เมืองจางโจว
เมืองจางโจว (Zhangzhou City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่ในเขตมหานครเซี่ยเหมิน-จางโจว-ฉวนโจว ทางตอนใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน มีพรมแดนติดกับเขตจีเหม่ย (ตะวันออก) ของเมืองเซี่ยเหมิน เขตหลงหยาน (เหนือ) และมณฑลกวางตุ้ง
เมืองจางโจว
เมืองจางโจวเป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่ในเขตมหานครเซี่ยเหมิน-จางโจว-ฉวนโจว ทางตอนใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน มีอาณาเขตติดกับเขตจีเหมยของเมืองเซี่ยเหมิน (ทางตะวันออก) หลงหยาน (ทางเหนือ) เหมยโจวและเฉาโจวของมณฑลกวางตุ้ง (ทางตะวันตก) และอยู่ตรงข้ามกับมณฑลไต้หวันทางทะเล (ทางตะวันออกเฉียงใต้) มีพื้นที่ 12,607 ตารางกิโลเมตร สภาพภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมเขตร้อนชื้นทางใต้ ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรถาวร 5,084,000 คน ข้อมูล ณ ปี 2024 ประกอบด้วย 4 เขต 7 อำเภอ จางโจวมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 10,000 ปี ในปี 222 ก่อนคริสต์ศักราช ได้ถูกผนวกเข้ากับราชวงศ์ฉิน ในปี 686 นายพลเฉินหยวนกวงได้ก่อตั้งเมืองจางโจวขึ้น และในปี 1985 ได้กลายเป็นเขตเศรษฐกิจเปิดชายฝั่ง เป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของดอกนาร์ซิสซัสจีน" เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ เขตอนุรักษ์ระบบนิเวศวัฒนธรรมหมิ่นหนานแห่งชาติ และเป็นบ้านเกิดบรรพบุรุษที่สำคัญของชาวไต้หวัน มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A จำนวน 1 แห่ง (ฝูเจี้ยน ตูโหลว หนานจิง) ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 615.412 พันล้านหยวน
วิวัฒนาการของชื่อ
เมืองจางโจวตั้งชื่อตามแม่น้ำจางเจียง ("น้ำจาง") ใน "สารานุกรมเมืองหยวนเหอ" บันทึกไว้ว่า "เมืองจางโจวตั้งชื่อตามน้ำจาง" น้ำใสและน้ำขุ่นของแม่น้ำไหลมารวมกันก่อให้เกิดลวดลาย ("จาง" = ลวดลาย) จึงเป็นที่มาของชื่อ "จางเจียง"
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
กิจกรรมของมนุษย์ย้อนหลังไปประมาณ 10,000 ปี ราชวงศ์โจว: ดินแดนของชาวหมิน ยุคสงครามระหว่างรัฐ: ดินแดนของชนเผ่าหมินเยว่หลังจากที่ฉู่พิชิตเยว่
ฉินถึงซุย
ในปี 222 ก่อนคริสต์ศักราช ได้ถูกผนวกเข้ากับมณฑลหมินจงภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น: แบ่งออกเป็นอาณาจักรหมินเยว่ (เหนือ) และอาณาจักรหนานไห่ (ใต้) ราชวงศ์จิน: ส่วนเหนืออยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลจินอัน ส่วนใต้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลต่างๆ ในปี 507 ได้มีการก่อตั้งมณฑลหลงซีและหลานสุ่ยขึ้น ในปี 592 หลานสุ่ยและซุยอันได้รวมเข้ากับหลงซี ทำให้การแบ่งแยกเหนือ-ใต้สิ้นสุดลง
ถังถึงชิง
ในปี ค.ศ. 686 เฉินหยวนกวงได้ยื่นคำร้องขอจัดตั้งเมืองจางโจว โดยมีโจวจืออยู่ที่ซีหลิน (ริมแม่น้ำจางเจียง) เฉินหยวนกวงได้เป็นเจ้าเมืองคนแรก ในปี ค.ศ. 716 ได้ย้ายที่ตั้งไปยังจางปู่ ในปี ค.ศ. 741 ได้ย้ายอำเภอหลงซีจากฉวนโจว และในปี ค.ศ. 786 ได้ย้ายที่ตั้งไปยังหมู่บ้านกุ้ยหลินของหลงซี (ปัจจุบันคืออำเภอเซียงเฉิง) สมัยราชวงศ์ถังใต้: เปลี่ยนชื่อเป็นหนานโจว สมัยราชวงศ์ซ่ง: กลับมาใช้ชื่อจางโจวอีกครั้งในปี ค.ศ. 966 ในปี ค.ศ. 980 ได้ย้ายอำเภอฉางไท่จากฉวนโจว สมัยราชวงศ์หยวน: จัดตั้งอำเภอหนานเซิง (ค.ศ. 1322) เปลี่ยนชื่อเป็นหนานจิง (ค.ศ. 1356) สมัยราชวงศ์หมิง: จัดตั้งอำเภอต่างๆ ขึ้นมากมาย จนถึงปี ค.ศ. 1567 มีทั้งหมด 10 อำเภอ สมัยราชวงศ์ชิง: ยกระดับหลงหยานเป็นเขตการปกครองโดยตรง (ค.ศ. 1734)
สาธารณรัฐจีน
ปี 1912: จัดตั้งเขตปกครองจางโจวภายใต้เส้นทางตะวันตกของมณฑลฝูเจี้ยน ปี 1916: จัดตั้งอำเภอตงซาน ปี 1928: จัดตั้งอำเภอฮวาอัน ปี 1934: มีหน่วยงานตรวจสอบการปกครอง 10 แห่ง ปี 1935: มีหน่วยงานตรวจสอบการปกครอง 7 แห่ง
19 กันยายน 2492: เมืองจางโจวได้รับการปลดปล่อย 26 กันยายน: จัดตั้งสำนักงานตรวจสอบการบริหารที่ 6
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
ปี 1950: เปลี่ยนชื่อเป็นเขตการปกครองตรวจสอบจางโจว แล้วเป็นเขตหลงซี ปี 1951: จัดตั้งเมืองจางโจว (ระดับอำเภอ) จากเขตเมืองของหลงซี ปี 1955: จัดตั้งเขตพิเศษหลงซี ปี 1960: หลงซีและไห่เฉิงรวมกันเป็นอำเภอหลงไห่ ปี 1968: จัดตั้งคณะกรรมการปฏิวัติเขตพิเศษหลงซี ปี 1970: เปลี่ยนชื่อเป็นภูมิภาคหลงซี ปี 1985: จัดตั้งเมืองจางโจวระดับจังหวัด อำเภอจางโจวกลายเป็นอำเภอเซียงเฉิง ปี 1993: หลงไห่กลายเป็นเมืองระดับอำเภอ ปี 1997: จัดตั้งอำเภอหลงเหวินจากบางส่วนของเซียงเฉิงและหลงไห่
หน่วยงานบริหาร
ข้อมูล ณ เดือนกันยายน 2567: ประกอบด้วย 4 เขต (เซียงเฉิง, หลงเหวิน, หลงไห่, ฉางไท่) และ 7 อำเภอ (จางปู่, หยุนเซียว, จ้าวอัน, ตงซาน, ผิงเหอ, หนานจิง, ฮวาอัน) บวกกับ 5 เขตพัฒนา (จางโจว ดีเวลลอปเมนต์, ฉางซาน, กู่เหล่ย, ไต้หวัน เมอร์เชียล อินเวสต์เมนต์, จางโจว ไฮเทค) มีหน่วยงานระดับตำบล 123 แห่ง และหมู่บ้าน/ชุมชน 2,075 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 118 ถนนเซิงหลี่ตะวันตก
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้ง
มณฑลฝูเจี้ยนตอนใต้ ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 23°34'-25°15' เหนือ และลองจิจูด 116°54'-118°08' ตะวันออก มีพรมแดนติดกับเซี่ยเหมิน (ตะวันออก) หลงหยาน (เหนือ) กวางตุ้ง (ตะวันตก) และช่องแคบไต้หวัน (ตะวันออกเฉียงใต้) มีความยาวจากเหนือจรดใต้ 187 กิโลเมตร และจากตะวันออกจรดตะวันตก 127 กิโลเมตร พื้นที่ 12,607 ตารางกิโลเมตร ชายฝั่งยาว 715 กิโลเมตร มีเกาะ 143 เกาะ พื้นที่ทะเล 18,600 ตารางกิโลเมตร
ธรณีวิทยา
โครงสร้างที่ซับซ้อนได้รับอิทธิพลจากการก่อตัวของเทือกเขาอินโดซิเนียน หยานซาน และหิมาลัย ควบคุมโดยแนวโครงสร้างตะวันออกเฉียงเหนือของคาเธย์เซียน เหนือตะวันออกเฉียงเหนือของนีโอคาเธย์เซียน และเหนือตะวันตกเฉียงเหนือของไท่หยี่ซาน ทางเหนือ: การพับตัวเป็นหลัก ทางตอนกลางและตอนใต้: รอยเลื่อนเป็นหลัก เกิดจากการอัดและบิดตัว ภูเขา: หินภูเขาไฟยุคมีโซโซอิก + หินแกรนิตหยานซาน แข็งและทนต่อการกัดเซาะ ธรณีวิทยาทางทะเล: เขตรอยเลื่อนปินไห่ (ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ) แยกส่วนขยายของทวีป (ทางเหนือ) ออกจากแผ่นเปลือกโลกใต้ทะเลจีนใต้ (ทางใต้)
ภูมิประเทศ
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูง ทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำ เทือกเขาป๋อผิงหลิงอยู่ทางชายแดนทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนที่เหลือของเทือกเขาไต้หยุนอยู่ทางทิศเหนือ ชายฝั่ง: เทือกเขาอู่ซานและเหลียงซานทอดยาวไปถึงชายฝั่ง หลงไห่ จางปู่ หยุนเซียว และจ้าวอันตั้งอยู่ริมชายฝั่ง ตงซานเคยเป็นเกาะ เชื่อมต่อด้วยทางเชื่อมในทศวรรษ 1960 ชายฝั่ง: 631 กิโลเมตร มีลักษณะเว้าแหว่งมาก มีอ่าวหลัก 12 แห่ง เกาะและแนวปะการัง 502 แห่ง
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนชื้น เทือกเขาขวางกั้นกระแสลมเย็นทางทิศเหนือ ส่วนมหาสมุทรทางทิศใต้ช่วยลดความร้อนลง ใกล้เส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์: อากาศอบอุ่น ฝนตกชุก ไม่มีฤดูหนาวหรือฤดูร้อนที่รุนแรง ปริมาณน้ำฝนมีความผันแปรระหว่างปีและตามฤดูกาลสูง เกิดภัยแล้งและน้ำท่วมสลับกันไป พื้นที่ภูเขามีปริมาณน้ำฝนมากกว่าพื้นที่ชายฝั่ง มีพายุไต้ฝุ่นในฤดูร้อนบ่อยครั้ง ปี 2024: ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,922.7 มม. (+324.5 มม. สูงกว่าปกติ); อุณหภูมิเฉลี่ย 22.4°C (+0.6°C) ปี 2025: 22.3°C ความชื้น 76.8% แสงแดด 2,184.2 ชั่วโมง ปริมาณน้ำฝน 1,745.7 มม.
อุทกวิทยา
ระบบแม่น้ำเป็นแบบตาราง ไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนใหญ่ตั้งฉากกับเทือกเขา แม่น้ำทุกสายมีต้นกำเนิดภายในอาณาเขต เป็นแม่น้ำประเภทแม่น้ำภูเขา แม่น้ำจิ่วหลงเจียง (แม่น้ำเก้ามังกร): เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในจางโจว และใหญ่เป็นอันดับสองของฝูเจี้ยน มี 3 สาขา ได้แก่ สายเหนือ (274 กม. สายหลัก), สายตะวันตก และสายใต้ ลุ่มน้ำ: 14,741 ตารางกิโลเมตร (7,566 ตารางกิโลเมตรในจางโจว) มีสาขา ได้แก่ แม่น้ำตงซี (ลุ่มน้ำ 1,066.9 ตารางกิโลเมตร, 93 กิโลเมตร), แม่น้ำจางเจียง (1,038 ตารางกิโลเมตร, 66.2 กิโลเมตร), แม่น้ำลู่ซี (643 ตารางกิโลเมตร, 54 กิโลเมตร) และแม่น้ำฮั่นเจียง (878.2 ตารางกิโลเมตร) มีแม่น้ำ 11 สายที่มีลุ่มน้ำมากกว่า 100 ตารางกิโลเมตร
อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 3 แห่ง อ่างเก็บน้ำขนาดกลาง/เล็ก 515 แห่ง (ความจุรวม 1.381 พันล้านลูกบาศก์เมตร) ประตูระบายน้ำ 458 แห่ง (ขนาดใหญ่ 7 แห่ง ขนาดกลาง 47 แห่ง) เขตชลประทานขนาดใหญ่/กลาง 24 แห่ง (พื้นที่ออกแบบ 1.1498 ล้านหมู่) โครงการผันน้ำจิ่วหลงเจียง: โครงการน้ำที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองจางโจว (12.4 พันล้านหยวน ระยะทาง 124 กิโลเมตร 3 ระยะ)
ดิน
เขตเปลี่ยนผ่านกึ่งเขตร้อนทางใต้ถึงกึ่งเขตร้อนตอนกลาง มีประเภทดินหลัก 8 ประเภท ประเภทย่อย 23 ประเภท สกุลพืช 66 สกุล และชนิดพืช 90 ชนิด จากชายฝั่งสู่แผ่นดิน: ดินเค็ม ทรายที่เกิดจากลม ดินนา ดินตะกอน ดินแดงลาโทโซลิก ดินแดง ดินเหลือง ดินม่วง
พืชพรรณ
200-500 เมตร: ป่าฝนกึ่งเขตร้อน 400-1000 เมตร: ป่าดิบชื้นผลัดใบ
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติหลัก: พายุไต้ฝุ่น ฝนตกหนัก การพาความร้อนรุนแรง ภัยแล้ง อุณหภูมิสูง น้ำค้างแข็ง ภัยพิบัติทางธรณีวิทยา: ดินถล่ม การพังทลาย การไหลของเศษหินและดิน อุทกภัยหลังปี 1949: อุทกภัยครั้งใหญ่ในแม่น้ำเวสต์สตรีม 8 ครั้ง (ครั้งร้ายแรงที่สุดในปี 1960 คืออุทกภัย "6-9" ปริมาณน้ำ 6,140 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที อุทกภัยระดับสูงสุดในรอบประมาณ 33 ปี) อุทกภัยครั้งใหญ่ในแม่น้ำนอร์ทสตรีม 2 ครั้ง (ครั้งร้ายแรงที่สุดในปี 1960 ปริมาณน้ำ 9,400 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที อุทกภัยระดับสูงสุดในรอบประมาณ 50 ปี) ปี 1959: พายุไต้ฝุ่นลูกที่ 3 (ระดับความรุนแรง 12 ขึ้นไป) ทำลายกำแพงกันคลื่นส่วนใหญ่ ปี 1962-63: ภัยแล้งนานกว่า 240 วัน แม่น้ำเกือบแห้ง ประชาชน 120,000 คนไม่มีน้ำดื่ม ปี 1918: แผ่นดินไหวขนาด M7.3 (ความรุนแรงระดับ X) สร้างความเสียหายอย่างรุนแรง
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปี 2024: น้ำผิวดิน 13.545 พันล้านลูกบาศก์เมตร, น้ำใต้ดิน 3.714 พันล้านลูกบาศก์เมตร, รวม 13.6 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำไหลผ่าน: 8.665 พันล้านลูกบาศก์เมตรขาเข้า, 1.584 พันล้านลูกบาศก์เมตรขาออก ปริมาณน้ำต่อหัว: 2,679 ลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำที่ปล่อยลงสู่ทะเล: 195.91 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรที่ดิน
ปลูก : 1,131,700 mu. สวนผลไม้: 4,449,000 หมู่ ป่าไม้ : 9,912,200 หมู่ ทุ่งหญ้า : 115,800 หมู่ พื้นที่ชุ่มน้ำ: 345,200 หมู่ การก่อสร้าง: 1,497,400 หมู่ ค่าขนส่ง: 440,200 ม. ปริมาณน้ำ : 1,116,100 หมู่
ทรัพยากรป่าไม้
ปี 2025: ปลูกป่า 155,500 หมู่ (แนวกันลมชายฝั่ง 58,100 หมู่) ไม้แปรรูปเชิงพาณิชย์: 1.7545 ล้านลูกบาศก์เมตร (+4.5%) เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 31 แห่ง (ระดับชาติ 2 แห่ง ระดับจังหวัด 2 แห่ง รวมพื้นที่ 9,461.2 เฮกตาร์)
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุ 41 ชนิด (36 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว) จุดเด่น: ทรายควอตซ์ธรรมชาติ, หินแกรนิต, หยกหัวอัน, เงิน, ทองแดง, ตะกั่ว-สังกะสี, ดินขาว, พลังงานความร้อนใต้พิภพ, น้ำแร่
ทรัพยากรพื้นที่ชุ่มน้ำ
พื้นที่ทั้งหมด: 251,333 เฮกตาร์ (19.9% ของพื้นที่ทั้งหมด) ป่าชายเลนที่มนุษย์สร้างขึ้น: 178,886 เฮกตาร์ (71.2%) ป่าชายเลนตามธรรมชาติ: 72,447 เฮกตาร์ (28.8%) แบ่งเป็น 4 ประเภท: ชายฝั่ง (66.1%), ริมแม่น้ำ (19.3%), ปากแม่น้ำ (11.3%), และทะเลสาบ (3.2%) ป่าชายเลน: 386 เฮกตาร์ (62.75% ของพื้นที่ป่าชายเลนทั้งหมดในมณฑลฝูเจี้ยน) มี 10 ชนิด ใน 5 วงศ์ พื้นที่ปลูกป่าชายเลน: 872.7 เฮกตาร์
ความหลากหลายทางชีวภาพ
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 25 ชนิด, สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 14 ชนิด, สัตว์เลื้อยคลาน 25 ชนิด, นก 158 ชนิด, แมลงมากกว่า 2,000 ชนิด สัตว์คุ้มครองระดับชาติ 73 ชนิด (ชั้นที่ 1 13 ชนิด, ชั้นที่ 2 60 ชนิด)
ผลไม้ 47 ชนิด มากกว่า 330 สายพันธุ์ ผัก 35 ชนิด 108 สายพันธุ์ ดอกไม้มากกว่า 1,200 สายพันธุ์ พืชสมุนไพรมากกว่า 200 ชนิด พืชล้มลุก ไม้ยืนต้น และไม้เลื้อยอื่นๆ มากกว่า 1,000 ชนิด ป่าฝนกึ่งเขตร้อนบนภูเขาหลิวโต่ว หนานจิง: 20 เฮกตาร์ มากกว่า 1,050 ชนิด ป่าดาเคิง หนานจิง: ป่าฝนกึ่งเขตร้อน ("ทะเลต้นไม้") มากกว่า 2,666 เฮกตาร์ ใหญ่ที่สุดในฝูเจี้ยน พืชหายาก: เฟิร์นต้นไม้ ต้นสนเจี้ยน ฯลฯ สัตว์ทะเลมากกว่า 4,000 ชนิด (ปลา/กุ้ง/หอย/สาหร่ายมากกว่า 400 ชนิด)
เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 15 แห่ง (ระดับชาติ 2 แห่ง ระดับจังหวัด 2 แห่ง และระดับอำเภอ 11 แห่ง รวมพื้นที่ 28,340 เฮกตาร์ คิดเป็น 2.25% ของพื้นที่ทั้งหมด)
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: 5,084,000 คน (เพิ่มขึ้น 8,000 คน) ประชากรในเมือง: 3,353,000 คน (อัตราการเป็นเมือง 65.95%) อัตราการเกิด: 6.96 ต่อพันคน อัตราการตาย: 7.58 ต่อพันคน อัตราการลดลงตามธรรมชาติ: -0.63 ต่อพันคน จำนวนประชากรที่ลงทะเบียน: 5,234,400 คน (ลดลง 12,000 คน) 53 กลุ่มชาติพันธุ์ (ชาวชี: 66,600 คน อันดับ 2 ในมณฑลฝูเจี้ยน; ชาวเกาซาน: 387 คน ใน 124 ครัวเรือน ส่วนใหญ่อยู่ในจีนแผ่นดินใหญ่)
ภาษา
ภาษาถิ่นจางโจว ได้แก่ ภาษาหมิ่นหนาน (หมิ่นหนาน), ภาษาฮักกา (หนานจิง, ผิงเหอ, หยุนเซียว, จ้าวอาน) และภาษาถิ่นเฉาซานบางส่วน ภาษาหมิ่นหนานมีต้นกำเนิดมาจากภาษาถิ่นเหอหลัวในที่ราบภาคกลาง ซึ่งกองทัพของเฉินหยวนกวงในสมัยราชวงศ์ถังนำเข้ามา และแพร่กระจายไปยังเซี่ยเหมิน, ฉวนโจว, ไต้หวัน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาหลัก 4 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก และคริสต์ศาสนา มีองค์กรศาสนาระดับเทศบาล 5 แห่ง และระดับอำเภอ 29 แห่ง มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่จดทะเบียน 491 แห่ง (พุทธศาสนา 232 แห่ง ลัทธิเต๋า 78 แห่ง คาทอลิก 29 แห่ง และคริสต์ศาสนา 152 แห่ง) มีนักบวช 991 คน และมีผู้ศรัทธาประมาณ 442,000 คน (พุทธศาสนาประมาณ 250,000 คน ลัทธิเต๋าประมาณ 130,000 คน คาทอลิก 13,000 คน และโปรเตสแตนต์ 49,000 คน)
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
รูปแบบอุตสาหกรรม "4+4": 4 เสาหลัก (ปิโตรเคมี, เหล็กกล้าพิเศษ, การผลิตอุปกรณ์, อาหาร) + 4 อุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงกลยุทธ์ (อิเล็กทรอนิกส์, วัสดุใหม่, พลังงานใหม่, ชีวเภสัชภัณฑ์) การสร้างระบบ "3+4+X": 3 เสาหลักเชิงกลยุทธ์ (วัสดุใหม่, อุปกรณ์ระดับสูง, พลังงานใหม่) + 4 อุตสาหกรรมเฉพาะทาง (อิเล็กทรอนิกส์, ชีวเภสัชภัณฑ์, เทคโนโลยีทางทะเลขั้นสูง, บริการดิจิทัล) + อุตสาหกรรมแห่งอนาคต ในปี 2025 GDP: 615.412 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.0% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 60.874 พันล้านหยวน (9.9%), อุตสาหกรรมขั้นกลาง 269.666 พันล้านหยวน (43.8%), อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 284.872 พันล้านหยวน (46.3%) ต่อหัว: 121,144 หยวน ใช้จ่ายในเมือง: 53,508 หยวน ใช้จ่ายในชนบท: 31,487 หยวน ในปี 2024: 606.371 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.1%
อุตสาหกรรมหลัก
เกษตรกรรมเฉพาะทาง: ส้มโอหยุนเซียว, เบอร์รี่หลงไห่, ส้มโอผิงเหอ, กล้วยหนานจิง, ส้มหัวอันหวู่กาน “บัตรธุรกิจ” ระดับอำเภอ: ดอกนาร์ซิสซัส, กล้วยไม้ฟาเลโนปซิส, เห็ด, กล้วย, ส้มโอ, ส้มโอ, ลูกพลัม, ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ, หน่อไม้, ดอกบัวทอง ปี 2025: ผลผลิตทางการเกษตรรวม 115.685 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.9% พื้นที่ปลูกธัญพืช: 952,000 หมู่ ผลผลิตธัญพืช: 431,200 ตัน ผลผลิตผลไม้: 4,887,100 ตัน ผลผลิตชา: 78,700 ตัน ผลผลิตสัตว์น้ำ: 2,395,800 ตัน ผลผลิตเนื้อสัตว์: 456,800 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
อุตสาหกรรมหลัก: อาหาร, การผลิตอุปกรณ์, เหล็ก, ปิโตรเคมี, อิเล็กทรอนิกส์, นาฬิกา, กระดาษ, ชิ้นส่วนรถยนต์, ชีวเภสัชภัณฑ์ อุตสาหกรรมนาฬิกา: ฐานการผลิตและจำหน่ายนาฬิกาควอตซ์อิเล็กทรอนิกส์ของจีน ฐานการผลิตนาฬิกาขนาดกลางถึงเล็กของโลก มีวิสาหกิจอุปกรณ์ขนาดใหญ่ 444 แห่ง (ผลผลิตปี 2018: 100.2 พันล้านหยวน คิดเป็น 17.8% ของผลผลิตทั้งหมด) ปี 2025: มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 1.7% วิสาหกิจขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 1.3% (15 จาก 34 อุตสาหกรรมเติบโต) มีวิสาหกิจขนาดใหญ่ 3,015 แห่ง (182 แห่งมีมูลค่ามากกว่า 500 ล้านหยวน, 10 แห่งมีมูลค่ามากกว่า 5 พันล้านหยวน, 8 แห่งมีมูลค่ามากกว่า 10 พันล้านหยวน) รายได้: 518.682 พันล้านหยวน (ลดลง 8.5%) กำไร: 23.746 พันล้านหยวน (ลดลง 25.8%) มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 67.794 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.0%
อุตสาหกรรมบริการ
อาหาร: จุดแข็งและเสาหลักของจางโจว อาหารกระป๋อง: "เมืองหลวงแห่งอาหารกระป๋องของจีน" คิดเป็นประมาณ 1 ใน 10 ของผลผลิตทั้งประเทศ และเป็นสินค้าส่งออกอันดับ 1 ติดต่อกัน 35 ปี การแปรรูปสัตว์น้ำในอ่าวอีสต์เมาน์เทน: ใหญ่ที่สุดของจีน ส่งออกมากกว่า 26 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 1 ใน 7 ของประเทศ) อาหารเพื่อการพักผ่อน: หลงไห่ "เมืองอาหารเพื่อการพักผ่อนของจีน" ปี 2025: ค้าส่ง/ค้าปลีก 74.284 พันล้านหยวน (+5.7%), การขนส่ง 21.693 พันล้านหยวน (+5.2%), ที่พัก/ร้านอาหาร 10.88 พันล้านหยวน (+1.7%), การเงิน 18.089 พันล้านหยวน (+0.4%), อสังหาริมทรัพย์ 28.995 พันล้านหยวน (-2.1%) ยอดขายปลีกรวม: 243.204 พันล้านหยวน (+3.1%) การค้าต่างประเทศ: 109.6 พันล้านหยวน (-14.2%) เงินฝากรวม: 546.788 พันล้านหยวน (+6.0%) ยอดสินเชื่อรวม: 647.489 พันล้านหยวน (+9.3%) ประกันภัย: 11.507 พันล้านหยวน (+4.6%) จำนวนนักท่องเที่ยว: นักท่องเที่ยวในประเทศ 97.3177 ล้านคน (+12.1%) นักท่องเที่ยวต่างชาติ 311,900 คน (+18.8%) รายได้จากการท่องเที่ยว: 114.386 พันล้านหยวน (+11.9%)
เขตพัฒนาเศรษฐกิจ
สวนอุตสาหกรรม 21 แห่ง: 4 แห่งระดับชาติ (Dongshan ETDZ, Zhangzhou Merchants ETDZ, Taiwan Merchant Investment Zone, Zhangzhou High-tech), 8 มณฑล (Jinfeng, Lantian, Changtai, Gulei, Changshan, Hua'an, Zhao'an, Pinghe) 9 แห่ง
กิจการสังคม
การศึกษา
โรงเรียนใหม่/ปรับปรุงใหม่ 86 แห่ง ครูใหม่ 1,495 คน อาคารเรียนใหม่ 460,000 ตารางเมตร มหาวิทยาลัย 7 แห่ง วิทยาลัยอาชีวศึกษา 16 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 81 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 132 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 784 แห่ง จำนวนนักศึกษามหาวิทยาลัย: 109,419 คน (ใหม่ 32,530 คน) บัณฑิต: 2,263 คน (ใหม่ 915 คน) วิทยาลัยอาชีวศึกษา: 31,173 คน โรงเรียนมัธยมปลาย: 111,558 คน โรงเรียนมัธยมต้น: 202,195 คน โรงเรียนประถมศึกษา: 442,664 คน โรงเรียนอนุบาล: 122,704 คน
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 4,079 แห่ง: โรงพยาบาล 94 แห่ง, ศูนย์สุขภาพ 106 แห่ง เตียงผู้ป่วย 31,846 เตียง (ในโรงพยาบาล 29,614 เตียง) บุคลากรทางการแพทย์ 37,649 คน (แพทย์ 14,099 คน, พยาบาล 16,857 คน)
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 12 แห่ง ศูนย์วิศวกรรมระดับจังหวัด 25 แห่ง ศูนย์บ่มเพาะธุรกิจระดับจังหวัด 6 แห่ง บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูง 922 แห่ง สิทธิบัตรที่ยังไม่หมดอายุ 42,783 ฉบับ (สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 5,043 ฉบับ เพิ่มขึ้น 11.7%) สถานีตรวจวัดแผ่นดินไหว 187 แห่ง
วัฒนธรรม
คณะศิลปะ 9 คณะ, ห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง (หนังสือ 7.8621 ล้านเล่ม), ศูนย์วัฒนธรรม 14 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 14 แห่งและอีก 1 แห่ง, สถานีวิทยุ/โทรทัศน์ 9 แห่ง, การครอบคลุมทางวิทยุ: 99.78%, การครอบคลุมทางโทรทัศน์: 99.8%
กีฬา
390 รายการ (ผู้เข้าร่วม 244,700 คน เพิ่มขึ้น 32.0%) 18 เหรียญรางวัลระดับชาติ (2 เหรียญทอง 5 เหรียญเงิน 11 เหรียญทองแดง) ศูนย์ฝึกกีฬาจางโจว: ศูนย์ฝึกวอลเลย์บอลหญิงของจีนตั้งแต่ปี 1976 ซึ่งเป็นสถานที่ที่ทีมชาติได้รับการปรับปรุงและคว้าแชมป์โลก 5 สมัยติดต่อกัน
ประกันสังคม
เงินบำนาญพนักงาน: 1,254,500 (ลดลง 91,100) เงินว่างงาน: 627,300 (เพิ่มขึ้น 7,700) อุบัติเหตุจากการทำงาน: 960,500 (เพิ่มขึ้น 7,500) ค่ารักษาพยาบาล: 923,900 (เพิ่มขึ้น 31,400) เงินคลอดบุตร: 617,900 (เพิ่มขึ้น 39,800) ค่าครองชีพขั้นต่ำ: 104,000 เงินช่วยเหลือพิเศษในชนบท: 11,200 งานใหม่ในเมือง: 2,800 สถานดูแลผู้สูงอายุ (10,700 เตียง) เงินจากการจับสลาก: 460 ล้านหยวน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
จิ่วหลงเจียง (ส่วนจางโจว): คุณภาพน้ำระดับ 1-3 100% น้ำดื่ม: ผ่านมาตรฐาน 100% คุณภาพอากาศ: ดีเยี่ยม 353 วัน (96.7%) ระดับ 1 จำนวน 165 วัน + ระดับ 2 จำนวน 188 วัน
การขนส่ง
ภาพรวม
รถยนต์ 856,800 คัน (รถยนต์ส่วนบุคคล 765,400 คัน รถเก๋ง 466,800 คัน) ทางหลวงแห่งชาติ 3 สาย (324, 319, G357) ทางด่วน 3 สาย (เซียะจาง, จางจ้าว, จางหลง) ทางรถไฟอิงเซี่ย ทางรถไฟความเร็วสูงเซียะเซินและหลงเซี่ย ท่าเรือจางโจวเชื่อมต่อกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระยะทาง 58.9 กิโลเมตรถึงสนามบินนานาชาติเซียะเหมิน ปี 2025: ทางหลวงรวม 13,900 กิโลเมตร (ทางด่วน 717 กิโลเมตร)
ทางหลวง
ทางด่วน 3 สาย, ทางหลวงแห่งชาติ 3 สาย, ทางหลวงจังหวัด 6 สาย, ถนนอำเภอ 9 สาย, ถนนตำบล 872 สาย รวมทั้งหมด: 13,900 กม. (+200 กม.)
ทางรถไฟ
รถไฟความเร็วสูงจางซาน: ระยะทางรวม 176.007 กิโลเมตร (ส่วนมณฑลฝูเจี้ยน 127.177 กิโลเมตร ส่วนมณฑลกวางตุ้ง 48.83 กิโลเมตร) ออกแบบให้วิ่งด้วยความเร็ว 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ระยะเวลาก่อสร้าง 4.5 ปี งบประมาณรวม 39.23 พันล้านหยวน มี 4 สถานี ได้แก่ จางโจว (ปรับปรุงใหม่) จางปู่ (ปรับปรุงใหม่) เกาะตงซาน (ใหม่) และจ้าวอันใต้ (ใหม่) มีสถานีรถไฟความเร็วสูงภายใต้การดูแลของสำนักงานการรถไฟจางโจวทั้งหมด 8 สถานี
การขนส่งทางน้ำ
แนวชายฝั่ง: 715 กม. ท่าเรือจางโจว: มีพื้นที่ท่าเรือ 7 แห่ง (ชิม่า, จ้าวหยิน, โหวซือ, ตงซาน, กู่เหล่ย, หยุนเซียว, จ้าวอัน) 6 แห่งเปิดให้เรือต่างชาติเข้าเทียบท่า 5 จุดการค้าขนาดเล็กกับไต้หวัน 6 จุดจอดเรือของเรือไต้หวัน วางแผนไว้: 250 ท่าเทียบเรือ (138 ท่าน้ำลึก) รองรับน้ำหนักได้ 288.35 ล้านตัน จ้าวหยิน: ชายฝั่งน้ำลึกยาว 4.2 กม. รองรับเรือขนาด 300,000 ตัน ปริมาณการขนส่งต่อปีประมาณ 100 ล้านตัน กู่เหล่ย: หนึ่งใน 8 ท่าเรือน้ำลึกของจีน มี 35 ท่าเทียบเรือ (10,000-250,000 ตัน) 3 "ป้ายชื่อ": ท่าเรือเดินเรือตรงไปยังไต้หวันชุดแรก (1996) ได้รับการอนุมัติให้ขนส่งสินค้าตรงไปยังเกาะคินเหมิน/มาจู/เผิงหู (2001) และท่าเรือเปิดระดับ 1 ของประเทศ (2002)
ระบบขนส่งสาธารณะ
รถโดยสาร 655 คัน (481 คันเป็นรถพลังงานใหม่ 174 คันเป็นรถพลังงานสะอาด) 63 เส้นทาง วิ่งระยะทาง 6.3 ล้านกิโลเมตรต่อวัน มีเที่ยววิ่งประมาณ 3,245 เที่ยวต่อวัน และมีผู้โดยสารประมาณ 106,000 คนต่อวัน โดยรถที่ให้บริการทั้งหมดเป็นรถพลังงานใหม่ 100%
วัฒนธรรม
ภาพรวม
"เมืองชายฝั่งโจวลู่" มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,000 ปี เป็นแหล่งรวมวัฒนธรรมจากที่ราบภาคกลาง วัฒนธรรมทางทะเล วัฒนธรรมฮักกา และสืบทอดวัฒนธรรมจูซีและวัฒนธรรมแดง เป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของวัฒนธรรมหมิ่นหนาน และเป็นบ้านเกิดบรรพบุรุษที่สำคัญของชาวไต้หวัน (มีรากฐานทางวัฒนธรรมร่วมกัน) ได้รับการประกาศให้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติในปี 1986 บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ ได้แก่ ลู่เซี่ย (ราชวงศ์หมิง) หวงเต๋าโจว (ราชวงศ์ชิงตอนต้น) สวีตี้ซาน หยางเซา และหลินหยูถัง (ยุคปัจจุบัน)
อาหาร
บะหมี่ตุ๋น (กว่า 1,300 ปี): นำเข้ามาโดยกองทัพของเฉินหยวนกวงจากเมืองกู่ซือ มณฑลเหอหนาน ฟากัว (ขนมข้าวเหนียวอบไอน้ำ): ทำจากแป้งหมัก มีผิวแตกเป็นรอย สื่อถึงความมั่งคั่ง เหอเหอเปา (ซาลาเปาใบบัว): รูปทรงคล้ายใบบัว สอดไส้หวาน สื่อถึงความกลมกลืน
ศุลกากร
ประเพณีของชาวดาน (ชาวเรือ): วัฒนธรรมทางทะเล ลุ่มแม่น้ำ 9 สาย พิธี "หวังฉวน" (ยูเนสโก 2020 หนึ่งใน 14 จุดถ่ายทอดวัฒนธรรมที่เป็นตัวแทน) ซุ้มประตูห้าฟุต (ฉีโหลว/ทางเดินใต้หลังคา): สถาปัตยกรรมอาณานิคมหนานหยางในศตวรรษที่ 19 ผสมผสานกับบ้านไม้ไผ่แบบดั้งเดิมของจางโจว อาคารซุ้มประตูหมิ่นหนานชุดแรก
ศิลปะ
การแสดงหุ่นกระบอก (กว่า 1,000 ปี): "ละครฝ่ามือ" 3 สำนัก (ฟู่ชุน ฟู่ซิง มู่ตานติง) 8 รุ่น ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติ (ปี 2006) งิ้วเซียง (งิ้วเกอไจ้): มีต้นกำเนิดในเมืองจางโจว ก่อตั้งขึ้นในเมืองอี๋หลาน ประเทศไต้หวัน มีอายุประมาณ 100 ปี เป็นหนึ่งใน 5 งิ้วท้องถิ่นหลักของมณฑลฝูเจี้ยน ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติ (ปี 2006) การจัดรูปขบวนปาเกาเก้าทวีปซ่งเจียง: รูปแบบการต่อสู้ที่มี 3 ระดับ (24/48/108 คน) 10 รูปแบบการโจมตีและการป้องกัน 36 ท่าต่อสู้มือเปล่า เคยได้รับเหรียญทองระดับนานาชาติ
สัญลักษณ์เมือง
ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นอะคาเซียและต้นการบูร (2015) ดอกไม้ประจำเมือง: ดอกนาร์ซิสซัส (1984)
วัฒนธรรมตูลู
บ้านดิน (Tulou): สถาปัตยกรรมที่อยู่อาศัยแบบดั้งเดิม พัฒนามาจากป้อมปราการทางทหารมาเป็นที่อยู่อาศัยของพลเรือน ก่อตัวขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง เปลี่ยนแปลงในปลายราชวงศ์หยวน และรุ่งเรืองที่สุดในสมัยหมิง-ชิง มีการสร้างต่อเนื่องมาจนถึงปลายศตวรรษที่ 20 ปัจจุบันยังมีบ้านดินเหลืออยู่มากกว่า 2,000 หลัง ที่โดดเด่น ได้แก่ บ้านดิน Hua'an Eyilou (บ้านดินแห่งแรกที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ), กลุ่มบ้านดิน Nanjing Tianluokeng (มีผังที่สวยงาม), บ้านดิน Yuchanglou (ทรงกลมปลายราชวงศ์หยวน), บ้านดิน Zhangpu Yidelou (ทรงสี่เหลี่ยมสมัยหมิง), บ้านดิน Pinghe Zhuangshangcheng (ทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่พิเศษ), บ้านดิน Nanjing Heguilou (สร้างบนพื้นที่ชุ่มน้ำ), บ้านดิน Pinghe Shengwulou (แกะสลักอย่างประณีต) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมโดย UNESCO ในปี 2008 (รวมถึงกลุ่มบ้านดิน Nanjing Tianluokeng, Hekeng, กลุ่มบ้านดิน Hua'an Dadi และบ้านดิน Nanjing Huaiyuanlou, Heguilou)
จุดชมวิว
ภาพรวม
พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 53 แห่ง: 1 แห่งระดับ 5A, 14 แห่งระดับ 4A, 18 แห่งระดับ 3A, 20 แห่งระดับ 2A นอกจากนี้ยังมี: กลุ่มแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมยามค่ำคืนระดับชาติ, ถนนท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจระดับชาติ, ถนนท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจระดับจังหวัด, หมู่บ้านสำคัญด้านการท่องเที่ยวในชนบทระดับชาติ
จุดชมวิวหลัก
บ้านดินอัดฟูเจี้ยน (เขตทัศนียภาพหนานจิง): มรดกทางวัฒนธรรมโลก "สถาปัตยกรรมภูเขาในตำนาน" อาคารที่พักอาศัยขนาดใหญ่ที่สร้างจากดินอัดอันเป็นเอกลักษณ์ มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ซ่ง
พื้นที่ท่องเที่ยวหยุนตงหยาน: ระดับ 4A ยอดเขาสูง 280 เมตร พื้นที่ 12.6 ตารางกิโลเมตร มีสถานที่น่าสนใจมากกว่า 50 แห่ง รวมถึงช่องเขาสามเดือน ถ้ำพันคน และท้องฟ้าเส้นเดียว
บุคคลที่มีชื่อเสียง
เมืองพี่น้อง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ เมืองอารยธรรมแห่งชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองต้นแบบสองเสาหลักแห่งชาติ เมืองหลวงเห็ดกระป๋องของโลก เมืองบ่อน้ำพุร้อนของจีน เมืองนาฬิกาของจีน เขตนำร่องการพัฒนาการเกษตรอย่างยั่งยืนแห่งชาติ เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม