เมืองริจ้าว
เมืองริจ้าว (Rizhao City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานตง ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลเหลืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง อยู่ตรงข้ามกับประเทศญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ทางทิศตะวันออก ติดกับเมืองหลินอี้ทางทิศตะวันตก และเชื่อมต่อกับเมืองอื่นๆ
เมืองริจ้าว
ริจ้าวเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานตง ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลเหลืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง หันหน้าไปทางทิศตะวันออกติดกับญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ ทางทิศตะวันตกติดกับหลินอี้ ทางทิศเหนือติดกับชิงเต่าและเหวยฟาง และทางทิศใต้ติดกับเหลียนหยุนกัง (มณฑลเจียงซู) ภูมิประเทศสูงตรงกลางและต่ำลงบริเวณขอบ ลาดเอียงเล็กน้อยไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งฝนฟ้าคะนอง มีพื้นที่ทั้งหมด 5,374.90 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม 2025 ริจ้าวปกครอง 2 อำเภอและ 2 ตำบล ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.9288 ล้านคน ชื่อเมืองมีความหมายว่า "ที่ซึ่งแสงแรกของรุ่งอรุณส่องประกาย" ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและชาง พื้นที่นี้เป็นของชาวตงอี้และเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมหลงซาน เมืองริจ้าว (Rizhao) ก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเมือง ต่อมาในเดือนมิถุนายน ปี 1989 เมืองริจ้าวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด ริจ้าวเป็นเมืองท่าสมัยใหม่ที่ตั้งอยู่ริมชายฝั่ง มีระบบนิเวศที่สวยงาม น่าอยู่ และเน้นการท่องเที่ยว เป็นฐานอุตสาหกรรมท่าเรือ และเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเมืองซานตง เขตเศรษฐกิจสีน้ำเงินซานตง และเขตเศรษฐกิจเจียวตง เมืองนี้มีท่าเรือธรรมชาติสองแห่ง คือ อ่าวชิวจิ่ว (Shijiu Bay) และอ่าวฝอโช่ว (Foshou Bay) และมีท่าเรือที่ซับซ้อนซึ่งประกอบด้วยท่าเรือริจ้าวและท่าเรือหลานซาน (Lanshan Port) ทำให้ได้รับฉายาว่า "เมืองหลวงแห่งกีฬาทางน้ำ" และ "เมืองแห่งดวงอาทิตย์ตะวันออก" นอกจากนี้ยังได้รับรางวัล UN Habitat Scroll of Honour Award สำหรับสภาพแวดล้อมที่ยอดเยี่ยม บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ เจียงชาง (Jiang Shang) หลิวเซี่ย (Liu Xie) และซามูเอล ซี.ซี. ติง (Zamuel CC Ting หรือ Ding Zhaozhong) เมืองนี้ยังได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ เมืองป่าไม้แห่งชาติ เมืองสำคัญด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมแห่งชาติ และเขตสาธิตเชิงนิเวศแห่งชาติอีกด้วย ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองริจ้าวมีมูลค่า 268.996 พันล้านหยวน (ประมาณ 37.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยคิดจากราคาคงที่
ประวัติศาสตร์
ตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวตะวันตกจนถึงช่วงต้นยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้เป็นของรัฐจู
ในสมัยราชวงศ์ฉิน ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหลางหยา
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้มีการก่อตั้งอำเภอไห่กู่ขึ้น และในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอซีไห่
ในสมัยสามก๊กภายใต้การปกครองของเว่ย พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเฉิงหยาง และต่อมาได้รวมเข้ากับมณฑลจู
ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ ได้มีการก่อตั้งอำเภอเหลียงเซียงขึ้น โดยมีศูนย์กลางการปกครองเดิมอยู่ที่เมืองเหลียงเฉิงในปัจจุบัน
ในสมัยราชวงศ์สุย ดินแดนนี้ได้กลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอจูและมณฑลหลางยาอีกครั้ง
ในสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของเมืองหมี่โจว ในปีที่สองของรัชสมัยหยวนหยู (ค.ศ. 1087) ได้มีการก่อตั้งเมืองริจ้าวขึ้นภายใต้เขตปกครองจู ซึ่งถือเป็นการใช้ชื่อ "ริจ้าว" เป็นครั้งแรก
ในรัชสมัยต้าติ้งปีที่ 24 ของราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1184) อำเภอริจ้าวได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการภายใต้เขตปกครองจูโจวของมณฑลอี้ตู
ในสมัยราชวงศ์หยวน อำเภอริจ้าวเป็นส่วนหนึ่งของเมืองจูโจวในเขตปกครองอี้ตู
ในสมัยต้นราชวงศ์หมิง เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองจูโจวในมณฑลชิงโจว
ในสมัยราชวงศ์ชิง ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลอี้โจว
ในปี ค.ศ. 1913 ระบบการปกครองระดับจังหวัดถูกยกเลิก และอำเภอริจ้าวอยู่ภายใต้การปกครองของเขตเจียวตง ในปี ค.ศ. 1928 อำเภอริจ้าวถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของรัฐบาลมณฑลซานตง ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น รัฐบาลอำเภอริจ้าวของพรรคก๊กมินตั๋งอยู่ภายใต้สำนักงานตรวจสอบการบริหารที่สามของมณฑลซานตง ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1940 รัฐบาลประชาธิปไตยต่อต้านญี่ปุ่นอำเภอริจ้าวได้ถูกจัดตั้งขึ้น
ในปี 1950 พื้นที่นี้ถูกกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของเขตพิเศษอี้ซุย
ในปี 1956 พื้นที่นี้ถูกจัดให้อยู่ในเขตพิเศษหลินยี่
เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 1985 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี อำเภอริจ้าวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองริจ้าว (ระดับอำเภอ) ภายใต้เขตปกครองหลินยี่
เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 1989 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี เมืองริจ้าวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด
เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2535 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติโครงสร้างเขตและอำเภอของเมืองริจ้าว โดยจัดตั้งเขตตงกังขึ้นจากพื้นที่เทศบาลเดิม โดยมีอำเภอจูเซียนและอำเภออูเหลียนอยู่ภายใต้เขตอำนาจของเขตตงกัง
อำเภอหลานซานได้รับการจัดตั้งขึ้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2547
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 ริจ้าวปกครอง 2 เขตและ 2 อำเภอ ได้แก่ เขตตงกัง เขตหลานซาน อำเภอจูเซียน และอำเภออู๋เหลียน ซึ่งประกอบด้วย 16 ตำบล 35 เมือง และ 4 อำเภอ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 198 ถนนปักกิ่ง ตำบลฉินโหลว เขตตงกัง
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองริจ้าวตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 118 องศา 25 นาที ถึง 119 องศา 39 นาที และละติจูดเหนือ 35 องศา 4 นาที ถึง 36 องศา 4 นาที บนชายฝั่งตอนกลางของจีนแผ่นดินใหญ่และคาบสมุทรซานตงตะวันออกเฉียงใต้ มีพรมแดนติดกับทะเลเหลืองทางทิศตะวันออก เมืองหลินอี้ทางทิศตะวันตก เมืองเหลียนหยุนกัง (มณฑลเจียงซู) ทางทิศใต้ และเมืองชิงเต่าและเว่ยฟางทางทิศเหนือ โดยมีประเทศญี่ปุ่นและเกาหลีใต้อยู่ฝั่งตรงข้ามทะเล เมืองนี้ทอดยาวประมาณ 82 กิโลเมตรจากเหนือจรดใต้ และ 90 กิโลเมตรจากตะวันออกจรดตะวันตก มีพื้นที่ทั้งหมด 5,374.90 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
เมืองริจ้าวตั้งอยู่ในเขตภูเขาลู่ตง ภูมิประเทศลาดเอียงจากศูนย์กลางที่สูงกว่าไปยังบริเวณรอบนอกที่ต่ำกว่า โดยเอียงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เล็กน้อย มีทั้งภูเขา เนินเขา และที่ราบสลับกันไป จุดที่สูงที่สุดคือภูเขาหม่าเอ๋อร์ในอำเภออู๋เหลียน สูง 706 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือหมู่บ้านตงไห่หยูในอำเภอตงกัง สูงเพียง 1 ถึง 1.5 เมตร พื้นที่ภูเขาคิดเป็น 17.5% ของพื้นที่ทั้งหมด เนินเขา 57.2% และที่ราบ 25.3% เมืองนี้มีแม่น้ำสายหลัก 18 สาย รวมความยาว 461.4 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำ 5,222.7 ตารางกิโลเมตร มียอดเขาขนาดต่างๆ กัน 4,358 ยอด โดย 39 ยอดสูงเกิน 500 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองริจ้าวมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นปานกลาง กึ่งชื้นแบบมรสุม ซึ่งได้รับอิทธิพลจากมหาสมุทรอย่างมาก เมื่อเทียบกับพื้นที่ภายในประเทศที่อยู่ในละติจูดเดียวกันแล้ว เมืองนี้มีฤดูกาลที่ไม่รุนแรงนัก คือไม่มีอากาศร้อนจัดในฤดูร้อนหรืออากาศหนาวจัดในฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิแห้งแล้งและมีลมแรง ฤดูร้อนอบอุ่นและมีฝนตกชุก ฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบายและมีความผันผวนของอุณหภูมิมาก ฤดูหนาวแห้งแล้งและมีหิมะตกน้อย ในปี 2020 อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 14.1 องศาเซลเซียส (57.4 องศาฟาเรนไฮต์) สูงกว่าค่าเฉลี่ยระยะยาว 1.1 องศา อุณหภูมิต่ำสุดอยู่ที่ -15.5 องศาเซลเซียส (4.1 องศาฟาเรนไฮต์) ในเมืองจูเซียน เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม และอุณหภูมิสูงสุดอยู่ที่ 37.8 องศาเซลเซียส (100.0 องศาฟาเรนไฮต์) ในอำเภออูเหลียน เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,233.0 มิลลิเมตร และแสงแดดเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2,410.5 ชั่วโมง
อุทกวิทยา
แม่น้ำในจังหวัดริจ้าวเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำซู่เหอ เว่ยเหอ และชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำซู่เหอ ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุด ไหลผ่านเมืองจูเซียนเป็นระยะทาง 83.29 กิโลเมตร แม่น้ำฟู่ถาน แม่น้ำสายหลักที่ไหลลงสู่ทะเลอย่างอิสระ มีความยาว 60.72 กิโลเมตร แม่น้ำเว่ยเหอ มีความยาว 47.5 กิโลเมตร แม่น้ำซิวเจิ้น แม่น้ำที่เป็นพรมแดนระหว่างมณฑล มีความยาว 24.42 กิโลเมตร และแม่น้ำเฉาไป่ แม่น้ำที่เป็นพรมแดนกับเมืองชิงเต่า มีความยาว 41.83 กิโลเมตร ชายฝั่งทะเลทอดยาว 168.5 กิโลเมตร จากปากแม่น้ำเทียนสุ่ยถึงปากแม่น้ำซิวเจิ้น โดยมีอ่าวชิวจิ่วและอ่าวฝอโช่วเป็นท่าเรือธรรมชาติที่สำคัญสองแห่ง ซึ่งรวมกันเป็นท่าเรือริจ้าว มีอ่างเก็บน้ำ 595 แห่ง มีความจุรวม 1.3 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรชีวภาพ
ป่าของเมืองริจ้าวอยู่ในเขตป่าผลัดใบเขตอบอุ่น มีพืชไม้ 82 วงศ์ 209 สกุล และ 739 ชนิด เมืองนี้มีต้นไม้โบราณและมีชื่อเสียง 275 ต้น โดยเฉพาะต้นแปะก๊วยบนภูเขาฟู่ไหลในอำเภอจูเซียนที่มีอายุมากกว่า 3,500 ปี ซึ่งเป็นต้นแปะก๊วยที่เก่าแก่ หนา และใหญ่ที่สุดในบรรดาต้นแปะก๊วยทั้งหมด และมี 13 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองโดยรัฐบาลกลาง
ทรัพยากรสัตว์
อุทยานแห่งชาติริจ้าวมีสัตว์ป่ามีกระดูกสันหลังบนบก 357 ชนิด รวมถึง 7 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ (นกกระสาขาวตะวันออก นกเป็ดน้ำจีน นกกระเรียนไซบีเรีย นกกระเรียนมงกุฎแดง นกกระทาใหญ่ นกนางนวลโบราณ และนกนางนวลหงอนจีน) และ 30 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับสอง โดยมีนกมากกว่า 330 ชนิด
ทรัพยากรแร่
เหมืองริจ้าวได้ระบุแร่ธาตุ 63 ชนิด โดย 38 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ซึ่งรวมถึงแร่พลังงาน 2 ชนิด (ถ่านหินและพลังงานความร้อนใต้พิภพ) แร่โลหะ 7 ชนิด (ทองแดง 121,000 ตัน อิลเมไนต์ 120 ล้านตัน ตะกั่ว-สังกะสี 232,000 ตัน) และแร่อโลหะ 27 ชนิด (หินแกรนิตประดับ 80 ล้านลูกบาศก์เมตร แอนดาลูไซต์ ไพไรต์ ฟลูออไรต์ เซอร์เพนไนต์ และเอ็กโลไจต์) ปริมาณสำรองแอนดาลูไซต์ ไคยาไนต์ และเอ็กโลไจต์ที่พิสูจน์แล้วของมณฑลซานตงนั้นกระจุกตัวอยู่ในเหมืองริจ้าว โดยปริมาณสำรองแอนดาลูไซต์อยู่ในอันดับที่ 5 ของประเทศ และปริมาณสำรองหินแกรนิตอยู่ในอันดับต้นๆ ของมณฑล
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2563) ประชากรประจำของเมืองริจ้าวมีจำนวน 2,968,365 คน เพิ่มขึ้น 167,352 คน (5.97%) จากปี 2553 โดยมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 0.58% ณ สิ้นปี 2567 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 3.0692 ล้านคน โดยมีประชากรประจำ 2.9288 ล้านคน และอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 64.62%
การเมือง
รัฐบาลเทศบาลดำเนินงานภายใต้การนำของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเทศบาลเมืองริจ้าว โดยมีนายกเทศมนตรีเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหารของเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองริจ้าวอยู่ที่ 255.689 พันล้านหยวน (ประมาณ 35.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อคิดจากราคาคงที่ โดยภาคเกษตรกรรมมีส่วนสนับสนุน 21.923 พันล้านหยวน (3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.4%) ภาคอุตสาหกรรมมีส่วนสนับสนุน 110.004 พันล้านหยวน (15.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.7%) และภาคบริการมีส่วนสนับสนุน 123.762 พันล้านหยวน (17.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.2%) อัตราส่วนโครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 8.6:43.0:48.4
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 4.2% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 20.416 พันล้านหยวน (2.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.5%) และรายจ่ายอยู่ที่ 31.845 พันล้านหยวน (4.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 0.5%) รายจ่ายด้านการดำรงชีพมีจำนวน 25.54 พันล้านหยวน (3.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) หรือคิดเป็น 80.2% ของรายจ่ายภาครัฐ
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 มีการปลูกธัญพืชบนพื้นที่ 2.0137 ล้านหมู่ (ประมาณ 134,200 เฮกตาร์) ให้ผลผลิต 448.12 กิโลกรัมต่อหมู่ คิดเป็นผลผลิตรวม 902,400 ตัน (+0.7%) มูลค่าเพิ่มของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง รวมเป็น 24.063 พันล้านหยวน (3.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ +4.6%)
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมโดยรวมอยู่ที่ 84.821 พันล้านหยวน (11.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.0%) โดยมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.4% วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 438.061 พันล้านหยวน (60.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และกำไร 5.977 พันล้านหยวน (830 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนวิสาหกิจก่อสร้างที่มีคุณสมบัติเหมาะสมมีผลผลิตรวม 57.645 พันล้านหยวน (8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.2%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการอยู่ที่ 123.762 พันล้านหยวน (17.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.2%) คิดเป็น 48.4% ของ GDP รายได้จากอุตสาหกรรมบริการขนาดใหญ่มีมูลค่า 58.400 พันล้านหยวน (8.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%) และมูลค่าเพิ่มของบริการด้านเทคโนโลยีขั้นสูงอยู่ที่ 2.88 พันล้านหยวน (400 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 45.6%)
ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 75.425 พันล้านหยวน (10.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.3%) การค้าต่างประเทศมีมูลค่ารวม 127.9 พันล้านหยวน (17.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 7.0%) โดยเป็นการส่งออก 49.24 พันล้านหยวน (6.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และการนำเข้า 78.66 พันล้านหยวน (10.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ยอดเงินฝากของสถาบันการเงิน ณ สิ้นปีอยู่ที่ 453.413 พันล้านหยวน (62.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 10.2%) และยอดเงินกู้อยู่ที่ 454.809 พันล้านหยวน (63.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9.4%) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 8.819 พันล้านหยวน (1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.0%)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 เมืองริจ้าวมีวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 1,718 แห่ง และวิสาหกิจไฮเทค 1,058 แห่ง เมืองนี้ได้รับโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับมณฑล 71 โครงการ การจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่มีผลบังคับใช้มีจำนวน 56,196 รายการ (+8.2%) โดยมีเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงของจีน 16 รายการ และสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 3,908 รายการ (+13.0%)
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2567 อำเภอริจ้าวมีโรงเรียนทุกประเภท 950 แห่ง มีนักเรียน 630,300 คน และบุคลากร 49,400 คน อัตราการเข้าถึงการศึกษาปฐมวัยอยู่ที่ 93.4% โรงเรียนมัธยมปลาย 5 แห่งได้รับการจัดอันดับให้เป็นโรงเรียนดีเด่นระดับจังหวัด วิทยาลัยอาชีวศึกษาด้านการดูแลสุขภาพริจ้าวได้รับการอนุมัติให้เปิดรับนักศึกษา และวิทยาลัยอาชีวศึกษาและเทคนิคริจ้าวผ่านการตรวจสอบระดับจังหวัดเพื่อยกระดับเป็นสถาบันที่ให้ปริญญาตรี
วัฒนธรรม
ณ เดือนกันยายน 2567 เมืองริจ้าวมีห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 5 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 5 แห่ง หอศิลป์ 1 แห่ง และห้องอ่านหนังสือของเมือง 55 แห่ง ซึ่งทั้งหมดอยู่ในระดับมาตรฐานแห่งชาติเกรด 1 มีการจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวที่สำคัญกว่า 60 รายการ รวมถึงงานแสดงดนตรีลมจีนและเทศกาลดนตรีชายหาด เมืองนี้ยังเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมระดับชาติว่าด้วยธุรกิจที่พักพร้อมอาหารเช้า (B&B) ครั้งที่ 10 อีกด้วย
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2567 จังหวัดริจ้าวมีสถานพยาบาล 2,524 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 19,669 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 25,088 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ผู้ช่วยที่ได้รับใบอนุญาต 10,131 คน และพยาบาลวิชาชีพ 10,942 คน นอกจากนี้ยังมีสาขาการแพทย์แผนตะวันตกที่สำคัญระดับจังหวัด 8 สาขา และสาขาการแพทย์แผนจีนที่สำคัญระดับจังหวัด 12 สาขา
กีฬา
ในปี 2024 เมืองริจ้าวเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาระดับจังหวัดขึ้นไปกว่า 140 รายการ และกิจกรรมฟิตเนสกว่า 3,800 รายการ ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬาสูงถึง 890 ล้านหยวน (123 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และอำเภออูเหลียนได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน 10 จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวเชิงกีฬายอดนิยมของจีน
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2024 ระบบบำนาญ ประกันการว่างงาน และประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน ครอบคลุมประชากร 2.2859 ล้านคน 347,200 คน และ 548,200 คน ตามลำดับ ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมืองครอบคลุม 660,300 คน และประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทครอบคลุม 2.1797 ล้านคน เมืองนี้ดำเนินการสถานดูแลผู้สูงอายุ 63 แห่ง ให้บริการประชากร 4,851 คน โดยมีเตียง 4,375 เตียงในสถานดูแลผู้สูงอายุระดับตำบล มาตรฐานการครองชีพขั้นต่ำในเมืองได้รับการปรับเพิ่มเป็น 977 หยวนต่อเดือน (ประมาณ 135 ดอลลาร์สหรัฐ) และมาตรฐานในชนบทเป็น 812 หยวนต่อเดือน (ประมาณ 113 ดอลลาร์สหรัฐ)
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2024 ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 623 ล้านตัน (+5.0%) โดยปริมาณตู้คอนเทนเนอร์อยู่ที่ 6.71 ล้าน TEU (+7.2%) และระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 10,415.77 กิโลเมตร
ท่าเรือ
ท่าเรือริจ้าวมีท่าเทียบเรือสำหรับขนส่งสินค้า 74 ท่า (64 ท่ามีขนาด 10,000 ตันขึ้นไป) โดยมีกำลังการผลิตต่อปี 256 ล้านตัน ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 438 ล้านตัน (+8.9%) อยู่ในอันดับที่ 7 ในบรรดาท่าเรือชายฝั่งของจีน สินค้า 6 ประเภทมีปริมาณเกิน 10 ล้านตัน ได้แก่ แร่โลหะ (177.35 ล้านตัน) ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม (68.74 ล้านตัน) และถ่านหิน (48.16 ล้านตัน)
การบิน
สนามบินริจ้าวซานจื่อเหอ ตั้งอยู่ในเมืองโฮ่วชุน เขตตงกัง ห่างจากใจกลางเมือง 19 กิโลเมตร สนามบินมีพื้นที่ประมาณ 161 เฮกตาร์ ประกอบด้วยอาคารผู้โดยสารขนาด 22,000 ตารางเมตร พื้นที่ปฏิบัติการบินระดับ 4C รันเวย์ยาว 2,600 เมตร และที่จอดเครื่องบิน 11 จุด เชื่อมต่อกับเมืองสำคัญต่างๆ เช่น ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กวางโจว และเซินเจิ้น
ทางรถไฟ
สถานีริจ้าวตะวันตกเปิดให้บริการในปี 2018 พร้อมกับทางรถไฟชิงหยาน และในปี 2019 ทางรถไฟความเร็วสูงลู่หนานได้เปิดให้บริการ ทำให้ริจ้าวเข้าสู่ "ยุคทางรถไฟความเร็วสูง" จำนวนผู้โดยสารที่เดินทางโดยรถไฟเพิ่มขึ้นเป็น 1.613 ล้านคน (+7.7%) และปริมาณสินค้าขนส่งอยู่ที่ 79.96 ล้านตัน (+3.6%) สถานีริจ้าวซึ่งอยู่ระหว่างการปรับปรุงตั้งแต่ปี 2020 จะทำหน้าที่เป็นสถานีต้นทางและปลายทางสำหรับทางรถไฟซินเหอ-เหยียนรี ทางรถไฟชิงหยาน และทางรถไฟความเร็วสูงริหลาน
ทางหลวง
ทางด่วนภายในเมืองริจ้าว ได้แก่ ทางด่วนเสินไห่ ทางด่วนฉางเสิน ทางด่วนริหลาน ทางด่วนเว่ยริ ทางด่วนเชื่อมท่าเรือริจ้าวซื่อจิ่ว และทางด่วนสนามบินริจ้าว
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
ชื่อ "ริจ้าว" มีมาตั้งแต่สมัยหยวนหยู เป็นที่รู้จักกันในฐานะสถานที่ "แสงอรุณรุ่งส่องเหนือทะเล" ดอกหอมหมื่นลี้และต้นแปะก๊วยเป็นดอกไม้และต้นไม้ประจำเมือง ตามข้อมูลจาก World History Overview ของมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด เหลียงเฉิงในริจ้าวเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของเอเชีย (3500 ถึง 2000 ปีก่อนคริสตกาล) ริจ้าวเป็นแหล่งกำเนิดที่สำคัญของวัฒนธรรมหลงซาน โดยมีการค้นพบแหล่งโบราณคดีเกือบ 100 แห่ง รวมถึงแหล่งโบราณคดีเหลียงเฉิง หลิงหยางเหอ ตานตู และตงไห่หยู วัฒนธรรมจู วัฒนธรรมฉี และวัฒนธรรมหลู่ รวมกันเรียกว่าสามวัฒนธรรมยิ่งใหญ่แห่งมณฑลซานตง เครื่องปั้นดินเผาสีดำของริจ้าวมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 5,000 ปี ในปี 1988 ริจ้าวได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในเมืองจิตรกรรมพื้นบ้านสมัยใหม่แห่งแรกของจีน
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนกันยายน 2567 หมู่บ้านริจ้าวมีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก 1 รายการ และมีรายการในระดับชาติ จังหวัด และเทศบาลจำนวน 6, 28 และ 165 รายการ ตามลำดับ โดยมีผู้สืทอดมรดกที่ได้รับการแต่งตั้ง 1, 14 และ 125 ราย
การคุ้มครองโบราณวัตถุ
เมืองริจ้าวได้ขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุถาวร 1,236 ชิ้น และโบราณวัตถุเคลื่อนย้ายได้ 35,000 ชิ้น มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับอำเภอขึ้นไปจำนวน 420 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ 7 แห่ง และระดับจังหวัด 33 แห่ง
วัฒนธรรมพื้นบ้าน
ริจ้าวเป็นหนึ่งในห้าแหล่งกำเนิดวัฒนธรรมบูชาพระอาทิตย์ที่สำคัญของโลก มีประเพณีบูชาพระอาทิตย์โบราณ ตามคัมภีร์ภูเขาและทะเล สถานที่ที่ซีเหอบูชาพระอาทิตย์ – ถังกู่และอาณาจักรสิบสุริยะ – อยู่ในบริเวณริจ้าว ภูเขาเทียนไท่ในเมืองเถาหลัว เขตตงกัง ยังคงเก็บรักษาโบราณวัตถุที่เกี่ยวข้องกับการบูชาพระอาทิตย์ไว้ รวมถึงศิลาเทพเจ้าพระอาทิตย์และสุสานเทพเจ้าพระอาทิตย์
เทศกาลไหว้พระอาทิตย์เป็นเทศกาลพื้นบ้านของคนท้องถิ่น ทุกปีในวันที่ 19 ของเดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติ ชาวนาจะทำขนมรูปพระอาทิตย์จากข้าวสาลีที่เก็บเกี่ยวใหม่เพื่อขอบคุณพระอาทิตย์ที่ให้ผลผลิต ขนมเหล่านี้กล่าวกันว่าเป็นต้นกำเนิดของเจียนปิง (แพนเค้ก) อันเลื่องชื่อของมณฑลซานตง
ศิลปะและวัฒนธรรม
เมืองริจ้าว ร่วมกับเมืองจินซานในเซี่ยงไฮ้ และเมืองหูเซียนในมณฑลฉานซี ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน "สามเมืองแห่งภาพวาดชาวนาที่ยิ่งใหญ่ของจีน" ภาพวาดชาวนาของริจ้าวพัฒนามาจากภาพวาดพื้นบ้านดั้งเดิม ผ่านช่วงบ่มเพาะในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง การก่อตัวหลังปี 1949 และนวัตกรรมหลังการปฏิรูป ในปี 1988 กระทรวงวัฒนธรรมได้ยกให้ริจ้าวเป็น "เมืองภาพวาดพื้นบ้านสมัยใหม่ของจีน" โดยมีผลงานจัดแสดงในต่างประเทศมากกว่าสิบครั้ง ภาพวาดเหล่านี้โดดเด่นด้วยสีสันสดใส เส้นสายที่คมชัด และองค์ประกอบที่สมบูรณ์ โดยได้รับแรงบันดาลใจจากภาพวาดปีใหม่แบบแกะไม้ งานปักพื้นบ้าน และประเพณีการตัดกระดาษ
งานปักผ้าฝีมือดั้งเดิมของอำเภอตงกังได้เติบโตขึ้นเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญ โดยมีสถานประกอบการมากกว่า 10 แห่งและครัวเรือนแปรรูปกว่า 10,000 ครัวเรือน ส่งออกไปยังประเทศญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา เยอรมนี สหราชอาณาจักร และแคนาดา
จุดชมวิว
เมืองริจ้าวมีชื่อเสียงในเรื่อง "ท้องฟ้าสีคราม ทะเลสีมรกต และหาดทรายสีทอง" ชายฝั่งยาว 100 กิโลเมตรประกอบด้วยหาดทรายคุณภาพเยี่ยมยาว 64 กิโลเมตร ซึ่งได้รับการยกย่องจากผู้เชี่ยวชาญว่าเป็น "ชายฝั่งสีทองที่ยังคงความบริสุทธิ์แห่งสุดท้ายของจีน" สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ สวนกีฬาทางน้ำโอลิมปิก อุทยานป่าชายฝั่งแห่งชาติลู่หนาน พื้นที่ท่องเที่ยวชายทะเลว่านผิงโข่ว ภูเขาอู่เหลียน ภูเขาจิ่วเซียน จูตงเทียน และภูเขาฟู่ไหลในจูเซียน
ณ เดือนกันยายน 2567 อำเภอริจ้าวมีแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ 1 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวระดับจังหวัด 2 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 47 แห่ง (ระดับ 4A จำนวน 13 แห่ง ระดับ 3A จำนวน 29 แห่ง) หมู่บ้านสำคัญด้านการท่องเที่ยวเชิงชนบทระดับชาติ 3 แห่ง และหมู่บ้านและเมืองสำคัญระดับจังหวัด 20 แห่ง
ความเชี่ยวชาญ
เมืองริจ้าวมีชื่อเสียงในด้านเครื่องปั้นดินเผาสีดำ ชาเขียว (ผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการคุ้มครองทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ) ผลิตภัณฑ์อาหารทะเล และภาพวาดของชาวนา
บุคคลที่มีชื่อเสียง
บุคคลสำคัญจากยุคริจ้าว ได้แก่ เจียงชาง (นักยุทธศาสตร์ในตำนานแห่งราชวงศ์โจว), หลิวเซี่ย (ผู้เขียนหนังสือ "จิตใจแห่งวรรณกรรมและการแกะสลักมังกร") และซามูเอล ซี.ซี. ติง (ติงจ้าวจง ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ปี 1976)
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองริจ้าวได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองป่าไม้ระดับชาติ เมืองสำคัญด้านการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมระดับชาติ เขตสาธิตเชิงนิเวศระดับชาติ ผู้ได้รับรางวัลเกียรติยศจากองค์การสหประชาชาติว่าด้วยถิ่นที่อยู่ และเมืองต้นแบบระดับชาติที่ได้รับการสนับสนุนสองด้าน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม