เมืองเหยเหอ
เมืองเหย่เหอ (Heihe City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเฮยหลงเจียง ประเทศจีน ในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อเมืองไอฮุย (Aihui) ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง ทางด้านตะวันออกสุดของเทือกเขาต้าซิงอันหลิง (Daxing'anling Range) และทางตอนเหนือของ...
เมืองเหยเหอ
เมืองเหย่เหอเป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเฮยหลงเจียง ประเทศจีน เดิมรู้จักกันในชื่อเมืองไอฮุย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง ทางตะวันออกสุดของเทือกเขาต้าซิงอันหลิง และตอนเหนือสุดของเทือกเขาเสี่ยวซิงอันหลิง มีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขาสลับซับซ้อน และมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นปานกลาง มีพื้นที่ทั้งหมด 68,726 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนตุลาคม 2565 เมืองนี้บริหารจัดการเขตเทศบาล 1 แห่ง อำเภอ 2 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 3 แห่ง ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ 1.211 ล้านคน และประชากรที่ลงทะเบียน 1.499 ล้านคน เหย่เหอมีประวัติศาสตร์ยาวนานพร้อมหลักฐานทางโบราณคดีของการอยู่อาศัยของมนุษย์ตั้งแต่ยุคหินเก่า เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2536 เหย่เหอได้รับการยกระดับจากมณฑลเป็นเมืองระดับมณฑล เมืองเหยเหอตั้งอยู่ตรงข้ามกับเมืองบลาโกเวชเชนสค์ เมืองหลวงของแคว้นอามูร์ ประเทศรัสเซีย โดยมีแม่น้ำเฮยหลงเจียงซึ่งเป็นเส้นทางเดินเรือหลักคั่นอยู่ เมืองทั้งสองนี้เป็นเมืองคู่ที่ใหญ่ที่สุด มีอันดับสูงสุด ครอบคลุมที่สุด และอยู่ใกล้กันมากที่สุดตามแนวชายแดนจีน-รัสเซีย โดยจุดที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างกันเพียง 750 เมตร เหยเหออุดมไปด้วยทรัพยากรทางวัฒนธรรมมากมาย รวมถึงซากปรักหักพังของเมืองโบราณไอฮุย ซากปรักหักพังของเมืองสมัยราชวงศ์จิน โบราณวัตถุสงครามซุนหวู่ แหล่งประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญ และแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อย ในปี 2025 เหยเหอมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 74.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่
ประวัติศาสตร์
มณฑลเฮยเหอมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและอุดมสมบูรณ์ หลักฐานทางโบราณคดียืนยันการมีอยู่ของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคหินเก่า ซึ่งเป็นรากฐานของชนพื้นเมืองโบราณ ในช่วงปลายยุคหินเก่า มนุษย์โบราณอาศัยและขยายพันธุ์ไปทั่วลุ่มแม่น้ำเฮยหลงเจียงอันกว้างใหญ่
ในศตวรรษที่ 16 ก่อนคริสตกาล ชนเผ่าต่างๆ เช่น ตงหูและหุยโม ซึ่งอาศัยอยู่ในลุ่มแม่น้ำเนนเจียงทางตอนเหนือของมณฑลเฮยเหอในปัจจุบัน ได้สถาปนาราชวงศ์ชางเป็นเมืองบรรณาการ ในช่วงต้นสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก ชาวซูเซินที่อาศัยอยู่ในบริเวณตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำเฮยหลงเจียงได้จ่ายบรรณาการแก่กษัตริย์โจวแล้ว และในช่วงยุคสามก๊ก พื้นที่ดังกล่าวเป็นของอาณาจักรฟู่หยู
ในสมัยราชวงศ์ถัง บริเวณตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำเฮยหลงเจียงเป็นที่อยู่อาศัยของชาวเฮยสุ่ยโมเหอ ในปี ค.ศ. 725 ราชสำนักถังได้จัดตั้งสำนักงานผู้ว่าการทหารเฮยสุ่ยขึ้น และแต่งตั้งข้าราชการโดยตรง ในปี ค.ศ. 792 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานผู้ว่าการทหารอีกแห่งหนึ่งขึ้นเพื่อเสริมสร้างการควบคุมเหนือดินแดนของชาวสุ่ยเว่ย ในสมัยราชวงศ์จิน พื้นที่นี้อยู่ในเส้นทางปูหยูภายใต้เส้นทางซ่างจิง ในสมัยราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้อยู่ในเส้นทางไคหยวนและเส้นทางซุยต้าต้าของมณฑลเหลียวหยาง โดยมีการจัดตั้งสถานีส่งต่อไปรษณีย์หลายแห่งเพื่อเชื่อมต่อพื้นที่ภายในกับลุ่มแม่น้ำเฮยหลงเจียง ในสมัยราชวงศ์หมิง ได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการทหารประจำภูมิภาคนูร์กันขึ้น เพื่อปกครองชาวจูร์เชนและชาวคีตัน ดินแดนส่วนใหญ่ของเฮยเหอถูกกำหนดให้เป็นดินแดนซาฮาลา หรือที่เรียกว่าดินแดนเฮยหลงเจียง
ในปี ค.ศ. 1684 รัฐบาลชิงได้ก่อตั้งสำนักทหารเฮยหลงเจียงขึ้นในเมืองไอฮุยเก่า เพื่อต่อต้านการรุกรานของจักรวรรดิรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1685 สำนักทหารเฮยหลงเจียงได้ย้ายไปอยู่ที่ไอฮุยใหม่บนฝั่งขวาของแม่น้ำ ซึ่งปัจจุบันคือเมืองไอฮุยในอำเภอไอฮุย ในปี ค.ศ. 1690 ได้ย้ายไปที่เมอร์เกน (ปัจจุบันคือเมืองเนนเจียง) ในยุคสาธารณรัฐ เฮยเหอส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การปกครองของเขตเฮยเหอ กองกำลังญี่ปุ่นเข้ายึดครองเฮยเหอเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1933 และมีการจัดตั้งมณฑลเฮยเหอหุ่นเชิดขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1934 เฮยเหอได้รับการปลดปล่อยในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 หลังจากมีการปรับโครงสร้างการบริหารหลายครั้ง สภาแห่งรัฐได้ตัดสินใจเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 ให้ยุบมณฑลเฮยเหอและจัดตั้งเฮยเหอเป็นเมืองระดับมณฑล
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 เทศบาลเมืองเหย่เหอประกอบด้วย 1 อำเภอ (อำเภอไอฮุย) 2 ตำบล (ตำบลซุนหวู่ และตำบลซุนเคอ) และ 3 เมืองระดับตำบล (เป่ยอัน อู่ต้าเหลียนฉี และเหนียนเจียง) รวมทั้งหมด 34 ตำบล (รวม 7 ตำบลของชนกลุ่มน้อย) 567 หมู่บ้านบริหาร 70 ชุมชนเมือง และ 74 ชุมชนตำบล ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 2 ถนนถงเจียง อำเภอไอฮุย
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองเหยเหอตั้งอยู่บริเวณชายแดนตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ในมณฑลเฮยหลงเจียงตอนเหนือ ระหว่างละติจูด 47 องศา 42 นาที ถึง 51 องศา 3 นาทีเหนือ และลองจิจูด 124 องศา 45 นาที ถึง 129 องศา 18 นาทีตะวันออก มีพรมแดนติดกับเมืองอี้ชุนและซุยฮวาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เมืองฉีฉีฮาร์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน (ข้ามแม่น้ำเนนเจียง) ทางทิศตะวันตก เขตต้าซิงอันหลิงทางทิศเหนือ และอยู่ตรงข้ามกับแคว้นอามูร์ของรัสเซีย (ข้ามแม่น้ำเฮยหลงเจียง) ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 68,726 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
อำเภอเหย่เหอตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของเทือกเขาต้าซิงอันหลิงและทางตอนเหนือของเทือกเขาเสี่ยวซิงอันหลิง ภูมิประเทศเป็นภูเขามีหุบเขาลึก โดยมีความสูงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและค่อยๆ ลดระดับลงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ พื้นที่ภูเขามีประมาณ 44,225 ตารางกิโลเมตร (64.3% ของพื้นที่ทั้งหมด) โดยมีความสูงตั้งแต่ 300 ถึง 800 เมตร ส่วนทางใต้เป็นส่วนเหนือสุดของที่ราบซงเหลียว ครอบคลุมพื้นที่ 24,051 ตารางกิโลเมตร (35%)
ภูมิอากาศ
มณฑลเหอเหอมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นปานกลาง ครอบคลุมสี่เขตอุณหภูมิสะสม ฤดูใบไม้ผลิอบอุ่นและมีลมแรง ฤดูร้อนมีทั้งฝนและความร้อนพร้อมกัน ฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว และฤดูหนาวหนาวและแห้ง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 500 ถึง 550 มิลลิเมตร อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่างลบ 1.3 ถึง 0.4 องศาเซลเซียส (ต่ำสุดและสูงสุด: 38.2 และลบ 40 องศาเซลเซียส) และช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน 90 ถึง 120 วัน
อุทกวิทยา
เทือกเขาเซียวซิงอันหลิงทอดยาวจากเหนือจรดใต้ผ่านมณฑลเหย่เหอ แบ่งแม่น้ำออกเป็นสองระบบคือระบบแม่น้ำเหยหลงเจียงและระบบแม่น้ำเนนเจียง มีแม่น้ำขนาดต่างๆ กัน 631 สาย โดย 242 สายมีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 50 ตารางกิโลเมตร แม่น้ำเหยหลงเจียงซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างจีนและรัสเซีย มีสาขาสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำฟาเบียลซี แม่น้ำกงเบียลซี แม่น้ำซุนเบียลซี และแม่น้ำเคอร์บิน ส่วนแม่น้ำเนนเจียงซึ่งเป็นพรมแดนกับมองโกเลียใน มีสาขา ได้แก่ แม่น้ำเนโมเออร์และแม่น้ำเกอหลัว
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำไหลบ่าบนพื้นผิวทั้งหมดอยู่ที่ 10.594 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำใต้ดินสำรอง 3 พันล้านลูกบิดเมตร เมืองนี้มีโรงไฟฟ้าพลังน้ำ 11 แห่งที่มีกำลังการผลิตติดตั้งรวม 139,900 กิโลวัตต์ และอ่างเก็บน้ำ 99 แห่งที่มีความจุรวม 2.451 พันล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรชีวภาพ
เหยเหอเป็นหนึ่งในสามพื้นที่ป่าสำคัญของมณฑลเฮยหลงเจียง พื้นที่ป่าไม้ครอบคลุม 3.277 ล้านเฮกเตอร์ โดยมีพื้นที่ป่า 2.07 ล้านเฮกเตอร์ และปริมาณไม้ที่ยืนต้นอยู่ 129 ล้านลูกบาศก์เมตร คิดเป็นอัตราความครอบคลุมของป่า 48.2% ชนิดไม้หลัก ได้แก่ สนเกาหลี ต้นสนซิงอัน ต้นเบิร์ชขาว และต้นโอ๊กมองโกเลีย เหยเหอเป็นจุดเหนือสุดของการกระจายตัวตามธรรมชาติของสนเกาหลีในประเทศจีน พื้นที่ทุ่งหญ้าครอบคลุม 905,430 เฮกเตอร์
ทรัพยากรแร่
มณฑลเหอเหอได้ระบุชนิดแร่ไว้ 95 ชนิด โดย 33 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ปริมาณสำรองของแร่ 22 ชนิด รวมถึงทองคำ ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี ทังสเตน แพลทินัม อิริเดียม และเงิน อยู่ในอันดับต้นๆ ของมณฑล ปริมาณสำรองถ่านหินที่พิสูจน์แล้วมีถึง 783 ล้านตัน เหมืองทองแดงตู้เป่าซานเป็นเหมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และเหมืองแร่เหล็กผสมโลหะชุยหงซานเป็นเหมืองเหล็กที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑล
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2567 ประชากรที่อาศัยอยู่ในประเทศมีจำนวน 1.211 ล้านคน (ในเมือง 825,000 คน ในชนบท 386,000 คน) ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 1.499 ล้านคน (ชาย 752,000 คน หญิง 747,000 คน) อัตราการเกิดอยู่ที่ 3.1 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 10.5 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ลบ 7.4 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองเหยเหอเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 44 กลุ่ม รวมถึงชาวฮั่น ชาวแมนจู ชาวดาอู ชาวโอโรเกน และชาวอีเวนกี โดยมีชนกลุ่มน้อยรวมเกือบ 40,000 คน
การเมือง
ผู้นำปัจจุบัน
ข้อมูลนี้ไม่มีอยู่ในเอกสารต้นฉบับ
เมืองพี่น้อง
ข้อมูลนี้ไม่มีอยู่ในเอกสารต้นฉบับ
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตเหย่เหอมีมูลค่า 74.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% เมื่อคิดจากราคาคงที่ โดยภาคการเกษตร ภาคอุตสาหกรรม และภาคบริการเติบโต 3.6%, 1.8% และ 5.8% ตามลำดับ มีมูลค่าเพิ่ม 23.2 พันล้าน, 10.49 พันล้าน และ 40.53 พันล้านหยวน ตามลำดับ หลังจากตรวจสอบขั้นสุดท้ายแล้ว GDP ในปี 2024 มีมูลค่า 71.14 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.3%
ในปี 2023 ดัชนีราคาผู้บริโภคเพิ่มขึ้น 0.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ในปี 2024 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.7% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมหลักพุ่งสูงขึ้นถึง 150.9% รายได้ภาครัฐอยู่ที่ 5.25 พันล้านหยวน (ประมาณ 729 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.2% รายจ่ายภาครัฐอยู่ที่ 29.07 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.3%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 ผลผลิตทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงรวมทั้งสิ้น 40.88 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.6% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชครอบคลุม 27.969 ล้านหมู่ โดยมีผลผลิต 11.88 พันล้านจิน (5.94 ล้านตัน) เพิ่มขึ้น 2.8% ถั่วเหลืองครอบคลุมพื้นที่ 19.821 ล้านหมู่ และข้าวโพด 7.601 ล้านหมู่ การชำแหละปศุสัตว์ประกอบด้วยสุกร 737,000 ตัว โค 184,000 ตัว และแกะ 421,000 ตัว ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 111,000 ตัน และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 21,000 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมที่สูงกว่าระดับที่กำหนดลดลง 5.6% โดยอุตสาหกรรมหนักลดลง 6.8% และอุตสาหกรรมเบาเพิ่มขึ้น 12.7% ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ เครื่องดื่ม 48,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 18.8%) แป้งสาลี 23,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 35.5%) และถ่านหิน 1.449 ล้านตัน (ลดลง 54.9%) ผลผลิตภาคอุตสาหกรรมก่อสร้างลดลง 7.1%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมเติบโต 4.0% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 31.35 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.35 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 19.1% โดยเป็นการส่งออก 6.91 พันล้านหยวน และนำเข้า 24.45 พันล้านหยวน ยอดเงินฝากของสถาบันการเงิน ณ สิ้นปีอยู่ที่ 167.4 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.9% เมืองเหย่เหอรับนักท่องเที่ยว 21.703 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 32.3%) สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 15.96 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 86.2%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023 มีการอนุมัติสิทธิบัตรจำนวน 429 ฉบับ ซึ่งรวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 26 ฉบับ สิทธิบัตรแบบจำลองที่เป็นประโยชน์ 305 ฉบับ และสิทธิบัตรการออกแบบ 98 ฉบับ
การศึกษา
ในปี 2024 มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนเต็มเวลาในระดับอุดมศึกษา 13,146 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาทั่วไปมีนักเรียน 49,458 คน โรงเรียนอาชีวศึกษา 3,420 คน และโรงเรียนประถมศึกษา 42,263 คน อัตราการเข้าเรียนสุทธิของโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นอยู่ที่ 100% ทั้งสองระดับ
วัฒนธรรมและกีฬา
ภายในสิ้นปี 2024 เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่ง สถานีวิทยุและโทรทัศน์ 6 แห่ง และสนามกีฬา 15 แห่ง นักกีฬาได้รับรางวัลเหรียญทอง 34 เหรียญ เหรียญเงิน 28 เหรียญ และเหรียญทองแดง 27 เหรียญ ในการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป
การดูแลสุขภาพ
ในปี 2024 อำเภอเหยเหอมีสถานพยาบาล 902 แห่ง (รวมถึงคลินิกหมู่บ้าน 521 แห่ง) โรงพยาบาล 64 แห่ง และศูนย์สุขภาพ 72 แห่ง โดยมีเตียงผู้ป่วย 9,031 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 10,903 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 4,213 คน
ประกันสังคม
ณ เดือนธันวาคม 2024 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 12,898 ตำแหน่ง ระบบประกันบำนาญระหว่างเมืองและชนบทครอบคลุม 389,000 คน ประกันบำนาญของสถานประกอบการครอบคลุม 292,900 คน ประกันการว่างงานครอบคลุม 144,200 คน ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานระหว่างเมืองและชนบทครอบคลุม 695,600 คน และประกันสุขภาพพนักงานครอบคลุม 209,000 คน
การขนส่ง
นับตั้งแต่โครงการก่อสร้างทางหลวงสามปีในปี 2551 เมืองเหย่เหอได้กลายเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่ใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมง โดยมีทางหลวงสายหลัก G202, S301, S310, S311 และ S209 มาบรรจบกันในเมืองนี้ ทางรถไฟเป่ยเหย่เชื่อมต่อเหย่เหอกับฮาร์บิน ฉีฉีฮาร์ ฉางชุน เสิ่นหยาง และต้าเหลียน ในปี 2567 ปริมาณการขนส่งสินค้าทั้งหมดอยู่ที่ 19.287 ล้านตัน (ลดลง 2.8%) และปริมาณการขนส่งผู้โดยสารอยู่ที่ 20.117 ล้านเที่ยว (เพิ่มขึ้น 274.3%)
สนามบินเหยเหอไอฮุย (รหัส IATA HEK) ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 17 กิโลเมตร เป็นสนามบินพลเรือนระดับ 4C มีรันเวย์ยาว 2,500 เมตร รองรับเครื่องบินโบอิ้ง 737 และแอร์บัส A320 สนามบินอู่ต้าเหลียนฉีเต๋อตู ก็เป็นสนามบินระดับภูมิภาค 4C อีกแห่งหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีสนามบินสำหรับการบินทั่วไปอีกหลายแห่งให้บริการในพื้นที่นี้ เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2022 สะพานเฮยหลงเจียง ซึ่งเป็นสะพานทางหลวงข้ามพรมแดนแห่งแรกระหว่างจีนและรัสเซีย ได้เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ พร้อมกับท่าเรือทางหลวงเหยเหอ เมืองนี้ยังให้บริการเรือโฮเวอร์คราฟต์ข้ามแม่น้ำเฮยหลงเจียงในช่วงฤดูน้ำแข็งละลาย โดยขนส่งผู้โดยสารประมาณ 3,000 คนต่อวัน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
เทศกาลต่างๆ
เทศกาลดื่มน้ำที่อู่ต้าเหลียนฉีเป็นวันหยุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในท้องถิ่น โดยมีวันหยุดติดต่อกันสามวัน ในช่วงเที่ยงคืนของเทศกาลเรือมังกร ผู้คนจะมารวมตัวกันที่บ่อน้ำพุเพื่อดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อว่าจะนำโชคลาภและรักษาโรคภัยไข้เจ็บมาให้ เทศกาลนี้มีการจัดพิธีเปิด การแสดง ภาพยนตร์กลางแจ้ง การรำกองไฟพื้นบ้านของชาวดาว การจัดแสดงทางวัฒนธรรม และการรำมังกรและหยางเกอ เทศกาลน้ำแข็งและหิมะภูเขาไฟอู่ต้าเหลียนฉีจัดขึ้นตั้งแต่วันปีใหม่จนถึงวันที่สองของเดือนสองตามปฏิทินจันทรคติ โดยมีกิจกรรมต่างๆ เช่น การเที่ยวชมธารน้ำแข็ง การแข่งขันว่ายน้ำในฤดูหนาว การเล่นสกี และการตกปลาในฤดูหนาว
งานมหกรรมวัฒนธรรมจีน-รัสเซียสร้างแพลตฟอร์มสำหรับการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม การจัดแสดงสินค้า และการส่งเสริมโครงการระหว่างสองประเทศ งานครั้งที่ 8 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 22-26 มิถุนายน 2560 พร้อมกันในเมืองแฝดเหย่เหอและบลาโกเวชเชนสค์
สัญลักษณ์ประจำเมือง
เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2566 เมืองเหยเหอได้เปิดตัวสัญลักษณ์ประจำเมือง ได้แก่ ต้นไม้ประจำเมือง (ซอร์บัสและเบิร์ชขาว) ดอกไม้ประจำเมือง (โรโดเดนดรอนดอริกและไลแลค) เพลงประจำเมือง ("เหยเหอที่รัก") และตราสัญลักษณ์ประจำเมือง
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2568 ศูนย์อนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมเหยเหอได้ประกาศค้นพบสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์สงครามต่อต้านญี่ปุ่นแห่งใหม่ 37 แห่ง ในระหว่างการสำรวจโบราณวัตถุแห่งชาติครั้งที่ 4 ซึ่งรวมถึง 12 แห่งที่เกี่ยวข้องกับกองทัพร่วมต่อต้านญี่ปุ่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นหลักฐานทางกายภาพสำหรับการศึกษาประวัติศาสตร์สงครามต่อต้านญี่ปุ่นของประชาชนจีน
จุดชมวิว
เขตทัศนียภาพอู่ต้าเหลียนฉี
อุทยานธรณีวิทยาโลก เขตอนุรักษ์ชีวมณฑลโลก และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ตั้งอยู่ในภาคเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง ประกอบด้วยสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ ภูเขาเฮยหลงซาน (ภูเขามังกรดำ) ป้อมหินหลงเหมิน บ่อน้ำร้อนเหวินป๋อ บ่อน้ำพุเหนือและใต้ และภูเขาเหยาฉวน ได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึงอุทยานธรณีวิทยาโลก พื้นที่ทัศนียภาพสำคัญระดับชาติ และมรดกทางธรรมชาติแห่งชาติ
วนอุทยานเหนเจียงเกาเฟิง
อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองเนนเจียงไปทางใต้ 9 กิโลเมตร ประกอบด้วย 5 โซนทัศนียภาพที่สวยงาม พร้อมหอชมวิว ซากปรักหักพังทางประวัติศาสตร์ พื้นที่สำหรับอาบป่า และสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ
พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ต้าผิงไท่ริเม
บริเวณใกล้กับตำบลต้าผิงไท่ ในอำเภอซุนเกอ ริมแม่น้ำเกอร์บิน พื้นที่แห่งนี้มีปรากฏการณ์น้ำแข็งเกาะตัวยาวนานถึง 4 เดือน โดยแต่ละวันมีน้ำแข็งเกาะนานถึง 10 ชั่วโมง ป่าน้ำแข็งนี้ทอดยาวกว่า 15 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 300 ตารางกิโลเมตร
อุทยานแห่งชาติป่าต้าจ้านเหอ
พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ตั้งอยู่ในเทือกเขาเซียวซิงอันหลิงตอนเหนือ มีพืชเศรษฐกิจป่ากว่า 400 ชนิดกระจายอยู่ทั่วภูมิประเทศที่กว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์
ทะเลสาบซานโข่ว
โครงการจัดการน้ำขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่ 84 ตารางกิโลเมตร มีความจุ 1 พันล้านลูกบาศก์เมตร ใช้สำหรับผลิตไฟฟ้า ควบคุมน้ำท่วม ชลประทาน การท่องเที่ยว และจัดหาน้ำ เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศและเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัด เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์มีกระดูกสันหลัง 252 ชนิด และนกคุ้มครองหลายชนิด รวมถึงนกกระเรียนมงกุฎแดง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ไอฮุย
พิพิธภัณฑ์เฉพาะทางแห่งเดียวของจีนที่อุทิศให้กับการศึกษาประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ระหว่างจีนและรัสเซียในภาคตะวันออกอย่างครอบคลุม เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่ 100,000 ตารางเมตร มีหอแสดงนิทรรศการขนาด 3,800 ตารางเมตร ตั้งอยู่ที่ซากปรักหักพังของเมืองใหม่ไอฮุย ซึ่งเป็นหน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ
ผลิตภัณฑ์พิเศษ
น้ำแร่หวู่ต้าเหลียนฉี, กะหล่ำปลีดองหงซิง, อาเกตซุนเกะ, บัคธอร์นทะเลซุนหวู่ และป่านซุนหวู่
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ข้อมูลนี้ไม่มีอยู่ในเอกสารต้นฉบับ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลนี้ไม่มีอยู่ในเอกสารต้นฉบับ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม