เมืองตงหยิง
เมืองตงหยิง (Dongying City) เป็นเมืองระดับจังหวัดของมณฑลซานตง รู้จักกันในชื่อ "เมืองน้ำมัน" "เมืองพื้นที่ชุ่มน้ำตะวันออก" และ "เมืองน้ำแม่น้ำเหลือง" ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลซานตง ติดกับทะเลโป๋ไห่ทางทิศตะวันออกและทิศเหนือ
เมืองตงหยิง
ตงหยิง เมืองระดับจังหวัดของมณฑลซานตง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองน้ำมัน" "เมืองพื้นที่ชุ่มน้ำตะวันออก" และ "เมืองแม่น้ำเหลือง" ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลซานตง หันหน้าไปทางทะเลโป๋ไห่ทางทิศตะวันออกและทิศเหนือ ติดกับเมืองปินโจวทางทิศตะวันตก และติดกับเมืองจือป๋อและเมืองเหวยฟางทางทิศใต้ ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือตามแนวแม่น้ำเหลือง มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่น โดยมีฤดูหนาวที่หนาวเย็น ฤดูร้อนที่ร้อนจัด และมีฤดูกาลที่ชัดเจน พื้นที่ทั้งหมด 8,243 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2023 ตงหยิงบริหารจัดการ 3 อำเภอและ 2 ตำบล ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.2083 ล้านคน หลักฐานทางโบราณคดีจากแหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมโฮ่วหลี่ที่ค้นพบในเดือนพฤศจิกายน 2013 บ่งชี้ว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่ในพื้นที่ทางตอนใต้ของอำเภอกวนเหรามาตั้งแต่ 8,000 ปีที่แล้ว พื้นที่ทางตะวันตกของอำเภอหลี่จินก่อตัวขึ้นในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงคราม ในขณะที่พื้นที่ทางเหนือและตะวันออกเกิดจากการสะสมของตะกอนแม่น้ำเหลืองในยุคปัจจุบัน อำเภอต่างๆ ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี 201 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากมีการปรับโครงสร้างการปกครองหลายครั้ง เมืองตงหยิงได้รับการก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 1983 ตงหยิงเป็นเมืองศูนย์กลางของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเหลือง เป็นฐานปิโตรเลียมที่สำคัญ เป็นบ้านเกิดของซุนหวู่ (ซุนจื่อ) เป็นแหล่งกำเนิดของงิ้วลู่จู และเป็นที่ตั้งของแหล่งน้ำมันเซิงหลี่ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของตงหยิงสูงถึง 450.273 พันล้านหยวน (ประมาณ 63.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ประวัติศาสตร์ก่อนการก่อตั้งเมืองตงหยิงสามารถสืบย้อนไปได้ถึงอำเภอกวนเหรา ลี่จิน และเคนหลี่ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์เซี่ยจนถึงปลายราชวงศ์ชาง พื้นที่นี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวจี้เจ๋อ เฟิงโบหลิง และปู่กู่ และตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวตะวันตกจนถึงยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉี
สมัยราชวงศ์ฉิน-ฮั่นจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้เป็นของมณฑลฉี ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเฉียนเซิงและฉี ในปี 201 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิเกาจูแห่งฮั่นได้ก่อตั้งอำเภอกวนเหราขึ้น ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มณฑลเฉียนเซิงได้เปลี่ยนชื่อเป็นอาณาจักรเล่ออัน ในสมัยสามก๊ก พื้นที่นี้เป็นของอาณาจักรเว่ย ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก อำเภอกวนเหราได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์จินตะวันออกจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้ พื้นที่นี้เป็นของราชวงศ์จ้าวตอนปลาย ราชวงศ์เหยียนตอนต้น ราชวงศ์เหยียนตอนปลาย ราชวงศ์ฉินตอนต้น และราชวงศ์เว่ยเหนือ ตามลำดับ
สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน
ในสมัยราชวงศ์สุ่ย กวนเหราถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเฉียนเซิงในปี ค.ศ. 583 ภายใต้การปกครองของชิงโจว ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหอหนาน ในปี ค.ศ. 1138 ราชวงศ์จินได้เปลี่ยนชื่ออำเภอเฉียนเซิงเป็นอำเภอเล่ออัน ในปี ค.ศ. 1193 อำเภอลี่จินได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ในสมัยราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลซานตง เส้นทางตะวันออก-ตะวันตก
สมัยหมิง-ชิง
ในสมัยราชวงศ์หมิง พื้นที่ทางใต้เป็นของมณฑลชิงโจว และพื้นที่ทางตะวันตกเป็นของมณฑลจี่หนาน ในสมัยราชวงศ์ชิงได้มีการนำระบบการปกครองแบบสามระดับ คือ มณฑล-เมือง-อำเภอ มาใช้ และในปี ค.ศ. 1734 พื้นที่ดังกล่าวได้ถูกโอนไปอยู่ในมณฑลอู่ติ้ง
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี 1913 ระบบการปกครองแบบจังหวัดถูกยกเลิก ในปี 1914 อำเภอเล่ออันถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอกวนเหรา ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองตั้งแต่ปี 1938 พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกยึดครองโดยกองกำลังญี่ปุ่น โดยมีฝ่ายบริหารหลายฝ่ายแข่งขันกัน รัฐบาลประชาธิปไตยต่อต้านญี่ปุ่นถูกจัดตั้งขึ้นในภูมิภาคนี้ ในช่วงสงครามกลางเมือง อำเภอหลี่จินและอำเภอเคนลี่อยู่ภายใต้สำนักงานบริหารที่สี่ของเขตโป๋ไห่
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน กวนเหรา ลี่จิน และเคินลี่ ถูกจัดให้อยู่ภายใต้สำนักงานบริหารหุยหมินในปี 1950 ขอบเขตการปกครองได้รับการปรับเปลี่ยนหลายครั้ง ในเดือนตุลาคม 1983 เมืองตงหยิงได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ และในเดือนเมษายน 2025 เมืองตงหยิงได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองทิวเหมิน ประเทศรัสเซีย
หน่วยงานบริหาร
เมื่อแรกก่อตั้ง เมืองนี้แบ่งออกเป็น 3 เขต (ตงหยิง หนิวจวง เหอโข่ว) และ 3 อำเภอ (กวงเหรา ลี่จิน เคินหลี่) ในปี 1987 เขตหนิวจวงได้รวมเข้ากับเขตตงหยิง และในเดือนสิงหาคม 2016 อำเภอเคินหลี่ได้เปลี่ยนสถานะเป็นเขต ณ สิ้นปี 2023 ตงหยิงบริหาร 3 เขต (ตงหยิง เหอโข่ว เคินหลี่) และ 2 อำเภอ (กวงเหรา ลี่จิน) ประกอบด้วย 15 ตำบล 247 ชุมชน และ 1,664 หมู่บ้าน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 77 ถนนฟู่เฉียน เขตตงหยิง
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองตงหยิงตั้งอยู่ในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเหลืองทางตอนเหนือของมณฑลซานตง ซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำเหลืองไหลลงสู่ทะเลโป๋ไห่ พิกัดทางภูมิศาสตร์อยู่ระหว่าง 36°55′–38°10′เหนือ และ 118°07′–119°10′ตะวันออก ระยะทางไกลที่สุดจากเหนือจรดใต้คือ 123 กิโลเมตร และระยะทางไกลที่สุดจากตะวันออกจรดตะวันตกคือ 74 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 8,243 ตารางกิโลเมตร
ธรณีวิทยา
ตงหยิงตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของแอ่งจีหยางในเขตการทรุดตัวของแผ่นดินทางตอนเหนือของจีน โดยมีชั้นหินตั้งแต่ยุคอาร์เคียนจนถึงยุคซีโนโซอิก โครงสร้างทางธรณีวิทยาที่สำคัญ ได้แก่ เนินสูงเฉิงจื่อโข่ว แอ่งเฉอเจิ้น เนินสูงอี้เหอจวง แอ่งจ้านฮวา เนินสูงเฉินเจียจวง แอ่งตงหยิง และเนินสูงกวงเหรา
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีความสูงตั้งแต่ 28 เมตรในทิศตะวันตกเฉียงใต้ถึง 1 เมตรในทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แม่น้ำเหลืองก่อให้เกิด "แม่น้ำแขวน" ที่ยกสูงขึ้น โดยที่ดินริมฝั่งแม่น้ำสูงกว่าพื้นที่โดยรอบ 2-4 เมตร มีลักษณะทางธรณีสัณฐานวิทยาขนาดเล็ก 5 ประเภท ได้แก่ ที่ราบสูงริมฝั่งแม่น้ำโบราณ (4.15%) ที่ราบสูงริมฝั่งแม่น้ำ (3.58%) ที่ราบลาดเอียงเล็กน้อย (54.54%) แอ่งตื้น (10.68%) และที่ราบชายหาด (27.05%)
ภูมิอากาศ
เมืองตงหยิงมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่น โดยมีฤดูหนาวที่หนาวเย็น ฤดูร้อนที่ร้อนจัด และมีฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 12.8 องศาเซลเซียส โดยมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 206 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 555.9 มิลลิเมตร โดย 65% ตกในฤดูร้อน ภัยพิบัติทางอุตุนิยมวิทยาที่สำคัญ ได้แก่ น้ำค้างแข็ง ลมร้อนแห้ง ลูกเห็บ ภัยแล้ง น้ำท่วม และคลื่นพายุซัดฝั่ง
อุทกวิทยา
แม่น้ำเหลืองในเขตตงหยิงมีความยาว 138 กิโลเมตร ไหลจากเขตแดนปินโจวลงสู่ทะเลโป๋ไห่ที่อำเภอเคินหลี่ ทางใต้ของแม่น้ำเหลืองเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำห้วย ซึ่งมีแม่น้ำ 20 สายรวมถึงแม่น้ำเสี่ยวชิง ส่วนทางเหนือของแม่น้ำเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำไห่ ซึ่งมีแม่น้ำ 10 สายรวมถึงแม่น้ำเฉา
ดิน
ดินในตงหยิงแบ่งออกเป็นห้าประเภท ได้แก่ ดินร่วนปนทราย (4%) ดินดำซาเจียง (0.6%) ดินตะกอนน้ำขัง (59%) ดินเค็ม (36%) และดินนา (0.2%) ดินตะกอนน้ำขังเป็นดินที่ใช้ในการเกษตรเป็นหลัก ในขณะที่ดินเค็มส่วนใหญ่ใช้สำหรับการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำและการเลี้ยงสัตว์ในทุ่งหญ้า
พื้นที่ทางทะเล
ชายฝั่งของเมืองตงหยิงมีความยาว 412.67 กิโลเมตร คิดเป็นประมาณหนึ่งในเก้าของชายฝั่งทั้งหมดของมณฑลซานตง เขตน้ำขึ้นน้ำลงครอบคลุมพื้นที่ 101,900 เฮกตาร์ และพื้นที่ทะเลตื้นภายในเส้นความลึก 10 เมตร มีพื้นที่รวม 4,800 ตารางกิโลเมตร พื้นทะเลค่อนข้างราบเรียบ ประกอบด้วยโคลนปนทราย 77.8% และทรายปนโคลน 22.2% ความใสของน้ำทะเลอยู่ในช่วง 32–55 เซนติเมตร น้ำแข็งชายฝั่งคงอยู่ประมาณ 2 เดือนในฤดูหนาว พื้นที่นี้เป็นทะเลปิดกึ่งปิดที่มีน้ำขึ้นน้ำลงไม่สม่ำเสมอแบบครึ่งวัน พายุซัดฝั่งสูงเกิน 3.5 เมตร เคยเกิดขึ้น 7 ครั้งในศตวรรษที่ผ่านมา
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดโดยเฉลี่ยของเมืองตงหยิงอยู่ที่ 532 ล้านลูกบาศก์เมตร ประกอบด้วยน้ำผิวดิน 447 ล้านลูกบาศก์เมตร และน้ำบาดาล 85 ล้านลูกบาศก์เมตร แม่น้ำเหลืองเป็นแหล่งน้ำภายนอกหลัก โดยมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 35.8 พันล้านลูกบาศก์เมตร และมีการผันน้ำเฉลี่ยต่อปีประมาณ 1 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำทั้งหมดจึงอยู่ที่ 928.08 ล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรที่ดิน
อำเภอตงหยิงมีพื้นที่ทั้งหมด 11.8849 ล้านหมู่ (ประมาณ 792,300 เฮกตาร์) โดยมีที่ดิน 6.43 หมู่ต่อหัว ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของมณฑลซานตงถึง 2.6 เท่า พื้นที่เกษตรกรรมคิดเป็น 47.47% พื้นที่ก่อสร้าง 14.52% และที่ดินรกร้าง 38.01% ระหว่างปี 1855 ถึง 1985 แม่น้ำเหลืองได้สร้างที่ดินใหม่ประมาณ 30,000-40,000 หมู่ต่อปี หลังจากปี 1985 อัตราการสร้างที่ดินใหม่ก็ลดลง
ทรัพยากรชีวภาพ
อำเภอตงหยิงมีพืชยืนต้น 179 ชนิด จาก 44 วงศ์ พืชทุ่งหญ้า 93 ชนิด และพืชสมุนไพรมากกว่า 300 ชนิด สัตว์ป่าประกอบด้วยนก 270 ชนิด (7 ชนิดอยู่ภายใต้การคุ้มครองระดับชาติชั้นที่ 1 และ 33 ชนิดอยู่ภายใต้ชั้นที่ 2) และสัตว์น้ำ 641 ชนิด เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเหลือง ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1992 ครอบคลุมพื้นที่ 153,000 เฮกตาร์ โดยมีพื้นที่ชุ่มน้ำ 74% เป็นที่อยู่อาศัยของนก 374 ชนิด รวมถึงนกกระเรียนมงกุฎแดงและนกกระสาขาว ซึ่งมีประชากรนับล้านตัว เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งที่เกิดขึ้นใหม่ที่ใหญ่ที่สุดของจีน โดยมีพื้นที่ปกคลุมด้วยพืชพรรณธรรมชาติ 55.1%
ทรัพยากรแร่
ทรัพยากรแร่หลักของตงหยิง ได้แก่ ปิโตรเลียม ก๊าซธรรมชาติ พลังงานความร้อนใต้พิภพ เกลือหิน ยิปซัม น้ำเกลือใต้ดิน หินน้ำมัน และถ่านหิน ในฐานะที่เป็นพื้นที่ผลิตหลักของแหล่งน้ำมันเซิงหลี่ มีการค้นพบแหล่งน้ำมันและก๊าซ 81 แห่ง โดยมีปริมาณสำรองทางธรณีวิทยาที่พิสูจน์แล้วสะสม 5.587 พันล้านตันของปิโตรเลียม ณ สิ้นปี 2020 การผลิตน้ำมันดิบสะสมอยู่ที่ 12.46 พันล้านตัน และการผลิตก๊าซธรรมชาติ 59.402 พันล้านลูกบาศก์เมตร ทรัพยากรพลังงานความร้อนใต้พิภพครอบคลุมพื้นที่ 5,655 ตารางกิโลเมตร ซึ่งอุดมสมบูรณ์ที่สุดในมณฑลซานตง ทรัพยากรเกลือหินคาดการณ์อยู่ที่ 109.679 พันล้านตัน ถ่านหิน 6.18 พันล้านตัน และหินน้ำมัน 154.46 พันล้านตัน
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (พฤศจิกายน 2563) ประชากรประจำของเมืองตงหยิงมีจำนวน 2,193,518 คน เพิ่มขึ้น 158,180 คน (7.77%) ในช่วงสิบปี และเมื่อสิ้นปี 2567 ประชากรประจำมีจำนวน 2.2083 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 73.46%
กลุ่มชาติพันธุ์
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น ในปี 2022 เมืองนี้มีกลุ่มชาติพันธุ์ชนกลุ่มน้อย 48 กลุ่ม โดยมีผู้อยู่อาศัยที่เป็นชนกลุ่มน้อยจำนวน 10,980 คน ชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดคือชาวแมนจู รองลงมาคือชาวฮุย ชาวมองโกล และชาวเมี่ยว
ภาษา
ภาษาถิ่นตงหยิงแบ่งออกเป็นห้าประเภทหลัก ได้แก่ หลี่จิน กวงเหรา จ้านฮวา โชวกวง และลู่ซี โดยหลี่จินและกวงเหราแบ่งย่อยออกเป็นสองประเภท คือ ประเภทใต้และประเภทเหนือ
ความเชื่อทางศาสนา
ณ ปี 2022 เมืองตงหยิงมีศาสนาหลัก 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และคริสต์ศาสนา โดยมีองค์กรทางศาสนา 11 แห่ง สถานที่ประกอบกิจกรรมทางศาสนาที่จดทะเบียน 75 แห่ง และนักบวชที่จดทะเบียน 93 คน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองตงหยิงอยู่ที่ 450.273 พันล้านหยวน (ประมาณ 63.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 19.972 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.3%) ภาคอุตสาหกรรมขั้นกลางอยู่ที่ 265.78 พันล้านหยวน (ประมาณ 37.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.5%) และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 164.521 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.7%) ในปี 2024 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 6.4% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 30.215 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.2%) และรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 43.173 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 13.1%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 มูลค่าผลผลิตรวมของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 39.472 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 4.8%) ผลผลิตธัญพืชคงที่อยู่ที่ 1.5398 ล้านตัน ในปี 2024 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.5396 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 1.3%) ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 314,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.4%) และผลผลิตผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 566,700 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.5%)
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.4% โดยการผลิตอุปกรณ์เพิ่มขึ้น 12.6% และการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 9.6% ภาคส่วนสำคัญ ได้แก่ การแปรรูปปิโตรเลียม (+13.8%) และการผลิตสารเคมี (+10.2%) ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมโดยรวมอยู่ที่ 254.326 พันล้านหยวน โดยมีรายได้จากอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 1,030.24 พันล้านหยวน ผลผลิตด้านการก่อสร้างอยู่ที่ 35.309 พันล้านหยวน (+5.7%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 97.092 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.4%) โดยสินค้าอุปโภคบริโภคคุณภาพสูงได้รับความต้องการอย่างมาก ในปี 2024 มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 267.052 พันล้านหยวน (ประมาณ 37.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.7%) โดยเป็นการส่งออก 61.936 พันล้านหยวน และนำเข้า 205.116 พันล้านหยวน การค้าบริการมีมูลค่ารวม 510 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 30.1%) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 651.326 พันล้านหยวน และเงินกู้ 466.163 พันล้านหยวน รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 12.689 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.8%)
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีตงหยิง: ก่อตั้งขึ้นในปี 1992 และได้รับการยกระดับเป็นระดับชาติในเดือนมีนาคม 2010 โดดเด่นด้วยระบบอุตสาหกรรมสมัยใหม่ที่ขับเคลื่อนด้วยวัสดุใหม่ โดยมีแพลตฟอร์มวิจัยและพัฒนา 301 แห่ง รวมถึงระดับชาติ 8 แห่ง และระดับจังหวัด 67 แห่ง
เขตพัฒนาเศรษฐกิจท่าเรือตงหยิง: ก่อตั้งขึ้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2549 ในฐานะเขตระดับจังหวัด เป็นเขตหลักของพื้นที่บูรณาการโรงกลั่นและเคมีภัณฑ์ตงหยิง โดยมีตำแหน่งเป็นฐานอุตสาหกรรมพลังงานหมุนเวียนสีเขียวและปิโตรเคมีระดับชาติ
เขตสาธิตอุตสาหกรรมเทคโนโลยีการเกษตรขั้นสูงสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเหลือง: พัฒนามาจากฟาร์มกวงเป่ยซึ่งเป็นของรัฐ (ก่อตั้งในปี 1950) และจัดตั้งอย่างเป็นทางการในเดือนพฤศจิกายน 2016 โดยมีแพลตฟอร์มวิจัยหลัก 9 แห่ง และความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยและสถาบันต่างๆ 36 แห่ง
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 เมืองตงหยิงได้อนุมัติสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 2,004 ฉบับ (+10.8%) โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังคงมีผลใช้ได้ 9,063 ฉบับ คิดเป็น 41.03 ฉบับต่อประชากร 10,000 คน นอกจากนี้ เมืองตงหยิงยังมีเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนที่ยังคงมีผลใช้ได้ 43,396 รายการ (+6.8%) มีเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียง 35 รายการ และมีการจดทะเบียนระหว่างประเทศในระบบมาดริด 1,484 รายการ
การศึกษา
ในปี 2024 อัตราการลงทะเบียนเรียนของเด็กวัยเรียนอยู่ที่ 100% มีนักเรียนเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยภาคฤดูร้อนจำนวน 14,864 คน และภาคฤดูใบไม้ผลิจำนวน 6,526 คน นอกจากนี้ยังมีผู้สมัครสอบเพื่อศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาด้วยตนเองมากกว่า 40,000 คน
กิจการวัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2024 อำเภอตงหยิงมีคณะศิลปะการแสดงของรัฐ 4 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 14 แห่ง หอศิลป์ 3 แห่ง และสถานีวัฒนธรรม 40 แห่ง นอกจากนี้ยังมีโรงภาพยนตร์ 30 แห่งที่มีรายได้จากการขายตั๋วต่อปี 56.9913 ล้านหยวน และทีมฉายภาพยนตร์ในชนบท 79 ทีมที่ฉายภาพยนตร์ 41,268 เรื่อง
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2024 อำเภอตงหยิงมีสถานพยาบาล 2,004 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 80 แห่ง คลินิกประจำหมู่บ้าน 839 แห่ง และศูนย์บริการสุขภาพชุมชน 92 แห่ง รวมเตียงทั้งหมด 15,672 เตียง อัตราการฉีดวัคซีนครบถ้วนสำหรับเด็กวัยเรียนอยู่ที่ 97.18%
กีฬา
ณ สิ้นปี 2024 เมืองตงหยิงมีสถานที่เล่นกีฬา 9,595 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 7.701 ล้านตารางเมตร คิดเป็น 3.49 ตารางเมตรต่อคน มีการจัดกิจกรรมกีฬาเกือบ 9,500 รายการ เป็นประโยชน์ต่อผู้คนกว่า 900,000 คน การแข่งขันวิ่งมาราธอนหวงเหอโข่ว (ตงหยิง) ดึงดูดผู้เข้าร่วม 35,095 คนจาก 12 ประเทศและภูมิภาค ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬาอยู่ที่ 748 ล้านหยวน
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2024 จำนวนลูกจ้างที่ได้รับความคุ้มครองจากเงินบำนาญพื้นฐาน ประกันการว่างงาน และประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน มีจำนวน 714,700 คน 396,100 คน และ 768,700 คน ตามลำดับ ประกันบำนาญพื้นฐานสำหรับผู้พำนักอาศัยครอบคลุม 695,500 คน และประกันสุขภาพพื้นฐานครอบคลุม 1,222,400 คน เงินบำนาญพื้นฐานขั้นต่ำต่อเดือนอยู่ที่ 263 หยวน (ประมาณ 37 ดอลลาร์สหรัฐ) ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมืองอยู่ที่ 1,075 หยวนต่อเดือน (ประมาณ 151 ดอลลาร์สหรัฐ) สำหรับ 1,230 คน และค่าครองชีพขั้นต่ำในชนบทอยู่ที่ 930 หยวนต่อเดือน (ประมาณ 131 ดอลลาร์สหรัฐ) สำหรับ 16,184 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2024 ปริมาณผู้โดยสารบนทางหลวงอยู่ที่ 4.294 ล้านคน (+13.8%) และปริมาณสินค้าบนทางหลวงอยู่ที่ 62.5994 ล้านตัน (+3.4%) ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 91.1477 ล้านตัน (+26.4%) สนามบิน Shengli รองรับผู้โดยสาร 1.1632 ล้านคน (+9.1%) ระยะทางรวมของทางหลวงที่จัดประเภทแล้วอยู่ที่ 9,403.98 กิโลเมตร
ทางหลวง
เมืองตงหยิงมีทางหลวงยาว 2,913.4 กิโลเมตร โดยมีความหนาแน่น 39 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ทางหลวงสายหลัก 10 สาย ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่สะพานทางหลวงแม่น้ำเหลืองตงหยิง เชื่อมต่อทางใต้ไปยังทางด่วนจี่ชิง และทางเหนือไปยังปักกิ่งและเทียนจิน เครือข่ายทางด่วนมีรูปแบบเป็นรูปตัว "Y" ร่วมกับ G18, G25 และ S7211 ส่วนเครือข่ายถนนสายหลักระดับภูมิภาคที่วางแผนไว้มีรูปแบบ "วงแหวน 1 วง ทางด่วน 2 สาย แนวนอน 5 สาย แนวตั้ง 4 สาย"
ทางรถไฟ
ทางรถไฟระหว่างเมืองรอบทะเลโป๋ไห่ผ่านเขตเหอโข่วและเคินหลี่ เชื่อมต่อกับทางรถไฟระหว่างเมืองจี่หนาน-ปินโจว-ตงหยิง ทางรถไฟสายใหม่ ได้แก่ ทางรถไฟหวงต้าและเต๋อต้า พร้อมกับการปรับปรุงทางรถไฟจื่อตง ระบบขนส่งมวลชนในเมืองที่วางแผนไว้ประกอบด้วยศูนย์กลางการขนส่งแบบครบวงจร 7 แห่ง ซึ่งบูรณาการทางรถไฟระหว่างเมือง ทางรถไฟในเมือง รถโดยสารทางไกล และระบบขนส่งสาธารณะ
การบิน
สนามบินตงหยิงเซิงหลี่เป็นสนามบินระดับภูมิภาค 4D ภายในประเทศ ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบินระดับภูมิภาคระหว่างเขตปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ยและคาบสมุทรเจียวตง เส้นทางการบินเชื่อมต่อกับ 9 เมือง ได้แก่ ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ (ผู่ตง) ฉงชิ่ง ต้าเหลียน ไห่โข่ว หนิงโป กวางโจว ฮาร์บิน และเจิ้งโจว
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
วรรณกรรมและศิลปะ
งิ้วลู่จู: มีต้นกำเนิดจากหมู่บ้านซื่อเจีย อำเภอตงหยิง ประมาณปี 1900 เดิมทีเรียกว่า "หยางฉินแต่ง" เป็นที่รู้จักในด้านสไตล์การร้องที่ไพเราะประกอบกับเครื่องดนตรีจุ่ยฉิน (เครื่องดนตรีประเภทสายที่ใช้คันชัก) ต่อมาได้รับความนิยมในจี่หนานและเมืองอื่นๆ
กลองดอกไม้พู่สั้นเฉิงกวน: การรำพื้นบ้านจากตำบลเฉิงกวน อำเภอกวงเหรา จังหวัดกวนอู ซึ่งมีมานานกว่า 300 ปี เดิมทีเป็นวิธีการดำรงชีพของนักแสดงเร่ร่อนในช่วงภัยแล้ง ต่อมาได้พัฒนาเป็นศิลปะพื้นบ้านที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เสือสู้วัวกระทิง: ศิลปะการแสดงนี้มีต้นกำเนิดในช่วงปลายราชวงศ์ชิงจากหมู่บ้านต้าเป่ยเจี้ย อำเภอลี่จิน โดยใช้รูปปั้นเสือและวัวกระทิงที่ทำจากไม้ไผ่และกระดาษมาแสดงการต่อสู้จำลอง
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ในปี 2019 เมืองตงหยิงได้กำหนดให้ต้นเจดีย์เป็นต้นไม้ประจำเมือง ดอกบัวเป็นดอกไม้ประจำเมือง และนกกระสาขาวเป็นนกประจำเมือง
วัฒนธรรมอื่นๆ
ณ เดือนพฤศจิกายน 2567 อำเภอตงหยิงมีโครงการตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 2 โครงการ ระดับจังหวัด 35 โครงการ ระดับเทศบาล 226 โครงการ และระดับอำเภอ 678 โครงการ โดยงิ้วลู่จูของตงหยิงและกลองดอกไม้พู่สั้นเฉินกวนได้รับการคัดเลือกให้เป็นโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติชุดที่สอง
ผลิตภัณฑ์พิเศษ
จุดชมวิว
อาหารพิเศษ
ซาลาเปาลี่จิน: ซาลาเปาชนิดนี้มีต้นกำเนิดในยุคกวางซูของราชวงศ์ชิง ทำจากแป้งที่ขึ้นฟูและไส้เป็นเนื้อหมูสับผสมต้นหอมหรือกะหล่ำปลี นำไปทอดจนเหลืองกรอบน่ารับประทาน
ไก่ย่างชิโกว: อาหารขึ้นชื่อจากเมืองชิโกว เขตตงหยิง โด่งดังในเรื่องรูปลักษณ์ที่สวยงาม สีสันสดชัด รสชาติกลมกล่อม และเนื้อสัมผัสที่นุ่มละมุน
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์จากตงหยิง ได้แก่ ซุนหวู่ (ซุนจื่อ) นักปราชญ์การทหารผู้มีชื่อเสียงในยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงจากเล่ออัน (เมืองกวนเหราในปัจจุบัน); นักปราชญ์สมัยราชวงศ์ฮั่นอย่างโอวหยางเซิงและหนี่กวน; แม่ทัพเหยียนกงจือแห่งราชวงศ์หยวน; นักปราชญ์หลี่ซุนแห่งราชวงศ์หมิงและเฉิงหยง "ผู้ตรวจพิจารณาหน้าเหล็ก"; นักปราชญ์หลี่ฮวนจางและจิตรกรหลี่ฟางหยิงแห่งราชวงศ์ชิง; บุคคลสำคัญในยุคปฏิวัติสมัยใหม่อย่างเติ้งเทียนอี้ หลี่หยุนเซิง และแม่ทัพหลี่หยูถัง; ผู้ก่อตั้งงิ้วลู่จูอย่างซื่อเตียนหยวน; และบุคคลร่วมสมัย ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านเส้นใยอย่างเฟิงหยุนเหอ และช่างทำแบบจำลองอย่างหวังเหว่ยหมิน
เกียรตินิยมระดับสูง
เมืองตงหยิงได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึง: เมืองสุขภาพแห่งชาติ (2003), เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ (2017), เมือง 100 อันดับแรกของจีน (อันดับที่ 54 ในปี 2017 และอันดับที่ 50 ในปี 2019), เมืองสวนเชิงนิเวศแห่งชาติ (2019), เมืองต้นแบบการสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2020 และ 2025), เมืองต้นแบบสภาพแวดล้อมที่ปราศจากสิ่งกีดขวางแห่งชาติ (2021), เมืองต้นแบบต่อต้านยาเสพติดแห่งชาติ (2021) และเมืองต้นแบบการก่อสร้างเพื่อสันติภาพของจีน (2021) ในปี 2022 เมืองตงหยิงได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งใน "เมืองปลอดขยะ" และติดอันดับที่ 69 ใน 100 เมืองที่มีพลวัตสูงสุดของจีน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม