หยางโจว
หยางโจว (Yangzhou) ซึ่งในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อ กวางหลิง (Guangling), เจียงตู (Jiangdu) และเว่ยหยาง (Weiyang) เป็นเมืองระดับมณฑลในภาคกลางของมณฑลเจียงซู ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำแยงซีทางตอนใต้สุดของที่ราบเจียงหวย (Jianghuai plain) เป็นเมืองศูนย์กลางของภูมิภาคเหยียน (Yan)
หยางโจว
หยางโจว ซึ่งในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อ กวางหลิง เจียงตู และเว่ยหยาง เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเจียงซูตอนกลาง ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำแยงซีทางตอนใต้สุดของที่ราบเจียงหวย เป็นเมืองศูนย์กลางของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี ติดกับเมืองเหยียนเฉิงและไท่โจวทางทิศตะวันออก ตรงข้ามกับเมืองเจิ้นเจียงทางทิศใต้ เชื่อมต่อกับเมืองหนานจิงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ติดกับเมืองฉู่โจวของมณฑลอานฮุยทางทิศตะวันตก และติดกับเมืองฮวาอานทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 6,591 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2568 หยางโจวบริหารจัดการ 3 อำเภอ 1 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ 4,564,900 คน โดยมีอัตราการเป็นเมือง 74.3% หยางโจวเป็นหนึ่งใน 24 เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติแห่งแรก มีประวัติศาสตร์เมืองยาวนานกว่า 2,500 ปี นับตั้งแต่พระเจ้าฟู่ไฉแห่งอาณาจักรอู่ทรงสร้างเมืองฮั่นและขุดคลองฮั่นในปี 486 ก่อนคริสต์ศักราช เป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองคลองอันดับ 1 ของจีน" คลองใหญ่ส่วนหยางโจวได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก หยางโจวได้รับการกำหนดให้เป็น "เมืองหลวงแห่งคลองโลก" "เมืองหลวงแห่งอาหารโลก" และ "เมืองหลวงทางวัฒนธรรมแห่งเอเชียตะวันออก" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) สูงถึง 805.675 พันล้านหยวน (ประมาณ 113.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
พื้นที่นี้แสดงให้เห็นถึงกิจกรรมของมนุษย์ย้อนหลังไป 7,000–5,000 ปี ในปี 486 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าฟู่ไฉแห่งอาณาจักรอู่ได้พิชิตอาณาจักรฮั่นและสร้างเมืองฮั่นและคลองฮั่นที่เชื่อมแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำหวย พื้นที่นี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเย่ว์ ฉู่ และในที่สุดก็อยู่ภายใต้การปกครองของฉิน ราชวงศ์ฮั่นมองว่ากวางหลิงเป็นดินแดนที่เจริญรุ่งเรือง เจ้าชายหลิวปี่แห่งอาณาจักรอู่ได้ผลิตเหรียญกษาปณ์และต้มเกลือทะเล ซึ่งช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจ ในปี 105 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่ได้อภิเษกสมรสเจ้าหญิงหลิวซีจุนกับอาณาจักรอู่ซุน ซึ่งเกิดขึ้นกว่า 80 ปี ก่อนการอภิเษกสมรสอันโด่งดังของหวังจ้าวเจิน
ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 589) พื้นที่นี้ได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่าหยางโจว จักรพรรดิหยางแห่งสุ่ยทรงสร้างคลองใหญ่ ทำให้หยางโจวกลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางน้ำ ในสมัยราชวงศ์ถัง หยางโจวเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ในฐานะมหานครทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ซึ่งได้รับการขนานนามว่า "หยางโจวมาก่อน อี้โจว (เฉิงตู) ตามมาทีหลัง" พ่อค้าชาวอาหรับและเปอร์เซียมีจำนวนนับพัน กวีจางรัวซูแห่งราชวงศ์ถัง ได้ยกย่องบทกวี "ค่ำคืนดอกไม้บานในสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ" ว่าเป็น "บทกวีเพียงบทเดียวที่เหนือกว่าบทกวีอื่นๆ ในราชวงศ์ถัง"
ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ หยางโจวกลับมาเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญอีกครั้ง ราชวงศ์ซ่งใต้ใช้หยางโจวเป็นเมืองหลวงชั่วคราว ราชวงศ์หยวนได้บูรณะคลอง ทำให้หยางโจวกลับมาเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง หยางโจวกลายเป็นศูนย์กลางการค้าเกลือที่สำคัญ กลุ่มจิตรกร "แปดคนประหลาดแห่งหยางโจว" (รวมถึงจินหนง เจิ้งเซี่ย และคนอื่นๆ) เฟื่องฟู จักรพรรดิเฉียนหลงเสด็จเยือนถึงหกครั้ง และประชากรในเมืองมีมากกว่า 500,000 คน ทำให้เป็นหนึ่งในแปดเมืองใหญ่ของจีนและหนึ่งในสิบเมืองชั้นนำของโลกราวปี 1800
หลังกลางศตวรรษที่ 19 การตื้นเขินของคลองและการแข่งขันจากทางรถไฟทำให้เศรษฐกิจตกต่ำ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพที่สี่ใหม่ได้จัดตั้งฐานต่อต้านญี่ปุ่นในพื้นที่ดังกล่าว หยางโจวได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 25 มกราคม 1949
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
พื้นที่ดังกล่าวมีการปรับโครงสร้างการบริหารหลายครั้ง ในปี 1983 มณฑลหยางโจวถูกยุบและจัดตั้งเป็นเมืองระดับมณฑลขึ้นใหม่ ในปี 1996 เมืองไท่โจวถูกแยกออกมาเป็นเมืองระดับมณฑลของตนเอง และในปี 2011 เมืองเจียงตูถูกเปลี่ยนสถานะจากเมืองระดับอำเภอเป็นเมืองระดับอำเภอ
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนเมษายน 2567 เมืองหยางโจวประกอบด้วย 3 เขต (กวางหลิง, ฮั่นเจียง, เจียงตู), 1 อำเภอ (เป่าหยิง), และ 2 เมืองระดับอำเภอ (อี้เจิ้ง, เกาโย่ว) รวมทั้ง 3 เขตย่อย ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 8 ถนนเหวินชางตะวันตก เขตฮั่นเจียง
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองหยางโจวตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลเจียงซู ระหว่างละติจูด 32°15′–33°25′เหนือ และลองจิจูด 119°01′–119°54′ตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ 6,591.21 ตารางกิโลเมตร (พื้นที่ดิน 74.46% พื้นที่น้ำ 25.54%) ศูนย์กลางเมืองตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบกันของแม่น้ำแยงซีและคลองใหญ่
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกสูง ทางทิศตะวันออกต่ำ จุดที่สูงที่สุดคือภูเขาต้าถงในเมืองอี้เจิ้ง (149.5 เมตร) จุดที่ต่ำที่สุดอยู่บริเวณชายแดนระหว่างเมืองเกาโย่ว-เป่าหยิง-ซิงฮวา (ความสูงเฉลี่ย 2 เมตร) ทางทิศเหนือเป็นเนินเขา ส่วนที่ราบอยู่ตามริมแม่น้ำและทะเลสาบ
ภูมิอากาศ
เมืองหยางโจวตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างภูมิอากาศมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อนและมรสุมเขตอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน มีแสงแดดส่องถึงตลอดวัน และมีปริมาณน้ำฝนมาก ฤดูหนาวกินเวลานานกว่า 4 เดือน ส่วนฤดูร้อนประมาณ 3 เดือน
อุทกวิทยา
เมืองหยางโจวมีแม่น้ำ 1,111 สาย รวมความยาว 6,060 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงแม่น้ำแยงซี (มีแนวชายฝั่งยาว 80.5 กิโลเมตร) และคลองใหญ่ (ยาว 143.3 กิโลเมตร ผ่านตัวเมือง) คลองนี้เชื่อมต่อทะเลสาบไป่หม่า เป่าหยิง เกาโย่ว และเส้าป๋อ เข้ากับแม่น้ำแยงซี แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำเป่าเช่อ แม่น้ำต้าถง แม่น้ำเป่ยเฉิงจื่อ และคลองถงหยาง
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
ข้อมูล ณ ปี 2019: พื้นที่เพาะปลูก 273,950 เฮกตาร์ (นาข้าว 92.9%), พื้นที่สวนผลไม้ 4,081 เฮกตาร์, พื้นที่ป่า 30,608 เฮกตาร์ และพื้นที่ชุ่มน้ำ 3,516 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 15 ชนิด โดย 12 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ปริมาณสำรองน้ำมันและก๊าซอยู่ในระดับสูงที่สุดของมณฑล โดยพื้นที่ทะเลสาบเส้าป๋อและที่ราบลุ่มแม่น้ำหลี่เซี่ยเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "แหล่งน้ำมันเมืองน้ำ" ทรัพยากรอื่นๆ ได้แก่ ดินเหนียวสำหรับทำอิฐ ทรายควอตซ์ หินบะซอลต์ กรวด น้ำแร่ และพลังงานความร้อนใต้พิภพ ปริมาณสำรองหินบะซอลต์คาดว่าอยู่ที่ 250 ล้านตัน
ประชากร
ณ สิ้นปี 2025 จำนวนประชากรที่อยู่อาศัยมีจำนวน 4,564,900 คน (อัตราการขยายตัวของเมือง 74.3%) จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้คือ 4,395,200 คน จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้ลดลงอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่การขยายตัวของเมืองยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 805.675 พันล้านหยวน (ประมาณ 113.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% โครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 4.3:45.4:50.2 (ภาคปฐมภูมิ:ภาคทุติยภูมิ:ภาคตติยภูมิ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 37.633 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.2%) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 52,996 หยวน (ประมาณ 7,460 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%) โดยประชากรในเมืองมีรายได้เฉลี่ย 62,332 หยวน (ประมาณ 8,770 ดอลลาร์สหรัฐ) และประชากรในชนบทมีรายได้เฉลี่ย 35,450 หยวน (ประมาณ 4,990 ดอลลาร์สหรัฐ) ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 196.168 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) การนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 132.739 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.8%) ยอดเงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 1,203.11 พันล้านหยวน และยอดเงินกู้อยู่ที่ 1,234.167 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมหลัก
พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชอยู่ที่ 5.897 ล้านหมู่ ผลผลิต 2.8961 ล้านตัน ผลผลิตผักอยู่ที่ 2.7203 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.0%) ข้าวสาลีพันธุ์ "หยางหม่าย 25" และ "หยางหม่าย 53" ได้รับเลือกให้เป็นพันธุ์พืชพรีเมียมระดับชาติ ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรสีเขียวระดับพรีเมียมคิดเป็น 91.8%
อุตสาหกรรมรอง
วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 4,493 แห่ง มีมูลค่าเพิ่มเติบโต 7.0% กลุ่มอุตสาหกรรมหลัก 6 กลุ่มเติบโต 5.2% โดยกลุ่มยานยนต์และชิ้นส่วนเติบโต 19.8% และกลุ่มพลังงานใหม่เติบโต 10.2% รายได้ของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 5.5% และกำไรเติบโต 26.7%
อุตสาหกรรมบริการ
มูลค่าเพิ่มของภาคบริการอยู่ที่ 404.689 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.2%) รายได้จากวิสาหกิจบริการขนาดใหญ่อยู่ที่ 84.72 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.7%) การนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 132.739 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.8%) การลงทุนจากต่างประเทศจริงอยู่ที่ 1.095 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาคการท่องเที่ยวมีนักท่องเที่ยว 132.8517 ล้านคน โดยมีค่าใช้จ่ายรวม 114.282 พันล้านหยวน รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 29.234 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 11.9%)
กิจการสังคม
การศึกษา
เมืองหยางโจวมีโรงเรียน 709 แห่ง รวมถึงสถาบันอุดมศึกษา 8 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษา 169 แห่ง และโรงเรียนประถมศึกษา 173 แห่ง มีนักเรียน 677,000 คน และครู 48,600 คน ทุกอำเภอในเมืองบรรลุเป้าหมายการจัดให้มีการศึกษาปฐมวัยทั่วประเทศ และเมืองนี้ยังเป็นผู้นำในการปฏิรูปการศึกษาด้านอาชีวศึกษาแบบ "ระบบคู่ขนาน" อีกด้วย
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 16,944 ฉบับ (สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 3,857 ฉบับ) คิดเป็น 49.38 สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ต่อประชากร 10,000 คน มีวิสาหกิจไฮเทค 3,048 แห่ง ผลผลิตของอุตสาหกรรมไฮเทคคิดเป็น 53.2% ของผลผลิตอุตสาหกรรมขนาดใหญ่
วัฒนธรรม
เมืองหยางโจวมีศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง พิพิธภัณฑ์ที่ขึ้นทะเบียน 18 แห่ง (รวมถึงพิพิธภัณฑ์คลองแกรนด์คาแนลของจีน) และห้องอ่านหนังสือของเมือง 73 แห่ง
กีฬา
นักกีฬาจากหยางโจวคว้า 6 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 5 เหรียญทองแดง ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 15 การแข่งขันวิ่งมาราธอนหยางโจวได้รับการยกระดับเป็นรายการ "แพลทินัมเลเบล" ของสหพันธ์กรีฑาโลก มีการจัดการแข่งขันระดับชาติมากกว่า 35 รายการ ดึงดูดผู้เข้าชมมากกว่า 350,000 คน และสร้างรายได้จากการบริโภคกว่า 4 พันล้านหยวน
การดูแลสุขภาพ
เมืองหยางโจวมีสถานพยาบาล 2,303 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 107 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 32,513 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 38,604 คน
ประกันสังคม
มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 35,800 ตำแหน่ง ระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐานครอบคลุม 3,273,700 คน และระบบประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุม 4,323,100 คน ค่าครองชีพขั้นต่ำอยู่ที่ 893 หยวนต่อคนต่อเดือน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ปริมาณ PM2.5 อยู่ที่ 31.8 μg/m³ (เป็นไปตามมาตรฐานระดับชาติเป็นเวลา 5 ปีติดต่อกัน) ส่วนการตรวจสอบคุณภาพน้ำระดับชาติและระดับจังหวัดทั้งหมดปฏิบัติตามมาตรฐานได้ 100% โดย 93.3% ของส่วนงานระดับชาติอยู่ในระดับ Class III หรือสูงกว่า
โครงสร้างพื้นฐาน
ในปี 2025 เมืองหยางโจวได้เพิ่มถนนในเมือง 28.46 กิโลเมตร โครงการเมืองฟองน้ำ 50 โครงการ เขตควบคุมการระบายน้ำ 16 แห่ง ชุมชนที่อยู่อาศัยเก่าที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ 104 แห่ง และที่อยู่อาศัยให้เช่าราคาประหยัด 2,478 ยูนิต นอกจากนี้ยังเพิ่มพื้นที่สีเขียวในเมือง 3.26 ล้านตารางเมตร
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2025 ปริมาณสินค้าขนส่งรวมอยู่ที่ 212 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 6.0%) และผู้โดยสาร 20.6795 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 2.8%) ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 175 ล้านตัน โดยมีตู้คอนเทนเนอร์ 805,700 TEU สนามบินหยางโจว-ไท่โจวรองรับผู้โดยสาร 4.1636 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 14.1%)
ทางหลวง
ทางด่วนหลายสายตัดกัน รวมถึงสายปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้, หนานจิง-เหยียนเฉิง, เซี่ยงไฮ้-ซีอาน และหยางโจว-ลี่หยาง สะพานรุนหยางข้ามแม่น้ำแยงซีเชื่อมต่อกับมณฑลเจียงซูตอนใต้ และมีการสร้างเครือข่ายถนนวงแหวนรอบเมืองระยะทาง 400 กิโลเมตร
ทางรถไฟ
รถไฟความเร็วสูงเหลียนหยุนกัง-เจิ้นเจียง ให้บริการเมืองหยางโจวโดยมีสถานีทั้งหมด 4 สถานี (หยางโจวตะวันออก, เกาโย่ว, เกาโย่วเหนือ, เป่าหยิง) รถไฟความเร็วสูงสายหยางซีเหนือ (350 กม./ชม.) กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง และมีแผนจะสร้างทางรถไฟระหว่างเมืองหนานจิง-หยางโจว
การบิน
สนามบินนานาชาติหยางโจว-ไท่โจวเป็นสนามบินระดับ 4E มีรันเวย์ยาว 3,200 เมตร ให้บริการ 74 จุดหมายปลายทาง (60 ในประเทศ 14 ระหว่างประเทศ) โดยมีผู้โดยสาร 4.1636 ล้านคนในปี 2025 ส่วนสนามบินเกาโย่วเป็นสนามบินสำหรับการบินทั่วไประดับ 2B ที่กำลังอยู่ในระหว่างการวางแผน
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือหยางโจวกลายเป็นท่าเรือเปิดชั้นหนึ่งของประเทศในปี 1992 โดยมีท่าเรือย่อยอยู่ที่เกาโย่ว อี้เจิ้ง เจียงตู และเป่าหยิง
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
หยางโจวเป็นหนึ่งใน 24 เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติแห่งแรกของจีน โดยมีช่วงเวลาแห่งความรุ่งเรืองสูงสุด 3 ช่วง ได้แก่ สมัยฮั่น สมัยสุยถัง และสมัยชิง (คังเฉียน) เมืองนี้ได้รับการยกย่องจากองค์การยูเนสโกให้เป็น "เมืองหลวงแห่งคลองโลก" "เมืองหลวงแห่งอาหารโลก" และ "เมืองหลวงทางวัฒนธรรมแห่งเอเชียตะวันออก" บุคคลสำคัญที่เคยมาเยือน ได้แก่ หลี่ไป๋ ตู้มู่ ไป๋จูอี้ โอวหยางซิว ซู่ซือ เจิ้งปานเฉียว และจูจื่อฉิง
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
ณ เดือนเมษายน 2567 เมืองหยางโจวมีแหล่งโบราณสถานทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับต่างๆ จำนวน 529 แห่ง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
มีโครงการ 4 โครงการที่อยู่ใน "รายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ" ขององค์การยูเนสโก ได้แก่ กู่ฉิน (เครื่องดนตรีคล้ายพิณ), การตัดกระดาษ, การพิมพ์ภาพด้วยแม่พิมพ์ไม้ และการทำขนมฟู่ชุน นอกจากนี้ยังมีโครงการอีก 20 โครงการที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ และในปี 2557 คลองแกรนด์คาแนล (ซึ่งนำโดยเมืองหยางโจว) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
ประเพณีพื้นบ้าน
การแข่งเรือมังกรในช่วงเทศกาลเรือมังกรเป็นประเพณีที่มีมายาวนาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฟื่องฟูในสมัยราชวงศ์ถัง หมิง และชิง ในสมัยราชวงศ์ชิงมีสนามแข่งเรือมังกรสำคัญสี่แห่ง ได้แก่ ทะเลสาบซีหูอันเงียบสงบ คลองใหญ่ในเมือง ชิเอ๋อร์เว่ยของอี้เจิ้ง และกวาโจว-จินซาน
วัฒนธรรมการดื่มชาตอนเช้า (จ้าวฉา) เป็นส่วนสำคัญของวิถีชีวิตในเมืองหยางโจว โรงน้ำชาทำหน้าที่เป็นสถานที่พบปะสังสรรค์ที่สำคัญ ซึ่งชาวเมืองจะมารวมตัวกับเพื่อนฝูงหรือหุ้นส่วนทางธุรกิจเพื่อดื่มชาและรับประทานติ่มซำ
จุดชมวิว
ณ สิ้นปี 2025 เมืองหยางโจวมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 62 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวระดับจังหวัด 4 แห่ง แหล่งบริโภคการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมยามค่ำคืนระดับจังหวัด 6 แห่ง (ระดับชาติ 2 แห่ง) หมู่บ้านท่องเที่ยวสำคัญระดับชนบทระดับจังหวัด 12 แห่ง (ระดับชาติ 2 แห่ง) และถนนท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ 3 แห่ง (ระดับชาติ 2 แห่ง) ทะเลสาบซีหู (Shouxi Hu) เป็นแลนด์มาร์คที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมือง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
บุคคลสำคัญ
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม