เมืองซวงยาซาน
เมืองซวงหย่าซาน (Shuangyashan City) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองถ่านหิน" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเฮยหลงเจียง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑล บริเวณเชิงเขาทางเหนือของภูเขาว่านต้าซาน (Wandashan) และขอบทางใต้ของที่ราบซานเจียง (Sanjiang Plai)
เมืองซวงยาซาน
เมืองซวงหย่าซาน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองถ่านหิน" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเฮยหลงเจียง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑล บริเวณเชิงเขาหวังต้าซานทางตอนเหนือ และขอบด้านใต้ของที่ราบซานเจียง หันหน้าไปทางรัสเซียโดยมีแม่น้ำอูซูลีคั่นอยู่ทางทิศตะวันออก ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 130°38'57"–134°20'20" ตะวันออก และลองจิจูด 45°47'08"–47°34'28" เหนือ มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 22,500 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนธันวาคม 2024 เมืองซวงหย่าซานบริหารจัดการเขตเทศบาล 4 เขต และอำเภอ 4 แห่ง มีประชากรรวม 1.346 ล้านคน เป็นฐานการผลิตที่สำคัญสำหรับถ่านหิน ไฟฟ้า สารเคมี เหล็ก และธัญพืชในมณฑลเฮยหลงเจียง และได้รับการยกย่องว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งพื้นที่ชุ่มน้ำดินดำ เมืองนิเวศสีเขียว" เมืองนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานย้อนกลับไปถึงสมัยราชวงศ์ชางและโจว ในฐานะพื้นที่กิจกรรมของชาวซูเซิน สำนักงานเหมืองแร่ซวงหย่าซานก่อตั้งขึ้นในปี 1947 และเมืองซวงหย่าซานได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการในปี 1956 เมืองนี้เป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติและเป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญของโครงการริเริ่มหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางและระเบียงเศรษฐกิจจีน-มองโกเลีย-รัสเซีย เป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมหยกที่เก่าแก่ที่สุดของจีนและเป็นพื้นที่ตัวแทนของวัฒนธรรมชาติพันธุ์เหอเจิ้น สถานที่ท่องเที่ยวที่โดดเด่น ได้แก่ อุทยานแห่งชาติฉีซิงซานและอุทยานป่าไม้ภูเขาต้าติงจื่อ ในปี 2025 เมืองนี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาค 57.11 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.2% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ประวัติศาสตร์
ในสมัยราชวงศ์ชางและโจว บริเวณเชิงเขาซวงหย่าซานเป็นที่อยู่อาศัยของชาวซูเฉินโบราณ ในช่วงกลางสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ชาวซูเฉินถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอี้โหลว ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ อี้โหลวกลายเป็นอู๋จี้ โดยพื้นที่นี้เป็นของเผ่าฟู่เน่ย ในสมัยราชวงศ์สุย อู๋จี้ในลุ่มแม่น้ำเฮยหลงเจียงตะวันออกกลายเป็นโมเหอ ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหวยหยวนแห่งรัฐโป๋ไห่ ในสมัยราชวงศ์เหลียว เป็นของชนเผ่าจูร์เชนทั้งห้า ในสมัยราชวงศ์จิน อยู่ภายใต้เขตฮูลี่ไกของเขตซ่างจิง ในสมัยราชวงศ์หยวน อยู่ภายใต้เขตไคหยวนของมณฑลเหลียวหยาง ต่อมาถูกโอนไปอยู่ภายใต้เขตซุยต้าต้า ในสมัยราชวงศ์หมิง เป็นของกององครักษ์ฟู่ตี้แห่งคณะกรรมการภูมิภาคนูร์กัน
ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) พื้นที่นี้ได้ผ่านการปรับโครงสร้างการปกครองหลายครั้ง เริ่มแรกอยู่ภายใต้การปกครองของเซิงจิง ต่อมาในปี ค.ศ. 1653 ได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของแม่ทัพหนิงกู่ถาน และในปี ค.ศ. 1757 ก็อยู่ภายใต้การปกครองของแม่ทัพจี๋หลิน ในปี ค.ศ. 1906 ได้มีการจัดตั้งมณฑลลี่เจียงขึ้น และในปี ค.ศ. 1909 ได้มีการจัดตั้งอำเภอฝูจินขึ้น โดยรวมเอาพื้นที่ซวงหย่าซานเข้ามาด้วย
ในสมัยสาธารณรัฐจีน พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอฟูจิน มณฑลจี๋หลิน หลังเหตุการณ์ 18 กันยายน ค.ศ. 1931 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนก็ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 รัฐบาลมณฑลเหอเจียงก็ถูกจัดตั้งขึ้นที่เจียมู่ซี ในปี ค.ศ. 1946 อำเภอจี้เซียนก็ถูกจัดตั้งขึ้น และในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1947 สำนักงานเหมืองแร่ซวงหย่าซานก็ถูกก่อตั้งขึ้นในฐานะรัฐวิสาหกิจระดับมณฑลที่หลิงตง (อดีตเหมืองถ่านหินฟู่หาน)
ในปี 1949 สำนักงานเหมืองแร่ได้ย้ายจากหลิงตงไปยังเจียนซาน ในปี 1951 ได้กลายเป็นรัฐวิสาหกิจ ในเดือนธันวาคม 1953 เขตเหมืองแร่ซวงหย่าซานได้รับการอนุมัติให้เป็นหน่วยงานบริหารระดับอำเภอ ในวันที่ 25 พฤษภาคม 1956 สภาแห่งรัฐได้จัดตั้งเมืองซวงหย่าซานอย่างเป็นทางการ ในปี 1958 ได้ถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหอเจียง และในปี 1966 ได้กลับมาอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลอีกครั้ง ในปี 1980 รัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองซวงหย่าซานได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่ปี 1987 เป็นต้นมา การแบ่งเขตการปกครองได้ขยายออกไปเรื่อยๆ จนมาเป็นรูปแบบปัจจุบัน
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
การแบ่งเขตการปกครองได้พัฒนาขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปตั้งแต่ปี 1953 ควบคู่ไปกับการพัฒนาทรัพยากรถ่านหิน เขตต่างๆ ได้รับการเปลี่ยนชื่อและปรับโครงสร้างใหม่หลายครั้ง ตั้งแต่สำนักงานเขต (1954) ไปจนถึงสำนักงานถนน (1956) เขตเศรษฐกิจ (1959) ตำบล (1961) คณะกรรมการปฏิวัติเขตเหมืองแร่ (1970) คณะกรรมการปฏิวัติเขต (1971) และสุดท้ายคือรัฐบาลประชาชนเขต (1980) โดยมีการจัดตั้งเขตขึ้น 5 เขต ได้แก่ เจียนซาน หลิงตง หลิงซี ซีฟางไท่ และเป่าซาน ในปี 1987 อำเภอจี้เซียนถูกโอนจากเจียมู่ซีไปยังซวงหย่าซาน และเขตหลิงตงและหลิงซีถูกรวมเข้าด้วยกัน ในปี 1991 อำเภอเป่าชิงและโย่วอี้ถูกโอนย้าย และในปี 1993 อำเภอราวเหอถูกเพิ่มเข้ามา
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนธันวาคม 2024 เมืองซวงหย่าซานบริหารจัดการเขตเทศบาล 4 เขต (เจียนซาน หลิงตง ซีฟางไท่ และเป่าซาน) และอำเภอ 4 แห่ง (จี้เซียน โยวอี้ เป่าชิง และราวเหอ) พร้อมด้วยเหมืองถ่านหินของรัฐ 7 แห่ง ฟาร์มของรัฐ 12 แห่ง และฟาร์มป่าไม้ของรัฐ 60 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 70 ถนนซือจี้ เขตเจียนซาน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองซวงหย่าซานตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง บริเวณเชิงเขาทางเหนือของเทือกเขาวันต้าซานและขอบทางใต้ของที่ราบซานเจียง หันหน้าไปทางรัสเซียโดยมีแม่น้ำอูซูลีคั่นอยู่ทางทิศตะวันออก มีอาณาเขตติดกับเมืองคาบารอฟสก์และบิกิน (รัสเซีย) ทางทิศตะวันออก เมืองหูหลิน มิซาน และหวนานทางทิศใต้ เมืองเจียมูซีและฉีไท่เหอทางทิศตะวันตก และเมืองฝูจิน ถงเจียง ฟู่หยวน และฮวาฉวนทางทิศเหนือ เมืองนี้มีพื้นที่ 22,050.927 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 130°38'57"–134°20'20" ตะวันออก และลองจิจูด 45°47'08"–47°34'28" เหนือ
ภูมิประเทศ
เมืองนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาเตี้ยและเนินเขาทางตอนเหนือของเชิงเขาว่านต้าซาน มีลักษณะเป็นเนินลาดไม่ชันและยอดเขาเตี้ยๆ ดินอุดมสมบูรณ์เหมาะสำหรับการเจริญเติบโตของป่าผลัดใบและป่าผสมสน พื้นที่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จะสูงกว่าและทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจะต่ำกว่า โดยมีความสูงเฉลี่ย 450 เมตร ทางตอนใต้เป็นภูเขาสูง 500-600 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ ฉีซิงลาจื่อ (852 เมตร) และหนานซานฉือเอ๋อร์เต่าปาน (755 เมตร) ทางตอนเหนือเป็นเนินเขาเตี้ยๆ สูง 200-300 เมตร เมืองนี้มียอดเขาขนาดต่างๆ กัน 101 ยอด และมีแม่น้ำไหลผ่าน 5 สาย โดยคร่าวๆ แล้วสามารถอธิบายได้ว่า "ภูเขา 80% น้ำ 5% พื้นที่เกษตรกรรม 1.5%"
ภูมิอากาศ
ภูเขาซวงหย่าซานมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปชื้นปานกลาง ฤดูหนาวหนาว แห้ง และยาวนานภายใต้อิทธิพลของมวลอากาศภาคพื้นทวีปจากขั้วโลก ฤดูร้อนอบอุ่นและมีฝนตกชุกโดยมีปริมาณน้ำฝนมาก ฤดูใบไม้ผลิสั้น อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็วและมีลมพัดบ่อย ฤดูใบไม้ร่วงสั้น อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็วและมีน้ำค้างแข็งเร็ว ส่วนอำเภอราโอเหอมีภูมิอากาศแบบกึ่งทะเล ได้รับอิทธิพลจากทะเลโอคอตสก์และทะเลญี่ปุ่น
อุทกวิทยา
เมืองนี้มีแม่น้ำขนาดต่างๆ กัน 60 สาย ซึ่งอยู่ในระบบแม่น้ำซงฮวาและแม่น้ำอู่ซู่ ในจำนวนนี้ แม่น้ำ 44 สายมีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำอู่ซู่ แม่น้ำนาโอลี่ แม่น้ำฉีซิง แม่น้ำอันปัง แม่น้ำหลิวซู่ และแม่น้ำฮาดามิ ลำน้ำทุกสายอยู่ในช่วงที่พัฒนาเต็มที่แล้ว มีร่องน้ำแคบ และไม่มีทะเลสาบธรรมชาติ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำเฉลี่ยต่อปีของเมืองอยู่ที่ 3.696 พันล้านลูกบิดเมตร ประกอบด้วยน้ำผิวดิน 3.022 พันล้านลูกบิดเมตร และน้ำบาดาล 1.363 พันล้านลูกบิดเมตร มีอ่างเก็บน้ำหลักแปดแห่ง โดยอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำติงกัวซาน (พื้นที่รับน้ำ 250 ตารางกิโลเมตร ความจุ 5 ล้านลูกบิดเมตร) และอ่างเก็บน้ำซานเหอ (พื้นที่รับน้ำ 49 ตารางกิโลเมตร ความจุ 5 ล้านลูกบิดเมตร ความสามารถในการชลประทาน 20,000 หมู่) น้ำบาดาลมีปริมาณมาก ส่วนใหญ่เป็นน้ำแร่คาร์บอเนตคุณภาพดี ได้รับการเติมเต็มหลักจากปริมาณน้ำฝน
ทรัพยากรพืช
อัตราการปกคลุมของป่าอยู่ที่ 40% ระบบป่าไม้ในท้องถิ่นมีฟาร์มป่าไม้ของรัฐ 23 แห่ง โดยมีพื้นที่ป่ารวม 263,700 เฮกตาร์ และปริมาณไม้ยืนต้น 17.62 ล้านลูกบาศก์เมตร ณ ปี 2558 พืชพรรณเป็นป่าผสมสนและไม้ผลัดใบเขตอบอุ่น โดยมีพันธุ์ไม้หลัก ได้แก่ ต้นสนชนิดหนึ่ง ต้นสนสก็อต ต้นสนเกาหลี ต้นสนสปรูซ ต้นเมเปิล ต้นลินเดน ต้นเอล์ม ต้นเบิร์ช ต้นป็อปลาร์ ต้นวอลนัทแมนจูเรีย ต้นแอชแมนจูเรีย และต้นคอร์กอะมูร์ เห็ดกินได้ ได้แก่ เห็ดหูหนู เห็ดหัวสิงโต และเห็ดเฮเซล พืชสมุนไพรป่ามีมากกว่า 150 ชนิด โดยประมาณ 60 ชนิดใช้กันทั่วไป รวมถึงชิแซนดรา โสม และเจนเทียนา
ทรัพยากรสัตว์
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ เสือไซบีเรีย หมีดำ กวางแดง กวางซิกา กวางโร สุนัขจิ้งจอก เสือดาว ลิงซ์ หมูป่า แบดเจอร์ และนาก ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสัตว์คุ้มครอง นกมีมากกว่า 70 ชนิด รวมถึงนกกา นกอีกา ห่านป่า เป็ดแมนดาริน นกคuckoo นกไก่ฟ้า นกฮูก และเป็ดป่า ปลา ได้แก่ ปลาคาร์พ ปลาครูเซียนคาร์พ ปลาโลช และปลาคาร์พหญ้า
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุมากกว่า 50 ชนิด โดย 12 ชนิดได้รับการยืนยันปริมาณสำรองแล้ว กระจายอยู่ในแหล่งแร่ 69 แห่ง และแหล่งแร่ที่พบ 223 แห่ง แร่ธาตุเหล่านี้แบ่งออกเป็น 4 ประเภท ได้แก่ แร่พลังงาน (ถ่านหิน รวมถึงแอนทราไซต์ ถ่านหินบิทูมินัส และลิกไนต์) แร่โลหะ (เหล็ก ทังสเตน ทองคำ) แร่ที่ไม่ใช่โลหะ (กราไฟต์ เฟลด์สปาร์ หินปูน หินแกรนิต หินอ่อน พีท) และแร่ไฮโดรแก๊ส (น้ำแร่) นอกจากนี้ ยังมีวัสดุก่อสร้างอื่นๆ เช่น หินแกรนิต หินแกบโบร หินบะซอลต์ หินทราย และดินเหนียว และพบแร่ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี และดีบุก กระจัดกระจายอยู่ทั่วไป
ประชากร
ณ สิ้นปี 2565 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 1.17 ล้านคน โดยอาศัยอยู่ในเมือง 810,000 คน และในชนบท 360,000 คน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 69.2% ณ สิ้นปี 2566 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 1.346 ล้านคน ลดลง 12,200 คนเมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 63.95% ประชากรที่มีอายุ 0-17 ปี คิดเป็น 9.34% และประชากรที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป คิดเป็น 29.52% อัตราการเกิดอยู่ที่ 2.65 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 5.96 ต่อพันคน และอัตราการลดลงตามธรรมชาติอยู่ที่ -3.31 ต่อพันคน เมืองนี้มีชนกลุ่มน้อย 36 กลุ่ม รวมทั้งหมด 30,126 คน (2.49% ของประชากรทั้งหมด) ส่วนใหญ่เป็นชาวแมนจู เกาหลี ฮุย มองโกล เหอเจิ้น เหมียว จ้วง และซีเบ
การเมือง
ผู้นำปัจจุบัน
เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของคณะกรรมการพรรคเทศบาลและรัฐบาลประชาชนเทศบาล ภายใต้การนำของคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลเฮยหลงเจียงและรัฐบาลประจำมณฑล
เมืองที่เป็นมิตร
เมืองซวงหย่าซานรักษาความสัมพันธ์อันดีกับเมืองต่างๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศหลายแห่ง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองนี้อยู่ที่ 57.11 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.2% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคการผลิตขั้นที่สาม มีส่วนร่วม 20.40 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 11.47 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 25.24 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ ในปี 2024 GDP อยู่ที่ 55.74 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.4% โดยสามภาคการผลิตดังกล่าวมีส่วนร่วม 19.61 พันล้านหยวน 11.94 พันล้านหยวน และ 24.18 พันล้านหยวน ตามลำดับ
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 ผลผลิตทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงรวมทั้งสิ้น 33.21 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.3% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 6.27 ล้านตัน โดยข้าว ข้าวโพด และถั่วเหลืองมีผลผลิต 2.41 ล้านตัน 3.23 ล้านตัน และ 625,000 ตัน ตามลำดับ พื้นที่เพาะปลูกอยู่ที่ 1.5521 ล้านหมู่ ปศุสัตว์ประกอบด้วยสุกรที่ถูกชำแหละ 549,000 ตัว โค 41,000 ตัว และแกะ 138,000 ตัว กำลังเครื่องจักรกลการเกษตรอยู่ที่ 2.47 ล้านกิโลวัตต์ โดยมีอัตราการใช้เครื่องจักรกลโดยรวม 98.77%
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโตขึ้น 7.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า กำไรสุทธิรวมอยู่ที่ 1.20 พันล้านหยวน (ประมาณ 166 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 16.7% อุตสาหกรรมหลัก 6 ประเภท ได้แก่ ถ่านหิน ไฟฟ้า เหล็ก การแปรรูปธัญพืช เคมีภัณฑ์จากถ่านหิน และวัสดุก่อสร้าง มีมูลค่าเพิ่มรวมกันเติบโต 9.7% โดยถ่านหินเติบโต 8.7% เหล็กเพิ่มขึ้น 27.5% และเคมีภัณฑ์จากถ่านหินเพิ่มขึ้น 27.2% ผลผลิตด้านการก่อสร้างอยู่ที่ 1.79 พันล้านหยวน (ประมาณ 247 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 14.9%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 9.90 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.37 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.6% รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 4.094 พันล้านหยวน (ประมาณ 565 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.27% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 3.0 พันล้านหยวน (ประมาณ 414 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.5% การลงทุนจากต่างประเทศตามสัญญาอยู่ที่ 11.15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และการลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 7.48 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินทุนภายในประเทศที่ใช้ไปอยู่ที่ 27.28 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.76 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 44.1% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 15.6% ณ สิ้นปี 2024 เงินฝากของสถาบันการเงินมีมูลค่า 164.14 พันล้านหยวน (ประมาณ 22.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้มีมูลค่า 113.14 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 เมืองนี้ได้เปิดตัวแผนปฏิบัติการด้านนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี "แสงแห่งองค์กร" โดยมีวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติเข้าร่วม 36 แห่ง มีการจัดงานโรดโชว์ด้านเทคโนโลยี 3 ครั้ง มีการนำผลงานไปสู่เชิงพาณิชย์ 11 รายการ และมูลค่าการทำธุรกรรมด้านเทคโนโลยีสูงถึง 218 ล้านหยวน (ประมาณ 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
การศึกษา
ข้อมูลปี 2024 ระบุว่า เมืองนี้มีสถานศึกษาระดับพื้นฐานและอาชีวศึกษาตอนปลายรวม 323 แห่ง มีนักเรียน 97,970 คน และบุคลากร 13,003 คน ซึ่งประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 174 แห่ง โรงเรียนภาคบังคับ 122 แห่ง (ประถมศึกษา 62 แห่ง มัธยมต้น 41 แห่ง และโรงเรียนเก้าปี 19 แห่ง) โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป 17 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษาตอนปลาย 7 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 3 แห่ง
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2024 หอจดหมายเหตุครบวงจรทั้ง 9 แห่งของเมืองมีหนังสือและสื่อต่างๆ รวม 434,579 เล่ม การออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุม 100% สถานีวิทยุโทรทัศน์จีนสาขาซวงหย่าซานมีผู้สมัครรับชมเคเบิลทีวีดิจิทัล 48,000 ราย และผู้ใช้ 5G 7,600 ราย หนังสือพิมพ์ซวงหย่าซานรายวันตีพิมพ์ 3.64 ล้านฉบับในปี 2024
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2567 เมืองนี้มีสถานพยาบาล 1,081 แห่ง ประกอบด้วยสถานพยาบาลระดับทุติยภูมิขึ้นไป 26 แห่ง (ระดับตติยภูมิ 3 แห่ง ระดับทุติยภูมิ 23 แห่ง) โรงพยาบาลระดับต้น 36 แห่ง สถานพยาบาลระดับรากหญ้า 992 แห่ง และสถานพยาบาลสาธารณสุขระดับมืออาชีพ 19 แห่ง มีจำนวนเตียงทั้งหมด 10,580 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 10,155 คน ประกอบด้วยแพทย์ 3,817 คน และพยาบาลวิชาชีพ 4,479 คน
กีฬา
ในปี 2023 เมืองนี้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันสปีดสเก็ตระยะสั้นสำหรับเยาวชนและกิจกรรมกีฬาฤดูหนาว โดยมีชุมชนเข้าร่วม 41 แห่งและผู้เข้าร่วม 11,325 คน ในปี 2024 มีกิจกรรมต่างๆ เช่น การวิ่งมาราธอนเป่าชิง และการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนจีน-รัสเซีย โดยมีกิจกรรมกีฬาขนาดใหญ่ 158 รายการ ดึงดูดผู้เข้าร่วม 55,569 คน
ประกันสังคม
ในปี 2024 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพื้นฐาน 700,400 คน โครงการประกันบำนาญในเขตเมืองและชนบท 247,900 คน โครงการประกันการว่างงาน 178,700 คน และโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 197,200 คน ประกันสุขภาพพื้นฐานครอบคลุม 861,400 คน สถานสงเคราะห์จัดหาเตียง 6,554 เตียงสำหรับผู้พักอาศัย 3,131 คน ความช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อยในเขตเมืองครอบคลุม 30,709 คน ในชนบท 32,574 คน และมีผู้ได้รับความช่วยเหลือชั่วคราว 7,912 ราย
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้ารวมทั้งสิ้น 12.41 ล้านตัน (12.40 ล้านตันทางบก และ 11,400 ล้านตันทางน้ำ) และปริมาณผู้โดยสาร 17.41 ล้านคน (17.40 ล้านคนทางบก และ 16,700 คนทางน้ำ) ระยะทางทางหลวงรวมทั้งสิ้น 4,199.7 กิโลเมตร
ทางหลวง
ในปี 2010 เมืองนี้มีถนนคุณภาพสูง 34 สาย รวมระยะทางทั้งหมด 4,962.4 กิโลเมตร ทางด่วนซวงเจีย (สร้างปี 2008) และทางด่วนซวงตง (สร้างปี 2010) เป็นเส้นทางหลักสำคัญ ถนนชิจี้ ซึ่งเป็นถนนสายหลักของเมือง มีความกว้าง 44 เมตร ยาว 3.4 กิโลเมตร และมีสะพานลอยสองแห่ง สถานีขนส่งผู้โดยสารทางไกลหงเฉียว (ระดับชั้นหนึ่งของประเทศ) มีพื้นที่ 24,000 ตารางเมตร
รถไฟความเร็วสูง
ทางรถไฟความเร็วสูงมู่ตานเจียง-เจียมู่ซี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2021 ช่วยลดเวลาเดินทางจากซวงหย่าซานไปยังฮาร์บินจาก 12 ชั่วโมงเหลือเพียง 3.5 ชั่วโมง
ทางรถไฟ
มีเส้นทางรถไฟแห่งชาติสายหนึ่งวิ่งผ่านเมือง โดยทอดยาวไปทางทิศตะวันตก 79 กิโลเมตรถึงเจียมู่ซี สถานีซวงหย่าซานเป็นสถานีผู้โดยสารชั้นหนึ่งภายใต้การดูแลของสำนักงานรถไฟฮาร์บิน มีรถไฟตรงไปยังปักกิ่ง ต้าเหลียน และฮาร์บิน กลุ่มบริษัทเหมืองแร่ดำเนินการเดินรถไฟในเมืองแปดสาย
ระบบขนส่งสาธารณะ
ในปี 2010 เมืองนี้มีรถแท็กซี่ 2,100 คัน (รุ่น Jetta และรุ่นใกล้เคียงที่มีเครื่องยนต์ 1.6 ลิตรขึ้นไป) ทุกคันติดตั้ง GPS ค่าโดยสารเริ่มต้นที่ 6 หยวนสำหรับ 2.5 กิโลเมตรแรก จากนั้นคิดค่าโดยสาร 1.6 หยวนต่อกิโลเมตรสำหรับระยะทางไม่เกิน 12 กิโลเมตร และ 1.9 หยวนต่อกิโลเมตรสำหรับระยะทางที่เกินกว่านั้น
จุดชมวิว
อุทยานแห่งชาติชิงซาน (AAAA): ตั้งอยู่ในเขตหลิงตง ห่างจากใจกลางเมือง 18 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 28,485 เฮกตาร์ มีป่าไม้ปกคลุม 82% สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ วัดเซนจิ่วเฟิง วัดผู่ตู ภูเขาซื่อฝอ ทะเลสาบซิงเยว่ และชายหาดที่สวยงาม
อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติแม่น้ำอันปัง (AAAA): ตั้งอยู่ในอำเภอจี้เซียน ห่างจากใจกลางเมือง 54 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 310 เฮกตาร์ จุดเด่น ได้แก่ ศูนย์การศึกษาพื้นที่ชุ่มน้ำ ระเบียงวัฒนธรรม นิทรรศการประเพณีพื้นบ้านเป่ยต้าหวง ศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่า ทะเลสาบดอกบัว และท่าเทียบเรือ
แหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศพื้นที่ชุ่มน้ำเกาะเหยียนหว่อ (AAAA): ตั้งอยู่ในอำเภอเป่าชิง ห่างจากใจกลางเมือง 200 กิโลเมตร สร้างขึ้นรอบพื้นที่ชุ่มน้ำเกาะเหยียนหว่อ ประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์เชิงนิเวศ ทางเดินคดเคี้ยว สวนน้ำ และหอการศึกษาจิตวิญญาณเป่ยต้าหวง นอกจากนี้ยังมีศิลาจารึกโดยตงปี่หวู่ และซากปรักหักพังของชาวจูร์เชนอายุ 800 ปีอีกด้วย
แหล่งท่องเที่ยวทะเลสาบเฉียนเหยา (AAAA): ตั้งอยู่ในอำเภอราวเหอ ห่างจากใจกลางเมือง 300 กิโลเมตร มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย เช่น จัตุรัสกลาง สวนดอกไม้ สวนเก็บผลไม้ จุดชมวิว และท่าเทียบเรือ ได้รับการกำหนดให้เป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติในปี 2545
อุทยานป่าไม้ภูเขาต้าติงจื่อ (AAA): ตั้งอยู่ห่างจากเมืองราวเหอไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 19 กิโลเมตร มีความสูง 801 เมตร ซึ่งเป็นความสูงอันดับสองของราวเหอ มีชื่อเสียงในเรื่องดอกอะซาเลีย โดยเฉพาะดอกโรโดเดนดรอนพันธุ์ซิงอัน
พิพิธภัณฑ์โย่วอี้ (AAA): ตั้งอยู่ในอำเภอโย่วอี้ ห่างจากใจกลางเมือง 54 กิโลเมตร มีพื้นที่อาคาร 4,000 ตารางเมตร และพื้นที่จัดแสดง 2,500 ตารางเมตร จัดแสดงประวัติศาสตร์ของชาวอี้โหลว การก่อสร้างฟาร์มโย่วอี้ด้วยความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต และจิตวิญญาณการถมทะเลเป่ยต้าหวง
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ภูเขาซวงหย่าซานได้ผลิตบุคคลสำคัญมากมายตลอดประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการทำเหมือง การเกษตร และวัฒนธรรม
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองซวงหย่าซานได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติ และได้รับการยอมรับว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งพื้นที่ชุ่มน้ำดินดำ เมืองนิเวศสีเขียว"
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม