เมืองผิงเซียง
เมืองผิงเซียง (Pingxiang City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี และเป็นส่วนสำคัญของกลุ่มเมืองในลุ่มน้ำแยงซีตอนกลาง ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลเจียงซี ติดกับเมืองอี้ชุน (Yichun) และเมืองจี่อาน (Ji'an) ทางทิศตะวันออก
เมืองผิงเซียง
ผิงเซียงเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี และเป็นส่วนสำคัญของกลุ่มเมืองในลุ่มน้ำแยงซีตอนกลาง ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลเจียงซี ติดกับเมืองอี้ชุนและจี่อานทางทิศตะวันออก จี่อานและจูโจว (หูหนาน) ทางทิศใต้ จูโจวทางทิศตะวันตก และหลิวหยาง (หูหนาน) ทางทิศเหนือ ภูมิประเทศซับซ้อน มีภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน และมีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน พื้นที่ทั้งหมด 3,823.99 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมกราคม 2566 เมืองนี้บริหารจัดการ 2 เขตและ 3 อำเภอ ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1,797,000 คน โดยมีอัตราการเป็นเมือง 70.80% ผิงเซียงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ประตูตะวันตกของเจียงซี" มีบทบาทสำคัญในกรอบการพัฒนาเศรษฐกิจของมณฑลกานซี ซึ่งในอดีตเรียกว่า "เส้นทางเชื่อมระหว่างหูหนานและเจียงซี" และ "คอคอดของอู๋และฉู่" เมืองนี้ตั้งอยู่ในแกนกลางของวงเศรษฐกิจฉางชา-จูโจว-เซียงถาน ทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงตัดผ่านเมืองนี้ เชื่อมต่อกับเส้นทางหลักปักกิ่ง-กวางโจวและปักกิ่ง-เกาลูน ศูนย์กลางเมืองอยู่ห่างจากสนามบินฉางชาหวงฮวาเพียง 120 กิโลเมตร อันหยวนในผิงเซียงเป็นพื้นที่สำคัญในช่วงแรกของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เหมาเจ๋อตุงเคยมาเยือนผิงเซียงและอันหยวนถึง 9 ครั้ง อันหยวนเป็นแหล่งกำเนิดของสาขาแรงงานอุตสาหกรรมแห่งแรกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและกลุ่มแรกของสันนิบาตเยาวชนสังคมนิยมจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 127.604 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3%
ประวัติศาสตร์
กิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่นี้มีมานานกว่า 5,000 ปีแล้ว ตั้งแต่ยุคหินใหม่กับชนเผ่าซานเมี่ยว ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก (1046–771 ปีก่อนคริสตกาล) พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของหยางโจว ในสมัยชุนชุม (770–476 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นส่วนหนึ่งของรัฐอู่ ในสมัยยุคสงคราม (475–221 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉู่ ในสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลจิ่วเจียง ในปี 267 คริสตกาล ในสมัยสามก๊ก ได้มีการก่อตั้งอำเภอผิงเซียงขึ้น ในสมัยราชวงศ์ถัง (618–907) ที่ตั้งของอำเภอได้ย้ายไปที่เฟิงหวงฉี (ปัจจุบันคือเขตเมือง) ราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง ได้ปกครองพื้นที่นี้ภายใต้หยวนโจว ในปี 1970 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับมณฑล ในปี 1992 อำเภอเหลียนฮวาถูกโอนจากมณฑลจี๋อานมาอยู่ภายใต้การปกครองของผิงเซียง
หน่วยงานบริหาร
ประวัติของกองพล
ในปี 1971 ได้มีการจัดตั้งเขตการปกครองขึ้น 4 เขต ในปี 1993 เขตเฉิงกวนได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตอันหยวน ในปี 1997 เขตซ่างหลี่กลายเป็นอำเภอซ่างหลี่ และเขตลู่ซีกลายเป็นอำเภอลู่ซี ในปี 2016 ที่ทำการเทศบาลได้ย้ายไปอยู่ที่ถนนหยูหูตะวันออก ตำบลไป่หยวน เขตอันหยวน
รายละเอียดแผนก
ข้อมูล ณ เดือนมกราคม 2566: 2 อำเภอ (อันหยวน, เซียงตง), 3 ตำบล (ลู่ซี, ซ่างหลี่, เหลียนฮวา) 28 เมือง, 19 ตำบล, 9 อำเภอ, 136 คณะกรรมการชุมชน, 640 คณะกรรมการหมู่บ้าน ที่ตั้งหน่วยงานราชการ: ถนนหยูหูตะวันออก, อำเภอไป่หยวน, อำเภออันหยวน
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เจียงซีตะวันตก ทางตะวันตกของหนานชาง ระหว่างพิกัด 26°57′–28°01′N ถึง 113°35′–114°17′E เหนือ-ใต้ : 127 กม.; ตะวันออก-ตะวันตก : 67 กม. พื้นที่ทั้งหมด: 3,823.99 กม. ²
ลักษณะภูมิประเทศ
ตั้งอยู่ในเขตภูเขาเจียงหนานที่มีภูมิประเทศซับซ้อน ประกอบด้วยภูเขา เนินเขา และแอ่งสลับซับซ้อน ภูเขาอู่กงทางทิศตะวันออก/ใต้เป็นภูเขาที่สูงที่สุดที่ 1,918.3 เมตร (ยอดเขาหลักคือยอดเขาจินติ้ง) ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของเมือง ภูเขาหยางฉีทางทิศเหนือสูงถึง 947.6 เมตร บริเวณตอนกลางของเมืองมีเนินเขาเตี้ยๆ โดยมีสันเขาเป็นแนวแบ่งระหว่างแม่น้ำหยวน (ระบบแม่น้ำกานเจียง) และแม่น้ำลู่สุ่ย (ระบบแม่น้ำเซียงเจียง) จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ 65.4 เมตรทางตะวันตกของเมืองผีโถวโจว ภูมิประเทศโดยรวมมีลักษณะคล้ายอานม้า คือสูงทางเหนือและใต้ และต่ำลงเล็กน้อยตรงกลาง
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิปานกลาง แสงแดดเพียงพอ ช่วงน้ำค้างแข็งสั้น และฤดูปลูกพืชยาวนาน ฤดูใบไม้ผลิ (70 วัน): ชื้นและอบอุ่น แต่แปรปรวน ฤดูร้อน (99 วัน): ร้อน มีฝนตกและพายุฝนฟ้าคะนองบ่อย ฤดูใบไม้ร่วง (61 วัน): เย็น แห้ง มีฝนตกน้อย ฤดูหนาว (135 วัน): หนาว มีฝน/หิมะตกบ่อย ฤดูร้อนเป็นฤดูที่มีปริมาณน้ำฝนสูงสุด การเปลี่ยนผ่านสู่ฤดูใบไม้ร่วงมักนำมาซึ่งภัยแล้ง
อุทกวิทยา
ระบบน้ำเป็นของทั้งระบบทะเลสาบตงถิงและทะเลสาบโปหยางของลุ่มน้ำแยงซี แม่น้ำสายหลัก 5 สาย ได้แก่ ผิงสุ่ย ลี่สุ่ย เฉาสุ่ย หยวนสุ่ย และเหลียนสุ่ย Yuanshui และ Lianshui มีต้นกำเนิดมาจากเทือกเขา Luoxiao และภูเขา Wugong ไหลลงสู่แม่น้ำ Ganjiang Pingshui, Lishui และ Caoshui มีต้นกำเนิดระหว่างภูเขา Wugong และภูเขา Yangqi ไหลลงสู่แม่น้ำ Xiangjiang
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
แม่น้ำสายหลัก 5 สาย มีพื้นที่ลุ่มน้ำรวม 3,877.5 ตารางกิโลเมตร มีอ่างเก็บน้ำทุกประเภท 203 แห่ง (ขนาดกลาง 6 แห่ง ขนาดเล็ก-1 27 แห่ง และขนาดเล็ก-2 170 แห่ง) โดยมีความจุในการเก็บกักน้ำรวม 209 ล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรสัตว์
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 40 ชนิด (เสือดาว, หมาป่า, พังพอนไซบีเรีย, ชะมดอินเดียตัวใหญ่, ชะมดอินเดียตัวเล็ก, ชะมดหน้ากาก, แพะป่า, เม่น, ตัวนิ่ม, กระต่ายจีน, หนูไผ่, หมูป่า, กวางน้ำ, ลิงแสม, ลิงแสมทิเบต, ค้างคาว) สัตว์เลื้อยคลาน 18 ชนิด (เต่า, เต่าหัวโต, เต่ากระดองนิ่ม, จิ้งจก, กิ้งก่าหญ้า, งูพิษ, งูพิษไผ่, งูหนู, งูเห่า, งูพิษหลุม, งูคราอิตลายแถบ) สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 9 ชนิด (ซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีน, คางคก, กบต้นไม้, กบเสือ, กบจุดดำ, กบวัว) นก 173 ชนิด (นกนางแอ่น, ห่าน, นกไนท์จาร์, นกกา, นกคuckoo, ไก่ฟ้าสีเงิน, นกหัวขวาน, นกออริโอล, นกกระจอก, นกกระราง, นกฮูก, นกกระเต็น, เป็ดแมนดาริน, นกกระเรียน ฯลฯ) สัตว์ป่าคุ้มครองระดับประเทศ ชั้นที่ 1: เสือดาว, เสือดาวลายเมฆ, นกไก่ฟ้าคาบอต, นกไก่ฟ้าหางยาวคอขาว ชั้นที่ 2: 12 ชนิด สัตว์ป่าคุ้มครองระดับจังหวัด: 17 ชนิด
ทรัพยากรพืช
พืชเมล็ดเปลือย: 9 วงศ์ 20 สกุล 30 ชนิด พืชดอก: 157 วงศ์ 645 สกุล 1,295 ชนิด มีพืชคุ้มครองระดับชั้นที่ 1 ระดับชาติ 7 ชนิด (แปะก๊วย, สนแดง, อะเมนโตแท็กซัส, ยิวใต้, ไซแคด, เบรตชไนเดรา ซิเนนซิส) พืชคุ้มครองระดับชั้นที่ 2 จำนวน 12 ชนิด และพืชคุ้มครองระดับชั้นที่ 3 ระดับจังหวัด จำนวน 42 ชนิด
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุที่มีประโยชน์ 44 ชนิด ได้แก่ ถ่านหิน เหล็ก (ฮีมาไทต์ แมกเนไทต์ ไลโมไนต์ แมงกานีส) ทองแดง โมลิบเดนัม ทังสเตน ดีบุก ตะกั่ว สังกะสี โคบอลต์ แอนติโมนี สารหนู ปรอท ทองคำ เงิน หินปูน โดโลไมต์ ผงควอตซ์ เคโอลิไนต์ ดินเหนียวทนไฟ ทัลก์ เซพิโอไลต์ เบนโทไนต์ เทรโมไลต์ หินอ่อน หินแกรนิต ไพไรต์ หินเบญจมาศ ยิปซัม ซิลิกา และน้ำแร่ มีแหล่งแร่ 285 แห่ง และแหล่งแร่เชิงอุตสาหกรรมที่พิสูจน์แล้ว 87 แห่ง (ขนาดกลาง 6 แห่ง ขนาดเล็ก 81 แห่ง แหล่งแร่ 162 แห่ง และจุดที่มีแร่ 36 แห่ง)
ประชากร
จำนวนประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024: 1,797,000 คน อัตราการขยายตัวของเมือง 70.80% ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023: 1,801,600 คน (ลดลง 7,200 คน) ประชากรในเมือง: 1,268,700 คน (70.42% เพิ่มขึ้น 1.06 จุดเปอร์เซ็นต์) อัตราการเกิด: 6.56‰ อัตราการตาย: 8.47‰ อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -1.91‰ อัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิง: 103.95 โครงสร้างอายุ: 0–15 ปี: 19.12%, 16–59 ปี: 59.49%, 60 ปีขึ้นไป: 21.39%
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
32 ชาติพันธุ์ ได้แก่ ฮั่น มองโกเลีย ฮุย ธิเบต อุยกูร์ เหมียว ยี่ จ้วง โป่วเย เกาหลี แมนจู ตง เหยา ไป๋ ถู่เจีย ฮานี ไต ลี ลีซู วา เช และอื่นๆ
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 127.604 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.3%) ภาคการผลิตขั้นต้น: 7.98 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.7%); ภาคการผลิตขั้นรอง: 48.135 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.2%); ภาคการผลิตขั้นตติยภูมิ: 71.488 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.0%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 11.766 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.0%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 3.1% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมือง: 48,739 หยวน (เพิ่มขึ้น 3.9%); ในชนบท: 27,462 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.8%) ดัชนีราคาผู้บริโภค (CPI): +0.1%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025: ผลผลิตทางการเกษตร 12.908 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.1%) ผัก: 776,400 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.5%) ผลไม้: 32,200 ตัน (เพิ่มขึ้น 7.3%) ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ: 47,500 ตัน (เพิ่มขึ้น 4.9%) ไข่: 18,400 ตัน (เพิ่มขึ้น 28.4%) การฆ่าสุกร: 1.1597 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 2.5%)
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025: อุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.7% 22 จาก 34 ประเภทอุตสาหกรรมเติบโต (64.7%) ผลิตภัณฑ์แร่ที่ไม่ใช่โลหะ +15.8% การผลิตอาหาร +20.7% การผลิตรถยนต์ +51.6% อุตสาหกรรมใหม่ 4 ประเภทเติบโต 14.9% (ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ +7.6% อาหาร +10.1% วัสดุใหม่ +12.0% การผลิตอัจฉริยะ +25.9%) นิคมอุตสาหกรรม 6 แห่ง มีสถานประกอบการ 700 แห่ง รายได้ 92.195 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.0%) การก่อสร้าง: ผลผลิต 22.057 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.2%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024: อุตสาหกรรมบริการเติบโต 4.5% ค้าส่ง/ค้าปลีก +7.8% ที่พัก/ร้านอาหาร +4.7% การเงิน +5.9% บริการเพื่อผลกำไร +11.2% ในปี 2025: ยอดขายปลีก 53.789 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 5.3%) ค้าปลีกออนไลน์ +45.0% เงินฝากทางการเงิน: 244.947 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 10.4%) สินเชื่อ: 225.197 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 8.9%) เบี้ยประกันภัย: 3.891 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 4.9%)
กิจกรรมเพื่อสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023: มีการอนุมัติสิทธิบัตร 1,497 ฉบับ (สิ่งประดิษฐ์ 242 รายการ ลดลง 17.7%) และมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลบังคับใช้ 1,246 ฉบับ (6.92 ต่อประชากร 10,000 คน เพิ่มขึ้น 1.27)
การศึกษา
ในปี 2023: จำนวนผู้เข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา 16,565 คน (รวมทั้งหมด 53,262 คน); มัธยมศึกษาตอนปลาย 13,415 คน (รวม 41,112 คน); มัธยมศึกษาตอนต้น 24,685 คน (รวม 75,204 คน); ประถมศึกษา 22,596 คน (รวม 141,643 คน); อาชีวศึกษา 6,216 คน (รวม 19,792 คน); อนุบาล: 52,231 คน สถาบันที่โดดเด่น: มหาวิทยาลัยผิงเซียง, วิทยาลัยอาชีวศึกษาด้านวิศวกรรมอุตสาหกรรมเจียงซี, วิทยาลัยอาชีวศึกษาด้านวิศวกรรมประยุกต์เจียงซี, วิทยาลัยอาชีวศึกษาด้านสุขภาพผิงเซียง
วัฒนธรรม
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023: คณะการแสดง 2 คณะ, ศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง, ห้องสมุดประชาชน 6 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 7 แห่ง, สถานีวิทยุ 4 แห่ง, สถานีโทรทัศน์ 4 แห่ง, ครอบคลุมการออกอากาศทางโทรทัศน์ 100%, ห้องสมุดระดับชาติชั้น 1: ห้องสมุดเมืองผิงเซียง, ห้องสมุดอำเภอเหลียนฮวา
การดูแลสุขภาพ
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2566: สถานพยาบาล 1,495 แห่ง (โรงพยาบาล/ศูนย์สุขภาพ 85 แห่ง, ศูนย์แม่และเด็ก 6 แห่ง, ศูนย์ป้องกันโรค 17 แห่ง, สถาบันดูแลสุขภาพ 6 แห่ง) บุคลากรทางการแพทย์ 19,623 คน (แพทย์ 4,961 คน, ผู้ช่วยแพทย์ 978 คน, พยาบาล 7,793 คน) และเตียงผู้ป่วย 13,158 เตียง
กีฬา
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023: สโมสรเยาวชน 11 แห่ง, สถานที่จัดกิจกรรมออกกำลังกาย 1,170 แห่ง, โครงการกีฬาและการออกกำลังกายในชนบท 765 โครงการ, ผู้เข้าร่วมกิจกรรมออกกำลังกายประจำปี 2 ล้านคน
ประกันสังคม
ในปี 2023: เงินกู้ค้ำประกันการประกอบการมูลค่า 1.127 พันล้านหยวน สนับสนุนผู้ประกอบการ 4,517 ราย และสร้างงาน 26,000 ตำแหน่ง เงินบำนาญพนักงาน: 653,700 คน (เพิ่มขึ้น 6.12%) ประกันการว่างงาน: 187,400 คน ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 184 ล้านหยวน (573 หยวน/เดือนต่อคน); ในชนบท: 350 ล้านหยวน (441 หยวน/เดือน) สถานสงเคราะห์ผู้สูงอายุ 80 แห่ง (สถานดูแลผู้สูงอายุ 77 แห่ง) มีเตียง 10,095 เตียง เงินรางวัลจากการจับสลากสวัสดิการ: 107 ล้านหยวน
การขนส่ง
ข้อมูลการขนส่ง
ในปี 2023: การขนส่งสินค้าทางรถไฟ 4.692 ล้านตัน (ลดลง 5.8%); ผู้โดยสารรถไฟ 4.98 ล้านคน (ลดลง 25.0%) การขนส่งสินค้าทางบก 57.97 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 5.0%); ผู้โดยสารทางบก 4.58 ล้านคน (ลดลง 60.3%) ระยะทางรวมของทางหลวง: 9,108 กิโลเมตร (ทางด่วน 197 กิโลเมตร) รถยนต์ส่วนบุคคล 321,600 คัน (เพิ่มขึ้น 4.3%) รายได้จากไปรษณีย์ 739 ล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 14.9%) ผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ 1.981 ล้านคน
ทางหลวง
ผิงเซียงเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งของกานเซียง ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 319, 320 และ 322 รวมถึงทางด่วน G60 (เซี่ยงไฮ้-คุนหมิง), G72 (ฉวนหนาน), S89 (ซ่างเหลียน) และ S38 (ฉางหลี่) ก่อให้เกิดเครือข่ายหลักที่เชื่อมโยงกันอย่างกว้างขวาง
ทางรถไฟ
ทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงวิ่งตัดผ่านจากตะวันออกไปตะวันตก ทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง (เปิดให้บริการปี 2014) มีสถานีผิงเซียงเหนือ สามารถเดินทางไปยังเซี่ยงไฮ้ได้ใน 3 ชั่วโมง หวู่ฮั่น/กวางโจวใน 4 ชั่วโมง หนานชางในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง และฉางชาใน 30 นาที ทางรถไฟสายหลัก: ทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง, ทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง, ทางรถไฟจี่เหิง
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
สัญลักษณ์ประจำเมือง
ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นการบูร (ได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองในปี 2017) ดอกไม้ประจำเมือง: ดอกอะซาเลีย/ดอกโรโดเดนดรอน (ได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองในปี 2017)
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นผิงเซียงเป็นภาษาถิ่นที่อยู่ระหว่างภาษาจีนกานและเซียง มีต้นกำเนิดจากรัฐฉู่ มีลักษณะเฉพาะที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาถิ่นใกล้เคียง เช่น ภาษาถิ่นซวนเฟิงได้รับอิทธิพลจากภาษาถิ่นอี้ชุน ภาษาถิ่นมาเถียน/จางเจียฟางได้รับอิทธิพลจากภาษาถิ่นอันฟู่ ภาษาถิ่นซ่างหลี่ได้รับอิทธิพลจากภาษาถิ่นหลิวหยาง และภาษาถิ่นเหลากวนได้รับอิทธิพลจากภาษาถิ่นหลี่หลิง ภาษาถิ่นของเมืองนี้อยู่ระหว่างภาษาถิ่นลู่ซี ภาษาถิ่นเซียงตง และภาษาถิ่นซ่างหลี่ มีเสียงที่นุ่มนวลและไพเราะกว่าภาษาถิ่นรอบข้าง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ข้อมูล ณ ปี 2017: มีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 รายการ และระดับจังหวัด 20 รายการ
ศาสนา
ภูเขาหยางฉีเป็นสถานที่กำเนิดของนิกายหยางฉี ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าสำนักและเจ็ดโรงเรียนของพุทธศาสนาฉาน (เซน) ของจีน โดยมีอิทธิพลทางวัฒนธรรมและศาสนาทั้งในประเทศและต่างประเทศ
ที่มาของชื่อ
ชื่อ "ผิงเซียง" มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 267 มีทฤษฎีอยู่ 3 ทฤษฎี ได้แก่ (1) พระเจ้าจ้าวแห่งฉู่ทรงพบผลไม้ผักตบชวา (ผิงซือ) ที่นี่ (2) บริเวณนี้มีผักตบชวาอุดมสมบูรณ์ (3) ชื่อนี้ถูกนำมาโดยผู้อพยพจากทางเหนือจากผิงเซียงในที่ราบภาคกลาง ทฤษฎีแรกมาจากคำกล่าวของตระกูลขงจื๊อ เล่าว่าพระเจ้าจ้าวแห่งฉู่ทรงพบผลไม้สีแดงรสหวานลอยอยู่บนแม่น้ำ ซึ่งขงจื๊อระบุว่าเป็น "ผิงซือ" อันเป็นมงคล ดังนั้นบริเวณนี้จึงถูกเรียกว่า "ผิงซือหลี่" (หมู่บ้านผักตบชวา) ต่อมาจึงย่อเหลือเพียงผิงเซียง
จุดชมวิว
พื้นที่ทัศนียภาพภูเขาอู่กง: พื้นที่ทัศนียภาพระดับชาติ 5A, พื้นที่ทัศนียภาพสำคัญระดับชาติ, อุทยานธรณีแห่งชาติ, มรดกทางธรรมชาติแห่งชาติ, อุทยานป่าไม้แห่งชาติ ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบกันของผิงเซียง อี้ชุน และจี่อัน ในเทือกเขาลั่วเซียวตอนเหนือ ยอดเขาหลักคือยอดเขาไป่เหอ (นกกระเรียนขาว) สูง 1,918.3 เมตร พื้นที่ทั้งหมด 183 ตารางกิโลเมตร ปกคลุมด้วยป่า 88.1% ได้รับการกำหนดให้เป็นพื้นที่ทัศนียภาพระดับจังหวัดในปี 1985 พื้นที่ทัศนียภาพระดับชาติในปี 2005 และพื้นที่ทัศนียภาพระดับชาติ 5A ในปี 2020 มีลักษณะเด่นคือทุ่งหญ้าอัลไพน์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ทุ่งหญ้าเหนือเมฆ"
ภูเขาหยางฉี: แหล่งกำเนิดของนิกายหยางฉีแห่งพุทธศาสนาฉาน และต้นกำเนิดของแม่น้ำหลี่สุ่ยและผิงสุ่ย ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวระดับจังหวัด (1995) พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ (2014) และพื้นที่ท่องเที่ยวสำคัญของประเทศ (2017) ครอบคลุมพื้นที่ 57.2 ตารางกิโลเมตร ซึ่งรวมถึงวัดหยางฉีผู่ถง ถ้ำเนี่ยหลง และทะเลสาบเฟิงหมิง
ถ้ำเนี่ยหลง (มังกรชั่วร้าย): ถ้ำหินปูนธรรมชาติในอำเภอซ่างหลี่ ก่อตัวขึ้นเมื่อ 180 ล้านปีก่อน มีความยาวรวม 4.2 กิโลเมตร อุณหภูมิคงที่ 18 องศาเซลเซียส มีทัศนียภาพที่สวยงามกว่า 100 จุด รวมถึง "น้ำตกถ้ำ" (สูง 9 เมตร กว้าง 7 เมตร) ตำนานเล่าว่าถ้ำแห่งนี้เคยเป็นที่กักขังมังกรชั่วร้ายจากทะเลสาบโป๋หยาง ซึ่งต่อมาถูกปราบโดยปรมาจารย์ลัทธิเต๋า ซูเจิ้นจุน
วัดหยางฉีผู่ถง: ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 753 โดยพระอาจารย์เฉิงกวงแห่งนิกายฉาน ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) พระอาจารย์ฟางฮุยได้ก่อตั้งนิกายหยางฉีขึ้นที่นี่ ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าสำนักของพุทธศาสนาฉานหลินจี้ จารึกบนวัดประดับด้วยลายมือของจ้าวผู่ฉู่ (อดีตประธานสมาคมพุทธศาสนาแห่งประเทศจีน)
วัดผิงเซียง: เป็นหนึ่งในวัดขงจื๊อที่เก่าแก่ที่สุดในจีนจากทั้งหมด 22 วัด และเป็นวัดที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในมณฑลเจียงซี สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) และได้รับการบูรณะใหม่ในปี ค.ศ. 1734 ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของมณฑลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 เดิมเคยเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ผิงเซียง ซึ่งมีสิ่งของล้ำค่ามากมาย รวมถึงเห็ดหลินจือยักษ์อายุ 1,000 ปีที่หายาก และฟอสซิลไข่ไดโนเสาร์ยุคครีเทเชียส
อนุสรณ์สถานการเคลื่อนไหวของคนงานรถไฟและเหมืองแร่เมืองอันหยวน: พิพิธภัณฑ์แห่งชาติชั้น 1 ในเขตอันหยวน ห่างจากตัวเมือง 6 กิโลเมตร ก่อตั้งขึ้นในปี 1956 อาคารปัจจุบันเปิดทำการในปี 1969 เพื่อรำลึกถึงการเคลื่อนไหวของคนงานอันหยวนในประวัติศาสตร์ ตั้งอยู่บนพื้นที่ 200 หมู่ (ประมาณ 450 ไร่) และพื้นที่อาคาร 3,245 ตารางเมตร
เมืองจินซิว อันหยวน: ฉากถ่ายทำภาพยนตร์/โทรทัศน์ที่จำลองบรรยากาศถนนในเมืองอันหยวนช่วงทศวรรษ 1920-1930 ซึ่งรวมถึงโรงน้ำชา โรงฝิ่น ศาลบรรพบุรุษ และสโมสรคนงาน
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม