์กลางการขนส่งแบบครบวงจรของประเทศ และเป็นหนึ่งใน 20 เมืองสำคัญในฐานทัพปฏิวัติเก่า สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ อุทยานธรณีโลกภูเขาอี้เหมิง พิพิธภัณฑ์แผ่นไม้ไผ่ฮั่นหยินฉือซาน และบ้านพักเดิมของหวังซีจือ บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ ซุนจื่อ เจิ้งจื่อ จูกัดเหลียง หวังซีจือ เหยานเจิ้นชิง และหลิวหง หลินอี้ได้รับรางวัลเมืองอารยธรรมแห่งชาติ เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ และเมืองสวนแห่งชาติ และได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองตลาดของจีน เมืองหลวงด้านโลจิสติกส์ของจีน และเมืองแห่งการเขียนพู่กันของจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของหลินอี้สูงถึง 686.22 พันล้านหยวน (ประมาณ 95.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เติบโต 5.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่
ประวัติศาสตร์
ยุคโบราณ
เมืองหลินยี่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานและเป็นแหล่งกำเนิดที่สำคัญของอารยธรรมจีน บรรพบุรุษของมนุษย์ได้สร้างอารยธรรมโบราณบนผืนดินแห่งนี้มาตั้งแต่ 200,000 ปีที่แล้ว มีการค้นพบซากอารยธรรมยุคหินเก่าตอนต้นในหลายพื้นที่ แหล่งโบราณคดีที่ใช้เครื่องมือหินขนาดเล็กเกือบ 100 แห่งที่พบตามลุ่มแม่น้ำอี้และแม่น้ำซูนั้น สร้างขึ้นโดยมนุษย์เมื่อ 10,000 ถึง 20,000 ปีที่แล้ว เมื่อประมาณ 5,000 ปีที่แล้ว ผู้คนในบริเวณนี้ได้เริ่มใช้สัญลักษณ์การเขียน เชี่ยวชาญเทคนิคการต้มเบียร์ ผลิตเครื่องปั้นดินเผาสีดำ และใช้เข็มหินในการรักษาทางการแพทย์
ราชวงศ์เซี่ย ราชวงศ์ชาง และราชวงศ์โจว
ในสมัยราชวงศ์ชาง ดินแดนแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของรัฐถาน รัฐจู และรัฐเฟย หลังจากที่ราชวงศ์โจวพิชิตราชวงศ์ชางแล้ว พื้นที่หลินยี่ก็ถูกผนวกเข้ากับราชวงศ์ชิงโจว และถูกแบ่งออกเป็นรัฐฉีและรัฐหลู่ รัฐต่างๆ ที่บันทึกไว้ในพงศาวดารฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ได้แก่ จ้วนหยู หยู เจิ้ง จุน หยาง เซียง ถาน เก็นมู่ และหยูหยูฉิว
ยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง และยุคสงครามระหว่างรัฐ
ในสมัยราชวงศ์ชุนชุนและซุนโจวแห่งรัฐหลู่ ได้นำทัพสร้างเมืองฉีหยางเป็นปราการทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งต่อมากลายมาเป็นเมืองต้นกำเนิดของเมืองหลินอี้ในปัจจุบัน ในพงศาวดารชุนชุนได้บันทึกเมืองสำคัญ 17 เมืองในบริเวณนี้ ในสมัยราชวงศ์จ้านกั๋ว รัฐบริวารต่างๆ ถูกผนวกเข้ากับรัฐฉีและรัฐฉู่ตามลำดับ โดยทางใต้ตกเป็นของรัฐฉู่และทางเหนือตกเป็นของรัฐฉีในช่วงปลายสมัย
ยุคฉิน ยุคฮั่น และยุคสามก๊ก
หลังจากราชวงศ์ฉินรวมจีนเป็นหนึ่งเดียว ระบบการปกครองแบบมณฑลและอำเภอจึงถูกนำมาใช้ พื้นที่หลินยี่อยู่ในเขตปกครองหลางหย่าและเขตปกครองถาน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องชื่อของจักรพรรดิจิง (หลิวฉี) เมืองฉีหยางจึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นไคหยาง จักรพรรดิอู่ได้สถาปนาสิบสามมณฑล โดยมีอำเภอถานเป็นที่ตั้งของเมืองซูโจว ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขตปกครองหลางหย่าถูกเปลี่ยนเป็นรัฐหลางหย่า และย้ายเมืองหลวงไปที่ไคหยาง ในช่วงสามก๊ก ไคหยางทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของรัฐหลางหย่า พื้นที่นี้อยู่ในรัฐเว่ย และตระกูลหลางหย่าจูเกอแห่งหลางหย่าหยางตูมีสมาชิกรับใช้ในสามก๊กทั้งหมด
สองราชวงศ์จินและราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้
ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นรัฐหลางหยา มณฑลตงไห่ มณฑลหลานหลิง และมณฑลตงกวนในเมืองซูโจว และมณฑลไท่ซานในเมืองเหยียนโจว หลังจากที่ราชสำนักจินเคลื่อนทัพลงใต้ พื้นที่นี้ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์จ้าวตอนปลาย ราชวงศ์จินตะวันออก ราชวงศ์เหยียนตอนต้น ราชวงศ์เหยียนตอนปลาย ราชวงศ์เหยียนตอนใต้ ราชวงศ์ฉินตอนต้น และราชวงศ์เว่ยเหนือ ตามลำดับ
ราชวงศ์สุ่ยและราชวงศ์ถัง
ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 605) สามอำเภอคือ ไคหยาง หลินยี่ และจี้ฉิว ถูกรวมเข้าเป็นอำเภอหลินยี่ พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นอำเภออี้โจว ซีโจว มิโจว ไห่โจว และซูโจว ต่อมาในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นอำเภออี้โจว (อำเภอหลางหยา) อำเภอมิโจว (อำเภอเกามี่) และอำเภอซูโจว (อำเภอเผิงเฉิง)
ราชวงศ์ซ่ง จิน หยวน หมิง และชิง
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง พื้นที่นี้เป็นของเมืองอี้โจวและหมี่โจว ในสมัยราชวงศ์จิน พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นส่วนๆ ระหว่างเมืองอี้โจว จูโจว ผีโจว และไท่หาน ในเขตการปกครองภาคตะวันออกของมณฑลซานตง ในสมัยราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้เป็นของเมืองเหยียนโจวและชิงโจว ในปี ค.ศ. 1734 (สมัยราชวงศ์ชิง รัชสมัยของหย่งเจิ้ง) เมืองอี้โจวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองอี้โจว ซึ่งปกครอง 6 อำเภอและ 1 ภาค
สมัยสาธารณรัฐจีน
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐจีน ระบบการปกครองแบบมณฑลถูกยกเลิก ในปี 1913 มณฑลอี้โจวถูกยุบ และจูโจวกลายเป็นอำเภอจูเซียน ในปี 1914 อำเภอหลานซานเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลินอี้ ในเดือนสิงหาคม ปี 1945 รัฐบาลมณฑลซานตงถูกจัดตั้งขึ้นที่ต้าเตียน ในเดือนกรกฎาคม ปี 1948 เขตการปกครองสามแห่งถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นเขตการปกครองลู่จงหนาน
ยุคสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1950 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษอี้สุ่ยและหลินอี้ขึ้น ในปี 1953 เขตพิเศษอี้สุ่ยได้รวมเข้ากับเขตพิเศษหลินอี้ ในปี 1967 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหลินอี้ ในปี 1989 ริจ้าวถูกแยกออก และอำเภออี้หยวนถูกโอนไปอยู่กับจือป๋อ ในปี 1992 อำเภอจูเซียนถูกโอนไปอยู่กับริจ้าว ในเดือนธันวาคม 1994 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองหลินอี้เป็นมณฑล
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ในปี 1961 เขตปกครองพิเศษหลินยี่ประกอบด้วย 13 อำเภอ ในปี 1989 เมืองริจ้าวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด และเมืองอี้หยวนถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองจือป๋อ ในปี 1992 เมืองจูเซียนถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองริจ้าว ในปี 1994 หลินยี่ได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นเมืองระดับจังหวัดที่มี 3 เขตและ 9 อำเภอ ในปี 2014 อำเภอชางซานถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลานหลิง
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 เมืองหลินยี่ปกครอง 3 เขต (หลานซาน ลั่วจวง และเหอตง) และ 9 อำเภอ (ถานเฉิง หลานหลิง จูหนาน อี้สุ่ย เมิ่งหยิน ผิงอี้ เฟยเซียน อี้หนาน และหลินซู่) รวมทั้งเขตพัฒนาอีก 2 แห่ง โดยมี 30 ตำบล 120 เมือง และ 6 อำเภอ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 17 ถนนปักกิ่ง ตำบลหลิวชิง เขตหลานซาน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองหลินยี่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง ใกล้ทะเลเหลือง บริเวณจุดเชื่อมต่อของเขตเศรษฐกิจสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีและเขตเศรษฐกิจรอบทะเลโป๋ไห่ เชื่อมต่อกับเมืองริจ้าวทางทิศตะวันออก เมืองจ้าวโจว จี่หนิง และไท่หานทางทิศตะวันตก เมืองจือป๋อและเหวยฟางทางทิศเหนือ และเมืองซูโจวและเหลียนหยุนกังของมณฑลเจียงซูทางทิศใต้ ครอบคลุมละติจูด 34 องศา 22 นาที ถึง 36 องศา 13 นาทีเหนือ และลองจิจูด 117 องศา 24 นาที ถึง 119 องศา 11 นาทีตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 17,191.2 ตารางกิโลเมตร
ธรณีวิทยา
โครงสร้างทางธรณีวิทยาของหลินยี่มีความซับซ้อน โดยมีชั้นหินตั้งแต่ยุคอาร์เคียนจนถึงยุคซีโนโซอิก ลักษณะเด่นคือแนวรอยเลื่อนตันหลู (หรือที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า แนวรอยเลื่อนอี้ซู่) ซึ่งทอดยาวผ่านเมืองตันเฉิงและผ่านตัวเมืองทั้งหมด
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูง และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำ เทือกเขา 3 สาย ได้แก่ เทือกเขาอี้ซาน เทือกเขาเมิ่งซาน และเทือกเขานีซาน ทอดยาวจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ ควบคุมการไหลของแม่น้ำอี้ซู่และลำธารสาขา เทือกเขาล้อมรอบพื้นที่ 3 ด้าน ก่อให้เกิดที่ราบลุ่มรูปพัดทางทิศใต้ โดยมีการกระจายตัวของภูเขา เนินเขา และที่ราบในอัตราส่วน 2:4:4
ภูมิอากาศ
เมืองหลินยี่มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตอบอุ่น อุณหภูมิปานกลาง มีสี่ฤดูที่ชัดเจน แสงแดดส่องถึงมาก และปริมาณน้ำฝนมาก ฤดูใบไม้ผลิอากาศอบอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็วและมีฝนตกน้อย ฤดูร้อนอากาศร้อนและชื้น ฤดูใบไม้ร่วงอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็วและมีอากาศดี ฤดูหนาวอากาศหนาวและแห้ง
อุทกวิทยา
ระบบน้ำของเมืองหลินยี่ประกอบด้วยระบบหลักสี่ระบบ ได้แก่ แม่น้ำอี้ แม่น้ำซู คลองใหญ่ และแม่น้ำชายฝั่ง ซึ่งทั้งหมดอยู่ในลุ่มแม่น้ำห้วย แม่น้ำสายหลักคือแม่น้ำอี้ (ยาวทั้งหมด 570 กิโลเมตร โดยอยู่ในเขตเมืองหลินยี่ 287.5 กิโลเมตร) และแม่น้ำซู (อยู่ในเขตเมืองหลินยี่ 197 กิโลเมตร) ซึ่งมีแม่น้ำสาขากว่า 1,035 สาย และแม่น้ำที่มีความยาวเกิน 10 กิโลเมตรมากกว่า 300 สาย
ดิน
ดินในหลินยี่แบ่งออกเป็นห้าประเภท ได้แก่ ดินสีน้ำตาล (840,300 เฮกตาร์, 46.06%), ดินสีอบเชย (605,700 เฮกตาร์, 33.21%), ดินตะกอนน้ำ (244,800 เฮกตาร์, 13.42%), ดินดำซาเจียง (81,400 เฮกตาร์, 4.46%) และดินนา (48,900 เฮกตาร์, 2.68%) ดินสีน้ำตาลพบได้ในเนินเขาทางตะวันออกและบริเวณรอบเมิ่งซาน ดินสีอบเชยอยู่บนภูเขาหินปูนทางตะวันตกของแม่น้ำอี้และแม่น้ำซู ดินตะกอนน้ำพบตามริมฝั่งแม่น้ำและที่ราบ เหมาะสำหรับปลูกข้าวสาลี ข้าวโพด และฝ้าย
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองหลินยี่มีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์ ปริมาณน้ำผิวดินเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 5.16 พันล้านลูกบิดเมตร น้ำใต้ดินอยู่ที่ 2.36 พันล้านลูกบิดเมตร และปริมาณน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 5.96 พันล้านลูกบิดเมตร โครงการที่มีอยู่สามารถจัดหาน้ำได้ 3.18 พันล้านลูกบิดเมตรในแต่ละปีตามปกติ
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่เพาะปลูกมี 1.0862 ล้านเฮกเตอร์ พื้นที่ป่ามี 506,700 เฮกเตอร์ โดยมีอัตราการปกคลุมของป่า 35% ที่ราบลุ่มแม่น้ำเป็นหนึ่งในสามแหล่งผลิตธัญพืชหลักของมณฑลซานตง โดยผลิตยาสูบสีเหลือง ถั่วลิสง มันเทศ และข้าวโพด
ทรัพยากรชีวภาพ
อำเภอหลินยี่มีพืชชั้นสูง 151 วงศ์ และ 1,043 ชนิด รวมถึงพืชสมุนไพรมากกว่า 830 ชนิด และพืชเศรษฐกิจ 923 ชนิด สัตว์ป่ามีประมาณ 14 ชั้น และ 1,049 ชนิด โดยมีปลาน้ำจืด 57 ชนิด นก 171 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 25 ชนิด ผลิตภัณฑ์ที่สำคัญ ได้แก่ สายน้ำผึ้ง แปะก๊วย กระเทียม เกาลัด ผลฮอว์ธอร์น ลูกแพร์ แอปเปิล พริกเสฉวน และวอลนัท
ทรัพยากรแร่
หลินยี่มีแร่ธาตุ 84 ชนิด แหล่งแร่โดโลไมต์มีปริมาณมากที่สุดในประเทศ รองลงมาคือเพชร ยิปซัม และหินทรายควอตซ์ ส่วนแร่เซอร์เพนไทน์ ดินเหนียวเคลือบ และหินชนิดต่างๆ มีปริมาณมากที่สุดเป็นอันดับสาม นอกจากนี้ยังมีแหล่งน้ำแร่ธรรมชาติ 15 แห่ง และแหล่งน้ำพุร้อน 2 แห่ง ได้แก่ น้ำพุร้อนถังโถวในเขตเหอตง และน้ำพุร้อนซินหวางโกวในอำเภออีนาน
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2563) ประชากรของเมืองหลินยี่มีจำนวน 11.018 ล้านคน และ ณ สิ้นปี 2567 ประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 10.8484 ล้านคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
นอกจากชาวฮั่นส่วนใหญ่แล้ว Linyi ยังมีชนกลุ่มน้อย 48 ชาติพันธุ์ ได้แก่ ฮุย มองโกเลีย แม้ว ยี จ้วง แมนจู เกาหลี ไป๋ ฮานี ทิเบต เหยา ถู่เจีย อุยกูร์ ลาหู่ และบูเย
การเมือง
รัฐบาลประชาชนเทศบาลนครหลินยี่ทำหน้าที่เป็นหน่วยงานบริหารของเมือง โดยมีที่ตั้งอยู่ในเขตหลานซาน สถาบันสำคัญได้แก่ คณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเทศบาลนคร สภาประชาชนประจำเทศบาลนคร และคณะกรรมการสภาที่ปรึกษาทางการเมืองแห่งชาติประจำเทศบาลนคร
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองหลินยี่อยู่ที่ 655.58 พันล้านหยวน (ประมาณ 91.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% โดยภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นรอง และขั้นตติยภูมิ มีมูลค่าเพิ่มขึ้น 54.32 พันล้านหยวน (7.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 265.54 พันล้านหยวน (36.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 335.72 พันล้านหยวน (46.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 46.85 พันล้านหยวน (6.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% ในปี 2025 GDP อยู่ที่ 686.22 พันล้านหยวน (ประมาณ 95.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% โดยสามภาคอุตสาหกรรมหลักมีมูลค่าเพิ่มขึ้น 55.54 พันล้านหยวน (7.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 272.64 พันล้านหยวน (37.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 358.04 พันล้านหยวน (49.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตรวมของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ ประมง และบริการ อยู่ที่ 103.76 พันล้านหยวน (14.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.6% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 4.313 ล้านตัน และผลผลิตผักอยู่ที่ 9.139 ล้านตัน ในปี 2025 มูลค่ารวมเพิ่มขึ้นเป็น 106.2 พันล้านหยวน (14.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.6% โดยมีผลผลิตผักอยู่ที่ 9.437 ล้านตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 เมืองหลินยี่มีวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่กว่าเกณฑ์ที่กำหนดจำนวน 4,698 แห่ง โดยมีมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 8.6% อุตสาหกรรมดั้งเดิม 8 ประเภทสร้างผลผลิตมูลค่า 751.42 พันล้านหยวน (104.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2025 จำนวนวิสาหกิจเพิ่มขึ้นเป็น 4,976 แห่ง โดยมีมูลค่าเพิ่มเพิ่มขึ้น 7.7% ห่วงโซ่อุตสาหกรรม 13 ประเภทสร้างผลผลิตมูลค่า 685.13 พันล้านหยวน (95.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และผลผลิตด้านการก่อสร้างสูงถึง 137.55 พันล้านหยวน (19.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกในตลาดผู้บริโภคอยู่ที่ 343.38 พันล้านหยวน (47.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.4% ยอดขายปลีกออนไลน์อยู่ที่ 82.54 พันล้านหยวน (11.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11% ปริมาณการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 169.19 พันล้านหยวน (23.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินฝากในภาคการเงินอยู่ที่ 1,180.75 พันล้านหยวน (164 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่ออยู่ที่ 1,091.02 พันล้านหยวน (151.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2025 ยอดขายปลีกอยู่ที่ 387.75 พันล้านหยวน (53.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% การนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 177.58 พันล้านหยวน (24.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.9%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 หลินยี่ได้ดำเนินโครงการวิจัยสำคัญ 314 โครงการ มีศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมแห่งชาติ 2 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 47 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับชาติ 2 แห่ง สถานีทำงานของนักวิชาการ 27 แห่ง และฐานโครงการ Torch ระดับชาติ 5 แห่ง พื้นที่บ่มเพาะรวม 2.55 ล้านตารางเมตร
การศึกษา
ข้อมูลปี 2023 ระบุว่า เมืองหลินยี่มีโรงเรียนและโรงเรียนอนุบาล 5,037 แห่ง มีนักเรียน 2.6733 ล้านคน และบุคลากร 184,000 คน ซึ่งประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 3,258 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 1,303 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 337 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 71 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 35 แห่ง โรงเรียนเทคนิค 12 แห่ง โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 16 แห่ง และมหาวิทยาลัย 5 แห่ง
วัฒนธรรม
ในปี 2024 หอสมุดประจำเมืองมีหนังสือรูปเล่มมากกว่า 800,000 เล่ม และหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ 1.87 ล้านเล่ม พิพิธภัณฑ์และศูนย์วัฒนธรรมของเมืองต่างก็เป็นสถานที่ระดับชั้นนำระดับชาติ และตำบลทั้ง 156 แห่งมีสถานีวัฒนธรรมครบวงจร
การดูแลสุขภาพ
ข้อมูลปี 2024 ระบุว่า เมืองหลินยี่มีสถานพยาบาล 9,083 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 265 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 111,607 คน และเตียงผู้ป่วย 84,634 เตียง จำนวนผู้เข้ารับบริการทางการแพทย์รวมทั้งสิ้น 84.28 ล้านคน และมีผู้ได้รับการรักษาจนหายดีและออกจากโรงพยาบาล 2.7 ล้านคน
กีฬา
ในปี 2024 เมืองหลินยี่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาระดับชาติและระดับจังหวัดกว่า 50 รายการ และการแข่งขันกีฬาระดับรากหญ้ากว่า 5,000 รายการ โดยมีผู้เข้าร่วม 1.3 ล้านคน เมืองนี้ได้รับรางวัล 3 เหรียญทอง 10 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดงในระดับชาติ ในปี 2025 หลินยี่ได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาระดับจังหวัดครั้งที่ 26 และอุตสาหกรรมกีฬาเติบโตถึง 33.52 พันล้านหยวน (4.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ประกันสังคม
ในปี 2024 ผู้เข้าร่วมโครงการบำนาญพนักงานในเมือง โครงการประกันการว่างงาน และโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน มีจำนวน 2.413 ล้านคน 959,000 คน และ 1.319 ล้านคน ตามลำดับ ส่วนผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทมีจำนวน 5.542 ล้านคน
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองหลินยี่เป็นศูนย์กลางการคมนาคมทางบกและทางรถไฟระดับชาติ มีทางด่วน 5 สายล้อมรอบเขตเมือง ณ ปี 2024 เส้นทางรถไฟมีระยะทาง 693 กิโลเมตร (รถไฟความเร็วสูง 165.3 กิโลเมตร) เส้นทางหลวงมีระยะทาง 32,600 กิโลเมตร และมีเส้นทางบิน 48 เส้นทางเชื่อมต่อกับ 32 เมือง
ทางรถไฟ
หลินยี่มีสถานีรถไฟหลัก 3 แห่ง ได้แก่ สถานีหลินยี่ สถานีหลินยี่เหนือ (รถไฟความเร็วสูง) และสถานีหลินยี่ตะวันออก (รถไฟขนส่งสินค้า) ที่นี่มีเส้นทางรถไฟหลายสายมาบรรจบกัน เส้นทางรถไฟความเร็วสูง ได้แก่ รถไฟความเร็วสูงลู่หนาน (350 กม./ชม.) รถไฟสายปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้ สายที่สอง และรถไฟสายเว่ยซู (คาดว่าจะแล้วเสร็จภายในปี 2028)
สนามบิน
สนามบินหลินยี่ฉีหยาง สร้างขึ้นในปี 1958 เป็นสนามบินพลเรือนแห่งแรกของมณฑลชานตง ครอบคลุมพื้นที่ 263 เฮกตาร์ มีรันเวย์ยาว 3,200 เมตร ให้บริการ 48 เส้นทาง (รวม 9 สนามบินนานาชาติ) ไปยัง 32 เมือง ผ่านสนามบิน 39 แห่ง โดยมีสายการบิน 21 สายการบินให้บริการ
ทางหลวง
ระยะทางของทางหลวงสูงถึง 32,600 กิโลเมตร โดยมีความหนาแน่น 186.6 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ทางด่วนในเมือง ได้แก่ ถนนเมิ่งซาน และทางยกระดับซวงหลิง อุโมงค์ซานเหอโข่ว ซึ่งเป็นอุโมงค์ใต้แม่น้ำแห่งแรกของมณฑลชานตง มีความยาว 3.84 กิโลเมตร และมี 6 เลน
ระบบขนส่งสาธารณะ
ระบบรถโดยสารด่วนพิเศษ (BRT) ของเมืองหลินยี่เปิดให้บริการในปี 2017 โดยสาย 1 วิ่งระยะทาง 11.1 กิโลเมตร ระบบรถโดยสารประกอบด้วยรถโดยสารไฟฟ้า รถโดยสารใช้แก๊ส รถโดยสารขนาดเล็ก และรถโดยสารด่วนระหว่างอำเภอ ในราคา 2 หยวนต่อเที่ยว นอกจากนี้ยังมีระบบจักรยานสาธารณะเปิดให้บริการในปี 2016 โดยมีสถานี 800 แห่งและจักรยาน 20,000 คัน และกำลังวางแผนสร้างระบบรถไฟฟ้าใต้ดินที่มี 3 สายหลัก
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
โอเปร่าแบบดั้งเดิม
งิ้วหลิวฉิน ซึ่งมีต้นกำเนิดในเขตหลินอี้ในสมัยราชวงศ์ชิง มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "ท่วงทำนองที่ดึงดูดใจ" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติในปี 2549 ประเพณีอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ นาฏศิลป์พื้นบ้านหลงเติ้งคังเกอ และเพลงพื้นบ้านห้าเพลงที่ยิ่งใหญ่ของมณฑลซานตงตอนใต้
ประเพณีพื้นบ้าน
เมืองหลินยี่ยังคงรักษาประเพณีต่างๆ ไว้ รวมถึงเทศกาลหลงไท่โถว (วันที่ 2 ของเดือน 2 ตามปฏิทินจันทรคติ), เทศกาลซ่างซี (วันที่ 3 ของเดือน 3 ตามปฏิทินจันทรคติ), เทศกาลกลางปี (วันที่ 6 ของเดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติ), พิธีอำลาเทพเจ้าครัว, การอวยพรปีใหม่ และการชมเทศกาลโคมไฟ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
สิ่งของที่น่าสนใจได้แก่ ประติมากรรมดินเผาชางซาน ภาพพิมพ์ไม้แกะสลักปีใหม่จากถานเฉิง งานจักสานจากหวาย เพลงพื้นบ้านภูเขาอี้เมิ่ง ไวน์ชั้นดีจากหลานหลิง ของเล่นไม้กลึง และเทคนิคการทำซุปพื้นบ้าน (ซา)
เทศกาลต่างๆ
เมืองหลินยี่เป็นเจ้าภาพจัดงานเทศกาลโคมไฟ งานวัด และเทศกาลท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตลอดทั้งปี เพื่อเฉลิมฉลองมรดกการปฏิวัติและประเพณีพื้นบ้าน
วัฒนธรรมเมือง
เมืองหลินยี่เป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองแห่งสายน้ำ" ด้วยลักษณะเด่นของพื้นที่ริมน้ำ ซึ่งผสานรวมวัฒนธรรมการปฏิวัติ ประเพณีการเขียนพู่กัน และการค้าสมัยใหม่เข้าด้วยกัน
จุดชมวิว
พื้นที่เทือกเขาอี้เมิ่ง ซึ่งมีภูเขาเมิ่งซานเป็นแกนหลัก ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอุทยานธรณีโลก ณ ปี 2018 เมืองหลินอี้มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศจำนวน 195 แห่ง รวมถึงระดับ 5A จำนวน 2 แห่ง และระดับ 4A จำนวน 27 แห่ง ธีมการท่องเที่ยวประกอบด้วยทัศนียภาพทางธรรมชาติ วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์ฮั่น-จิน การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์สีแดง บ่อน้ำพุร้อน และการท่องเที่ยวในเมืองริมน้ำ
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารลินยี่
หลินยี่เป็นตัวแทนที่สำคัญของอาหารซานตง โดยมีเทคนิคการปรุงที่หลากหลาย เช่น การนึ่ง การต้ม การย่าง และการผัด อาหารขึ้นชื่อได้แก่ ซา (ซุปเนื้อหรือเนื้อแกะรสเผ็ด), ไก่ย่างอี้เมิ่ง, เจียนปิงหลินยี่ (ขนมปังแผ่นแบน), ปลาโคลนผัดกระเทียม และไวน์หลานหลิงชั้นดี
ผลิตภัณฑ์บ่งชี้ทางภูมิศาสตร์แห่งชาติ
ผลิตภัณฑ์ที่มีเครื่องหมายแสดงแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ระดับชาติของเมืองหลินยี่ ได้แก่ กระเทียมหลานหลิง สายน้ำผึ้งผิงยี่ แปะก๊วยถานเฉิง และผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่มีเอกลักษณ์อื่นๆ
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์จากหลินยี่ ได้แก่ ซุนจื่อ (นักยุทธศาสตร์การทหาร), เจิ้งจื่อ (นักปรัชญา), จูกัดเหลียง (รัฐบุรุษและนักยุทธศาสตร์), หวังซีจื่อ ("ปราชญ์แห่งการเขียนพู่กัน"), เหยียนเจิ้นชิง (นักเขียนพู่กันและรัฐบุรุษ) และหลิวหง (นักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์)
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองหลินยี่ได้รับรางวัลมากมาย ได้แก่ เมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองต้นแบบด้านการสนับสนุนสองทางระดับชาติ เมืองสวนระดับชาติ เมืองตลาดของจีน เมืองหลวงด้านโลจิสติกส์ของจีน และเมืองแห่งการเขียนพู่กันของจีน
เมืองพี่น้อง
ภายในประเทศ
เหลียนหยุนกัง, หยานอัน, ซุนยี่, เอินซี, อันหยาง, ซินเซียง, ลี่เจียง, ฟู่หยาง, ยู่หลิน, หยิงโข่ว และหลินชาง
ระหว่างประเทศ
บาด วิลเบล (เยอรมนี), บินตัน (อินโดนีเซีย), แนสซอเคาน์ตี้ (สหรัฐอเมริกา), เลย์ตัน (สหรัฐอเมริกา), ฮาเว่น (สหรัฐอเมริกา), แฮตตีสเบิร์ก (สหรัฐอเมริกา), เฟรา เดอ ซานตานา (บราซิล), บูคาเรสต์ เซกเตอร์ 2 (โรมาเนีย), อารากอน (สเปน), กวาดาร์ (ปากีสถาน), โรวาเนียมิ (ฟินแลนด์), ฮิเมจิ (ญี่ปุ่น), บราซซาวิลล์ (คองโก), จินเฮ (เกาหลีใต้), พยองแท็ก (เกาหลีใต้), กุนโป (ใต้) เกาหลี), เอสกิลสทูนา (สวีเดน), ซาลิสบิวรี (ออสเตรเลีย), ฮาโนเวอร์ (เยอรมนี), รัมสต์ (เบลเยียม), นีบอร์ก (เดนมาร์ก), ทิฟตัน (สหรัฐอเมริกา), รัฐออนโด (ไนจีเรีย), บูดาเปสต์เขต 15 (ฮังการี) และปาดาวัน (มาเลเซีย)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม