เมืองเซี่ยเหมิน
เมืองเซี่ยเหมิน (Xiamen City) หรือเรียกย่อว่า "เซี่ย" หรือ "หลู่" เป็นเมืองระดับจังหวัด เมืองรองประจำมณฑล หรือเมืองที่วางแผนแยกเป็นเอกเทศ ภายใต้การปกครองของมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน ประกอบด้วยพื้นที่บนแผ่นดินใหญ่ตามแนวอ่าวเซี่ยเหมิน
เมืองเซี่ยเหมิน
เมืองเซี่ยเหมิน (Xiamen City) หรือเรียกย่อว่า "เซี่ย" หรือ "หลู่" (Lu) เป็นเมืองระดับจังหวัด เมืองรองจังหวัด หรือเมืองที่วางแผนแยกเป็นเมืองอิสระ ภายใต้การปกครองของมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน ประกอบด้วยพื้นที่บนแผ่นดินใหญ่ตามแนวอ่าวเซี่ยเหมิน เกาะเซี่ยเหมิน เกาะกู่หลางหยู และน่านน้ำโดยรอบ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนชื้น อากาศอบอุ่นและมีฝนตกชุก พื้นที่ทั้งหมด 1,700.61 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 มี 6 เขต และประชากรถาวร 5,365,000 คน เดิมทีเซี่ยเหมินเป็นที่อยู่อาศัยของนกกระยางขาว จึงได้ชื่อว่า "เกาะนกกระยาง" (Ludao) อำเภอถงอาน (Tong'an County) ก่อตั้งขึ้นในปี 282 กำแพงเมืองสร้างขึ้นในปี 1394 เมืองเซี่ยเหมินก่อตั้งขึ้นในปี 1935 เขตเศรษฐกิจพิเศษเซี่ยเหมินก่อตั้งขึ้นในปี 1980 และกลายเป็นเมืองที่วางแผนแยกเป็นเมืองอิสระในปี 1988 ในปี 1994 เมืองเซี่ยเหมินได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับรองมณฑล เซี่ยเหมินเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษของจีน เป็นเมืองศูนย์กลางชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ที่สำคัญ เป็นเมืองท่าที่ทันสมัย เมืองท่องเที่ยวที่สวยงาม ศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแบบครบวงจรระดับนานาชาติ และเป็นพื้นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมและนิเวศวิทยาหมิ่นหนานแห่งชาติ สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง ได้แก่ กู่หลางหยู สวนพฤกษศาสตร์ งานแสดงพืชสวน ป้อมปราการหูลี่ซาน และอุทยานป่าเทียนจูซาน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 898,037 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.7%
ประวัติศาสตร์
ในสมัยโบราณ เกาะเซี่ยเหมินเป็นที่อยู่อาศัยของนกกระยางขาว จึงได้ชื่อว่า "เกาะนกกระยาง" ก่อนสมัยราชวงศ์ฉิน เกาะนี้เป็นอาณาเขตของไป่เยว่ ในปี 282 ได้มีการจัดตั้งอำเภอถงอันขึ้น ในปี 803 ได้มีการแบ่งเขตต้าถงออกจากหนานอัน ในปี 933 ได้มีการจัดตั้งอำเภอถงอันขึ้นใหม่ ในปี 1394 ราชวงศ์หมิงได้สร้างเมืองเซี่ยเหมินขึ้น ในปี 1655 เจิ้งเฉิงกง (โคซิงก้า) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลซีหมิง ในปี 1680 กองทัพชิงได้ยึดครอง ในปี 1684 ผู้บัญชาการกองทัพเรือฝูเจี้ยนได้ย้ายมาประจำการที่เซี่ยเหมิน ในปี 1842 เซี่ยเหมินกลายเป็นหนึ่งในห้าเมืองท่าตามสนธิสัญญานานกิง ในปี 1902 เกาะกู่หลางหยูได้กลายเป็นเขตสัมปทานระหว่างประเทศ ในปี 1935 ได้มีการจัดตั้งเมืองเซี่ยเหมินขึ้น ในปี 1938 ถูกญี่ปุ่นยึดครอง ในปี 1945 ได้รับการปลดปล่อย ในปี 1949 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) ได้ปลดปล่อยเมืองเซี่ยเหมินเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ในปี 1980 เขตเศรษฐกิจพิเศษเซี่ยเหมินถูกจัดตั้งขึ้น (พื้นที่ 2.5 ตารางกิโลเมตรในหมู่บ้านหูลี่) ในปี 1984 เขตเศรษฐกิจพิเศษได้ขยายไปทั่วทั้งเกาะ ในปี 1988 เซี่ยเหมินกลายเป็นเมืองที่มีการวางผังเมืองแยกต่างหาก ในปี 1994 ได้รับการยกระดับเป็นระดับรองมณฑล ในปี 2003 เขตปกครองกู่หลางหยูและไคหยวนถูกรวมเข้ากับเขตซิหมิง เขตซิงหลินเปลี่ยนชื่อเป็นไห่ชาง และมีการจัดตั้งเขตเซียงอันขึ้น ในปี 2010 เขตเศรษฐกิจพิเศษได้ขยายไปทั่วทั้งเมือง ในปี 2014 เขตการค้าเสรีนำร่องจีน (ฝูเจี้ยน) พื้นที่เซี่ยเหมินถูกจัดตั้งขึ้น (พื้นที่ 43.78 ตารางกิโลเมตร)
หน่วยงานบริหาร
ณ สิ้นปี 2025 ประกอบด้วย 6 อำเภอ (ซีหมิง หูลี่ จีเหมย ไห่ชาง ถงอัน และเซียงอัน) รวมทั้งเขตบริหารจัดการเศรษฐกิจนอกระบบ 37 ตำบล 8 เมือง 379 ชุมชน และ 147 หมู่บ้าน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 61 ถนนหูบินเหนือ อำเภอซีหมิง
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
ตั้งอยู่ระหว่างละติจูดเหนือ 24°23'–24°54' และลองจิจูดตะวันออก 117°53'–118°26' บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ทางตอนใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน มีพรมแดนติดกับเมืองฉวนโจว (ทางเหนือ) และจางโจว (ทางใต้) ตรงข้ามกับหมู่เกาะคินเหมิน (ทางตะวันออก) พื้นที่บนบก: 1,700.61 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทางทะเล: ประมาณ 390 ตารางกิโลเมตร เกาะเซี่ยเหมิน: 157.76 ตารางกิโลเมตร (ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของมณฑลฝูเจี้ยน) ชายฝั่งยาว 234 กิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ที่ราบชายฝั่ง ที่ราบขั้นบันได และเนินเขา ลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปตะวันออกเฉียงใต้ ภูเขาหยุนติงสูง 1,175.2 เมตร (สูงที่สุดในเมือง) หินหยุนติง: สูงที่สุดบนเกาะเซี่ยเหมิน หินซันไลท์: สูงที่สุดบนเกาะกู่หลางหยู โครงสร้างทางธรณีวิทยาอยู่บริเวณขอบแอ่งรอยเลื่อนภูเขาไฟทางตะวันออกของมณฑลฝูเจี้ยน และแถบหินแปรชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ เขตแผ่นดินไหว มาตรฐานการก่อสร้างที่ระดับ 7.5 แมกนิตูด ท่าเรือเซี่ยเหมิน: ท่าเรือธรรมชาติที่มีชายฝั่งยาว 234 กิโลเมตร ชายฝั่งน้ำลึก (>12 เมตร) ยาว 43 กิโลเมตร และเหมาะสำหรับการก่อสร้างท่าเรือยาว 27 กิโลเมตร เป็นท่าเรือธรรมชาติแบบช่องแคบ ปราศจากน้ำแข็งตลอดทั้งปี
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมมหาสมุทรเขตร้อน อบอุ่นและมีฝนตกชุก อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีประมาณ 21 องศาเซลเซียส ไม่มีฤดูหนาวหรือฤดูร้อนที่รุนแรง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีประมาณ 1,200 มิลลิเมตร (สูงสุดช่วงเดือนพฤษภาคม-สิงหาคม) ลมประจำทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ความแรงระดับ 3-4 มีพายุไต้ฝุ่นเฉลี่ย 4-5 ลูกต่อปี (กรกฎาคม-กันยายน)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองบนเกาะที่ขาดแคลนน้ำจืด ร้อยละ 80 ของน้ำที่ใช้ในแต่ละวันมาจากแม่น้ำจิ่วหลงเจียง ปริมาณน้ำเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1.247 พันล้านลูกบาศก์เมตร ต่อหัวประชากรเพียง 513 ลูกบาศก์เมตร มีบ่อน้ำพุร้อน/ปรากฏการณ์ความร้อนใต้พิภพ 14 แห่ง (50–90°C ปริมาณน้ำที่สามารถสูบได้ทั้งหมด 33,002 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน)
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมด: 1,700.61 ตารางกิโลเมตร เนินเขาเตี้ยและที่ราบขั้นบันได: 62.5% ที่ราบ: 14% ที่ราบโคลน: 7.7% ดิน 6 ชนิด 11 ชนิดย่อย 21 สกุล 42 ชนิด ดินแดงและดินนา: 78% ขึ้นไป พื้นที่ 60% ขึ้นไปเป็นพื้นที่เพาะปลูกที่มีผลผลิตต่ำถึงปานกลาง
ทรัพยากรแร่
แร่โลหะมีปริมาณจำกัด: ธอร์เรียม เหล็ก แมงกานีส ทองแดง ทังสเตน ตะกั่ว ไทเทเนียม โมลิบเดนัม สังกะสี แร่ที่ไม่ใช่โลหะหลัก: หินแกรนิต (กระจายตัวเป็นบริเวณกว้าง มีปริมาณสำรองมาก มีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูง และเป็นแหล่งท่องเที่ยว) ดินขาว ดินเหนียวทนไฟ ดินเหนียวสำหรับทำอิฐ (ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองถงอานและเซียงอาน)
ทรัพยากรชีวภาพ
สิ่งมีชีวิตในทะเลอุดมสมบูรณ์: ประมาณ 2,000 ชนิด ปลาที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจ 157 ชนิด หอย 89 ชนิด กุ้ง 127 ชนิด สาหร่าย 139 ชนิด โลมาแลนซ์เล็ตและโลมาขาวจีน: ได้รับการคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ปูม้า: ได้รับการคุ้มครองระดับสำคัญในระดับจังหวัด
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: 5,365,000 คน (อัตราการเป็นเมือง 91.31%) อัตราการเกิด: 5.60 ต่อพันคน อัตราการตาย: 3.92 ต่อพันคน อัตราการเพิ่มขึ้นตามธรรมชาติ: 1.68 ต่อพันคน จำนวนประชากรที่ลงทะเบียน: 3,159,600 คน ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น มีชนกลุ่มน้อย 49 กลุ่ม (กลุ่มเชอและกลุ่มฮุยมีจำนวนมากที่สุด) ชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอยู่ในพื้นที่มากกว่า 20,000 คน และชนกลุ่มน้อยที่เข้ามาอาศัยชั่วคราวมากกว่า 10,000 คน มีชุมชนชาติพันธุ์ 2 ชุมชน ได้แก่ จงไจ่เชอ (หูลี่) และเฉินถังฮุย (เซียงอัน)
การเมือง
ผู้นำปัจจุบัน
อดีตผู้นำ
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
เซี่ยเหมินเป็นผู้นำในการปฏิรูป "ที่ดินมาตรฐาน" (ปี 2022) และมาตรการจูงใจอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ เขตเศรษฐกิจพิเศษ ประตูสู่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ ศูนย์กลางนวัตกรรมระดับภูมิภาค แหล่งท่องเที่ยวชายฝั่งนานาชาติ และศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนระหว่างสองฝั่งช่องแคบไต้หวัน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 898,037 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.7% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 2,424 พันล้านหยวน (0.3%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 339,474 พันล้านหยวน (37.8%) อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 556,139 พันล้านหยวน (61.9%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 163,835 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.4% รายได้จากท้องถิ่น: 96,108 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.0% รายได้จากภาษี: 67,552 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.3% รายจ่าย: 107,656 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.6% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 9.0% (โครงสร้างพื้นฐานเพิ่มขึ้น 11.2% อุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 3.0% ภาคสังคมเพิ่มขึ้น 24.2%)
อุตสาหกรรมหลัก
ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 5.313 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.9% พื้นที่เพาะปลูก: 307,500 หมู่ (เพิ่มขึ้น 1.4%) พื้นที่ปลูกธัญพืช: 64,500 หมู่ (เพิ่มขึ้น 3.2%) ผลผลิตธัญพืช: 27,300 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.6%) ผัก: 534,200 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.4%) ผลไม้: 67,700 ตัน (เพิ่มขึ้น 9.0%) เนื้อสัตว์: 19,000 ตัน (ลดลง 2.2%) สัตว์น้ำ: 52,500 ตัน (เพิ่มขึ้น 0.2%) สุกร: จำนวนคงเหลือ 130,400 ตัว (เพิ่มขึ้น 4.9%) ขายได้ 212,100 ตัว (เพิ่มขึ้น 2.2%)
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรม: 258.2 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.7% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 10.2% (บริษัทร่วมทุนเพิ่มขึ้น 14.1%; บริษัทต่างชาติ/บริษัทมหาชนเพิ่มขึ้น 3.7%; บริษัทรัฐควบคุมเพิ่มขึ้น 19.3%; บริษัทเอกชนเพิ่มขึ้น 11.8%; อุตสาหกรรมเบาเพิ่มขึ้น 8.1%; อุตสาหกรรมหนักเพิ่มขึ้น 11.5%) อัตราการขาย: 97.01% มีวิสาหกิจขนาดใหญ่ 3,110 แห่ง (987 แห่งมีมูลค่ามากกว่า 100 ล้านหยวน คิดเป็น 87.7% ของทั้งหมด) อิเล็กทรอนิกส์และเครื่องจักร: 1,612 แห่ง (51.8% ของทั้งหมด คิดเป็น 61.6% ของผลผลิต) อิเล็กทรอนิกส์: 28.0%; เครื่องจักร: 33.6% กำไรเพิ่มขึ้น 12.4% มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 85.25 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.1%
อุตสาหกรรมบริการ
ค้าส่ง/ค้าปลีก: 104.64 พันล้าน เพิ่มขึ้น 5.0% การขนส่ง: 41.985 พันล้าน เพิ่มขึ้น 1.9% ที่พัก/ร้านอาหาร: 13.065 พันล้าน เพิ่มขึ้น 5.3% การเงิน: 66.23 พันล้าน เพิ่มขึ้น 4.3% อสังหาริมทรัพย์: 47.238 พันล้าน ลดลง 6.7% ยอดขายปลีกรวม: 344.86 พันล้าน เพิ่มขึ้น 3.6% ค้าปลีกออนไลน์ (เกินโควตา): เพิ่มขึ้น 10.8% เงินฝากรวม: 194.9896 พันล้าน เพิ่มขึ้น 9.2% สินเชื่อรวม: 197.0159 พันล้าน เพิ่มขึ้น 2.8% บริษัทประกันภัย 38 แห่ง (เบี้ยประกัน: 35.216 พันล้าน เพิ่มขึ้น 9.9%; ค่าสินไหมทดแทน: 11.696 พันล้าน เพิ่มขึ้น 11.1%) บริษัทหลักทรัพย์ 2 แห่ง สาขาหลักทรัพย์ 101 แห่ง การซื้อขายหลักทรัพย์: 150.5 ล้านล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 58.1%) การซื้อขายสัญญาซื้อขายล่วงหน้า: 161.7 ล้านล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 27.7%)
กิจการสังคม
การศึกษา
โรงเรียนเต็มเวลา 1,200 แห่ง มหาวิทยาลัย 17 แห่ง (นักศึกษา 237,700 คน นักศึกษาใหม่ 73,900 คน) โรงเรียนมัธยมศึกษา 158 แห่ง (344,400 คน) โรงเรียนประถมศึกษา 275 แห่ง (437,400 คน) โรงเรียนอนุบาล 742 แห่ง (147,700 คน) โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 7 แห่ง (1,455 คน) ครูประจำ 72,500 คน ที่น่าสนใจ: โรงเรียนมัธยมต้นเซี่ยเหมินหมายเลข 1, โรงเรียนเซี่ยเหมินดับเบิลเท็น, โรงเรียนภาษาต่างประเทศเซี่ยเหมิน, โรงเรียนมัธยมวิทยาศาสตร์ในเครือมหาวิทยาลัยเซี่ยเหมิน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
59 บริษัทบริการที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูง 47 ศูนย์บ่มเพาะระดับเทศบาล (10 ระดับชาติ) 7 ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับชาติ (3 แห่งเป็นผู้นำ 4 แห่งร่วมสร้าง) 3 ห้องปฏิบัติการนวัตกรรมระดับจังหวัด 66 ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 159 ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับเทศบาล 340 ศูนย์เทคโนโลยีขององค์กร 46 สถานีทำงานหลังปริญญาเอกระดับชาติ 35 พื้นที่สร้างสรรค์ระดับชาติ 29,886 การอนุมัติสิทธิบัตรภายในประเทศ (7,829 สิ่งประดิษฐ์) 654 คำขอสิทธิบัตรระหว่างประเทศ PCT 317 ผลงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีใหม่ที่ได้รับการจดทะเบียน 79 รางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับมณฑลฝูเจี้ยน
วัฒนธรรม
รางวัลไก่ทองแห่งประเทศจีน (ตั้งแต่ปี 2019 เป็นสมาชิกระยะยาว) ศูนย์วัฒนธรรมสาธารณะ 7 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 10 แห่ง หนังสือพิมพ์ 6 ฉบับ วารสาร 25 ฉบับ รายการวิทยุ 6 รายการ รายการโทรทัศน์ 7 รายการ โรงภาพยนตร์ 69 แห่ง จอฉาย 466 จอ ทำรายได้ 382 ล้านหยวน ได้รับรางวัลเกียรติยศระดับชาติ/ระดับจังหวัดด้านศิลปะ 51 รางวัล ละครเพลง "Gulang Sounds" ได้รับเลือกให้ได้รับทุนสนับสนุนจากกองทุนศิลปะแห่งชาติ การแสดงรำวง "Lumen Qingfeng Song" และ "Red Tide Green Wave" ของ Nanyin ได้รับเลือกให้แสดงระดับชาติ มีการแสดงเพื่อการกุศลทางวัฒนธรรม 455 ครั้ง (ผู้ชมมากกว่า 200,000 คน)
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 2,786 แห่ง: โรงพยาบาล 70 แห่ง, ศูนย์ชุมชน 33 แห่ง, ศูนย์สุขภาพ 8 แห่ง, แผนกผู้ป่วยนอก 592 แห่ง, ศูนย์แม่และเด็ก 7 แห่ง, ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 7 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ 49,195 คน (แพทย์ 19,303 คน, ผู้ช่วยแพทย์ 1,339 คน, พยาบาล 21,553 คน) เตียงผู้ป่วย 25,220 เตียง (โรงพยาบาล 23,873 เตียง, ศูนย์ชุมชน 458 เตียง, ศูนย์สาธารณสุข 889 เตียง)
กีฬา
มีการสร้าง/ปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกด้านกีฬาใหม่ 803 แห่ง (330,000 ตารางเมตร) โรงเรียน 187 แห่งเปิดสิ่งอำนวยความสะดวกด้านกีฬา สวนกีฬาแห่งชาติ 14 แห่ง และสมาร์ทยิม 50 แห่ง ครอบคลุมสิ่งอำนวยความสะดวกด้านกีฬาในชุมชน 95.21% (เดิน 15 นาที) ศูนย์ "กีฬาส่งเสริมสุขภาพ" แห่งแรกของจังหวัด มีผู้ลงทะเบียน "Xiamen i Fitness" 1.2 ล้านคน และเข้าใช้บริการสะสม 13 ล้านครั้ง มีการจัดกิจกรรมกีฬาขนาดใหญ่มากกว่า 10,000 รายการ (ผู้เข้าร่วมมากกว่า 1 ล้านคน) มีองค์กรกีฬา 295 แห่ง ได้รับเหรียญทอง 27 เหรียญ มีนักกีฬา 25 คนได้รับคัดเลือกเข้าทีมชาติ/จังหวัด ได้รับ 4 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติเขตอ่าวใหญ่
ประกันสังคม
เงินบำนาญ: 6,221,100 (เพิ่มขึ้น 7.7%) การบาดเจ็บจากการทำงาน: 2,895,200 (ลดลง 0.6%) การว่างงาน: 2,648,300 (เพิ่มขึ้น 0.2%) เงินบำนาญแรงงานข้ามชาติ: 3,956,700 (เพิ่มขึ้น 11.0%) กองทุนประกันภัย 3 กองทุน: รายได้ 26.032 พันล้าน, รายจ่าย 25.67 พันล้าน สถานพยาบาลรักษาการบาดเจ็บจากการทำงาน 30 แห่ง ผู้เกษียณอายุภายใต้การจัดการทางสังคม 544,500 คน (100%) ประกันสุขภาพ: 4,872,700 (เพิ่มขึ้น 0.9%) การคลอดบุตร: 2,622,700 รายได้กองทุน: 22.246 พันล้าน, รายจ่าย: 15.352 พันล้าน สถานพยาบาลที่กำหนด 782 แห่ง ร้านขายยาที่กำหนด 1,389 แห่ง ค่าครองชีพขั้นต่ำ: 115,300 ครัวเรือน, 172,300 คน, 201 ล้านหยวน สถานดูแลผู้สูงอายุ 44 แห่ง (12,661 เตียง: ของรัฐ 2,774 เตียง, เอกชน 9,887 เตียง)
การขนส่ง
ภาพรวม
ช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13: ศูนย์กลางการบินระดับภูมิภาค ศูนย์กลางทางรถไฟไห่ซี เครือข่ายถนน "ภายใน-ภายนอก แผ่ขยายออกไปสู่บริเวณอ่าว" ถูกสร้างขึ้น ปี 2025: ผู้โดยสาร 121 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 2.1%) สินค้า 455 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.5%) ท่าเรือเซี่ยเหมิน: ท่าเทียบเรือ 192 แห่ง (82 แห่งสำหรับเรือขนาดเกิน 10,000 ตัน) ปริมาณสินค้าผ่านท่าเรือ 211 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.3%) ตู้คอนเทนเนอร์ 12.5077 ล้าน TEU (เพิ่มขึ้น 2.1%)
ทางหลวง
ทางด่วน 3 สาย ทางหลวงแห่งชาติ 4 สาย ทางหลวงจังหวัด 4 สาย ถนนอำเภอ 64 สาย และทางเชื่อมเกาะ 5 สะพาน 2 อุโมงค์ 1 ทาง รวมทั้งหมด 2,119.47 กิโลเมตร (ทางด่วน 110.37 กิโลเมตร ถนนชั้น 1 515.2 กิโลเมตร ถนนชั้น 2 249.48 กิโลเมตร)
ทางรถไฟ
โครงข่าย "สี่สายหลัก สองสายย่อย": ทางรถไฟเซี่ยเซิน, หลงเซี่ย, ฟู่เซี่ย, อิงเซี่ย + สายท่าเรือไห่ชางและตงตู ระยะทางใช้งาน 146 กิโลเมตร ให้บริการรถไฟขนส่งสินค้าจีน-ยุโรป (เซี่ยเหมิน) และรถไฟเอเชียกลาง
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือเซี่ยเหมิน: ท่าเรือชายฝั่งที่สำคัญ ท่าเรือขนส่งตู้คอนเทนเนอร์หลัก ศูนย์กลางภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ และท่าเรือหลักของช่องแคบไต้หวัน ประกอบด้วย 9 เขตท่าเรือ (ตงตู ไห่ชาง เซียงอัน ในเซี่ยเหมิน; จ้าวหยิน โฮ่วซือ ชิมะ กู่เล่ย ตงซาน จ้าวอัน ในจางโจว) มีเส้นทางขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ 190 เส้นทาง (ต่างประเทศ 149 เส้นทาง ในประเทศ 41 เส้นทาง) เชื่อมต่อ 54 ประเทศและ 151 ท่าเรือ ข้อมูลปี 2024: ปริมาณการขนส่ง 210.7 ล้านตัน 12.2547 ล้าน TEU และผู้โดยสาร 3.5963 ล้านคน
การบิน
สนามบินนานาชาติเซียะเหมินเกาฉี: ศูนย์กลางการบินที่สำคัญในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของจีน
ระบบขนส่งสาธารณะ
มีเส้นทางรถประจำทาง 408 เส้นทาง (รถประจำทางทั่วไป 384 เส้นทาง, BRT 8 เส้นทาง, รถประจำทางเฉพาะกิจ 16 เส้นทาง) รวมระยะทาง 7,036.7 กิโลเมตร มีรถประจำทาง 4,314 คัน ผู้โดยสาร 1.4652 ล้านคนต่อวัน ค่าโดยสาร: 1 หยวนภายในเขต, 1-2 หยวนข้ามเขต มีรถแท็กซี่ 5,680 คัน (9 บริษัท, คนขับ 17,000 คน) มีรถเรียกผ่านแอปพลิเคชัน 28,800 คัน (11 บริษัท, คนขับ 79,000 คน) รถไฟใต้ดิน: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2017 มี 3 สาย (98.4 กิโลเมตร, 87 สถานี, เปิดให้บริการ 75 สถานี) และกำลังก่อสร้างอีก 6 ส่วน (118.2 กิโลเมตร) BRT: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2551 เป็น BRT ยกระดับแห่งแรกของจีน มี 8 สาย, 45 สถานี
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
สัญลักษณ์เมือง
ภาษา
ภาษาถิ่นเซี่ยเหมินของภาษาหมิ่นหนาน (หมิ่นหนาน) ภาษาหมิ่นหนานเป็นหนึ่งในแปดภาษาถิ่นหลักของจีน ใช้กันในมณฑลฝูเจี้ยนตอนใต้ มณฑลกวางตุ้งตะวันออก (เฉาซาน) บางส่วนของไต้หวัน ไห่หนาน และชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
วัฒนธรรมพื้นบ้าน
การพนันขนมไหว้พระจันทร์ในเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง (Bobing): เกมเฉพาะของชาวหมิ่นหนานที่ใช้ลูกเต๋า 6 ลูก ตามประเพณีแล้วใช้ทำนายโชคลาภประจำปี ข้อห้ามข้อที่ 3 ในวันปีใหม่ (ห้ามเยี่ยมเยียน เป็นวันไว้ทุกข์เพื่อรำลึกถึงการต่อต้านโจรสลัดในศตวรรษที่ 16) ประเพณีของชาวดาน (ชาวเรือ): วัฒนธรรมทางทะเลที่มีประเพณีการแต่งงาน ทรงผม และการประมงที่เป็นเอกลักษณ์ "ระบำตบหน้าอก" (Paixiong Wu): ระบำโบราณของชาวหมิ่นเยว่ สวมผ้าคาดศีรษะที่ทำจากเชือกคล้ายหัวงู (การบูชารูปเคารพงู)
ศาสนา
พุทธศาสนา (หลัก), คริสต์ศาสนา, คาทอลิก, อิสลาม วัดหนานปู่ถัวและวิทยาลัยพุทธศาสนาหมินหนาน โบสถ์ถนนใหม่ ("ศาสนสถานแห่งแรกของจีน") เขตปกครองของนิกายคาทอลิกบนเกาะกู่หลางหยู
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
โบราณสถานทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองจำนวน 251 แห่ง (305 คะแนน): ระดับชาติ 7 แห่ง (50 คะแนน), ระดับจังหวัด 57 แห่ง (65 คะแนน), ระดับเทศบาล 92 แห่ง (95 คะแนน), ระดับอำเภอ 95 แห่ง (95 คะแนน) และสถานที่สำคัญที่เกี่ยวข้องกับไต้หวัน 89 แห่ง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
110 รายการระดับเทศบาลขึ้นไป (15 รายการระดับชาติ, 62 รายการระดับจังหวัด, 110 รายการระดับเทศบาล) 251 ผู้สืบทอด (18 รายระดับชาติ, 80 รายระดับจังหวัด, 251 รายระดับเทศบาล) รายการระดับชาติ: หนานหยิน, งิ้วเกาเจีย, งิ้วเกอไจ้, ต้าจือกู่, ประติมากรรมด้ายเคลือบเงา, เพลงกล่อมเด็กหมิ่นหนาน, การเล่าเรื่อง, ความเชื่อเป่าเซิงต้าตี้, เป่าปิงไหว้พระจันทร์, พิธีหวังฉวน (ยูเนสโก 2020 ร่วมกับมาเลเซีย), ศาลาตะขาบ, การสร้างบ้านแบบดั้งเดิมของหมิ่นหนาน
วัฒนธรรมอื่นๆ
อาคารแบบซุ้มประตู (Qilou): นำเข้ามาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยชาวจีนโพ้นทะเลที่กลับมา ถนนไคหยวน: ถนนสายแรกของเซี่ยเหมินที่มีอาคารแบบซุ้มประตู ต่อมาได้ขยายไปยังถนนจงซานและถนนต้าเซิงหลี่ เซี่ยเหมินกลายเป็น "เมืองแห่งซุ้มประตู" ภายในเวลามากกว่า 10 ปี วัฒนธรรมชาวจีนโพ้นทะเล: ท่าเรือเซี่ยเหมินเป็นท่าเรือต้นทางและปลายทางของชาวหมิ่นหนานที่เดินทางไปยังหนานหยาง (เอเชียตะวันออกเฉียงใต้) ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง มีการสร้างเส้นทางการค้าข้ามทะเลมากกว่า 10 เส้นทาง วัฒนธรรมของเซี่ยเหมินผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมหมิ่นหนานดั้งเดิม วัฒนธรรมตะวันตก วัฒนธรรมหนานหยาง วัฒนธรรมชาวจีนโพ้นทะเล และวัฒนธรรมภายนอกอื่นๆ
จุดชมวิว
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารทะเลอุดมสมบูรณ์: กุ้งล็อบสเตอร์ หอยเป๋าฮื้อ ปู กุ้ง หอยต่างๆ อาหารว่างขึ้นชื่อ: บะหมี่น้ำ (เมี่ยนเซียนหู) บะหมี่สะเต๊ะ (ซาฉาเมี่ยน) ทูซุนตง (หนอนทรายเจลาติน) ไข่เจียวหอยนางรม ปอเปี๊ยะทอดห้าเครื่องเทศ ซุปถั่วลิสง เกี๊ยวเนื้อ (จงจือ)
การแลกเปลี่ยนภายนอก
ตลาดหลักทรัพย์ไต้หวัน
เขตเศรษฐกิจพิเศษเซี่ยเหมินก่อตั้งขึ้น "เพื่อไต้หวัน" และพัฒนาขึ้น "เพราะไต้หวัน" เป็นเมืองชั้นนำของจีนแผ่นดินใหญ่ในการแลกเปลี่ยนระหว่างสองฝั่งช่องแคบไต้หวัน มีประสบการณ์ทำงานร่วมกับไต้หวันมากว่า 30 ปี รวมถึง: การแลกเปลี่ยนเทศกาล (เทศกาลตรุษจีน เทศกาลโคมไฟ เทศกาลไหว้พระจันทร์) การทัวร์ศิลปะการแสดงหมิ่นหนานไปยังไต้หวัน/คินเหมิน การแลกเปลี่ยนความเชื่อพื้นบ้าน (เป่าเซิงต้าตี้ เจิ้งเฉิงกง ฟู่เต๋อ) เทศกาลศิลปะระหว่างสองฝั่งช่องแคบไต้หวัน เทศกาลโบปิง พิธีบรรลุนิติภาวะ เทศกาลอักษรจีน การท่องบทกวีของเยาวชน และการประกวดที่มาของนามสกุล
สถาบันกงสุล
เมืองพี่น้อง
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ดัชนีความน่าเชื่อถือ: อันดับ 2 จาก 36 เมืองระดับจังหวัด/อำเภอ (ปี 2018) สภาพแวดล้อมทางธุรกิจ: อันดับ 1 จากเมืองระดับอำเภอ ความสามารถในการแข่งขันทางการค้าต่างประเทศ: อันดับ 5 ของประเทศ ปริมาณการขนส่งตู้คอนเทนเนอร์: อันดับ 14 ของโลก ได้รับรางวัล "เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ" ติดต่อกัน 6 ปี (ตั้งแต่ปี 2005) เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ (ปี 2018) เมืองสวนเชิงนิเวศแห่งชาติ (ปี 2020) เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (ปี 2020) โครงการสาธิตการก่อสร้างภาครัฐตามกฎหมายชุดแรก เขตนำร่องการปฏิรูปครบวงจรแห่งชาติ ศูนย์กลางโลจิสติกส์แห่งชาติ ศูนย์การขนส่งทางทะเลระหว่างประเทศภาคตะวันออกเฉียงใต้ ส่วนประกอบเขตการค้าเสรีจีน (ฝูเจี้ยน) เขตสาธิตการพัฒนาเศรษฐกิจทางทะเลแห่งชาติ เขตสาธิตความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมเกิดใหม่และบริการสมัยใหม่ระหว่างสองฝั่งช่องแคบ ศูนย์บริการทางการเงินระดับภูมิภาคระหว่างสองฝั่งช่องแคบ ศูนย์การค้าระหว่างสองฝั่งช่องแคบ รางวัลเกียรติยศจาก UN Habitat
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม