อี้ชุน
อี้ชุน (Yichun) เป็นเมืองระดับจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง ได้รับการกำหนดโดยคณะรัฐมนตรีให้เป็นเมืองท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่สำคัญทางภาคเหนือและเป็นเมืองศูนย์กลางในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเฮยหลงเจียง ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 46°28′–49°26′เหนือ
อี้ชุน
อี้ชุนเป็นเมืองระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง ได้รับการกำหนดโดยคณะรัฐมนตรีให้เป็นเมืองท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่สำคัญทางภาคเหนือและเป็นเมืองศูนย์กลางของมณฑลเฮยหลงเจียง ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 46°28′–49°26′ เหนือ และลองจิจูด 127°37′–130°46′ ตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ 32,800 ตารางกิโลเมตร สภาพภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นทางเหนือ จัดอยู่ในประเภท "เขตหนาวและฝนน้อยชิงอัน" ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ 810,000 คน เมืองนี้บริหารจัดการ 4 เขต 5 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ โดยมีที่ทำการเทศบาลอยู่ที่เลขที่ 3 ถนนซิงอัน เขตอี้เหมย อี้ชุนมีประวัติศาสตร์อันยาวนานย้อนกลับไปถึงสมัยราชวงศ์โจว การพัฒนาขนาดใหญ่เริ่มขึ้นในปี 1948 เมืองนี้ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัดในปี 1979 อี้ชุนเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศป่าไม้ที่สำคัญ มีแหล่งภูมิทัศน์ทางธรณีวิทยา 72 แห่ง รวมถึงป่าหินประหลาดทะเลถังหวางเหอ ป่าหินเจียหยิน และอุทยานธรณีวิทยาแห่งชาติไดโนเสาร์เจียหยิน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 38.089 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0%
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
พื้นที่นี้มีประวัติย้อนกลับไปถึงสมัยราชวงศ์โจว ในฐานะดินแดนของชาวซูเซิน ต่อมาภายใต้การปกครองของราชวงศ์ต่างๆ ได้แก่ ถัง เหลียว จิน หยวน หมิง และชิง พื้นที่นี้ถูกปกครองโดยเขตอำนาจต่างๆ การพัฒนาขนาดใหญ่เริ่มขึ้นในปี 1948 ในปี 1952 ได้มีการจัดตั้งอำเภออี้ชุน ในปี 1957 ได้มีการจัดตั้งเมืองอี้ชุน ในปี 1964 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษอี้ชุนภายใต้ระบบการปกครองแบบสองฝ่าย (กระทรวงป่าไม้ + รัฐบาลมณฑล) ในปี 1970 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองอี้ชุน และในปี 1979 ได้มีการฟื้นฟูสถานะเมืองระดับเขตปกครอง ในปี 2018 ระบบ "การบูรณาการภาครัฐและเอกชน" ที่ดำเนินมานานกว่าครึ่งศตวรรษได้สิ้นสุดลงด้วยการจัดตั้งกลุ่มอุตสาหกรรมป่าไม้อี้ชุน มณฑลเฮยหลงเจียง
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
เมืองนี้ผ่านการปรับโครงสร้างหลายครั้ง โดยมีเขตการปกครองสูงสุดถึง 15 เขตในปี 1964 ในปี 2019 การปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ได้ลดจำนวนเขตการปกครองและเปลี่ยนหลายแห่งเป็นอำเภอ: อู๋อี้หลิงและถังหวางเหอถูกรวมเข้าเป็นอำเภอถังหวาง; ซินชิง หงซิง และอู๋หยิงถูกรวมเข้าเป็นอำเภอเฟิงหลิน; ไต้หลิงถูกรวมเข้าเป็นอำเภอต้าชิงซาน; หนานฉาถูกรวมเข้าเป็นอำเภอหนานฉา; และอีกหลายแห่งถูกรวมเข้าเป็นเขตการปกครองใหม่
รายละเอียดแผนก
อี้ชุนปกครอง 4 เขต (อี้เหม่ย อู๋ชุย โหยวห่าว จินหลิน) 5 มณฑล (ถังหวาง เฟิงหลิน ต้าชิงซาน หนานฉา เจียหยิน) และเมืองระดับเทศมณฑล 1 แห่ง (เถี่ยลี่) หน่วยงานเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 3 ถนน Xing'an เขต Yimei
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองอี้ชุนตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง ระหว่างละติจูด 46°28′–49°26′เหนือ และลองจิจูด 127°37′–130°46′ตะวันออก มีพรมแดนติดกับเมืองเหอกังและเจียมูซีทางทิศตะวันออก เมืองฮาร์บินทางทิศใต้ เมืองเหยเหอและซุยฮวาทางทิศตะวันตก และอยู่ตรงข้ามกับรัสเซียโดยมีแม่น้ำเฮยหลงเจียง (อามูร์) คั่นอยู่ทางทิศเหนือ (ความยาวพรมแดน 245.9 กิโลเมตร) เมืองนี้อยู่ห่างจากเมืองฮาร์บิน 354 กิโลเมตรทางถนน และมีพื้นที่ 32,800 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ภูมิประเทศของเทือกเขาคิงกันน้อยครอบคลุมสามเขต ได้แก่ เทือกเขาและเนินเขาเตี้ยทางใต้ เทือกเขาและเนินเขาเตี้ยทางเหนือ และที่ราบลุ่มทางตะวันออก เทือกเขาปกคลุมพื้นที่กว่า 80% โดยทั่วไปแล้วภูมิประเทศทางเหนือจะสูงกว่าทางใต้
ภูมิอากาศ
เมืองอี้ชุนมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นทางเหนือ แบ่งออกเป็นสามเขตย่อย ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 590–770 มิลลิเมตร (สูงที่สุดในมณฑลเฮยหลงเจียง) และอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 0.5–1.2 องศาเซลเซียส (หนาวที่สุดในมณฑล) ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งอยู่ที่ 105–126 วัน ฤดูหนาวกินเวลาประมาณ 5 เดือน และฤดูร้อนประมาณ 3 เดือน
อุทกวิทยา
เมืองอี้ชุนมีแม่น้ำ 702 สาย แบ่งออกเป็นสองระบบแม่น้ำ คือ ระบบแม่น้ำเฮยหลงเจียง (อามูร์) ซึ่งมี 56 สาย (ทั้งหมดอยู่ในอำเภอจี่หยิน) และระบบแม่น้ำซงฮวา ซึ่งมี 646 สาย (611 สายอยู่ในระบบแม่น้ำถังหวาง) เมืองนี้มีเส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้ยาว 249.5 กิโลเมตร
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมด: 3.28 ล้านเฮกตาร์ ประกอบด้วยพื้นที่เพาะปลูก 259,100 เฮกตาร์ (7.9%) พื้นที่ป่า 2,850,400 เฮกตาร์ (86.9%) และพื้นที่ทุ่งหญ้า 26,200 เฮกตาร์ (0.8%)
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมด: 7.585 พันล้านลูกบิดเมตร (น้ำผิวดิน 7.514 พันล้านลูกบิดเมตร น้ำใต้ดิน 1.902 พันล้านลูกบิดเมตร)
ทรัพยากรชีวภาพ
อุทยานแห่งชาติอี้ชุนมีพืชชั้นสูง 1,390 ชนิด จาก 177 วงศ์ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 67 ชนิด และนก 274 ชนิด รวมถึงสัตว์คุ้มครองระดับชาติชั้นที่ 1 จำนวน 10 ชนิด และชั้นที่ 2 จำนวน 54 ชนิด พื้นที่ป่าปกคลุม 83.8% โดยมีปริมาณไม้คงเหลือ 364 ล้านลูกบาศก์เมตร ชนิดไม้หลัก ได้แก่ สนเกาหลี สนสปรูซ เฟอร์ ลาร์ช แอชแมนจูเรีย และเบิร์ช
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 45 ชนิด โดย 36 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว และ 17 ชนิดอยู่ระหว่างการพัฒนา แร่ธาตุหลักได้แก่ ทองคำ โมลิบเดนัม เหล็ก ตะกั่ว สังกะสี และหินอ่อน
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2024 ประชากรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่มีจำนวน 810,000 คน (ลดลง 8,000 คน) ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 1,033,000 คน (87.1% อยู่ในเขตเมือง) อัตราการเกิดอยู่ที่ 2.2‰ อัตราการตายอยู่ที่ 7.3‰ และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ −5.1‰
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองอี้ชุนเป็นเมืองป่าไม้ชายแดนที่มีหลายชาติพันธุ์ โดยมีชนกลุ่มน้อย 33 กลุ่ม รวมประชากร 18,702 คน (คิดเป็น 2.12% ของประชากรทั้งหมด) ชนกลุ่มน้อยหลัก ได้แก่ ชาวแมนจู ชาวฮุย ชาวเกาหลี ชาวโอโรเกน และชาวรัสเซีย เมืองนี้มีตำบลชาวเกาหลี 1 แห่ง (เนียนเฟิง ในเมืองเทียลี่) และหมู่บ้านของชนกลุ่มน้อยอื่นๆ อีก 13 แห่ง
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 37.05 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.1% โครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 33.8:18.9:47.3 (ภาคปฐมภูมิ:ภาคทุติยภูมิ:ภาคตติยภูมิ) GDP ต่อหัวอยู่ที่ 45,512 หยวน (ประมาณ 6,400 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 3.41 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 20.2%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 17.0%
อุตสาหกรรมหลัก
การรับรองอาหารสีเขียวและอาหารอินทรีย์ครอบคลุมพื้นที่ 1.45 ล้านหมู่ โดยมีผลิตภัณฑ์ 160 รายการจาก 48 สถานประกอบการ ปศุสัตว์ประกอบด้วย สุกร 265,000 ตัว โค 46,000 ตัว แกะ 72,000 ตัว และสัตว์ปีก 3.924 ล้านตัว ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 50,000 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 4.0% ภาคเหมืองแร่เติบโต 0.2% ขณะที่ภาคการผลิตลดลง 10.4% รายได้จากอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อยู่ที่ 20.49 พันล้านหยวน (ลดลง 10.4%) และกำไรอยู่ที่ 3.45 พันล้านหยวน (ลดลง 9.4%) ผลผลิตภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 1.32 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.8%)
อุตสาหกรรมบริการ
การลงทุนในภาคอสังหาริมทรัพย์เติบโต 190% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมเติบโต 2.6% เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยว 23.987 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 53.0%) โดยมีรายจ่ายด้านการท่องเที่ยว 20.12 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 76.2%) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 128.88 พันล้านหยวน และสินเชื่ออยู่ที่ 27.93 พันล้านหยวน
การขนส่ง
ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 มีการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานทางหลวงเป็นจำนวน 4.11 พันล้านหยวน โดยมีเครือข่ายถนนรวมทั้งสิ้น 8,060 กิโลเมตร (รวมทางด่วน 167 กิโลเมตร) ตำบลทั้ง 33 แห่งและหมู่บ้านบริหาร 205 แห่งเชื่อมต่อกันด้วยถนนลาดยาง ในปี 2024 ปริมาณสินค้าขนส่งทางบกอยู่ที่ 7.22 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 1.7%) และผู้โดยสาร 7.61 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 451.4%) ส่วนผู้โดยสารทางอากาศมีจำนวน 211,000 คน (เพิ่มขึ้น 25.8%)
สนามบินหลินตู อี้ชุน ซึ่งได้รับการปรับปรุงระหว่างปี 2018-2022 มีรันเวย์ยาว 2,800 เมตร และที่จอดเครื่องบิน 8 จุด ให้บริการ 5 เมือง โดยมีสายการบิน 3 สายให้บริการ สถานีรถไฟความเร็วสูงฮาร์บิน-อี้ชุน (อี้ชุนตะวันตก) กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 355 ฉบับ (สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 45 ฉบับ) และเมืองนี้มีสถาบันวิจัยระดับจังหวัด 1 แห่ง
การศึกษา
เมืองอี้ชุนมีโรงเรียนอาชีวศึกษา 2 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 8 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 31 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 41 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 2 แห่ง อัตราการเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยอยู่ที่ 78.0% (นักเรียน 3,084 คน)
วัฒนธรรมและกีฬา
เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 11 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง (หนังสือ 446,922 เล่ม) พิพิธภัณฑ์ 9 แห่ง และศูนย์สื่อ 7 แห่ง ซึ่งครอบคลุมการออกอากาศ 100% นักกีฬาได้รับเหรียญรางวัล 57 เหรียญจากการแข่งขันระดับจังหวัด
การดูแลสุขภาพ
เมืองอี้ชุนมีสถานพยาบาล 548 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 40 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 7,369 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 7,147 คน
ประกันสังคม
ระบบประกันบำนาญขององค์กรครอบคลุมประชาชน 254,500 คน (ผู้เกษียณอายุ 395,400 คน) ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุมประชาชน 851,000 คน ประชาชนในเมือง 39,362 คน และในชนบท 8,766 คน ได้รับความช่วยเหลือด้านการดำรงชีพขั้นพื้นฐาน เมืองนี้มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 82 แห่ง โดยมีเตียง 6,558 เตียง
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
แหล่งโบราณคดีที่สำคัญ ได้แก่ กลุ่มไม้กลายเป็นหิน แหล่งโบราณคดีภูเขาหลงกู่ และกลุ่มสุสานโบราณที่เหิงซาน
จุดชมวิว
อี้ชุนเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศป่าไม้ที่สำคัญ มีแหล่งท่องเที่ยว 338 แห่ง ครอบคลุม 70 ประเภท (47% ของประเภทมาตรฐานระดับชาติ) แหล่งท่องเที่ยวทางธรณีวิทยา 72 แห่ง ได้แก่ ป่าหินประหลาดทะเลถังหวางเหอ, จิ่วหยินเมาหลางโกว, อุทยานธรณีวิทยาแห่งชาติไดโนเสาร์จิ่วหยิน, ป่าหินหลางเซียง, ยอดเขาเถาซานซวนหยาง และภูเขาหนานฉาเซียนเหวิน
เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 30 แห่ง (ระดับ 5A 1 แห่ง, ระดับ 4A 11 แห่ง, ระดับ 3A 18 แห่ง), รีสอร์ทสกีระดับ S จำนวน 3 แห่ง และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 5 แห่ง (เฟิงหลิน, เหลียงสุ่ย, พื้นที่ชุ่มน้ำหงซิง, อู๋อี้หลิง และนกกระเรียนคอขาวซินชิง)
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองพี่น้อง
บาดไวล์ดุงเกน, เยอรมนี; อิวามิซาวะ, ญี่ปุ่น; บิโรบิดซาน, รัสเซีย
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม