ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองอี้ชุน

เมืองอี้ชุน

เมืองอี้ชุน (Yichun City) ซึ่งในอดีตเรียกว่าหยวนโจว (Yuanzhou) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล มีอาณาเขตติดกับหนานชาง (Nanchang) ทางทิศตะวันออก ฝูโจว (Fuzhou) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จีอาน (Ji'an) และซินหยู (Xinyu) ทางทิศใต้ และปิง (Pin)

เมืองอี้ชุน

อี้ชุน หรือที่รู้จักกันในอดีตว่า หยวนโจว เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล มีพรมแดนติดกับหนานชางทางทิศตะวันออก ฝูโจวทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จี่อานและซินหยูทางทิศใต้ ผิงเซียงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ฉางชาและเย่ว์หยาง (หูหนาน) ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และจิ่วเจียงทางทิศเหนือ ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้บริหารจัดการ 1 อำเภอ 6 ตำบล และ 3 เมืองระดับตำบล มีพื้นที่ทั้งหมด 18,700 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4,821,000 คน ภูมิประเทศค่อยๆ เปลี่ยนจากพื้นที่ภูเขากานซีไปเป็นที่ราบกานฟู่ มีลักษณะภูมิประเทศที่ซับซ้อนและหลากหลายลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งเขตร้อนชื้น มีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน อี้ชุนก่อตั้งขึ้นเป็นอำเภอเมื่อปี 201 ก่อนคริสตกาล และชื่อนี้มาจาก "มีน้ำพุร้อนไหลอยู่ข้างอำเภอ ใสราวกับกระจก สวยงามราวกับน้ำพุ และดื่มแล้วชื่นใจ—จึงเป็นที่มาของชื่ออี้ชุน" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 393,024 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.6%

วิวัฒนาการของชื่อ

ตามบันทึกไท่ผิงฮวนหยูจีสมัยราชวงศ์ซ่ง ระบุว่า ในปี 201 ก่อนคริสต์ศักราช หลิวปังได้ก่อตั้ง 18 อำเภอในมณฑลเจียงซีภายใต้การปกครองของหยูจาง ซึ่งรวมถึงอำเภออี้ชุน (ปัจจุบันคืออำเภอหยวนโจว) ชื่อ "อี้ชุน" มาจาก "มีน้ำพุร้อนไหลอยู่ข้างๆ ที่ตั้งอำเภอ ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน เย็นสบายในฤดูร้อน อุ่นในฤดูหนาว ใสราวกับกระจก สวยงามราวกับน้ำพุ และดื่มแล้วชื่นใจ จึงเป็นที่มาของชื่ออี้ชุน"

ประวัติศาสตร์

ราชวงศ์ฉินถึงราชวงศ์เหนือและใต้

ในสมัยราชวงศ์ฉิน (ค.ศ. 221–206 ก่อนคริสต์ศักราช) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลจิ่วเจียง ในปี ค.ศ. 201 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการจัดตั้งอำเภออี้ชุนขึ้นภายใต้การปกครองของมณฑลหยูจาง ในปี ค.ศ. 267 ได้มีการจัดตั้งมณฑลอันเฉิงขึ้น ในปี ค.ศ. 280 ราชวงศ์จินตะวันตกได้เปลี่ยนชื่อเป็นอี้หยาง ในสมัยราชวงศ์ใต้ ได้มีการจัดตั้งมณฑลปาซานและมณฑลหยูหนิงขึ้น

สมัยราชวงศ์สุยถังถึงห้าราชวงศ์

ในปี ค.ศ. 591 ราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581–618) ได้ก่อตั้งหยวนโจว (ศูนย์กลางอยู่ที่อำเภออี้ชุน) ราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) ได้ปกครองพื้นที่นี้ภายใต้การปกครองของมณฑลหง หยวน และจี ตามลำดับ ในปี ค.ศ. 622 ได้มีการก่อตั้งจิงโจว (ศูนย์กลางอยู่ที่เกาอัน) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นหมี่โจว และจุนโจว ในช่วงยุคห้าราชวงศ์ (ค.ศ. 907–960) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐอู่และรัฐถังใต้

สมัยราชวงศ์ซ่ง-หยวน

ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์หยวน หง จุน และหลินเจียง ต่อมาในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ได้เปลี่ยนการปกครองเหล่านี้เป็นแบบวงจร (ลู่) และในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ได้จัดระเบียบใหม่เป็น 13 มณฑล โดยมีอี้ชุนและว่านไจ่อยู่ภายใต้มณฑลหยวนโจว

สมัยหมิง-ชิง

ราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) รักษาไว้ซึ่งระบบการปกครองของราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1914 สาธารณรัฐจีนได้ปรับโครงสร้างการปกครองใหม่เป็น 4 เขต เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1949 ได้มีการจัดตั้งเขตการปกครองหยวนโจวขึ้น ในปี ค.ศ. 1978 ได้กลายเป็นมณฑลอี้ชุน และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2000 มณฑลนี้ได้ลดสถานะเป็นเมืองอี้ชุนระดับมณฑล

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในปี 1952 เขตการปกครองหยวนโจวได้รวมเข้ากับเขตการปกครองหนานชาง ในปี 1959 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานผู้ว่าการอำเภออี้ชุน ในปี 1979 ได้มีการจัดตั้งเมืองอี้ชุนขึ้นจากอำเภออี้ชุน ในปี 2000 เขตการปกครองระดับจังหวัดได้เปลี่ยนสถานะเป็นเมืองอี้ชุนระดับจังหวัด โดยเมืองอี้ชุนระดับอำเภอเดิมได้กลายเป็นอำเภอหยวนโจว

หน่วยงานบริหาร

ณ สิ้นปี 2025: 1 เขต (หยวนโจว), 6 มณฑล (จิงอัน, เฟิงซิน, ซางเกา, อี้เฟิง, ถงกู่, ว่านไซ), 3 เมืองระดับเทศมณฑล (เกาอัน, จางชู, เฟิงเฉิง) หน่วยงานรัฐบาล: อาคาร Yiyang ถนน Fubei เขต Yuanzhou

ภูมิศาสตร์กายภาพ

ที่ตั้งและขอบเขต

ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 113°54′–116°27′ ตะวันออก และลองจิจูด 27°33′–29°06′ เหนือ ระยะทางจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 222.75 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ประมาณ 174 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 18,700 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนชื้นในละติจูดต่ำ ฤดูใบไม้ผลิ: อากาศอบอุ่นเร็วแต่สภาพอากาศแปรปรวน; ช่วงเปลี่ยนผ่านจากฤดูร้อนไปฤดูใบไม้ร่วง: ร้อนและแห้ง; ฤดูหนาว: หนาวแต่มีช่วงน้ำค้างแข็งสั้น มีสี่ฤดูที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยมีฤดูใบไม้ผลิ/ฤดูใบไม้ร่วงสั้นและฤดูร้อน/ฤดูหนาวที่ยาวนาน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 17.2°C (กรกฎาคม 28.8°C, มกราคม 5.3°C) ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย: 267.9 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 1,680.2 มม. (50% ในเดือนเมษายน-มิถุนายน, 25% ในเดือนตุลาคม-กุมภาพันธ์) ชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 1,737.1 ชั่วโมง

ธรณีวิทยา

เมืองนี้ตั้งอยู่บนแนวรอยเลื่อนสองแนว ได้แก่ ที่ราบสูงหยางtze (ทางเหนือของทางรถไฟเจ้อเจียง-เจียงซี) และระบบรอยพับจีนตอนใต้ (ทางใต้) มีชั้นหินที่พัฒนาอย่างดีตั้งแต่ยุคก่อนซิเนียนจนถึงยุคควอเทอร์นารี ทำให้เป็นพื้นที่สำคัญสำหรับการวิจัยทางธรณีวิทยาและบรรพชีวินวิทยา

ลักษณะภูมิประเทศ

เขตเปลี่ยนผ่านจากเทือกเขา Ganxi ไปสู่ที่ราบ Ganfu ภูมิประเทศซับซ้อนประกอบด้วยภูเขา (35.46%) เนินเขา (39.05%) และที่ราบ (25.49%) จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขา Jiulingjian (1,794.3 เมตร) ใน Jing'an จุดที่ต่ำที่สุดคือ Yaohu ใน Fengcheng ที่ความสูง 18 เมตร เทือกเขา Jiuling ทอดยาวจากตะวันออกเฉียงเหนือไปตะวันตกเฉียงใต้ผ่านพื้นที่ทางเหนือ ขยายไปถึง Lushan ทางตะวันออกและเข้าสู่ Hunan ทางตะวันตกเฉียงใต้ เทือกเขา Wugong ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ระหว่างเทือกเขาเหล่านี้เป็นเนินเขาและที่ราบลุ่มที่มีแม่น้ำ Liao, Jinjiang และ Yuan ไหลผ่าน

อุทกวิทยา

มีแม่น้ำ 134 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 50 ตารางกิโลเมตร (54 สายเกิน 100 ตารางกิโลเมตร) แม่น้ำทั้งหมดอยู่ในระบบทะเลสาบโป๋หยาง แม่น้ำหยวน (279 กิโลเมตร อัตราการไหลเฉลี่ย 187 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที) ไหลผ่านเมืองอี้ชุนและซินหยูลงสู่แม่น้ำกานเจียง แม่น้ำจินเจียง (294 กิโลเมตร) มีพื้นที่ลุ่มน้ำครอบคลุม 7,115.44 ตารางกิโลเมตร (93% ของพื้นที่ทั้งหมด) อยู่ภายในเมือง แม่น้ำเหลียวมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 3,154.1 ตารางกิโลเมตร (72.8% ของพื้นที่ทั้งหมด) มีอ่างเก็บน้ำ 1,919 แห่ง มีปริมาณน้ำเก็บกักรวม 2.746 พันล้านลูกบาศก์เมตร (5 แห่งขนาดใหญ่ 44 แห่งขนาดกลาง)

ดิน

มีดิน 10 ชนิด 16 ชนิดย่อย 64 สกุล 162 ชนิด โดยดินแดงเป็นดินที่พบมากที่สุด (1.0909 ล้านเฮกตาร์ คิดเป็น 63.63% ของพื้นที่ทั้งหมด ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของจังหวัด 8.44%) และดินนาครอบคลุมพื้นที่ 470,000 เฮกตาร์ (27.42%)

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ในปี 2023: เกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติ 71 ครั้ง (น้ำท่วม ลมพายุ/ลูกเห็บ ภัยแล้ง น้ำค้างแข็ง) และภัยพิบัติทางธรณีวิทยา 13 ครั้ง โดยไม่มีผู้เสียชีวิต ความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรงลดลงติดต่อกันสามปี และไม่มีไฟป่าเกิดขึ้นเลย

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่เพาะปลูก: 482,200 เฮกตาร์ (0.09 เฮกตาร์ต่อคน) รวมทั้งนาข้าวชลประทาน 321,700 เฮกตาร์ ป่าไม้: 1,049,100 เฮกตาร์ สวนผลไม้: 25,400 เฮกตาร์ แหล่งน้ำ: 63,944 เฮกตาร์ พื้นที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์: 100,100 เฮกตาร์

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุ 72 ชนิด (38.71% ของปริมาณรวมในจังหวัด) โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 63 ชนิด (41.98%) มีแหล่งแร่ 296 แห่ง (11.89% ของปริมาณรวมในจังหวัด) แร่ธาตุ 12 ชนิดติดอันดับ 1 ในเจียงซี ได้แก่ ถ่านหิน แทนทาลัม รูบิเดียม ซีเซียม ลิเธียม โคบอลต์ เบริลเลียม บอกไซต์ เกลือหิน หินปูนฟลักซ์ วอลลาสโตไนต์ และเฟลด์สปาร์ แร่ธาตุ 5 ชนิดติดอันดับ 2 ได้แก่ ไนโอเบียม สังกะสี โดโลไมต์โลหะวิทยา เคโอลิไนต์ และผงควอตซ์ เหมือง 414 ในเมืองอี้ชุนมีแหล่งแร่ลิเธียมไมกาที่ใหญ่ที่สุดในโลก (มากกว่า 70% ของการผลิตทั่วโลก) ปริมาณสำรองแทนทาลัม: 16,119 ตัน (19.06% ในประเทศ 12.43% ทั่วโลก) ปริมาณสำรองเกลือหิน: 103.71 พันล้านตัน (89.8% ของปริมาณรวมในจังหวัด)

แหล่งพลังงาน

พลังงานน้ำ: ศักยภาพตามทฤษฎี 600,200 กิโลวัตต์ (10.4% ของจังหวัด); ศักยภาพในการพัฒนา 380,700 กิโลวัตต์ (1.738 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมงต่อปี) พลังงานแสงอาทิตย์: แสงแดดเฉลี่ย 1,620.2 ชั่วโมงต่อปี (เฟิงเฉิงสูงสุดที่ 1,935.7 ชั่วโมง; ถงกู่ต่ำสุดที่ 1,496.8 ชั่วโมง) พลังงานลม: ศักยภาพในการพัฒนาโดยประมาณ 2.88 ล้านกิโลวัตต์ โดยกระจุกตัวอยู่ในอำเภอทางตะวันออก

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำเฉลี่ยหลายปี: 18.251 พันล้านลูกบาศก์เมตร น้ำบาดาล: 4.96 พันล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้ขึ้นชื่อเรื่องบ่อน้ำพุร้อน โดยมีแหล่งน้ำพุร้อนที่รู้จักกัน 19 แห่งกระจายอยู่ทั่วทั้ง 10 เขตปกครอง ("สิบน้ำพุร้อน สิบความงาม")

ทรัพยากรชีวภาพ

พืชชั้นสูงเกือบ 3,000 ชนิด (60% ของพืชทั้งหมดในมณฑลเจียงซี): 101 วงศ์ 381 สกุล ไม้เนื้อแข็ง 1,178 ชนิด (ไม้ยืนต้น 584 ชนิด ไม้พุ่ม 424 ชนิด ไม้เลื้อย 85 ชนิด) เห็ดราขนาดใหญ่ 156 ชนิด พืชหายากและใกล้สูญพันธุ์ 183 ชนิด (56 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 3 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 1) ไม้โบราณ 9,126 ต้น (846 ต้นอยู่ในชั้นที่ 1 2,119 ต้นอยู่ในชั้นที่ 2 6,161 ต้นอยู่ในชั้นที่ 3) กระจายอยู่ใน 473 กลุ่ม โดยต้นที่ใหญ่ที่สุดคือต้นการบูร (เส้นรอบวง 1,413 เซนติเมตร) พืชสมุนไพรมากกว่า 160 ชนิด สัตว์ป่า: 362 ชนิด (57.07% ของสัตว์ป่าทั้งหมดในมณฑล): สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 59 ชนิด นก 237 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 10 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 37 ชนิด สัตว์คุ้มครองสำคัญระดับชาติ 53 ชนิด (5 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 1 48 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 2) พื้นที่ป่าปกคลุม: 57.12% (อำเภอถงกู: 88.07%)

ประชากร

จำนวนประชากร

ณ สิ้นปี 2025: 4,821,000 คน (ลดลง 77,800 คน) ประชากรในเมือง: 2,917,600 คน (อัตราการเป็นเมือง 60.52% เพิ่มขึ้น 0.67 จุดเปอร์เซ็นต์) อัตราการเกิด: 5.60‰ อัตราการตาย: 8.28‰ อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -2.69‰

กลุ่มชาติพันธุ์

ชาวฮั่น: 99.73%; ชนกลุ่มน้อย 43 กลุ่ม รวม 13,287 คน (0.27%) 5 อันดับแรก: เหมียว จ้วง ตูเจีย ตง และอี๋ (63.21% ของประชากรชนกลุ่มน้อย)

ภาษา

ภาษาถิ่นอี้ชุนอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกาน กลุ่มย่อยอี้หลิว (อี้ชุน-หลิวหยาง) ซึ่งก่อตัวขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง มีลักษณะเด่นคือ การแยกเสียงวรรณยุกต์ในเสียงลง และเสียงขึ้นส่วนใหญ่ไม่แตกต่างกัน

ความเชื่อทางศาสนา

อี้ชุนมีสถานะพิเศษในประวัติศาสตร์พุทธศาสนาฉาน (เซน) เนื่องจากนิกายฉานหลัก 3 ใน 5 นิกายมีต้นกำเนิดที่นี่ ได้แก่ นิกายเว่ยหยางที่หยางซาน (หยวนโจว) นิกายเฉาตงที่ตงซาน (อี้เฟิง) และนิกายหลินจี้ที่หวงป๋อ (อี้เฟิง) ส่วนในลัทธิเต๋า ภูเขาเกอเหยาในจางซู่เป็นศาลบรรพบุรุษของนิกายหลิงเป่า ซึ่งเป็นหนึ่งในสามภูเขาเต๋าที่ยิ่งใหญ่ของจีนตอนใต้ ได้รับการกำหนดให้เป็น "ดินแดนอันเป็นมงคลลำดับที่ 33 ใต้ฟ้า" โดยพระราชกฤษฎีกาในปี ค.ศ. 676–678

พระพุทธศาสนาเข้ามาในสมัยราชวงศ์ฮั่น ส่วนศาสนาคาทอลิกนั้นนำเข้ามาโดยมัตเตโอ ริชชี ในปี ค.ศ. 1594 โดยมีการสร้างโบสถ์แห่งแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี (ค.ศ. 1662–1722)

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 393.024 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.6%) ภาคปฐมภูมิ: 38.606 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.4%); ภาคทุติยภูมิ: 153.221 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.4%); ภาคตติยภูมิ: 201.197 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.1%) โครงสร้าง: 9.8:39.0:51.2 GDP ต่อหัว: 80,871 หยวน (เพิ่มขึ้น 7.0%) เศรษฐกิจนอกภาครัฐ: 260.085 พันล้านหยวน (66.2% ของ GDP) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 27.63 พันล้านหยวน (ลดลง 2.7%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 4.1% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมือง: 47,817 หยวน (เพิ่มขึ้น 4.7%); เขตชนบท: 24,360 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.7%)

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025: ผลผลิตทางการเกษตร 67.48 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.7%) พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 9.221 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืช: 7.627 พันล้านจิน (3.8135 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.51%) พืชน้ำมัน: 311,300 ตัน ผัก: 2.432 ล้านตัน เนื้อสัตว์: 552,200 ตัน การชำแหละสุกร: 5.0011 ล้านตัว สต็อก: 2.5661 ล้านตัว ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ: 417,800 ตัน

อุตสาหกรรมรอง

อุตสาหกรรมหลัก 8 ประเภท ได้แก่ แบตเตอรี่ลิเธียมพลังงานใหม่ ชีวเภสัชภัณฑ์ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ การผลิตอุปกรณ์ขั้นสูง วัสดุก่อสร้างและเฟอร์นิเจอร์ สิ่งทอและรองเท้า อาหารสีเขียว และการอนุรักษ์พลังงานและการรักษาสิ่งแวดล้อม มีกลุ่มอุตสาหกรรมระดับจังหวัด 13 กลุ่ม ในปี 2025: อุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 6.1% การผลิตเติบโต 8.2% การผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 11.7% (25.2% ของทั้งหมด) การผลิตอุปกรณ์เติบโต 18.1% (29.7% ของทั้งหมด) อุตสาหกรรมเอกชนเติบโต 7.5% (92.2% ของทั้งหมด คิดเป็น 111.3%) การก่อสร้าง: มีวิสาหกิจที่ผ่านการรับรอง 895 แห่ง ผลผลิต 54.85 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.6%)

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีอี้ชุน: ก่อตั้งในปี 2546 ยกระดับเป็นระดับชาติในปี 2556 มีวิสาหกิจระดับ "สี่ดาว" ขึ้นไป 262 แห่ง (125 แห่งเป็นอุตสาหกรรม) ประชากร 136,000 คน พื้นที่ก่อสร้างประมาณ 28 ตารางกิโลเมตร เป็นฐานอุตสาหกรรมพลังงานใหม่แบตเตอรี่ลิเธียมระดับชาติ

กิจกรรมเพื่อสังคม

การศึกษา

ข้อมูล ณ ปี 2025: โรงเรียน 1,413 แห่ง นักเรียน 991,600 คน บุคลากร 80,736 คน (ครู 68,437 คน) สถาบันอุดมศึกษา 7 แห่ง (นักเรียน 81,389 คน) โรงเรียนอาชีวศึกษา 25 แห่ง (42,605 คน) โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 56 แห่ง (145,760 คน) โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 224 แห่ง (239,932 คน) โรงเรียนประถมศึกษา 442 แห่ง (373,712 คน) โรงเรียนอนุบาล 649 แห่ง (106,334 คน) และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 9 แห่ง (1,722 คน) อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปี: 99.69% อัตราการเข้าเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย: 95.12%

การดูแลสุขภาพ

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: สถานพยาบาล 4,298 แห่ง (โรงพยาบาล 111 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 178 แห่ง ศูนย์สุขภาพชุมชน 57 แห่ง) เตียงผู้ป่วย 39,045 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 44,615 คน (แพทย์ 16,486 คน พยาบาล 22,479 คน)

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: ช่างเทคนิคผู้เชี่ยวชาญ 156,000 คน (ระดับกลาง 53,900 คน ระดับสูง 25,000 คน) งบประมาณด้านการวิจัยและพัฒนาปี 2024: 7.377 พันล้านหยวน (1.99% ของ GDP เพิ่มขึ้น 0.09 จุดเปอร์เซ็นต์) บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูง 801 แห่ง วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 2,279 แห่ง สิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาต 3,717 ฉบับ (สิ่งประดิษฐ์ 906 รายการ) สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลบังคับใช้ 4,387 ฉบับ (8.76 ต่อ 10,000 คน)

วัฒนธรรม

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: คณะละครของรัฐ 11 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 11 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 11 แห่ง วิสาหกิจทางวัฒนธรรมขนาดใหญ่ที่ได้รับมอบหมาย 359 แห่ง รายได้ 19.079 พันล้านหยวน

กีฬา

พื้นที่จัดการแข่งขันกีฬา: 14.936 ล้านตารางเมตร (3.05 ตารางเมตรต่อคน) นักกีฬาที่ลงทะเบียน 7,664 คน ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 15: ได้รับรางวัลที่ 1 2 รางวัล และรางวัลที่ 2 1 รางวัล ทีมฟุตบอลอี้ชุน: รองชนะเลิศระดับจังหวัด จัดการแข่งขันกีฬา 254 รายการ มีผู้เข้าร่วม 3.5 ล้านคน การใช้จ่ายด้านกีฬาของประชาชน: 95.54 พันล้านหยวน มีรีสอร์ทสกี 4 แห่ง มีผู้มาเยือนในช่วงฤดูหนาวมากกว่า 1 ล้านคน (การใช้จ่าย 3.85 พันล้านหยวน)

ประกันสังคม

ในปี 2025: งานใหม่ในเมือง 46,900 ตำแหน่ง; การย้ายแรงงานจากชนบท 76,900 ตำแหน่ง เงินบำนาญพนักงาน: 1.5029 ล้าน; เงินบำนาญผู้พำนัก: 2.2266 ล้าน; การว่างงาน: 414,900 คน; การบาดเจ็บจากการทำงาน: 601,000 คน ผู้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง 28,343 คน และในชนบท 162,883 คน

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

ในปี 2025: คุณภาพอากาศดี 97.3%; PM2.5: 26 μg/m³ (มาตรฐานระดับ 2 ของประเทศติดต่อกัน 6 ปี)

การขนส่ง

ภาพรวม

อี้ชุนเป็นพื้นที่ตอนในร่วมของเขตเศรษฐกิจฉางชา-จูโจว-เซียงถาน เขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล และเขตหมินหนาน มีทางรถไฟ 6 สาย (เจ้อเจียง จิงจิ่ว เซียงปู่ รถไฟฟ้าความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง ห่าวจี้ และรถไฟฟ้าความเร็วสูงฉางจี้) ทางด่วน 11 สาย (ครอบคลุมทั่วอำเภอ รวม 806 กิโลเมตร เป็นอันดับ 2 ของมณฑล) และสนามบินอี้ชุนหมิงเยว่ซาน (เที่ยวบินไปยัง 20 เมือง) การขนส่งทางน้ำผ่านแม่น้ำกานเจียงไปยังแม่น้ำแยงซี

ทางหลวง

ทางด่วน 10 สาย ได้แก่ เซี่ยงไฮ้-คุนหมิง, ต้ากวง, ฉางถง, จางจี้, ฉางหลี่, ฉางหนิง, ถงหวัน, ว่านยี่, ยี่ซุย และตงฉาง เป็นเครือข่าย "สามแนวตั้ง สามแนวนอน สองทางเชื่อม" ในปี 2025: ผู้โดยสารบนทางหลวง 40.71 ล้านคน; สินค้า 568.99 ล้านตัน

ทางรถไฟ

มีเส้นทางรถไฟที่ใช้งานอยู่ 6 เส้นทาง รวมระยะทาง 515.04 กิโลเมตร (รถไฟธรรมดา 323.7 กิโลเมตร และรถไฟความเร็วสูง 191.34 กิโลเมตร) สถานีอี้ชุน (สถานีรถไฟอี้ชุนใหม่ ศูนย์กลางการขนส่งแบบครบวงจร): สถานีที่รวมรถไฟความเร็วสูง รถไฟธรรมดา รถโดยสารทางไกล รถโดยสารประจำทาง และรถแท็กซี่ไว้ด้วยกัน — ศูนย์กลาง "ห้าในหนึ่งเดียว" สถานีอี้ชุนตะวันตก (สร้างในปี 1937): สถานีขนส่งสินค้า

การบิน

สนามบินอี้ชุนหมิงเยว่ซาน: มาตรฐาน 4C (วางแผนเป็น 4D) พื้นที่ 1,921 หมู่ มีที่จอดเครื่องบิน 3 จุด อาคารผู้โดยสาร 7,160 ตารางเมตร ให้บริการพื้นที่ 34,000 ตารางกิโลเมตร และประชากรมากกว่า 10 ล้านคน ในปี 2025: มีเที่ยวบิน 5,248 เที่ยว และผู้โดยสาร 478,269 คน

ทางน้ำ

บริการขนส่งสินค้าทางน้ำแบบผสมผสาน (Intermodal) จากจางซู่ไปยังจิ่วเจียง เส้นทางไปยังอันฮุย เซี่ยงไฮ้ เจียงซู หูเป่ย และเจ้อเจียง มีบริษัทท่าเรือ 7 แห่ง ท่าเทียบเรือขนส่งสินค้า 8 แห่ง และท่าเทียบเรือ 42 แห่ง (30 แห่งสำหรับเรือขนาด 1,000 ตัน) ในปี 2025: ปริมาณการขนส่งสินค้าทางน้ำ 46.977 ล้านตัน

ระบบขนส่งสาธารณะ

ข้อมูล ณ เดือนมีนาคม 2567: รถโดยสารประจำทางในเมือง 1,931 คัน (รถยนต์พลังงานใหม่ 1,650 คัน คิดเป็น 85.45%) และเส้นทางเดินรถในเมือง 51 เส้นทาง มีรถโดยสาร 516 คัน (รถยนต์พลังงานใหม่ 393 คัน คิดเป็น 76.2%)

มนุษยศาสตร์

ภาพรวม

เมืองอี้ชุนมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมรดกทางวัฒนธรรมที่อุดมสมบูรณ์ วลีที่มีชื่อเสียงของหวังป๋อ นักเขียนสมัยราชวงศ์ถัง ที่กล่าวไว้ในคำนำของศาลาเจ้าชายเติ้ง ว่า "ขุมทรัพย์อันล้ำค่าและความสามารถอันโดดเด่น" นั้น อ้างอิงถึงบุคคล เหตุการณ์ และสิ่งของจากเมืองอี้ชุน หานหยู ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองที่นี่ เขียนไว้ว่า "อย่าคิดว่าอี้ชุนอยู่ไกล แม่น้ำและภูเขาของเมืองนี้ชวนให้มาเที่ยวพักผ่อนมากมาย" เมืองนี้มีแหล่งโบราณสถานทางวัฒนธรรม 486 แห่ง และจุดชมวิว 54 แห่ง สามในห้าของนิกายพุทธศาสนาฉานที่สำคัญมีต้นกำเนิดมาจากเมืองอี้ชุน

อาหาร

อาหารอี้ชุนมีรสเผ็ดเป็นหลัก และนิยมใช้ขิงเป็นส่วนประกอบ (โดยเฉพาะขิงดองที่รับประทานเป็นของว่าง) เมนูเด่นได้แก่ ไก่ฉือฮวา เต้าหู้หนานเมี่ยว และเนื้อวัวปินเจียง

ศุลกากร

ภาพวัวในฤดูใบไม้ผลิ (ชุนหนิวตู): ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ชาวนาจะได้รับภาพวัวในฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งมักแสดงภาพเด็กเลี้ยงวัวกำลังเทียมวัว พร้อมด้วยฤดูกาลตามปฏิทินสุริยคติและคำอวยพรที่เป็นมงคล ตำแหน่งของเด็กเมื่อเทียบกับวัวจะบ่งบอกว่าฤดูใบไม้ผลิมาถึงก่อน ระหว่าง หรือหลังปีใหม่ตามปฏิทินจันทรคติ

มังกรม้านั่ง (บันเดิงหลง): ในเฟิงเฉิง มังกรม้านั่งทำจากโคมไฟไม้ไผ่ที่ร้อยเรียงเข้าด้วยกัน ส่วนที่ภูเขาหมิงเยว่ในหยวนโจว มังกรจะมีหัว ลำตัว และหางที่สมบูรณ์พร้อมรายละเอียดการตกแต่งที่ประณีต โดยมีผู้คนหลายร้อยคนแบกหามในขบวนแห่ที่ยาวหลายร้อยเมตรในช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์และเทศกาลโคมไฟ

เทศกาลชนวัว: ในเมืองเกาอาน มีประเพณีการชนวัวที่สืบทอดมายาวนานกว่า 400 ปี ในช่วงเทศกาลเรือมังกร ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากความขัดแย้งระหว่างสองตระกูลร่ำรวย

พิธีเรือมังกร "น้ำแห่งชีวิต": ประเพณีเก่าแก่นับพันปีของเทศกาลเรือมังกร ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับจังหวัดในปี 2554 หลังจากพิธี "น้ำแห่งชีวิต" ทีมเรือมังกรจะพายทวนกระแสน้ำขึ้นไปตามระบบแม่น้ำหยวนสู่หมู่บ้านของตน

วัฒนธรรมนักวิชาการ (จ้วงหยวน)

ยี่ชุนได้ผลิตนักวิชาการสอบจักรพรรดิชั้นนำหลายคน (จ้วงหยวน): หลู่ จ้าว (843 ซีอี, จ้วงหยวนแรกของเจียงซี), ยี่จง (845 ซีอี), เหยา เหมียน (1253 ซีอี, อี้เฟิง), จูซาน (1372 ซีอี, เฟิงเฉิง) และหลิว ซีจวง (1649 ซีอี, ชิงเจียง) คำกล่าวที่ว่า "ครึ่งหนึ่งของจินซีในมณฑลเจียงซีมาจากหยวนโจว" สะท้อนถึงความโดดเด่นทางวิชาการของภูมิภาคนี้

วัฒนธรรมบ่อน้ำพุร้อน

พื้นที่ระดับอำเภอทั้ง 10 แห่งมีบ่อน้ำพุร้อน (มีแหล่งน้ำพุร้อนที่รู้จักกัน 19 แห่ง—"สิบบ่อน้ำพุร้อน สิบความงาม") บ่อน้ำพุร้อนเหวินถางที่อุดมไปด้วยซีลีเนียมในเทือกเขาหมิงเยว่มีประวัติยาวนานกว่า 2,000 ปี มีปริมาณน้ำไหลออกมากกว่า 10,000 ตันต่อวัน ที่อุณหภูมิ 68–72 องศาเซลเซียสตลอดทั้งปี—"บ่อน้ำพุร้อนซีลีเนียมแห่งแรกของจีน"

วัฒนธรรมพุทธศาสนาฉาน

อี้ชุนมีสถานะโดดเด่นเป็นพิเศษในประวัติศาสตร์พุทธศาสนานิกายฉาน สามในห้านิกายหลักของฉานมีต้นกำเนิดที่นี่ ได้แก่ หลินจี้ (ที่หวงป๋อ เมืองอี้เฟิง) เฉาตง (ที่ตงซาน เมืองอี้เฟิง) และเว่ยหยาง (ที่หยางซาน ภูเขาหมิงเยว่) วลีที่มีชื่อเสียงว่า "มาจู่สร้างวัดวาอาราม ไป๋จางสร้างกฎเกณฑ์" มาจากวัดเป่าเฟิง (จิงอัน) และวัดไป๋จาง (เฟิงซิน)

วัฒนธรรมดวงจันทร์

ภูเขาหมิงเยว่ (ภูเขาพระจันทร์สว่าง) เป็นต้นกำเนิดของวัฒนธรรมพระจันทร์ในเมืองอี้ชุน เมืองนี้ได้จัดงานเทศกาลวัฒนธรรมพระจันทร์ประจำปีมาตั้งแต่ปี 2550 โดยมีกิจกรรมต่างๆ เช่น การบูชาพระจันทร์ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ การไล่จับมังกรไฟ และการลอยโคมดอกบัว งานเฉลิมฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ปี 2552 ของ CCTV ก็จัดขึ้นที่เมืองอี้ชุนเช่นกัน

วัฒนธรรมสีแดง

อำเภอถงกู่เป็น "แหล่งท่องเที่ยวแนวประวัติศาสตร์การปฏิวัติแดงระดับชาติ" อนุสรณ์สถานการลุกฮือเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงและสุสานวีรชนปฏิวัติหูหนาน-หูเป่ย-เจียงซี จำลองฉากประวัติศาสตร์การลุกฮือเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงของเหมาเจ๋อตุง อำเภอว่านไจ่เป็นฐานที่มั่นของฝ่ายแดงที่เผิงเต๋อฮวายและเติ้งไต้หยวนปฏิบัติการอยู่หลายปี อำเภอซ่างเกาเป็นสถานที่เกิดยุทธการซ่างเกา

โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม

หอดูดาวหยวนโจว: หอดูดาวท้องถิ่นที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แหล่งโบราณสถานราชวงศ์ชางอู่เฉิง (จางซู่): ล้มล้างฉันทามติทางวิชาการที่ว่า "วัฒนธรรมชางไม่ได้ข้ามแม่น้ำแยงซี" สุสานราชวงศ์โจวตะวันออกจิงอาน: หนึ่งใน 10 การค้นพบทางโบราณคดีที่สำคัญที่สุดของจีนในปี 2007 หมู่บ้านโบราณเทียนเป่า (อี้เฟิง): "หมู่บ้านโบราณแห่งแรกของเจียงซี" มีคูเมืองที่ยังคงเหลืออยู่ยาว 2.5 กิโลเมตร และกำแพงเมืองโบราณยาว 1.5 กิโลเมตร มีหน่วยงานมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 19 แห่ง และระดับจังหวัด 100 แห่ง

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ข้อมูล ณ เดือนมิถุนายน 2565: 9 รายการระดับชาติ, 89 รายการระดับจังหวัด, 211 รายการระดับเทศบาล, 508 รายการระดับอำเภอ ฐานคุ้มครองการผลิตระดับจังหวัด 11 แห่ง และฐานถ่ายทอด/วิจัย 7 แห่ง

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นหอมหมื่นลี้ (ต้นมะกอกหวาน) – ปลูกกันอย่างแพร่หลาย เป็นไม้ยืนต้นตลอดปี สัญลักษณ์แห่งความมงคลและการต้อนรับขับสู้ เชื่อมโยงกับเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของ "เมืองหลวงแห่งดวงจันทร์" ดอกไม้ประจำเมือง: ดอกฮัวมู่เหลียน (Manglietia decidua) – พันธุ์ไม้หายากเฉพาะถิ่นของเมืองอี้ชุน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพืชคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ และเป็นชนิดเดียวในโลก

จุดชมวิว

ภาพรวม

ข้อมูล ณ เดือนมิถุนายน 2565: แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A แห่งชาติ 1 แห่ง, แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A แห่งชาติ 21 แห่ง, แหล่งท่องเที่ยวเชิงชนบทระดับจังหวัด 91 แห่ง, หมู่บ้านท่องเที่ยวเชิงชนบทสำคัญระดับชาติ 3 แห่ง, แหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์สีแดงคลาสสิกระดับชาติ 3 แห่ง, ฐานสาธิตอุตสาหกรรมวัฒนธรรมระดับชาติ 1 แห่ง

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

การแลกเปลี่ยนภายนอก

บุคคลที่มีชื่อเสียง

เกียรติยศที่สำคัญ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวภูเขาอู่กงในผิงเซียง

อุทยานแห่งชาติภูเขาอู่กง ตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อระหว่างเมืองผิงเซียง เมืองจี่อัน และเมืองอี้ชุน ในมณฑลเจียงซี โดยมีพื้นที่ท่องเที่ยวหลัก…

แหล่งท่องเที่ยว "แหล่งกำเนิดสาธารณรัฐ" ในเมืองกานโจว

อุทยานธรรมชาติแหล่งกำเนิดสาธารณรัฐ ตั้งอยู่ในเมืองรุ่ยจิน เมืองกานโจว มณฑลเจียงซี เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นหน่วยอนุรักษ์โบ…

สถานที่ท่องเที่ยวจิงเต๋อเจิ้น

เขตจัดแสดงประเพณีพื้นบ้านเตาเผาโบราณในเมืองจิงเต๋อเจิ้น

พื้นที่จัดแสดงนิทรรศการประเพณีเตาเผาโบราณตั้งอยู่บนถนนซีตู เขตฉางเจียง เมืองจิงเต๋อเจิ้น มณฑลเจียงซี เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ …

จุดชมวิวศาลาเถิงหวางในเมืองหนานชาง

แหล่งท่องเที่ยวศาลาเทงหวาง ตั้งอยู่ในเขตตงหู เมืองหนานชาง มณฑลเจียงซี บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำกาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ แล…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว