เมืองจิ่วเจียง
เมืองจิ่วเจียง จิ่วเจียง เรียกโดยย่อว่า "ซุน" และเป็นที่รู้จักในอดีตว่าซุนหยาง ไชยซัง และเจียงโจว เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดตรงทางแยกของมณฑลเจียงซี หูเป่ย หูหนาน
เมืองจิ่วเจียง
จิ่วเจียง หรือเรียกย่อว่า "ซุน" และในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อ ซุนหยาง ไฉ่ซาง และเจียงโจว เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑล ณ จุดเชื่อมต่อของมณฑลเจียงซี หูเป่ย หูหนาน และอานฮุย ระหว่างลองจิจูด 113°56′–116°54′ ตะวันออก และลองจิจูด 28°41′–30°05′ เหนือ มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน พื้นที่ทั้งหมด 19,084.61 ตารางกิโลเมตร ณ ปี 2026 เมืองนี้บริหารจัดการ 3 อำเภอ 7 ตำบล และ 3 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4,484,200 คน จิ่วเจียงเป็นพื้นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวเจียงโย่วที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,200 ปี ในอดีตเคยเป็นหนึ่งในสามตลาดชาที่สำคัญและสี่ตลาดข้าวที่สำคัญของจีน ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของแม่น้ำแยงซีและเขตพัฒนาเศรษฐกิจทางรถไฟปักกิ่ง-เกาลูน เป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งครบวงจรระดับชาติ เมืองอารยธรรมแห่งชาติ และเมืองท่าสำคัญในลุ่มน้ำแยงซีตอนกลาง เป็นที่รู้จักในนาม "ประตูเหนือแห่งเจียงซี" และ "จุดบรรจบของสามแม่น้ำและเส้นทางสัญจรของเจ็ดมณฑล" เป็นหนึ่งในห้าเมืองแรกของจีนที่เปิดขึ้นตามริมแม่น้ำแยงซี เมืองนี้มีสถานที่สำคัญมากมาย เช่น ภูเขาลู่ซาน (มรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโก) ทะเลสาบโปยาง (ทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดของจีน) วัดตงหลิน (สถานที่กำเนิดของพุทธศาสนานิกายสุขาวดี) และวิทยาลัยไป่ลู่ตง (หนึ่งในสี่สถาบันการศึกษาชั้นนำของจีน) ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 424.651 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2%
ประวัติศาสตร์
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย (ประมาณ 2070–1600 ปีก่อนคริสตกาล) และราชวงศ์ชาง พื้นที่นี้เป็นของเมืองจิงโจวและหยางโจว ในสมัยชุนชุม (770–476 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "หัวของรัฐอู๋และหางของรัฐฉู่" ในปี 221 ก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ฉินได้ผนวกพื้นที่นี้เข้ากับมณฑลจิ่วเจียง ในปี 201 ก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกได้ก่อตั้งมณฑลหยูจาง โดยมี 5 อำเภอในพื้นที่จิ่วเจียง ในปี 210 คริสตกาล ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกได้ก่อตั้งมณฑลโปหยาง ในสมัยสามก๊ก (220–280) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐอู๋ ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลต่างๆ ตามลำดับ ในปี 589 ราชวงศ์สุย (581–618) ได้ก่อตั้งเมืองราวโจว ในปี 758 ราชวงศ์ถัง (618–907) ได้ก่อตั้งเมืองซุนโจว ราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง ปกครองพื้นที่นี้ภายใต้ชื่อเมืองราวโจว เมืองซุนโจว/เขตปกครองจิ่วเจียง และเขตปกครองหนานจิง ตามลำดับ จิ่วเจียงได้รับการปลดปล่อยในปี 1949 และในวันที่ 27 กรกฎาคม 1983 เมืองจิ่วเจียงและเขตปกครองจิ่วเจียงได้รวมเข้าด้วยกัน
หน่วยงานบริหาร
ประวัติของกองพล
ในปี 1989 อำเภอรุ่ยฉางได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 2010 เมืองกงชิงเฉิงได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 2016 อำเภอซิงจื่อถูกยุบและจัดตั้งเมืองลู่ซานขึ้นใหม่ โดยเขตลู่ซานเปลี่ยนชื่อเป็นเขตเหลียนซี ในปี 2017 อำเภอจิ่วเจียงถูกยุบและจัดตั้งเขตไจ่ซางขึ้นใหม่
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนมีนาคม 2569: 3 อำเภอ (ซุนหยาง, เหลียนซี, ไช่ซาง), 7 ตำบล (ซีซุย, อู๋หนิง, หยงซิว, เต๋ออัน, ตูฉาง, หูโข่ว, เผิงเจ๋อ), 3 เมืองระดับอำเภอ (รุ่ยฉาง, กงชิงเฉิง, ลู่ซาน) นอกจากนี้ยังมี: สำนักงานบริหารพื้นที่ท่องเที่ยวลู่ซาน มณฑลเจียงซี (ระดับรอง), เขตพัฒนาเศรษฐกิจจิ่วเจียง, พื้นที่ท่องเที่ยวซีไห่ลู่ซาน, เขตใหม่บาลีหู และเมืองวิทยาศาสตร์เชิงนิเวศทะเลสาบโป๋หยาง ที่ตั้งหน่วยงานราชการ: เลขที่ 166 ถนนบาลีหู เขตใหม่บาลีหู
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
มณฑลเจียงซีตอนเหนือ ตั้งอยู่ริมฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนกลางและตอนล่าง บริเวณจุดบรรจบของสี่มณฑล ระหว่างลองจิจูด 113°56′–116°54′ ตะวันออก และลองจิจูด 28°41′–30°05′ เหนือ ความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 270 กิโลเมตร ความยาวจากเหนือไปใต้ 140 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 19,084.61 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 11.3% ของมณฑลเจียงซี)
ลักษณะภูมิประเทศ
ภูมิประเทศซับซ้อน: สูงกว่าทางทิศตะวันออกและตะวันตก ต่ำกว่าตรงกลาง สูงขึ้นเล็กน้อยทางทิศใต้ และลาดเอียงไปทางทิศเหนือ ระดับความสูงเฉลี่ย: 32 เมตร (ในเมือง: 20 เมตร) มีทั้งภูเขา เนินเขา ที่ราบ และทะเลสาบ โดยภูเขาคิดเป็น 16.4% เนินเขา 44.5% และทะเลสาบ 18% ("ภูเขาหกส่วน น้ำสองส่วน ทุ่งนาครึ่งหนึ่ง ถนนและที่ดินครึ่งหนึ่ง") เทือกเขาจิ่วหลิง (ยอดเขาหลัก 1,786.9 เมตร สูงที่สุดของเมือง) แบ่งลุ่มแม่น้ำซิวและจิน เทือกเขามู่ฟู่ (1,656 เมตร) เป็นพรมแดนระหว่างมณฑลเจียงซีและหูเป่ย
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิปานกลาง แสงแดดส่องถึงมาก ความร้อนสูง และปริมาณน้ำฝนมาก อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 16–17°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 1,300–1,600 มม. (มากกว่า 40% ในไตรมาสที่ 2) ช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง: 239–266 วัน จำนวนวันที่มีหมอกเฉลี่ย: น้อยกว่า 16 วัน
ดิน
ดินสีแดงเป็นประเภทดินตามโซน โดยมีดินนา ดินหินปูนสีดำ ดินสีเหลืองน้ำตาล และดินตะกอนน้ำไหลปะปนอยู่ด้วย
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
ข้อมูล ณ ปี 2019: พื้นที่เพาะปลูก 262,900 เฮกตาร์; สวนผลไม้ 29,100 เฮกตาร์; ป่าไม้ 1,123,400 เฮกตาร์; ทุ่งหญ้า 8,800 เฮกตาร์; เขตเมือง/เหมืองแร่ 121,400 เฮกตาร์; ระบบขนส่ง 33,700 เฮกตาร์; พื้นที่ชุ่มน้ำ/แหล่งน้ำ 3,314,700 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
ตั้งอยู่ในเขตแหล่งแร่โลหะมีค่าและโลหะที่ไม่ใช่เหล็กในลุ่มน้ำแยงซีตอนกลางและตอนล่าง มีแร่ 53 ชนิด และแหล่งแร่ 266 แห่ง แบ่งเป็นแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 31 แห่ง ขนาดกลาง 40 แห่ง และขนาดเล็ก 195 แห่ง แร่ที่มีประโยชน์ ได้แก่ ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี ทังสเตน ดีบุก พลวง หินปูนซีเมนต์ หินปูนฟลักซ์ หินประดับ และหินก่อสร้าง
ทรัพยากรชีวภาพ
มีพืชมากกว่า 3,400 ชนิด พืชชั้นสูงมากกว่า 2,800 ชนิด และพืชหายากที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 86 ชนิด สัตว์ป่า: นกประจำถิ่น 115 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 11 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากกว่า 20 ชนิด ทะเลสาบโปยางเป็นที่อยู่อาศัยของนกอพยพ 126 ชนิด (มากกว่า 100,000 ตัว) ในฤดูหนาว รวมถึงนกกระเรียนไซบีเรีย (มากกว่า 95% ของประชากรทั่วโลก) นกกระเรียนหัวขาว นกกระสาขาว และนกกระสาปากดำ มีปลามากกว่า 140 ชนิด (มากกว่า 81% ของจำนวนปลาทั้งหมดในจังหวัด) อุทยานแห่งชาติเถาหงหลิงของเผิงเจ๋อมีกวางซิกาป่ามากกว่า 600 ตัว (40% ของจำนวนกวางซิกาทั้งหมดในประเทศ) ในเดือนพฤศจิกายน 2023 มีการค้นพบพืชสกุล Isoetes sinensis ที่ใกล้สูญพันธุ์เป็นครั้งแรกในจิ่วเจียง
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2025: ทรัพยากรน้ำผิวดิน 7.989 พันล้านลูกบาศก์เมตร (ลดลง 62.7%); ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,208.2 มิลลิเมตร (ลดลง 32.8%) อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 2 แห่ง มีปริมาณน้ำคงเหลือปลายปี 3.583 พันล้านลูกบาศก์เมตร (ลดลง 971 ล้านลูกบาศก์เมตร) อ่างเก็บน้ำจ้าวหลินมีความจุ 79.2 พันล้านลูกบาศก์เมตร ทะเลสาบโปยาง (70% ของน้ำอยู่ในเมืองจิ่วเจียง ประมาณ 3 ล้านหมู่) เป็นเส้นทางหลักของแม่น้ำทุกสายในมณฑลเจียงซีที่ไหลลงสู่แม่น้ำแยงซี
ประชากรและกลุ่มชาติพันธุ์
จำนวนประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: 4,484,200 คน (ลดลง 14,800 คน) ประชากรในเมือง: 2,917,400 คน (อัตราการเป็นเมือง 65.06% เพิ่มขึ้น 0.58 จุดเปอร์เซ็นต์) อัตราการเกิด: 5.16‰ อัตราการตาย: 7.61‰ อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -2.45‰
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
จากทั้งหมด 56 กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศจีน มี 47 กลุ่มที่อาศัยอยู่ในประเทศนี้ ชาวฮั่นคิดเป็น 99.59% และชนกลุ่มน้อยคิดเป็น 0.41% มีชนกลุ่มน้อย 16 กลุ่มที่มีประชากรมากกว่า 100 คน ได้แก่ ชาวหุย (2,817 คน), ชาวเหมียว (2,361 คน), ชาวเช (1,997 คน), ชาวทูเจีย (1,790 คน), ชาวจ้วง (1,411 คน) และอื่นๆ
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 424.651 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.2%) ภาคปฐมภูมิ: 28.335 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.4%); ภาคทุติยภูมิ: 162.697 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.9%); ภาคตติยภูมิ: 233.619 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.8%) โครงสร้าง: 6.7:38.3:55.0 GDP ต่อหัว: 94,544 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.8%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 32.202 พันล้านหยวน (ลดลง 1.2%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 4.3% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมือง: 51,298 หยวน (เพิ่มขึ้น 4.3%); เขตชนบท: 24,171 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.8%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025: พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช 274,200 เฮกตาร์; ผลผลิตธัญพืช 1.5073 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 1.8%) ผลผลิตพืชน้ำมัน: 237,700 ตัน; ฝ้าย: 19,000 ตัน พื้นที่ปลูกป่า: 2,540 เฮกตาร์; การดูแลรักษาป่า: 11,629 เฮกตาร์ เนื้อสัตว์: 192,600 ตัน; การชำแหละสุกร: 1.8577 ล้านตัว; จำนวนสุกรคงเหลือ: 964,600 ตัว ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ: 552,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.8%) มีวิสาหกิจเกษตรชั้นนำระดับจังหวัดและระดับประเทศ 135 แห่ง (ระดับชาติ 9 แห่ง), สหกรณ์เกษตรกร 9,125 แห่ง, ฟาร์มครอบครัว 8,394 แห่ง และผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการรับรอง "สามผลิตภัณฑ์ หนึ่งมาตรฐาน" จำนวน 1,108 รายการ
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025: อุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.2% ห่วงโซ่อุตสาหกรรมหลัก 9 กลุ่มเติบโต 7.9% การผลิตไฟฟ้า: 30.756 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (เพิ่มขึ้น 11.3%); เส้นด้าย: 217,900 ตัน; เครื่องนุ่งห่ม: 65.533 ล้านชิ้น; การแปรรูปน้ำมันดิบ: 6.4109 ล้านตัน; ซีเมนต์: 13.7545 ล้านตัน; เหล็กดิบ: 5.9727 ล้านตัน มีวิสาหกิจ 2,522 แห่งที่ทำกำไรได้ 25.557 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) วิสาหกิจในนิคมอุตสาหกรรม 2,010 แห่งที่มีพนักงาน 201,000 คน ทำกำไรได้ 21.152 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.6%) การก่อสร้าง: ผลผลิต 78.97 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.7%) มูลค่าเพิ่ม 18.685 พันล้านหยวน (ลดลง 1.0%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025: ยอดขายปลีก 178.814 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 4.6%) การนำเข้า/ส่งออก: 39.87 พันล้าน (ลดลง 1.0%) การส่งออก: 20.74 พันล้าน (ลดลง 0.4%) การลงทุนจากต่างประเทศจริง: 95.45 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 39.9%) การท่องเที่ยว: นักท่องเที่ยว 90.902 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 13.0%) รายได้ 81.726 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 33.9%) เงินฝากในสถาบันการเงิน: 619.733 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 42.749 พันล้าน); เงินกู้: 595.794 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 41.333 พันล้าน) เบี้ยประกันภัย: 10.052 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 4.4%)
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองจิ่วเจียงตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของเขตเศรษฐกิจแม่น้ำแยงซีและทางรถไฟปักกิ่ง-เกาลูน ท่าเรือจิ่วเจียงเป็นหนึ่งใน 10 ท่าเรือชั้นนำของแม่น้ำแยงซี (ปริมาณผู้โดยสารและสินค้าอยู่ในอันดับที่ 2 และ 4 ตามลำดับในบรรดาท่าเรือของแม่น้ำแยงซี) มีเส้นทางรถไฟ 5 สายมาบรรจบกัน ได้แก่ ปักกิ่ง-เกาลูน, อู่ฮั่น-จิ่วเจียง, เหอเฟย-จิ่วเจียง, ถงหลิง-จิ่วเจียง และหนานชาง-จิ่วเจียง (รถไฟระหว่างเมือง) ในปี 2025: ผู้โดยสารทางบก 36.65 ล้านคน; ผู้โดยสารทางรถไฟ 14.9612 ล้านคน; ผู้โดยสารทางน้ำ 913,400 คน; ผู้โดยสารทางอากาศ 382,500 คน การขนส่งสินค้าทางบก 144.94 ล้านตัน; การขนส่งสินค้าทางน้ำ 39.065 ล้านตัน; การขนส่งสินค้าทางรถไฟ 12.5538 ล้านตัน
ทางรถไฟ
จิ่วเจียงเป็นศูนย์กลางทางรถไฟหลักที่มีเส้นทางรถไฟปักกิ่ง-เกาลูน หวู่ฮั่น-จิ่วเจียง เหอเฟย-จิ่วเจียง ถงหลิง-จิ่วเจียง หนานชาง-จิ่วเจียง ระหว่างเมือง และฉูโจว-จิ่วเจียง สถานีจิ่วเจียง (ชั้น 1 9 ชานชาลา 12 ราง) สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2459 และขยายในปี พ.ศ. 2539 สถานีหลูซาน ให้บริการในเส้นทางระหว่างเมืองปักกิ่ง-โข่วเจียง, หนานชาง-จิ่วเจียง และรถไฟความเร็วสูงหวู่ฮั่น-จิ่วเจียง เส้นทางรถไฟความเร็วสูงในอนาคต: He'an-Jiujiang (เปิดปี 2021), Nanchang-Jiujiang (เริ่มปี 2021) และวางแผนเส้นทาง Chizhou-Jiujiang และ Fuyang-Jiujiang
ทางหลวง
ระยะทางบนทางหลวงทั้งหมด: 3,753 กม. ทางด่วน: วงแหวนจิ่วเจียง, หนางฉาง-จิ่วเจียง (ฉาง-จิ่ว), G70 ฟู่หยิน, G56 Hangrui, จิ่วเจียง-รุยชาง, G45 ต้ากวง, หยงหวู่, เผิงหู, ซี่วผิง, ตูจิ่ว, ผิงอี้ และซีอานจิ่ว ทางหลวงแผ่นดิน: 105, 316, 351, 530, 531, 532 สถานีขนส่ง Jiujiang ให้บริการ 117 เส้นทางไปยัง 14 จังหวัด/เมือง
การบิน
สนามบินจิ่วเจียงลู่ซาน (IATA: JIU, ICAO: ZSJJ): สนามบินระดับ 4C สำหรับการท่องเที่ยวทางทหารและพลเรือน ห่างจากเขตท่องเที่ยวลู่ซาน 8.5 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางเมือง 31 กิโลเมตร ในช่วงฤดูร้อนปี 2022 มีสายการบิน 3 สาย ให้บริการ 4 เส้นทางไปยัง 6 เมือง
การส่งสินค้า
ท่าเรือจิ่วเจียงเป็นท่าเรือพาณิชย์สำคัญมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงและชิง ในอดีตเคยเป็นหนึ่งในสี่ตลาดข้าวที่สำคัญของจีน และเป็นหนึ่งในสามตลาดชาที่สำคัญ ในปี 1980 ท่าเรือแห่งนี้ได้รับการยกฐานะเป็นท่าเรือการค้าต่างประเทศระดับ 1 ของประเทศ ด้วยแนวชายฝั่งแม่น้ำแยงซีที่ยาวถึง 152 กิโลเมตร ทำให้เป็นหนึ่งใน 28 ท่าเรือแม่น้ำภายในประเทศที่สำคัญของจีน และเป็นท่าเรือการค้าต่างประเทศแบบผสมผสานระหว่างแม่น้ำและทะเลเพียงแห่งเดียวของมณฑลเจียงซี โดยมีปริมาณการขนส่งสินค้าผ่านท่าเรือมากกว่า 80% ของมณฑล
ระบบขนส่งสาธารณะ
กลุ่มบริษัทขนส่งสาธารณะจิ่วเจียงให้บริการ 77 เส้นทาง (รวม 2 เส้นทางสำหรับนักท่องเที่ยว) รถแท็กซี่รับส่งผู้โดยสาร 1,539 คัน (1,374 คันใช้พลังงานสะอาด) และรถรับส่งผู้โดยสารผ่านแอปพลิเคชัน 1,348 คัน แผนระบบขนส่งทางรางในเมืองประกอบด้วย 5 สายหลัก (รวม 1 สายย่อย) รวมระยะทางประมาณ 149 กิโลเมตร มี 89 สถานี และระบบรถไฟท่องเที่ยวลู่ซาน 3 สาย (ระยะทางประมาณ 85.4 กิโลเมตร มี 21 สถานี)
กิจกรรมเพื่อสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025: มีสถาบันวิจัยและพัฒนาอิสระระดับอำเภอและจังหวัด 23 แห่ง โครงการวิทยาศาสตร์ 353 โครงการ (ระดับชาติ 19 โครงการ ระดับจังหวัด 114 โครงการ ระดับเทศบาล 220 โครงการ) และสิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาต 4,498 ฉบับ
การศึกษา
ข้อมูล ณ ปี 2025: สถาบันอุดมศึกษา 14 แห่ง (นักศึกษา 208,300 คน นักศึกษาใหม่ 63,300 คน), โรงเรียนอาชีวศึกษา 26 แห่ง (นักศึกษา 36,000 คน), โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 297 แห่ง (นักศึกษา 319,100 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 368 แห่ง (นักศึกษา 320,300 คน) อัตราการเข้าเรียน 100% ทั้งในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น สถาบันที่โดดเด่น ได้แก่ มหาวิทยาลัยจิ่วเจียง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีอาชีวศึกษาเจียงซี และวิทยาลัยระดับจังหวัดหลายแห่ง
วัฒนธรรม
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: คณะการแสดง 11 คณะ, ศูนย์วัฒนธรรม 15 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 15 แห่ง, พิพิธภัณฑ์/อนุสรณ์สถาน 15 แห่ง (รัฐวิสาหกิจ 26 แห่ง), สถานีโทรทัศน์/วิทยุ 12 แห่ง, ครอบคลุมการออกอากาศ 99.65%, ครอบคลุมการรับชมทางโทรทัศน์ 99.95%, ห้องสมุดระดับชาติชั้น 1: ห้องสมุดเมืองจิ่วเจียง, ห้องสมุดลู่ซาน, ห้องสมุดอำเภอซีซุย, ห้องสมุดอำเภอหูโข่ว
กีฬา
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: โรงเรียนกีฬารูปแบบใหม่ 39 แห่ง, สถานที่ออกกำลังกาย 4,717 แห่ง และโครงการกีฬาและการออกกำลังกายในชนบทใหม่ 299 โครงการในปี 2025
การดูแลสุขภาพ
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: สถานพยาบาล 3,584 แห่ง (โรงพยาบาล 84 แห่ง ศูนย์สุขภาพ 207 แห่ง ศูนย์ป้องกันโรค 18 แห่ง ศูนย์แม่และเด็ก 11 แห่ง) เตียงผู้ป่วย 30,104 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 41,618 คน (แพทย์ 9,949 คน พยาบาล 15,239 คน)
ประกันสังคม
ในปี 2025: ผู้ว่างงานในเมืองที่ได้รับการจ้างงานใหม่ 24,900 คน; การจ้างงานในกลุ่มที่หางานยาก 11,000 คน เงินกู้ค้ำประกันการประกอบการ 6.565 พันล้านหยวน เงินบำนาญพนักงาน: 868,600 คน (เพิ่มขึ้น 22,500 คน); เงินบำนาญของสถาบัน: 117,200 คน; เงินบำนาญของประชาชน: 1,924,400 คน; เงินช่วยเหลือผู้ว่างงาน: 430,800 คน; เงินช่วยเหลือผู้บาดเจ็บจากการทำงาน: 539,000 คน; เงินช่วยเหลือด้านการรักษาพยาบาลขั้นพื้นฐาน: 4,584,700 คน (พนักงาน 737,500 คน, ประชาชน 3,847,100 คน); เงินช่วยเหลือการคลอดบุตร: 449,900 คน มีหน่วยที่อยู่อาศัยให้เช่าราคาประหยัด 360 หน่วย, หน่วยปรับปรุงเมือง 131 หน่วย, โครงการปรับปรุงชุมชนเก่า 14 โครงการ
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025: วันที่มีอากาศดีเยี่ยม 115 วัน วันที่มีอากาศดี 215 วัน มลพิษเล็กน้อย 30 วัน มลพิษปานกลาง 5 วัน อัตราคุณภาพอากาศดี: 90.4% เมืองนิเวศระดับชาติ 27 แห่ง และหมู่บ้านนิเวศ 1 แห่ง
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ที่มาของชื่อ
ชื่อ "จิ่วเจียง" ปรากฏครั้งแรกในคัมภีร์ประวัติศาสตร์ (ซ่างซู) มีสองทฤษฎี: (1) "เก้า" เป็นเลขที่มากที่สุดในศาสตร์แห่งตัวเลขของจีนโบราณ หมายถึง "สถานที่ที่สายน้ำมากมายมาบรรจบกัน" - "เก้า" เป็นเชิงเปรียบเทียบ; (2) แม่น้ำเก้าสาย (กาน โป ยือ ซิ่ว กาน ซู ซู หนาน เผิง) ไหลลงสู่บึงเผิงหลี่ - "เก้า" เป็นความหมายตรงตัว
ภาษาถิ่น
การกระจายภาษาถิ่นที่ซับซ้อน: ภาษาจีน Gan (Xiushui, Wuning, Yongxiu, De'an, Lushan City, Gongqingcheng, Duchang, Hukou), Jiang-Huai Mandarin (Xunyang, Lianxi, Chaisang, Ruichang) และ Hakka (ส่วนใหญ่อยู่ใน Xiushui และ Wuning) เนื่องจากประวัติศาสตร์มีการอพยพจำนวนมาก ภาษาหูหนาน เหอหนาน จี๋อัน และตงเฉิงจึงถูกพูดเป็นกลุ่มเช่นกัน
อาหาร
อาหารจิ่วเจียง ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารเจียงซี เน้นรสชาติเผ็ด นุ่ม และกรอบ ที่ตั้งของเมืองซึ่งอยู่ตรงจุดเชื่อมต่อของสี่มณฑล ทำให้เมืองนี้ได้รวบรวมประเพณีการทำอาหารจากทั่วประเทศจีนเข้าไว้ด้วยกัน
ศาสนา
เมืองจิ่วเจียงมีมรดกทางศาสนาที่ลึกซึ้ง วัดตงหลินบนเขาลู่ซานเป็นแหล่งกำเนิดของพุทธศาสนานิกายสุขาวดี นักปราชญ์หู่ซือตั้งข้อสังเกตว่า เขาลู่ซานเป็นตัวแทนของกระแสหลักสามประการ ได้แก่ วัดตงหลินของฮุยหยวน (การรับเอาวัฒนธรรมจีนของพุทธศาสนา) สถาบันไบ่ลู่ตง (ลัทธิขงจื๊อใหม่ 700 ปี) และกู่หลิง (อิทธิพลทางวัฒนธรรมตะวันตกในจีน)
โอเปร่าแบบดั้งเดิม
งิ้วเก็บชารุ่ยฉาง: พัฒนามาจากละครแสดงโคมไฟในสมัยราชวงศ์หมิง โดดเด่นด้วยท่วงทำนองที่ไพเราะและนุ่มนวล เรียกว่า "งิ้วเก็บชาข้าวเหนียว" เพราะความหวานละมุน
งิ้วเหวินฉู่จิ่วเจียง: เป็นที่นิยมในแถบชายแดนเจียงซี-หูเป่ย มีทำนองพื้นบ้านมากกว่า 100 เพลง ครอบคลุมระบบทำนอง 4 แบบ
Jiujiang Tanqiang: ประเภทของโอเปร่า Jiangxi สาขา Ganju (Opera Jiangxi) เนื้อเรื่อง Er-huang และ Xipi ท่วงทำนอง
ชิงหยางฉาง (หูโข่ว เกาฉาง): มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์หมิง เมื่ออี้หยางฉางจากมณฑลเจียงซีแพร่กระจายไปยังฉีโจวในมณฑลอานฮุย ผสมผสานกับภาษาพูดและเพลงพื้นบ้านในท้องถิ่น ครั้งหนึ่งเคยมีอิทธิพลเหนือกว่ากุนฉู่ และส่งผลต่อการแสดงงิ้วหุยจูและงิ้วหวงเหมย ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติตั้งแต่ปี 2549
ประเพณีพื้นบ้าน
การแข่งเรือมังกรในช่วงเทศกาลเรือมังกรมีประเพณีมายาวนาน ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง การแข่งเรือมังกรในเมืองจิ่วเจียงเป็นงานเฉลิมฉลองทั่วเมือง โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ทะเลสาบกานถางและทะเลสาบหนานเหมิน พร้อมด้วยการแข่งขัน "แย่งเรือแดง" และการวิ่งรอบสนามเพื่อฉลองชัยชนะ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ข้อมูล ณ เดือนมิถุนายน 2566: มีรายการระดับชาติ 16 รายการ ระดับจังหวัด 52 รายการ ระดับเทศบาล 210 รายการ และระดับอำเภอ 295 รายการ ครอบคลุม 7 หมวดหมู่
จิตวิญญาณแห่งเมือง
จิตวิญญาณของเมือง: "รวมพลังเก้าสายแม่น้ำ กล้าเป็นผู้นำ ขยันหมั่นเพียร มุ่งมั่นสู่ความเป็นเลิศ" ดอกไม้ประจำเมือง: ดอกบัว (กำหนดโดยสภาประชาชนเทศบาลชุดที่ 13) สัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์—"ผุดขึ้นจากโคลนโดยไม่แปดเปื้อน" ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นการบูร สัญลักษณ์แห่งความเพียรพยายามและความเป็นสิริมงคล
จุดชมวิว
เมืองจิ่วเจียงเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมาตั้งแต่สมัยโบราณ—"เก้าแม่น้ำแห่งเมืองซุนหยาง งดงามราวกับภาพวาด" มีสถานที่ท่องเที่ยวมากกว่า 230 แห่ง โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ภูเขาลู่ซานและทะเลสาบโปหยาง ซึ่งผสมผสานวัดวาอาราม สถาบันการศึกษา สถาปัตยกรรม และประวัติศาสตร์ทางการเมืองในสมัยโบราณเข้าไว้ด้วยกัน
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ: ภูเขาลู่ซาน (มรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโก พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ), ทะเลสาบโปหยาง (ทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดของจีน แหล่งพักอาศัยในฤดูหนาวของนกอพยพกว่า 100,000 ตัว รวมถึงนกกระเรียนไซบีเรียกว่า 95% ของประชากรโลก), วัดตงหลิน (สถานที่กำเนิดพุทธศาสนานิกายสุขาวดี), วิทยาลัยไป่ลู่ตง (หนึ่งในสี่สถาบันการศึกษาที่ยิ่งใหญ่ของจีน ซึ่งเป็นสถานที่ที่จูซีเคยบรรยาย), ถ้ำหลงกง ("พระราชวังศิลปะใต้ดิน" ในเผิงเจ๋อ), วัดเจิ้นหรูบนเขาหยุนจู (ศูนย์กลางพุทธศาสนานิกายเซน), ภูเขาซือจง (ภูเขาระฆังหิน), หอคอยซุนหยาง, ศาลาผีผา และจัตุรัสอนุสรณ์สถานอุทกภัยปี 1938
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารลู่ซาน "สามหิน" (ปลาหิน ไก่หิน หูหิน), ปลาแท่งอู่หนิง, หน่อไม้สดลู่ซาน, ชาเมฆหมอกลู่ซาน (หนึ่งใน 10 ชาที่ดีที่สุดของจีน), ถั่วดำหมักหูโข่ว, ปลาคาร์พเผิงเจ๋อ, ขนมชาจิ่วเจียง, เกี๊ยวนึ่งซิวสุ่ย, มันเทศรุ่ยฉาง, ปลาหมักหูโข่ว และขิงหวงหลัวเหมิน
บุคคลที่มีชื่อเสียง
เถาหยวนหมิง (กวี ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็น "บิดาแห่งกวีนิพนธ์ชนบท"), หวงติงเจี้ยน (นักเขียนอักษรและกวีสมัยราชวงศ์ซ่ง), เจียงว่านหลี่ (ผู้ก่อตั้งสถาบันไป่ลู่ตง), เหลยฟาต้า (สถาปนิก) ตระกูลเฉินได้ผลิตนักปราชญ์ถึงสี่รุ่น ได้แก่ เฉินเป่าเจิ้น, เฉินซานหลี่, เฉินเหิงเค่อ และเฉินหยินฉี (นักประวัติศาสตร์) นอกจากนี้ยังมี หลี่เหลียนจุน (ผู้นำการปฏิวัติปี 1911 ผู้นำการลุกฮือต่อต้านการฟื้นฟูจักรวรรดิ) หยวนหลงผิง (บิดาแห่งข้าวลูกผสม), ปานจี่หลวน (นักวิทยาศาสตร์ด้านการเชื่อมโลหะ สมาชิกราชบัณฑิตยสถานจีน) และบุคคลสำคัญอื่นๆ อีกมากมาย
เมืองพี่น้อง
ในประเทศ: ปักกิ่ง ตงเฉิง, เทียนจิน หนานไค่, เซี่ยงไฮ้ หวงผู่, ซานเหมินเซีย, หนานทง, อันชิง, จิงโจว ระหว่างประเทศ: 14 เมืองพี่เลี้ยงใน 5 ทวีป 13 ประเทศ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองน่าอยู่ 10 อันดับแรกของจีน (ปี 2004), เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ (ปี 2025), เมืองต้นแบบด้านการสนับสนุนสองทางแห่งชาติ (ปี 2020, 2025), เมืองพื้นที่ชุ่มน้ำนานาชาติ (ปี 2025), เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ (ปี 2022), เมืองสุขภาพแห่งชาติ, เมือง 100 อันดับแรกของจีนสำหรับการค้าต่างประเทศ, กลุ่มแรกของ "เมืองกิกะบิต" ของจีน และอื่นๆ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม