เมืองซ่างราว
เมืองซ่างเหรา (Shangrao City) ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อซินโจว (Xinzhou) และกวางซิน (Guangxin) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี มีพรมแดนติดกับมณฑลเจ้อเจียงทางทิศตะวันออก และมณฑลฟูเจี้ยนและเมืองอิงถานทางทิศใต้
เมืองซ่างราว
เมืองซ่างเหรา หรือที่รู้จักกันในอดีตว่า ซินโจว และ กวางซิน เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี มีพรมแดนติดกับมณฑลเจ้อเจียงทางทิศตะวันออก มณฑลฟูเจี้ยนและเมืองอิงถานทางทิศใต้ เมืองฝูโจว หนานชาง และจิ่วเจียงทางทิศตะวันตก และเมืองจิงเต๋อเจิ้นและหวงซาน (มณฑลอานฮุย) ทางทิศเหนือ ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเนินเขา สูงทางทิศตะวันออกเฉียงใต้และต่ำทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีทะเลสาบโปหยางอยู่ทางทิศตะวันตก สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งเขตร้อนชื้น มีพื้นที่ทั้งหมด 22,737 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้บริหารจัดการ 3 เขต 8 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 6,271,000 คน ชื่อซ่างเหราเชื่อกันว่ามาจากคำว่า "เหนือกว่าและอุดมสมบูรณ์" (shang cheng fu rao) เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นเป็นเมืองบัญชาการในปี ค.ศ. 210 ซ่างเหราเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของลัทธิเต๋า เป็นบ้านเกิดของจูซี (นักปรัชญาขงจื๊อใหม่ผู้ยิ่งใหญ่) จ้านเทียนโย่ว ("บิดาแห่งทางรถไฟของจีน") และฟางจือหมิน (ผู้นำการปฏิวัติ) กวีซินฉีจี้ก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ 4 แห่ง (ภูเขาซานชิง กุ้ยเฟิง เจียงหวัน และหวงหลิง) มรดกโลก 3 แห่ง (ภูเขาซานชิง สำนักจีนดานเซี่ย และภูเขาอู๋อี้) และเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่ครอบคลุมของประเทศ โดยมีทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-ฝูโจวและเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงตัดผ่าน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 393.59 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.6%
ประวัติศาสตร์
หลักฐานการมีอยู่ของมนุษย์ในบริเวณนี้มีมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ตอนต้น โดยพบที่แหล่งโบราณคดีเซียนเหรินตง (ถ้ำอมตะ) ในอำเภอว่านเนียน บริเวณนี้เคยเป็นของเมืองหยางโจวมาก่อน โดยเริ่มแรกเป็นเมืองปานยี่ของรัฐฉู่ ในปี 504 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์อู่ได้เข้ายึดครอง ในปี 473 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์เย่ว์ได้ยึดครองเมืองอู่ และในปี 333 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉู่ได้ยึดครองราชวงศ์เย่ว์ ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉินได้จัดตั้งเขตปกครองจิ่วเจียงขึ้น ในปี 210 คริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกได้จัดตั้งเขตปกครองโปหยางขึ้น ในช่วงสามก๊ก บริเวณนี้เป็นของรัฐอู่ ในปี 589 ราชวงศ์สุย (581–618) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นราวโจว ในปี 758 ราชวงศ์ถัง (618–907) ได้จัดตั้งเมืองซินโจวขึ้น ราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง ได้ปกครองพื้นที่นี้ภายใต้ชื่อราวโจว ซินโจว/กวางซิน และหุยโจว ตามลำดับ ในปี 1928 ฟาง จื้อหมิน ได้ก่อตั้งฐานปฏิวัติกานตงเป่ย (ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี) และกองทัพแดงที่ 10 ขึ้น ในปี 1949 เมืองซ่างเหราได้รับการปลดปล่อย และในปี 2000 เขตปกครองนี้ได้รับการยกฐานะเป็นเมือง
หน่วยงานบริหาร
ประวัติของกองพล
ในปี 1950 เมืองซ่างเหราถูกก่อตั้งขึ้นจากอำเภอซ่างเหรา ในปี 1953 เมืองจิงเต๋อเจิ้นถูกแยกออกไป ในปี 1983 เมืองอิงถานถูกแยกออกไป ในปี 2000 เขตปกครองซ่างเหราได้กลายเป็นเมืองซ่างเหรา ในปี 2015 อำเภอกวงเฟิงได้กลายเป็นเขตกวงเฟิง และในปี 2019 อำเภอซ่างเหราได้กลายเป็นเขตกวงซิน
รายละเอียดแผนก
ณ สิ้นปี 2568: 3 เขต (ซินโจว กวงเฟิง กว่างซิน) 8 มณฑล (ว่านเหนียน ยู่อัน โปหยาง ยี่หยาง เหิงเฟิง หยานซาน อู๋หยวน เต๋อซิง) 1 เมืองระดับเทศมณฑล (เต๋อซิง) รัฐบาล: เลขที่ 666 Guangxin Avenue, Xinzhou District
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและขอบเขต
ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 27°48′–29°42′เหนือ และลองจิจูด 116°13′–118°29′ตะวันออก ระยะทางจากตะวันออกไปตะวันตก 210 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 194 กิโลเมตร มีพรมแดนติดกับมณฑลเจ้อเจียง มณฑลอานฮุย มณฑลฟูเจี้ยน และเมือง 5 เมืองในมณฑลเจียงซี พื้นที่ทั้งหมด 22,737 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเนินเขา ล้อมรอบด้วยภูเขา 3 ด้าน (เหนือ ตะวันออก ใต้) โดยมีทะเลสาบโปหยางอยู่ทางทิศตะวันตก มีเทือกเขา 3 แห่งทอดยาวจากเหนือจรดใต้ ได้แก่ เทือกเขาจางกง เทือกเขาหวยหยู และเทือกเขาอู๋อี้ ก่อให้เกิดรูปร่างคล้าย "ภูเขา" กลับหัว เทือกเขาหวยหยูตอนกลางมีภูเขาหลิง (1,496 เมตร) เป็นจุดเด่น พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา 10.27% เนินเขา 63.34% และที่ราบ 26.39%
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 16.7–18.3 องศาเซลเซียส ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 1,781–2,098 ชั่วโมง ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย: 251–274 วัน ภัยพิบัติหลัก: น้ำแข็ง/หิมะในฤดูหนาว ภัยแล้ง ฟ้าผ่า และฝนตกหนัก
อุทกวิทยา
แม่น้ำซินเจียงและแม่น้ำราวเหอเป็นแม่น้ำสายหลัก ไหลผ่านเมืองไปยังทะเลสาบโปหยาง แล้วไหลลงสู่แม่น้ำแยงซีผ่านทางบ้านเรือนในเมืองจิ่วเจียง ลุ่มน้ำซินเจียงมีพื้นที่ 16,890 ตารางกิโลเมตร (12,221.3 ตารางกิโลเมตรอยู่ในเขตเมือง คิดเป็น 72% ของพื้นที่ทั้งหมด) ลุ่มน้ำราวเหอมีพื้นที่ 15,428 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยแม่น้ำเล่ออัน (8,989 ตารางกิโลเมตร) และแม่น้ำฉางเจียง (6,222 ตารางกิโลเมตร)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
ดิน 11 ประเภท ได้แก่ ดินทุ่งหญ้าบนภูเขา ดินสีเหลืองน้ำตาล ดินสีแดง ดินสีม่วง ดินหินปูน ดินตะกอนน้ำ และดินนาข้าว
ทรัพยากรชีวภาพ
พืช 2,830 ชนิด (293 วงศ์ 1,127 สกุล): เฟิร์น 248 ชนิด มอส 276 ชนิด พืชเมล็ดเปลือย 28 ชนิด พืชดอก 2,278 ชนิด ชนิดพันธุ์ที่ได้รับการคุ้มครอง ได้แก่ แปะก๊วย ยิวใต้ เรดวูดรุ่งอรุณ และต้นกำยาน สัตว์ป่า: นกมากกว่า 260 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประมาณ 80 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก/สัตว์เลื้อยคลานประมาณ 30 ชนิด สัตว์ป่าคุ้มครองที่สำคัญระดับชาติมากกว่า 60 ชนิด รวมถึงนกหัวขวานหัวฟ้า นกเป็ดน้ำจีน และนกไก่ฟ้าคาบอต
ทรัพยากรแร่
ค้นพบแร่ธาตุ 79 ชนิด โดย 48 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว แร่ธาตุมากกว่า 20 ชนิดมีปริมาณสำรองเกิน 50% ของปริมาณสำรองทั้งหมดในจังหวัด ได้แก่ ทองแดง โมลิบเดนัม ทองคำ เงิน นิกเกล ไนโอเบียม โครเมียม และฟลูออไรต์ มีแหล่งแร่มากกว่า 1,000 แห่ง และแหล่งแร่ที่พิสูจน์แล้ว 382 แห่ง (ขนาดใหญ่ 43 แห่ง ขนาดกลาง 64 แห่ง และขนาดเล็ก 285 แห่ง) แร่ธาตุสำคัญ ได้แก่ ทองแดง ทองคำ เงิน ถ่านหิน ตะกั่ว สังกะสี ฟลูออไรต์ ฟอสฟอรัส เซอร์เพนไทน์ และเบนโทไนต์
ประชากร
ณ สิ้นปี 2025: 6,271,000 คน (ลดลง 80,000 คน) ประชากรในเมือง: 3,691,000 คน (อัตราการเป็นเมือง 58.86% เพิ่มขึ้น 1.15 จุดเปอร์เซ็นต์) อัตราการเกิด: 5.39‰; อัตราการตาย: 8.17‰; อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -2.78‰
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 393.59 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.6%) ภาคปฐมภูมิ: 36.26 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.8%); ภาคทุติยภูมิ: 151.48 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.4%); ภาคตติยภูมิ: 205.84 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.4%) โครงสร้าง: 9.2:38.5:52.3 GDP ต่อหัว: 62,366 หยวน (เพิ่มขึ้น 6.6%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 28.92 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.6%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 3.8% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 20.2% และการลงทุนในเทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 47.2% รายได้สุทธิต่อหัว: 37,143 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.2%); ในเมือง: 51,277 หยวน; ในชนบท: 22,810 หยวน
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025: ผลผลิตทางการเกษตร 58.75 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.2%) พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 581,300 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืช: 3.344 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 1.6%) ผัก: 2.135 ล้านตัน ผลไม้: 206,000 ตัน ชา: 27,000 ตัน เนื้อสัตว์: 294,000 ตัน การชำแหละสุกร: 2.891 ล้านตัว สินค้าคงคลัง: 1.539 ล้านตัว ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ: 13,300 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025: อุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโตขึ้นใน 22 จาก 36 หมวดหมู่ (อัตราการเติบโต 61.1%) การผลิตอุปกรณ์เพิ่มขึ้น 6.9%; อุตสาหกรรมเอกชนเพิ่มขึ้น 8.9% เซลล์แสงอาทิตย์: 75.702 ล้านกิโลวัตต์ (ลดลง 9.5%); รถยนต์: 40,965 คัน (เพิ่มขึ้น 18.7%) รายได้: 648.82 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.5%); กำไร: 30.19 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.7%) มี 8 บริษัทที่มีรายได้เกิน 10 พันล้านหยวน มีนิคมอุตสาหกรรม 13 แห่ง: 2,302 บริษัท รายได้ 637.98 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.9%) การก่อสร้าง: 1,326 บริษัทที่ผ่านการรับรอง ผลผลิต 114.91 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.9%)
อุตสาหกรรมบริการ
เมืองซ่างเหรามีประวัติศาสตร์การค้าอันยาวนาน ตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวตะวันตก (ค.ศ. 1046–771 ก่อนคริสตกาล) เมืองนี้ตั้งอยู่บนเส้นทางการค้าจากลั่วหยางไปยังกว่างโจว ในปี 2025: อุตสาหกรรมบริการ 205.84 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.4%) ค้าส่ง/ค้าปลีก: 35.72 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.2%) การเงิน: 22.04 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) ที่พัก/ร้านอาหาร: 9.55 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.2%) รายได้จากบริการขนาดใหญ่: 89.15 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.2%) ยอดขายปลีก: 149.61 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.7%) นำเข้า/ส่งออก: 38.59 พันล้านหยวน (ลดลง 14.1%) ส่งออก: 29.89 พันล้านหยวน (ลดลง 18.9%) การค้าภายใต้โครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง: 23.66 พันล้านหยวน (61.3% ของทั้งหมด) การลงทุนจากต่างประเทศจริง: 25.24 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 17.2%) เงินฝาก: 702.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 8.4%) เงินกู้: 669.21 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 9.5%) เบี้ยประกันภัย: 10.19 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 6.1%) บริการจัดส่งด่วน: 480 ล้านพัสดุ (เพิ่มขึ้น 31.0%) สถานีฐาน 5G: 20,000 แห่ง (38.7% ของทั้งหมด)
กิจกรรมเพื่อสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: ศูนย์วิจัยด้านวิศวกรรม/เทคโนโลยีระดับจังหวัด 52 แห่ง, ศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยีระดับจังหวัด 4 แห่ง, ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 2 แห่ง สิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาต 946 ฉบับ (เพิ่มขึ้น 26.6%) สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 3.9 ฉบับต่อประชากร 10,000 คน (เพิ่มขึ้น 30.4%) สัญญาด้านเทคโนโลยี: 3,655 ฉบับ มูลค่า 22.02 พันล้านหยวน สถาบันตรวจสอบที่ได้รับการรับรองระดับจังหวัด 143 แห่ง
การศึกษา
เมืองซ่างเหรามีประวัติศาสตร์การศึกษาอันยาวนานตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฉิน สถาบันเอ๋อหู (สถาบันทะเลสาบห่าน) อันโด่งดังในอำเภอเหยียนซานเคยเป็นสถานที่จัดการประชุม "การประชุมเอ๋อหู" ในปี 1175 ซึ่งจูซี ลู่จูเฉียน และพี่น้องตระกูลลู่ได้อภิปรายปรัชญากัน ซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ทางปัญญาของจีน ณ สิ้นปี 2025 มีสถาบันอุดมศึกษา 7 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 98 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 11 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น/เก้าปี 381 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 1,037 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 1,657 แห่ง อัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 93.6% และอัตราการเข้าเรียนมหาวิทยาลัย 78.7%
วัฒนธรรม
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: คณะการแสดง 8 คณะ, ศูนย์วัฒนธรรม 13 แห่ง, ห้องสมุดประชาชน 13 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 26 แห่ง, สถานีวิทยุและโทรทัศน์ 12 แห่ง ครอบคลุมการออกอากาศและโทรทัศน์ 100% ห้องสมุดระดับชาติชั้นหนึ่ง: ห้องสมุดเมืองซ่างเหรา, ห้องสมุดเขตซินโจว และห้องสมุดอำเภออี้หยาง
การดูแลสุขภาพ
ข้อมูล ณ สิ้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2568: สถานพยาบาล 6,088 แห่ง โรงพยาบาลระดับ 3 จำนวน 18 แห่ง สถานพยาบาลเฉพาะทางระดับชาติ 1 แห่ง และระดับจังหวัด 7 แห่ง 11 อำเภอได้จัดตั้งชุมชนการแพทย์ระดับอำเภอแบบครบวงจร ครอบคลุมศูนย์สุขภาพ 227 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 1,274 แห่ง
กีฬา
ณ สิ้นปี 2024: ศูนย์ออกกำลังกาย 11 แห่ง, สโมสรกีฬาเยาวชนแห่งชาติ 2 แห่ง, โรงเรียนกีฬาแบบดั้งเดิมแห่งชาติ 2 แห่ง ในปี 2024: เหรียญทองโอลิมปิก 1 เหรียญ, เหรียญทองแดงชิงแชมป์โลก 1 เหรียญ, เหรียญทองระดับชาติ 7 เหรียญ, เหรียญเงิน 2 เหรียญ, เหรียญทองแดง 3 เหรียญ
ประกันสังคม
ในปี 2025: งานในเมืองใหม่ 56,000 ตำแหน่ง; การโยกย้ายแรงงานจากชนบท 86,000 คน เงินบำนาญพนักงาน: 1.715 ล้านหยวน; เงินบำนาญผู้อยู่อาศัย: 3.093 ล้านหยวน; ประกันสุขภาพ: 6.499 ล้านหยวน; ผู้ว่างงาน: 426,000 คน ผู้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง 32,426 คน และในชนบท 243,305 คน สถานดูแลผู้สูงอายุ 174 แห่ง มีเตียง 14,152 เตียง เงินรางวัลจากการจับสลากสวัสดิการ: 490 ล้านหยวน
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองซ่างเหราเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งครบวงจรระดับชาติ ตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อของสี่มณฑล ทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง และปักกิ่ง-ฝูโจว ตัดกันในลักษณะจุดเชื่อมต่อสามมิติ ทำให้ซ่างเหราเป็นศูนย์กลางที่เชื่อมต่อภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีและสามเหลี่ยมปากแม่น้ำฝูเจี้ยนเข้าด้วยกัน
ทางหลวง
โครงข่ายทางหลวงแห่งชาติ "สามแนวตั้ง สามแนวนอน" บวกกับโครงข่ายทางหลวงระดับจังหวัด "สิบแนวตั้ง สามแนวนอน สิบหกเส้นทางเชื่อมต่อ" ทางด่วน: G0321 เต๋อโจว-ซ่างเหรา, G1514 หนิงเต๋อ-ซ่างเหรา, S33 ซ่างเหรา-ว่านเนียน, G56 หางโจว-รุ่ยหลี่, G60 เซี่ยงไฮ้-คุนหมิง, G6021 หางโจว-ฉางชา ณ สิ้นปี 2025: ระยะทางทางหลวงรวม 27,165 กิโลเมตร (ทางด่วน 799 กิโลเมตร) ปริมาณการขนส่งสินค้าทางทางหลวง: 205.91 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 4.5%)
ทางรถไฟ
รถไฟธรรมดาสายเจ้อเจียง หวังอัน ฉู่จิ๋ว เลเต๋อ และเฟิงฟู่ รวมทั้งรถไฟความเร็วสูงสายเหอฟู่ เซี่ยงไฮ้-คุนหมิง และหางชาง ในปี 2025: ผู้โดยสารรถไฟ 33.379 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 6.9%)
การส่งสินค้า
พอร์ต: Poyang, Yugan, Wannian, Yiyang, Yanshan, Shangrao, Xinzhou, Yushan, Hengfeng ในปี 2568: การขนส่งทางน้ำ 16.525 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 9.1%)
การบิน
สนามบินซานชิงซาน เมืองซ่างเหรา: สนามบินพลเรือนระดับภูมิภาค ระดับ 4C ห่างจากใจกลางเมือง 8 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2560 มีเที่ยวบินไปยังปักกิ่ง คุนหมิง ฮาร์บิน จี่หนาน ซานย่า เซินเจิ้น ชิงเต่า กวางโจว ฉงชิ่ง เซียะเหมิน และเมืองอื่นๆ
ระบบขนส่งสาธารณะ
กลุ่มขนส่งสาธารณะซ่างเหรา (ก่อตั้งปี 1975) ณ สิ้นปี 2020: รถ 698 คัน, ป้ายจอด 1,157 แห่ง, เส้นทางเดินรถ 83 เส้นทาง, ระยะทางวิ่งเที่ยวเดียว 1,331.49 กิโลเมตร, อู่จอดรถโดยสาร 5 แห่ง (พื้นที่ 88,400 ตารางเมตร), เครื่องชาร์จแบตเตอรี่ 242 เครื่อง (กำลังการผลิตรวม 9,894 กิโลวัตต์) ระยะทางวิ่งต่อปี: 19.6049 ล้านกิโลเมตร
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ที่มาของชื่อ
ทฤษฎีสองข้อ: (1) ตั้งชื่อตามแม่น้ำชางเหรา (ปัจจุบันคือซินเจียง); (2) มาจาก "สมบัติแห่งภูเขาและทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์" (shan yu zhen qi, shang cheng fu rao) ทฤษฎีหลังได้รับการยอมรับโดยทั่วไป
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ข้อมูล ณ เดือนมิถุนายน 2566: 1 มรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติโลก (ภูเขาอู่หยี) 21 หน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 91 ระดับจังหวัด 59 ระดับเทศบาล และ 568 ระดับอำเภอ 3,663 โบราณวัตถุถาวร 25,411 โบราณวัตถุเคลื่อนย้ายได้ (2,102 วัตถุมีค่า)
กิจกรรมพื้นบ้าน
การแข่งขันเรือมังกรในช่วงเทศกาลเรือมังกร (มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ ตั้งแต่ปี 2011) เมืองจือปูเป็นศูนย์กลางการต่อเรือมังกรที่มีชื่อเสียงในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี โดยมีประเพณีการต่อเรือที่สืบทอดมายาวนานหลายศตวรรษ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ข้อมูล ณ เดือนกรกฎาคม 2021: รายการระดับชาติ 10 รายการ ได้แก่ การเต้นรำ Nuo (Wuyuan), งิ้ว Yiyang, งิ้ว Hui (Wuyuan), การแกะสลักสามมิติ Huizhou (Wuyuan), การทำกระดาษ Yanshan Liansizhi, งานหัตถกรรมหินหมึก She, เครื่องเขิน Poyang, การแปรรูปชาเขียว Wuyuan, ประเพณีการทำนาข้าว และงานประดิษฐ์ร่มกระดาษ
ภาษาถิ่น
หลายภาษา: ภาษาจีนอู๋ (กว่างซิน, ซินโจว, กวางเฟิง, หยูซาน), ภาษาจีนกัน (โปหยาง, ยู่อัน, ว่านเหนียน, อี้หยาง, เหิงเฟิง, หยานซาน) และภาษาจีนฮุย (เต๋อซิง, หวู่หยวน)
จุดชมวิว
เมืองซ่างเหรามีแหล่งมรดกโลก 3 แห่ง พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ 4 แห่ง และพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ 32 แห่ง ซึ่งมากที่สุดในบรรดาเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี
ภูเขาซานชิง: มรดกทางธรรมชาติโลก อุทยานธรณีโลก และพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ตั้งชื่อตามยอดเขาสามยอดที่คล้ายกับสามผู้บริสุทธิ์ในลัทธิเต๋า ยอดเขาหลักคือยอดเขาหยูจิง สูง 1,819.9 เมตร โดดเด่นด้วยป่าหินแกรนิตบนยอดเขาที่หนาแน่นและหลากหลายที่สุดในโลก มีพืช 2,373 ชนิด สัตว์ 1,728 ชนิด และประวัติศาสตร์ลัทธิเต๋ากว่า 1,600 ปี พร้อมด้วยกลุ่มวัดโบราณที่สร้างตามแบบปาเกา (รูปแปดเหลี่ยม) ซึ่งได้รับการขนานนามว่า "พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งสถาปัตยกรรมลัทธิเต๋าจีนโบราณ"
กุ้ยเฟิง (ยอดเขาเต่า): อุทยานธรณีโลก, มรดกโลก 5A ระดับชาติ, มรดกทางธรรมชาติโลก (ส่วนประกอบของหินปูนจีน) ลักษณะภูมิประเทศแบบหินปูนทั่วไปที่ก่อตัวขึ้นเมื่อ 135 ล้านปีก่อน วัดหนานหยานมีช่องหินแกะสลักบนผนังหน้าผามากกว่า 40 ช่อง—"ถ้ำพระพุทธรูปแห่งแรกของจีน" และ "ตุนหวงใต้" พระพุทธรูปปางไสยาสน์มีความยาว 416 เมตร
เขตทัศนียภาพเจียงหวัน (อู่หยวน): เขตทัศนียภาพระดับชาติ 5A หมู่บ้านประวัติศาสตร์ที่มีมรดกทางวัฒนธรรมของหุยโจวอันrich และสถาปัตยกรรมแบบหุยที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี
แหล่งโบราณสถานค่ายกักกันชางเหรา: แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ และพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ เป็นค่ายกักกันของระบอบฟาสซิสต์ที่จัดตั้งขึ้นโดยหน่วยข่าวกรองทางทหารของพรรคชาตินิยมในช่วงทศวรรษ 1940 ประกอบด้วยสุสานวีรชนปฏิวัติ อาคารอนุสรณ์ และโครงสร้างเรือนจำทางประวัติศาสตร์
อาหารพิเศษ
อาหารขึ้นชื่อได้แก่ หมูตุ๋นกุ้ยเฟิง ข้าวราดแกงว่านเนียน ขนมข้าวเหนียวฟานปู้กัว เต้าหู้เกอหยวน ผลไม้เหยียนซานเติ้งจ้าน ขนมข้าวเหนียวอี้หยาง แป้งแผ่นไส้เนื้อ ปาท่องโก๋ทอด ผลไม้ชิงหมิง ขนมข้าวเหนียว ก๋วยเตี๋ยวตับหมู ก๋วยเตี๋ยวหมูเส้นใหญ่ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อแกะ ก๋วยเตี๋ยวเครื่องในตุ๋น ห่านตุ๋น ปลาคาร์พแดงนึ่ง หมูนึ่งแป้งข้าวเจ้า ซุปเต้าหู้ ปลาทั้งตัวผัด ผัดอาร์เทมิเซียเนื้อรมควัน ถั่วหยกขาว และปลากุ้ยเฟิง "ปลาทางหลวงแห่งชาติ"
บุคคลที่มีชื่อเสียง
วิทยาลัยซ่างเหราได้ผลิตนายกรัฐมนตรี 23 คน บัณฑิตเอก (จินซือ) 2,097 คน (มีชื่อระบุไว้ 1,515 คน) นักวิชาการดีเด่น (จ้วงหยวน) 13 คน รองชนะเลิศ 6 คน และอันดับสาม 5 คน บุคคลสำคัญที่โดดเด่น ได้แก่ อู๋รุ่ย (กษัตริย์แห่งฉางซา สมัยราชวงศ์ฮั่น) เถาคาน (รัฐบุรุษและแม่ทัพสมัยราชวงศ์จิน) จูซี (นักปรัชญาขงจื๊อใหม่ผู้ยิ่งใหญ่) ซินฉีจี้ (กวีและแม่ทัพสมัยราชวงศ์ซ่งใต้) เจียงกุย (กวีและนักดนตรีสมัยราชวงศ์ซ่งใต้) จ้านเทียนโย่ว (บิดาแห่งการรถไฟของจีน) จินหยง (นักเขียนนิยายกำลังภายใน) ฟางจือหมิน (นักปฏิวัติ) เฉินเจิ้น (นักสัตววิทยา สมาชิกราชบัณฑิตยสถานจีน) หวงเจียซี (นักวิทยาศาสตร์การแพทย์) และหยางเหว่ยอี้ (นักกีฏวิทยา สมาชิกราชบัณฑิตยสถานจีน) ในปี 2545 วิทยาลัยซ่างเหราได้คัดเลือก "สิบบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม"
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม