เมืองเจิ้นเจียง
เมืองเจิ้นเจียงเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซู ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑล บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนล่าง ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024 ระบุว่ามีประชากร 3.228 ล้านคน
เมืองเจิ้นเจียง
เมืองเจิ้นเจียงเป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเจียงซู ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑล บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนล่าง ณ สิ้นปี 2024 มีประชากร 3.228 ล้านคน เมืองนี้บริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 3 แห่ง และเขต 3 แห่ง มีพื้นที่ทั้งหมด 3,840 ตารางกิโลเมตร ภูมิประเทศลาดลงจากตะวันตกไปตะวันออกและจากใต้ไปเหนือ มีลักษณะเป็นภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ มีอัตราการปกคลุมของป่า 25.6% เป็นที่รู้จักในนาม "เมืองแห่งภูเขาและป่าไม้" มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางเหนือ โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 15.4 องศาเซลเซียส ด้วยประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 3,000 ปี เจิ้นเจียงเคยเป็นที่รู้จักในชื่อจูฟางในสมัยราชวงศ์ชุนชิง จิงโข่วในสมัยสามก๊ก หนานซูโจวในสมัยราชวงศ์หลิวซ่ง และรุนโจวหลังจากการรวมชาติของราชวงศ์สุย ชื่อ "เจิ้นเจียง" มีที่มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ในสมัยสาธารณรัฐจีน เมืองนี้เคยเป็นเมืองหลวงของมณฑลเจียงซู ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของแม่น้ำแยงซีและคลองปักกิ่ง-หางโจว หรือ "เส้นทางน้ำข้ามแดนทองคำ" เจิ้นเจียงเป็นฐานการผลิตที่ทันสมัยและศูนย์กลางภูมิภาคที่สำคัญในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองนี้สูงถึง 573.678 พันล้านหยวน (ประมาณ 79.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรือเจิ้นเจียงเกิน 300 ล้านตันเป็นครั้งแรก เมืองนี้ได้ให้กำเนิดบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายท่าน เช่น หลิวหยู เสินกัว หมี่ฟู่ และเหมาอี้เซิง และยังเป็นแหล่งกำเนิดของสมบัติทางวัฒนธรรมมากมาย เช่น วรรณกรรมชั้นครู การแกะสลักมังกร บทความสระแห่งความฝัน และวรรณกรรมคัดสรร เป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติ เป็นท่าเรือสำคัญ แหล่งท่องเที่ยว และเป็นเมืองที่น่าอยู่
ประวัติศาสตร์
ชื่อเดิมของเมืองเจิ้นเจียงคือ "อี้" ซึ่งเป็นดินแดนศักดินาที่พระเจ้าคังแห่งโจวพระราชทานเมื่อ 3,000 ปีก่อน ในช่วงยุคชุนชุม เมืองนี้มีชื่อว่าจูฟาง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นกู่หยาง ตันตู จิงโข่ว และรุนโจว ในปี ค.ศ. 1113 ได้มีการจัดตั้งมณฑลเจิ้นเจียงขึ้น ซึ่งถือเป็นการใช้ชื่อ "เจิ้นเจียง" เป็นครั้งแรก และชื่อนี้ก็ยังคงใช้ต่อเนื่องมาตลอดสมัยราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง
หลังจากเหตุการณ์ปฏิวัติซินไห่ในปี 1911 อำเภอเจิ้นเจียงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอตานตู ต่อมาในปี 1928 ได้เปลี่ยนเป็นอำเภอเจิ้นเจียง ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้จัดตั้งฐานต่อต้านญี่ปุ่นซูหนานขึ้น อำเภอเจิ้นเจียงทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของมณฑลเจียงซูจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1949 ในวันที่ 23 เมษายน ปี 1949 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้ปลดปล่อยเจิ้นเจียงในระหว่างการรบข้ามแม่น้ำแยงซี
หลังปี 1949 เมืองเจิ้นเจียงได้ผ่านการปรับโครงสร้างการบริหารหลายครั้ง โดยมีการโอนย้ายอำเภอต่างๆ ระหว่างเขตปกครองของเจิ้นเจียง ซูโจว หยางโจว และหนานจิง ในปี 1983 เจิ้นเจียงได้กลายเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การบริหารโดยตรงของมณฑล โดยมีอำเภอตานตู ตานหยาง หยางจง และจูหรง อยู่ภายใต้เขตอำนาจของเมืองเจิ้นเจียง
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ในปี 1984 เขตเมืองถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตจิงโข่ว และเขตชานเมืองถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตรุนโจว อำเภอตานหยาง หยางจง และจูหรง ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอตามลำดับระหว่างปี 1987 ถึง 1995 ในปี 2002 อำเภอตานตูได้รับการจัดตั้งใหม่เป็นเขตตานตู ในปี 2022 นิคมอุตสาหกรรม 55 แห่งถูกรวมเข้าเป็น 10 แห่ง
รายละเอียดแผนก
ณ สิ้นปี 2024 เมืองเจิ้นเจียงมี 3 เขต และบริหารเมืองระดับอำเภอ 3 แห่ง ซึ่งประกอบด้วยตำบล 25 แห่ง และเมือง 31 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 68 ถนนหนานซู เขตรุนโจว
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองเจิ้นเจียงตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 31 องศา 37 นาที ถึง 32 องศา 19 นาทีเหนือ และลองจิจูด 118 องศา 58 นาที ถึง 119 องศา 58 นาทีตะวันออก มีพรมแดนติดกับฉางโจวทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ หนานจิงทางทิศตะวันตก และตรงข้ามกับหยางโจวและไท่โจวทางทิศเหนือ โดยมีแม่น้ำแยงซีคั่นกลาง มีพื้นที่ทั้งหมด 3,840 ตารางกิโลเมตร (3.7% ของพื้นที่มณฑล) โดยเขตเมืองมีพื้นที่ 1,082 ตารางกิโลเมตร ดานหยาง 1,047 ตารางกิโลเมตร จูหรง 1,387 ตารางกิโลเมตร และหยางจง 331 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศประกอบด้วยเขตภูเขาเตี้ยและเนินเขาหนิงเจิ้น-เหมาซาน เทือกเขาหนิงเจิ้นทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก มี 114 ยอดเขา (ต้าฮวาซาน สูง 437 เมตร, เป่าฮวาซาน สูง 396.4 เมตร) เทือกเขาเหมาซานทอดยาวจากเหนือไปใต้ เป็นสันปันน้ำระหว่างแม่น้ำฉินหวยและทะเลสาบไท่หู เนินเขาในเมืองที่มีความสูงต่ำกว่า 100 เมตร ได้แก่ จินซาน เจียวซาน และเป่ยกู่ซาน สร้างภูมิทัศน์ที่เป็นเอกลักษณ์ คือ "แม่น้ำสายเดียวไหลผ่าน มีเนินเขาล้อมรอบสามด้าน"
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางเหนือ อุณหภูมิเฉลี่ย 30 ปี (1981-2010) อยู่ที่ 16.3 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝน 1,101.4 มิลลิเมตร และชั่วโมงแสงแดด 1,946.1 ชั่วโมง ในปี 2020 อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 16.9 องศาเซลเซียส สูงกว่าปกติ 1.2 องศาเซลเซียส ฤดูกาลมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยปริมาณน้ำฝนจะกระจุกตัวอยู่ในช่วงเดือนที่อบอุ่น
อุทกวิทยา
แม่น้ำแยงซีและคลองแกรนด์คาแนลมาบรรจบกันที่นี่ แม่น้ำแยงซีไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 103.7 กิโลเมตร ส่วนคลองแกรนด์คาแนลมีความยาว 42.74 กิโลเมตร เมืองนี้มีแม่น้ำ 32 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 50 ตารางกิโลเมตรขึ้นไป มีอ่างเก็บน้ำ 141 แห่ง และสระน้ำ 39,700 แห่ง
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรชีวภาพ
สัตว์ที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ โลมาแม่น้ำแยงซี (baiji), ปลาพายจีน, นกกระเรียนมงกุฎแดง และปลาสเตอร์เจียนจีน เมืองนี้มีพืชไม้ 394 ชนิด จาก 74 วงศ์ โดยมีพืชที่ได้รับการคุ้มครอง ได้แก่ ต้นพิราบ, ต้นยิว, ต้นสนสีทอง, ต้นแปะก๊วย และต้นไซแคด
ทรัพยากรแร่
แร่โลหะ ได้แก่ เหล็ก ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี โมลิบเดนัม ทังสเตน ทองคำ และเงิน (47 แหล่ง) แร่ที่ไม่ใช่โลหะ ได้แก่ โดโลไมต์ หินปูน หินอ่อน และเบนโทไนต์ นอกจากนี้ยังมีทรัพยากรพลังงานความร้อนใต้พิภพอย่างอุดมสมบูรณ์
ประชากร
จากการสำรวจสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (ปี 2020) พบว่ามีประชากร 3,210,418 คน ณ สิ้นปี 2024 ประชากรที่อยู่อาศัยมีจำนวน 3.228 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 81.1% และ 28.2% มีอายุ 60 ปีขึ้นไป จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้คือ 2.6401 ล้านคน เมืองเจิ้นเจียงมีชนกลุ่มน้อย 52 กลุ่ม รวม 29,118 คน (0.91%) โดยกลุ่มที่มีจำนวนมากที่สุดคือ หุย เหมียว ตูเจีย อี๋ และมองโกล
การเมือง
เมืองเจิ้นเจียงเป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตอำนาจของมณฑลเจียงซู ปกครองโดยสภาประชาชนเทศบาลและระบบการบริหารภายใต้กรอบการเมืองของจีน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเจิ้นเจียงอยู่ที่ 573.678 พันล้านหยวน (ประมาณ 79.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% โดยภาคเกษตรกรรม ภาคอุตสาหกรรม และภาคบริการ มีส่วนร่วม 17.469 พันล้านหยวน (3.0%), 258.102 พันล้านหยวน (45.0%) และ 298.107 พันล้านหยวน (52.0%) ตามลำดับ ในปี 2024 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 32.911 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.6% และรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 56.613 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.81 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.1%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 980,100 ตัน พืชน้ำมันอยู่ที่ 47,700 ตัน (เพิ่มขึ้น 4.1%) ผัก 1.0801 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.5%) และผลไม้ 183,600 ตัน (เพิ่มขึ้น 5.1%) การผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 104,200 ตัน (เพิ่มขึ้น 15.6%) และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 105,700 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.8%)
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 6.6% ในปี 2024 เมืองนี้มีวิสาหกิจเฉพาะทางระดับชาติ "ยักษ์ใหญ่น้อย" 73 แห่ง และระดับจังหวัด 497 แห่ง ผลผลิตด้านการก่อสร้าง mencapai 79.301 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.8%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 156.147 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% การค้าต่างประเทศมีมูลค่ารวม 14.575 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 3.8%) โดยการส่งออกมีมูลค่า 11.214 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 6.3%) การส่งออกไปยังสหภาพยุโรปมีมูลค่า 2.480 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ไปยังอาเซียน 1.829 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และไปยังประเทศในโครงการ Belt and Road 4.707 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินฝากสกุลเงินหยวนมีมูลค่ารวม 842.862 พันล้านหยวน และเงินกู้มีมูลค่า 995.328 พันล้านหยวน เมืองนี้มีบริษัทจดทะเบียนในประเทศ 24 แห่ง โดยมีมูลค่าตลาดรวม 182.133 พันล้านหยวน (ประมาณ 25.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 17.929 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.47 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2%
บริการสังคม
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีมหาวิทยาลัย 9 แห่ง มีนักศึกษา 161,000 คน โรงเรียนมัธยมศึกษา 108 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 115 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 273 แห่ง อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปี และอัตราการเข้าเรียนรวมในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายสูงถึง 100%
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
อุตสาหกรรมไฮเทคคิดเป็น 54.7% ของผลผลิตอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ เมืองนี้มีวิสาหกิจไฮเทคที่จดทะเบียนถูกต้อง 1,617 แห่ง และสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 25,725 รายการ (79.8 ต่อประชากร 10,000 คน) มีการอนุมัติสิทธิบัตรทั้งหมด 15,818 รายการ ซึ่งรวมถึงสิ่งประดิษฐ์ 4,551 รายการ
วัฒนธรรม
เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 14 แห่ง และหอศิลป์ 4 แห่ง โดยมีครัวเรือนที่รับชมเคเบิลทีวี 468,500 ครัวเรือน
กีฬา
ในปี 2024 เมืองนี้ได้ติดตั้งเส้นทางออกกำลังกาย 386 เส้นทาง และจัดกิจกรรมออกกำลังกาย 328 รายการ ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬาอยู่ที่ 1.266 พันล้านหยวน (ประมาณ 175 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.6%
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 1,306 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 20,000 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 26,100 คน อายุขัยเฉลี่ยต่อหัวอยู่ที่ 80.6 ปี
ประกันสังคม
ในปี 2024 ค่าใช้จ่ายด้านการดำรงชีพมีจำนวนรวม 43.464 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 76.8% ของงบประมาณรายจ่ายทั้งหมด ค่าแรงขั้นต่ำต่อเดือนอยู่ที่ 2,490 หยวน (ประมาณ 343 ดอลลาร์สหรัฐ) และมีผู้ได้รับการประกันบำนาญจากองค์กรจำนวน 732,100 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองเจิ้นเจียงเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางน้ำระดับชาติและศูนย์กลางทางหลวงระดับมณฑล สะพานข้ามแม่น้ำแยงซี 3 แห่งเชื่อมต่อเส้นทางข้ามแม่น้ำ ในปี 2024 ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 295 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 10.5%) และปริมาณตู้คอนเทนเนอร์อยู่ที่ 432,100 TEU (เพิ่มขึ้น 8.1%)
ทางรถไฟ
ทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-หนานจิงเปิดให้บริการในปี 1906 ต่อมาได้มีการเปิดทางรถไฟระหว่างเมืองเซี่ยงไฮ้-หนานจิง (ปี 2010) และทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้ (ปี 2011) ซึ่งให้บริการเมืองเจิ้นเจียง ทำให้สามารถเดินทางไปยังปักกิ่งได้ภายในเวลาไม่ถึง 4 ชั่วโมง และไปยังเซี่ยงไฮ้ภายใน 58 นาที นอกจากนี้ยังมีการเปิดเส้นทางรถไฟเหลียนหยุนกัง-เจิ้นเจียง (ปี 2020) และเส้นทางรถไฟริมแม่น้ำเซี่ยงไฮ้-หนานจิง (ปี 2023) เพิ่มการเชื่อมต่อเพิ่มเติมอีกด้วย
การบิน
ท่าอากาศยานทั่วไปเจิ้นเจียงต้าหลู ซึ่งมีรันเวย์ขนาด 30 เมตร คูณ 800 เมตร กลายเป็นท่าอากาศยานทั่วไประดับ A1 แห่งแรกของมณฑลเจียงซูในปี 2017 ท่าอากาศยานนานาชาติฉางโจวเบ็นหนิวตั้งอยู่บางส่วนในเมืองตานหยาง
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือเจิ้นเจียงเป็นศูนย์กลางการขนส่งหลักของประเทศและเป็นท่าเรือเปิดชั้นนำที่มีแนวชายฝั่งแม่น้ำแยงซี้ยาว 270 กิโลเมตร (น้ำลึก 87 กิโลเมตร) คลองซูหนานส่วนเจิ้นเจียงเป็นเส้นทางน้ำต้นแบบระดับชาติแห่งแรกของจีน
ระบบขนส่งสาธารณะ
เมืองเจิ้นเจียงมีเส้นทางรถโดยสารมากกว่า 100 เส้นทาง โดยมีค่าโดยสารเริ่มต้นที่ 1 หยวน ระบบการจัดส่งอัจฉริยะโดยใช้ GPS เสร็จสมบูรณ์ในปี 2555 และครอบคลุมการชำระเงินผ่านมือถืออย่างเต็มรูปแบบ (รวมถึง UnionPay และ Alipay) ในปี 2562
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
เมืองนี้มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครอง 296 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกระดับชาติ 13 แห่ง เช่น ป่าศิลาเจียวซาน งานแกะสลักหินสุสานสมัยราชวงศ์ใต้ อดีตสถานกงสุลอังกฤษ เจดีย์หินจ้าวกวน จุดมรดกคลองแกรนด์คาแนล และแหล่งโบราณสถานเทียนเวิงเฉิง (สามก๊ก)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
โครงการระดับชาติทั้งเก้าโครงการ ได้แก่ ตำนานงูขาว การผลิตน้ำส้มสายชูหอมเหิงซุน ศิลปะการเล่นกู่ฉิน (สำนักเหมยอัน) งิ้วหยางโจว และดนตรีเต๋าภูเขาเหมา
ศุลกากร
การแข่งขันเรือมังกรในเทศกาลเรือมังกรมีบันทึกไว้ตั้งแต่สมัยราชวงศ์สุ่ย รัฐบาลราชวงศ์ถังใต้สนับสนุนกีฬาชนิดนี้ โดยมอบถ้วยเงินเป็นรางวัล และเกณฑ์ผู้เข้าร่วมเข้าเป็นกองทัพเรือ "หลิงป๋อ"
ภาษาถิ่น
ในสมัยโบราณ เมืองเจิ้นเจียงใช้ภาษาจีนอู๋ แต่ในปัจจุบันใช้ภาษาจีนกลางเจียงฮวาย ซึ่งคล้ายกับภาษาถิ่นหยางโจว การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจากปัจจัยทางการเมืองและการคมนาคมขนส่ง พื้นที่ทางตะวันออกไปทางเมืองตานหยางค่อยๆ เปลี่ยนไปใช้ภาษาจีนอู๋
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาหลักทั้งห้า ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ ล้วนมีอยู่ในเจิ้นเจียง ณ ปี 2015 มีสถานที่ที่ได้รับอนุมัติทั้งหมด 154 แห่ง แบ่งเป็นพุทธศาสนา 62 แห่ง ลัทธิเต๋า 15 แห่ง อิสลาม 4 แห่ง คาทอลิก 1 แห่ง และโปรเตสแตนต์ 72 แห่ง วัดสำคัญระดับชาติสี่แห่ง ได้แก่ วัดจินซานเจียงเทียนฉาน วัดเจียวซานติงฮุย วัดเป่าฮวาซานหลงฉาง และวัดเหมาซานเต๋า พุทธศาสนาเข้ามาในเจิ้นเจียงราวปี ค.ศ. 194 ส่วนศาสนาอิสลามเข้ามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 628 ทำให้เจิ้นเจียงเป็นหนึ่งในเมืองแรกๆ ของจีนที่รับศาสนาอิสลาม
จุดชมวิว
เมืองนี้มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 30 แห่ง (ระดับ 5A 2 แห่ง และระดับ 4A 7 แห่ง) ภูเขาสามลูก ได้แก่ จินซาน เจียวซาน และเป่ยกู่ซาน รวมกันเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ สถานที่น่าสนใจอื่นๆ ได้แก่ หนานซาน (ภูเขาทางใต้) ถนนโบราณซีจินตู (ถนนที่ได้รับการอนุรักษ์ประวัติศาสตร์กว่า 1,000 เมตร ตั้งแต่สมัยหกราชวงศ์จนถึงราชวงศ์ชิง) และชุยซานที่มี "เจดีย์แห่งแรกของแม่น้ำแยงซี" จูหรงมีวัดหลงชางและอุทยานป่าไม้แห่งชาติเป่าฮวาซาน ส่วนเหมาซานนั้นผสมผสานมรดกทางด้านทัศนียภาพ ศาสนาเต๋า และการปฏิวัติเข้าด้วยกัน
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารพิเศษ
ภูเขาสามลูกของเจิ้นเจียง (จินซาน เจียวซาน และเป่ยกูซาน) มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่โดดเด่นไม่แพ้กัน นั่นคือ น้ำส้มสายชูหอมที่ไม่เสียรสชาติ เนื้อวุ้น (เหยาโร่ว) ที่เสิร์ฟเป็นอาหารจานหลัก ไม่ใช่เครื่องเคียง และบะหมี่ที่ปรุงด้วยฝาหม้อไม้ลอยอยู่ในน้ำซุป ซึ่งเป็นเทคนิคเฉพาะถิ่นที่ไม่เหมือนใคร
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์จากเมืองเจิ้นเจียง ได้แก่ จักรพรรดิหลิวหยู (ผู้ก่อตั้งราชวงศ์หลิวซ่ง), นักปราชญ์ผู้รอบรู้ เชินกัว (ผู้เขียนหนังสือรวมบทความเรื่องสระแห่งความฝัน), นักเขียนอักษรวิจิตร หมี่ฟู่ และวิศวกรสร้างสะพาน เหมาอี้เซิง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองเจิ้นเจียงได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ และเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม