เมืองเหอกัง
เมืองเหอกัง (Hegang City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเฮยหลงเจียง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑล เชื่อมต่อกับเมืองถงเจียง (Tongjiang City) ทางทิศตะวันออกโดยแม่น้ำซงฮวา (Songhua River) ติดกับเมืองอี้ชุน (Yichun City) ทางทิศตะวันตก และมีพรมแดนติดกับเมืองอื่นๆ อีกหลายแห่ง
เมืองเหอกัง
เหอกังเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเฮยหลงเจียง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑล ติดกับเมืองถงเจียงทางทิศตะวันออกโดยแม่น้ำซงฮวา ติดกับเมืองอี้ชุนทางทิศตะวันตก มีพรมแดนติดกับอำเภอถังหยวนของเมืองเจียมูซีทางทิศใต้ และตรงข้ามกับรัสเซียโดยมีแม่น้ำเฮยหลงเจียง (อามูร์) คั่นอยู่ทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 14,700 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยอำเภอชายแดน 2 แห่ง (ซุยปินและหลัวเป่ย) และเขตเทศบาล 6 แห่ง (ตงซาน ซิงอัน เซียงหยาง กงหนง หนานซาน และซิงซาน) ณ สิ้นปี 2023 มีประชากรที่ลงทะเบียนไว้ 935,000 คน และภาษาท้องถิ่นคือภาษาจีนกลางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เหอกังตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาเตี้ยและเนินเขาทางเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาเสี่ยวซิงอันหลิง (ชิงอันเล็ก) และในที่ราบที่แม่น้ำซงฮวาและแม่น้ำเฮยหลงเจียงมาบรรจบกัน ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูงไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำ โดยมีลักษณะภูมิประเทศสี่ประเภท ได้แก่ ภูเขาเตี้ยและเนินเขา สันเขาลูกคลื่น ที่ราบ และหุบเขาที่มีที่ราบน้ำท่วมถึง ยกเว้นแม่น้ำจิหยิน (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำเฮยหลงเจียง) แม่น้ำทั้งหมดอยู่ในระบบแม่น้ำซงฮวา รวมถึงแม่น้ำสายหลัก 18 สาย เช่น แม่น้ำอู่ถงและแม่น้ำเฮลี เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1-4.6 องศาเซลเซียส
เหอกังได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอถังหยวนในปี 1905 ต่อมาได้กลายเป็นเมืองซิงซานในปี 1929 และได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองในปี 1945 ในชื่อซิงซาน ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นเหอกังในเดือนพฤศจิกายนปี 1949 ต่อมาได้ถูกโอนไปอยู่ในเขตปกครองของมณฑลเฮยหลงเจียงในปี 1954 ได้รับการยกระดับเป็นเมืองระดับจังหวัดในปี 1960 และอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลในปี 1966 เหอกังเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองจากการทำเหมืองถ่านหิน ซึ่งเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดอารยธรรมลุ่มแม่น้ำเฮยหลงเจียง เป็นศูนย์กลางภูมิภาคในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง เป็นเมืองอุตสาหกรรมพลังงานที่สำคัญ และเป็นประตูสำคัญในการเปิดประเทศสู่รัสเซีย ด้วยทำเลที่ตั้งอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้เหอกังเป็นพื้นที่เศรษฐกิจที่สำคัญในที่ราบซานเจียงตอนเหนือ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "สามเหลี่ยมทองคำ" ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเหอกังมีมูลค่า 37.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.23 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยแบ่งเป็นภาคอุตสาหกรรมหลัก 9.53 พันล้านหยวน ภาคอุตสาหกรรมรอง 8.39 พันล้านหยวน และภาคอุตสาหกรรมบริการ 19.71 พันล้านหยวน
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
นับตั้งแต่สมัยโบราณ เหอกังเป็นบ้านของบรรพบุรุษชาวจีนมาโดยตลอด
- ราชวงศ์โจว: ดินแดนของชาวซูเฉิน
- ราชวงศ์ถัง: ภายใต้ Heishui Duhufu ของ Heishui Circuit
- ราชวงศ์ Liao: เป็นส่วนหนึ่งของชนเผ่า Wuwei Yuque แห่ง Dongjing Circuit
- ราชวงศ์จิน: ภายใต้เส้นทาง Huligai ของ Shangjing
- ราชวงศ์หยวน: ภายใต้เส้นทาง Jurchen Shuidada ของจังหวัด Liaoyang
- ราชวงศ์หมิง: ภายในคณะกรรมการภูมิภาคนูร์กัน
- ราชวงศ์ชิง: ภายใต้การปกครองของรองผู้ว่าการมณฑลเฮยหลงเจียง ประจำเมืองหูหลาน ในปี 1905 ได้มีการจัดตั้งอำเภอถังหยวนขึ้น และในปี 1906 พื้นที่ทางตะวันออกของแม่น้ำฮวาเอ๋อร์และทางตะวันตกของแม่น้ำอู่ถง ได้ถูกกำหนดให้เป็น "เขตเหอ"
ในช่วงต้นยุคสาธารณรัฐจีน หมู่บ้านเหอกังอยู่ในเขตซุยหลาน อำเภอถังหยวน มณฑลเฮยหลงเจียง ต่อมาในเดือนเมษายน ปี 1946 ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหอเจียง และในเดือนตุลาคมได้โอนไปอยู่ในอำเภอเฮลี ในปี 1947 ได้อยู่ภายใต้สำนักงานผู้ว่าการมณฑลเหอเจียงชุดที่ 4 และในปี 1948 ได้อยู่ภายใต้รัฐบาลมณฑลเหอเจียง
ในเดือนพฤษภาคม ปี 1949 มณฑลเหอเจียงได้รวมเข้ากับมณฑลซ่งเจียง และเมืองซิงซานได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเหอกัง ในปี 1954 มณฑลซ่งเจียงได้รวมเข้ากับมณฑลเฮยหลงเจียง ในปี 1958 เหอกังอยู่ภายใต้สำนักงานข้าหลวงมณฑลเหอเจียง ในเดือนกันยายน ปี 1958 ได้มีการจัดตั้งสภาประชาชนเหอกังขึ้น ในเดือนธันวาคม ปี 1960 เหอกังได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด โดยมี 9 เขต ในปี 1962 เขตซินหัวถูกยุบ ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1966 เหอกังอยู่ภายใต้การบริหารโดยตรงของมณฑล ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1987 อำเภอหลัวเป่ยและอำเภอซุยปินถูกโอนมาอยู่ภายใต้เหอกัง
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนตุลาคม 2565 อำเภอเหอกังมีหน่วยงานบริหารระดับอำเภอ 8 แห่ง ได้แก่ เขตเทศบาล 6 แห่ง (เซียงหยาง กงหนง หนานซาน ซิงอัน ตงซาน และซิงซาน) และอำเภอ 2 แห่ง (หลัวเป่ย และซุยปิน) ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนโย่วอี้ เขตเซียงหยาง
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เหอกังตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเฮยหลงเจียง บริเวณเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาเซียวซิงอันหลิง พิกัดทางภูมิศาสตร์: 129 องศา 39 นาที 50 วินาที ถึง 132 องศา 31 นาที 00 วินาที ตะวันออก, 47 องศา 03 นาที 30 วินาที ถึง 48 องศา 21 นาที 00 วินาที เหนือ พื้นที่ทั้งหมด: 14,684 ตารางกิโลเมตร; พื้นที่เขตเมือง: 4,575 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูงไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำ โดยเปลี่ยนผ่านจากที่ราบซานเจียงไปสู่เทือกเขาเสี่ยวซิงอันหลิง พื้นที่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือครอบคลุมพื้นที่ 3,300 ตารางกิโลเมตร (72% ของพื้นที่เมือง) และเป็นเขตป่าดั้งเดิม ยอดเขาสำคัญ ได้แก่ ภูเขาเสี่ยวไป่ซาน (1,022 เมตร), ภูเขาเจียฟางซาน (964 เมตร), ภูเขาเป่ยอิงซาน (897 เมตร), ภูเขาโมเทียนหลิง (846 เมตร) และภูเขาจินติ้งซาน (840 เมตร) พร้อมด้วยยอดเขาอื่นๆ อีก 34 ยอดที่สูงกว่า 200 เมตร แม่น้ำสายหลัก 18 สายไหลจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ ที่ราบทางตะวันออกเฉียงใต้เป็นเขตเกษตรกรรมหลัก อำเภอหลัวเป่ยมีภูเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและพื้นที่ชุ่มน้ำทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ อำเภอซุยปิน ซึ่งตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำซงฮวาและแม่น้ำเฮยหลงเจียง เป็นที่ราบทั้งหมดที่ระดับความสูง 52-63 เมตร
อุทกวิทยา
เมืองนี้มีแม่น้ำสายหลัก 18 สาย รวมถึงแม่น้ำอู่ถง แม่น้ำเฮลี แม่น้ำอาหลิงต้า และแม่น้ำจี่หยิน มีพรมแดนติดกับแม่น้ำซงฮวาทางทิศตะวันออก และแม่น้ำเฮยหลงเจียงทางทิศเหนือ
ภูมิอากาศ
เหอกังมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นทางเหนือ อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 3.8 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุด: 37.7 องศาเซลเซียส และต่ำสุด: -34.5 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 651.5 มิลลิเมตร ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย: 147 วัน ฤดูหนาวหนาวและยาวนาน ฤดูใบไม้ผลิแห้งแล้งและมีลมแรง ฤดูร้อนมีฝนและอากาศร้อนสลับกัน และฤดูใบไม้ร่วงมีน้ำค้างแข็งเร็ว
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
พื้นที่ผิวน้ำครอบคลุม 109,500 เฮกตาร์ มีแม่น้ำสองสายเป็นพรมแดน และแม่น้ำอีก 112 สายที่มีขนาดแตกต่างกัน ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี: 3.05 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำที่สามารถนำมาใช้ได้ทั้งหมด: 2.675 พันล้านลูกบาศก์เมตร (น้ำผิวดิน: 718 ล้านลูกบาศก์เมตร; น้ำใต้ดิน: 1.957 พันล้านลูกบาศก์เมตร) เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 12 แห่ง
ทรัพยากรพืช
มีสมุนไพรล้ำค่ากว่า 80 ชนิด (เช่น โสม ชิแซนดรา โกจิเบอร์รี่ แอสตรากาลัส) ผักป่ากว่า 40 ชนิด และผลไม้ป่ากว่า 20 ชนิด พื้นที่ป่า 850,000 เฮกตาร์ (58% ของพื้นที่ทั้งหมด) มีปริมาณไม้สำรอง 52.57 ล้านลูกบาศก์เมตร และผลผลิตต่อปีประมาณ 270,000 ลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรสัตว์
มีสัตว์ป่ามากกว่า 30 ชนิด รวมถึงกวางซิกา กวางมัสก์ หมูป่า หมีสีน้ำตาล พังพอน และนกกระเรียนมงกุฎแดง ทรัพยากรน้ำผึ้ง: 250,000 กิโลกรัมต่อปี การเลี้ยงปลาครอบคลุมพื้นที่ 50,000 หมู่ โดยมีผลผลิตต่อปี 6,276 ตัน ปลาสเตอร์เจียนและปลาสเตอร์เจียนฮูโซให้ผลผลิตประมาณ 15 ตันต่อปี
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 30 ชนิด (คิดเป็น 22.9% ของปริมาณทั้งหมดในจังหวัด) โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 24 แห่ง (คิดเป็น 31.17%) ถ่านหิน กราไฟต์ และหินอ่อนเกรดซีเมนต์เป็นแร่ธาตุหลักที่พบ
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023 ประชากรที่ลงทะเบียนของเมืองเหอกังมีจำนวน 935,000 คน โดยเป็นประชากรในเขตเมือง 756,000 คน
การเมือง
ไม่มีข้อมูลรายละเอียดในแหล่งข้อมูล
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเหอกังอยู่ที่ 37.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.23 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 2.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยแบ่งเป็นภาคอุตสาหกรรมหลัก 9.53 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.8%) ภาคอุตสาหกรรมรอง 8.39 พันล้านหยวน (ลดลง 21.7%) และภาคอุตสาหกรรมบริการ 19.71 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.4%)
ในปี 2023 ดัชนีราคาผู้บริโภคเพิ่มขึ้น 0.5% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมืองอยู่ที่ 28,712 หยวน (ประมาณ 3,990 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% ส่วนในเขตชนบทอยู่ที่ 21,413 หยวน (ประมาณ 2,974 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.9% ค่าจ้างเฉลี่ยของพนักงานภาคเอกชนในเขตเมืองอยู่ที่ 79,501 หยวน (ประมาณ 11,042 ดอลลาร์สหรัฐ)
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 29.9% รายได้รวมจากงบประมาณแผ่นดิน: 5.91 พันล้านหยวน (ประมาณ 821 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.1% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 3.22 พันล้านหยวน (ประมาณ 447 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 13.69 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.90 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.6%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2023 ผลผลิตรวมด้านเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่า 20.58 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.86 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช 8.401 ล้านหมู่ ผลผลิตรวม 3.22 ล้านตัน การชำแหละสุกร 741,000 ตัว (เพิ่มขึ้น 2.1%) โค 26,000 ตัว (เพิ่มขึ้น 16%) แกะ 53,000 ตัว (เพิ่มขึ้น 8.6%) และสัตว์ปีก 66.2 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 5.9%)
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2023 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมเหนือขนาดที่กำหนดลดลง 0.5% การทำเหมืองถ่านหินเติบโต 1.6% การผลิตไฟฟ้าและความร้อนเติบโต 3.3% การทำเหมืองแร่ที่ไม่ใช่โลหะเติบโต 27% ถ่านหินดิบ: 13.179 ล้านตัน (ลดลง 2.5%); ถ่านหินล้าง: 8.341 ล้านตัน (ลดลง 10.9%); ปุ๋ย: 315,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 12.2%) รายได้จากอุตสาหกรรม: 29.09 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.04 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 20%; กำไร: 860 ล้านหยวน (ประมาณ 119 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ผลผลิตด้านการก่อสร้าง: 2.33 พันล้านหยวน (ประมาณ 324 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 14.1%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2023 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวม: 9.59 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.33 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.7% รายได้จากไปรษณีย์และโทรคมนาคม: 970 ล้านหยวน (ประมาณ 135 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เงินฝากสถาบันการเงิน: 119.2 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.56 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.6% เงินกู้: 65.9 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 1.8% เบี้ยประกันภัย: 3.25 พันล้านหยวน (ประมาณ 451 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ค่าสินไหมทดแทน: 1.117 พันล้านหยวน (ประมาณ 155 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
การศึกษา
ในปี 2023: มหาวิทยาลัยเต็มเวลา 1 แห่ง (นักศึกษา 4,500 คน), โรงเรียนอาชีวศึกษา 8 แห่ง (นักศึกษา 3,125 คน), โรงเรียนมัธยมต้น 51 แห่ง (นักศึกษา 30,903 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 33 แห่ง (นักศึกษา 26,701 คน), โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 2 แห่ง (นักศึกษา 211 คน), โรงเรียนอนุบาล 133 แห่ง (เด็ก 10,558 คน)
วัฒนธรรม
ศูนย์วัฒนธรรม 9 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 5 แห่ง โรงละคร 2 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 3 แห่ง (617,360 เล่ม) คณะศิลปะมืออาชีพ 1 คณะ (43 การแสดง ผู้ชมประมาณ 50,000 คน) กลุ่มศิลปะชุมชน 305 กลุ่ม (การแสดงมากกว่า 897 ครั้ง ผู้ชม 263,883 คน) การออกอากาศทางวิทยุ: 100% การออกอากาศทางโทรทัศน์: 95%
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 650 แห่ง (โรงพยาบาล 43 แห่ง ศูนย์สุขภาพ 21 แห่ง ศูนย์แม่และเด็ก 4 แห่ง) จำนวนเตียงทั้งหมด: 8,599 เตียง แพทย์ที่ได้รับอนุญาต: 3,147 คน ศูนย์ป้องกันโรค: 9 แห่ง (เจ้าหน้าที่ 162 คน)
กีฬา
สนามกีฬา 1 แห่ง, ศูนย์ออกกำลังกาย 1 แห่ง, ห้องฝึกซ้อม 3 แห่ง, โค้ชประจำ 22 คน, นักกีฬาที่ลงทะเบียน 632 คน, กรรมการผู้ตัดสินที่ได้รับการรับรอง 280 คน มีการจัดการแข่งขันกีฬา 4 รายการ (นักกีฬา 1,306 คน) และกิจกรรมฟิตเนส 30 รายการ
ประกันสังคม
ในปี 2023 ระบบประกันบำนาญครอบคลุม 197,700 คน ประกันอุบัติเหตุจากการทำงานครอบคลุม 121,600 คน และประกันการว่างงานครอบคลุม 89,000 คน เมืองนี้มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 112 แห่ง โดยมีเตียงรวม 6,581 เตียง ให้บริการผู้สูงอายุ 3,050 คน (เอกชน 31 แห่ง มีเตียง 3,108 เตียง ให้บริการผู้สูงอายุ 1,646 คน)
การขนส่ง
ในปี 2023 การขนส่งสินค้าทางถนน: 8.97 ล้านตัน; การขนส่งสินค้าทางรถไฟ: 2.058 ล้านตัน; ผู้โดยสาร: 2.31 ล้านคน (ทางถนน) และ 902,000 คน (ทางรถไฟ) เมืองนี้มีรถยนต์ 153,000 คัน ทางหลวงสายหลัก 3 สายเชื่อมต่อกับฮาร์บิน (4 ชั่วโมง), ท่าเรือหลัวเป่ย (1 ชั่วโมง) และสนามบินเจียมู่ซี (น้อยกว่า 1 ชั่วโมง) ทางด่วน G11 เหอกัง-ฮาร์บิน ได้รับการอนุมัติในปี 2022 การเดินทางโดยรถไฟต้องเปลี่ยนเส้นทางผ่านเจียมู่ซีหรือฮาร์บิน รถไฟสายตรงเหอกัง-เทียนจินเปิดให้บริการในปี 2009
เหอกังเป็นประตูสู่รัสเซียที่สำคัญบนเส้นทางเศรษฐกิจจีน-มองโกเลีย-รัสเซีย ท่าเรือหลัวเป่ยเป็นท่าเรือชั้นหนึ่งของประเทศที่มีกำลังการรองรับ 500,000 ตันต่อปี อยู่ห่างจากท่าเรืออามูร์เซตของรัสเซียเพียง 1.5 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางโดยเรือ 7 นาทีในทะเลเปิด และ 5 นาทีโดยรถยนต์เมื่อน้ำแข็งเกาะ เส้นทางน้ำสายสำคัญของมณฑลเฮยหลงเจียงรองรับเรือขนาด 5,000 ตัน ทำให้สามารถขนส่งทางน้ำจากแม่น้ำไปยังทะเลญี่ปุ่น และต่อไปยังเกาหลีใต้และญี่ปุ่นได้
จุดชมวิว
สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ เขื่อนสามหุบเขาเฮยหลงเจียงระหว่างจีนและรัสเซีย อุทยานเหมืองแร่แห่งชาติเหอกัง และป่าสนเกาหลีโบราณถงจื่อโกว
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ไม่มีรายการใดปรากฏในแหล่งข้อมูล
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ไม่มีรายการใดปรากฏในแหล่งข้อมูล
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม