เมืองฉีฉีฮาร์
เมืองฉีฉีฮาร์ เมืองฉีฉีฮาร์หรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองเครน (เหอเฉิง) และเมืองบูคุย เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้มณฑลเฮยหลงเจียง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ตั้งอยู่บนที่ราบซงเหนียน ตรงทางแยกระหว่างเฮยหลงเจียง จี๋หลิน และมองโกเลียใน
เมืองฉีฉีฮาร์
เมืองฉีฉีฮาร์ หรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองเครน (เหอเฉิง) และปู้กุย เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเฮยหลงเจียง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ตั้งอยู่บนที่ราบซงเนน ณ จุดเชื่อมต่อของมณฑลเฮยหลงเจียง จี๋หลิน และมองโกเลียใน มีพรมแดนติดกับต้าชิงและซุยฮวาทางทิศตะวันออก ไป่เฉิง (จี๋หลิน) ทางทิศใต้ หูลุนปู้เออร์และสันปันน้ำซิงอัน (มองโกเลียใน) ทางทิศตะวันตก และเหย่เหอและต้าซิงอันหลิงทางทิศเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ 42,469 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤศจิกายน 2025 มีการปกครอง 7 เขต 8 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรที่ลงทะเบียนทั้งหมด 4.936 ล้านคน สภาแห่งรัฐกำหนดให้ฉีฉีฮาร์เป็นฐานอุตสาหกรรมที่สำคัญ เมืองศูนย์กลางของเฮยหลงเจียงตะวันตก และฐานการค้าธัญพืชที่สำคัญ นอกจากนี้ ฉีฉีฮาร์ยังเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติอีกด้วย ที่นี่โดดเด่นด้วยอารยธรรมอังอังซี มรดกทางอุตสาหกรรม วัฒนธรรมพื้นบ้านของชนเผ่า วัฒนธรรมทางศาสนา และวัฒนธรรมการลี้ภัยชายแดนที่สืบทอดมาหลายศตวรรษ สถานที่ทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ ที่พักของแม่ทัพเฮยหลงเจียง ป้อมปราการทางทหาร ทาจื่อเฉิง กำแพงเมืองจีนสมัยราชวงศ์จิน และสถานีรถไฟจีนตะวันออกที่มีอายุเก่าแก่หลายศตวรรษ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติจาลองมีชื่อเสียงในฐานะ "พื้นที่ชุ่มน้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก บ้านของนกกระเรียนจีน" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของฉีฉีฮาร์อยู่ที่ 140.21 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.47 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยมีโครงสร้างอุตสาหกรรมในสัดส่วน 29:17.6:53.4
ประวัติศาสตร์
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย ราชวงศ์ชาง และราชวงศ์โจว พื้นที่นี้เป็นของอาณาจักรซั่วหลี่ ในสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฟู่หยู ในสมัยราชวงศ์เว่ย ราชวงศ์จิน และราชวงศ์เหนือและใต้ อยู่ภายใต้การปกครองของเซียนเป่ยและโต่วโมโหลว ในสมัยราชวงศ์สุยและถัง อยู่ภายใต้สำนักผู้ว่าการซื่อเว่ย ในสมัยราชวงศ์เหลียวและจิน อยู่ในเขตการปกครองซ่างจิงและตงจิง ในสมัยราชวงศ์หยวน อยู่ภายใต้เส้นทางไคหยวนและเส้นทางซุยต้าต้าของสำนักเลขาธิการเหลียวหยาง ในสมัยราชวงศ์หมิง อยู่ภายใต้กองบัญชาการทหารส่วนภูมิภาคต้าหนิงก่อน แล้วจึงอยู่ภายใต้กองบัญชาการทหารส่วนภูมิภาคนูร์กัน
ในช่วงต้นราชวงศ์ชิง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักพระราชวังเซิงจิง จากนั้นก็อยู่ภายใต้การดูแลของแม่ทัพหนิงกู่ต้า ตั้งแต่ปี 1683 เป็นต้นมา ก็ตกอยู่ภายใต้การดูแลของแม่ทัพเฮยหลงเจียง ในปี 1685 ได้มีการจัดตั้งสถานีส่งต่อไปรษณีย์ปู้กุยขึ้น ซึ่งค่อยๆ กลายเป็นศูนย์กลางเครือข่ายส่งต่อไปรษณีย์ของเฮยหลงเจียงตะวันตก ในปี 1691 ราชสำนักชิงได้อนุมัติให้สร้างเมืองฉีฉีฮาร์ที่สถานีปู้กุย ในปี 1699 สำนักแม่ทัพเฮยหลงเจียงได้ย้ายไปอยู่ที่ฉีฉีฮาร์ และอยู่ที่นั่นจนกระทั่งสิ้นสุดราชวงศ์ชิง ในปี 1905 ได้มีการจัดตั้งเขตเฮยหลงเจียงขึ้น และในปีต่อมา ตำแหน่งรองแม่ทัพฉีฉีฮาร์ก็ถูกยกเลิก ในปี 1907 รัฐบาลชิงได้เปลี่ยนแม่ทัพเฮยหลงเจียงเป็นมณฑลเฮยหลงเจียง และเปลี่ยนหอเฮยสุ่ยเป็นเขตปกครองหลงเจียง
ในปี 1924 สำนักงานกิจการเทศบาลเมืองหลวงมณฑลเฮยหลงเจียงได้ก่อตั้งขึ้น ในปี 1929 ได้มีการปรับโครงสร้างใหม่เป็นสำนักงานเทศบาลเมืองหลวงและเมืองท่าสนธิสัญญาประจำมณฑล หลังจากเหตุการณ์ 18 กันยายน ในปี 1931 กองกำลังญี่ปุ่นได้เข้ายึดครองเมืองฉีฉีฮาร์ ในปี 1936 สำนักงานเทศบาลเมืองฉีฉีฮาร์ที่เป็นหุ่นเชิดได้ก่อตั้งขึ้น ซึ่งถือเป็นการก่อตั้งเมืองฉีฉีฮาร์อย่างเป็นทางการ หลังจากญี่ปุ่นยอมจำนนในปี 1945 รัฐบาลเทศบาลแบบประชาธิปไตยได้ก่อตั้งขึ้นภายใต้มณฑลเนนเจียง ตั้งแต่ปี 1947 ถึง 1949 เมืองนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเฮยหลงเจียง-เนนเจียง และมณฑลเฮยหลงเจียง ตามลำดับ
ในปี 1954 เมืองหลวงของมณฑลได้ย้ายจากฉีฉีฮาร์ไปยังฮาร์บิน ในปี 1958 ฉีฉีฮาร์ถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเนนเจียง ในปี 1960 เมืองนี้ได้นำระบบการปกครองแบบอำเภอมาใช้ ในปี 1964 ก็กลับมาเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอีกครั้ง ในปี 1967 คณะกรรมการประชาชนเทศบาลถูกแทนที่ด้วยคณะกรรมการปฏิวัติเทศบาล และเปลี่ยนชื่อเป็นรัฐบาลประชาชนเทศบาลในปี 1980 ในปี 1984 สภาแห่งรัฐได้ยกเลิกมณฑลเนนเจียง และโอน 11 อำเภอไปยังฉีฉีฮาร์ ในปี 1992 อำเภอปกครองตนเองมองโกลหลินเตียนและดอร์บอดถูกโอนไปยังต้าชิง
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2568 เมืองฉีฉีฮาร์บริหารจัดการหน่วยงานระดับอำเภอ 16 แห่ง ได้แก่ อำเภอ 7 แห่ง (หลงซา เจียนฮวา เทียนเฟิง ฟู่ลาเอ๋อร์จี อังอังซี เนียนจื่อซาน และเหมยหลี่ซีเต่า) อำเภอ 8 แห่ง (กานหนาน หลงเจียง เค่อซาน เคอตง อี้อัน ไป่ฉวน ไท่ไหล และฟู่หยู) และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง (เน่อเหอ) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 27 ถนนซินหมิง อำเภอเจียนฮวา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองฉีฉีฮาร์ตั้งอยู่บนที่ราบซงเหนิงทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ระหว่างละติจูด 122-126 องศาตะวันออก และลองจิจูด 45-48 องศาเหนือ ห่างจากฮาร์บิน 359 กิโลเมตร ห่างจากซุยฮวา 328 กิโลเมตร ห่างจากไป่เฉิง 282 กิโลเมตร ห่างจากไห่หลาร์ 524 กิโลเมตร และห่างจากเหย่เหอ 483 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 42,469 ตารางกิโลเมตร ระดับความสูงโดยทั่วไปอยู่ที่ 200-500 เมตร
ภูมิประเทศ
โครงสร้างทางธรณีวิทยาตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของแนวทรุดตัวที่สองของยุคนีโอคาเธย์เซียนและแนวยกตัวที่สาม โดยมีรอยเลื่อนเนนเจียงพาดผ่านที่ราบ ภูมิประเทศลาดเอียงจากเหนือจรดใต้: ทางเหนือและตะวันออกเป็นเชิงเขาของเทือกเขาคิงอันเล็ก ในขณะที่ตอนกลางและทางใต้เป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำเนนเจียง มีลักษณะภูมิประเทศหลักสองแบบ ได้แก่ ที่ราบลุ่มแม่น้ำ (แบบที่เด่นกว่า) และภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ (8% ของพื้นที่เมือง ทางตะวันตก) โครงสร้างนี้เอื้อต่อการกักเก็บน้ำใต้ดินและการก่อตัวของแร่ธาตุเป็นอย่างดี
ภูมิอากาศ
เมืองฉีฉีฮาร์มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น โดยมีฤดูกาลที่ชัดเจน ได้แก่ ฤดูใบไม้ผลิที่แห้งแล้งและมีลมแรง ฤดูร้อนที่ร้อนและมีฝนตก ฤดูใบไม้ร่วงที่สั้นและมีน้ำค้างแข็งเร็ว และฤดูหนาวที่ยาวนาน แห้งแล้ง และหนาวเย็น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 0.7 ถึง 4.2 องศาเซลเซียส ช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน 122-151 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 400-550 มิลลิเมตร โดยกว่า 85% ตกในช่วงฤดูปลูก (พฤษภาคม-กันยายน) สภาพที่เอื้ออำนวย ได้แก่ แสงแดดที่เพียงพอ และฝนและความร้อนที่เกิดขึ้นพร้อมกัน สภาพที่ไม่เอื้ออำนวย ได้แก่ ภัยแล้ง น้ำท่วม อุณหภูมิต่ำ น้ำค้างแข็งเร็ว และลมแรง
อุทกวิทยา
89% ของพื้นที่เมืองอยู่ในลุ่มน้ำเน็นเจียง และ 11% อยู่ในลุ่มน้ำอู่หยู แม่น้ำเน็นเจียงเป็นแม่น้ำที่ไหลออกสู่ภายนอก ในขณะที่แม่น้ำอู่หยูเป็นแม่น้ำที่ไหลเข้าสู่ภายใน พื้นที่เมืองมีแหล่งน้ำผิวดินอุดมสมบูรณ์ รวมถึงแม่น้ำเน็นเจียงสายหลักและสาขาต่างๆ (แม่น้ำอาลุน แม่น้ำหยิน แม่น้ำเอ๋อโกว แม่น้ำคูเล่ แม่น้ำยาลู และแม่น้ำอู่หยู) รวมถึงทะเลสาบกว่า 160 แห่ง แม่น้ำส่วนใหญ่เป็นแม่น้ำแบบราบ มีความลาดชันน้อย มีทางโค้งคดเคี้ยว และหุบเขากว้าง แม่น้ำจะกลายเป็นน้ำแข็งประมาณ 5.5 เดือนในฤดูหนาว โดยมีน้ำแข็งหนาประมาณ 1 เมตร แม่น้ำทุกสายมีฤดูน้ำท่วมสองฤดู คือ ฤดูใบไม้ผลิจากการละลายของหิมะ และฤดูร้อน-ฤดูใบไม้ร่วงจากฝนตก
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองฉีฉีฮาร์มีแม่น้ำมากกว่า 170 สาย (รวมถึงแม่น้ำเนนเจียง นู่หมิน ยาลู หานต้าฮั่น อู๋หยู และหยิน) และทะเลสาบมากกว่า 800 แห่ง เมืองนี้มีแหล่งน้ำบาดาล 15 แห่งที่มีความสามารถในการกักเก็บน้ำสูงและระดับความลึกไม่มาก คุณภาพน้ำธรรมชาติเป็นไปตามมาตรฐานน้ำดื่ม
ทรัพยากรที่ดิน
ประเภทดินหลักๆ ได้แก่ ดินสีน้ำตาลเข้ม ดินดำ ดินเกาลัด ดินทุ่งหญ้า ดินหนองน้ำ ดินด่างทุ่งหญ้า และดินทราย ดินส่วนใหญ่มีปริมาณความร้อนสูง ซึมผ่านได้ดี เนื้อดินเบา และภูมิประเทศเป็นที่ราบ
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุที่ค้นพบแบ่งออกเป็น 5 ประเภท โดยมีทั้งหมด 47 ชนิด แร่ที่ไม่ใช่โลหะประกอบด้วย 19 ชนิด (หิน ทราย ดิน เถ้า) โดยมีปริมาณสำรองรวม 13.9 พันล้านลูกบาศก์เมตร ซึ่งรวมถึงทรายควอตซ์ หินปูน หินอ่อน หินภูเขาไฟ ซีโอไลต์ หินทางการแพทย์ หินบะซอลต์ หินแกรนิต ไดอะโทไมต์ และเบนโทไนต์ นอกจากนี้ยังมีแหล่งปิโตรเลียมและก๊าซธรรมชาติจำนวนมากอยู่ใกล้กับเขตเมืองด้วย
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (พฤศจิกายน 2020) ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 4,067,489 คน ลดลง 1,299,514 คน (ลดลง 24.21%) จากปี 2010 โดยมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ -2.73% ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวนรวม 4.936 ล้านคน ประกอบด้วยประชากรในชนบท 3.104 ล้านคน และประชากรในเมือง 1.832 ล้านคน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 135.31 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.79 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.7% โดยภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นรอง และขั้นตติยภูมิ มีส่วนร่วม 39.25 พันล้านหยวน 24.34 พันล้านหยวน และ 71.72 พันล้านหยวน ตามลำดับ ด้วยโครงสร้าง 29.0:18.0:53.0 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 35,656 หยวน (ประมาณ 4,952 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6%
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 140.21 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.47 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% โดยสามภาคอุตสาหกรรมหลักมีส่วนร่วม 40.64 พันล้านหยวน (+2.7%), 24.65 พันล้านหยวน (+0.2%) และ 74.92 พันล้านหยวน (+5.3%) ตามลำดับ ด้วยสัดส่วน 29:17.6:53.4 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 37,946 หยวน (ประมาณ 5,270 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.3%
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 3.9% ขณะที่การลงทุนภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 3.3% รายได้ภาษีท้องถิ่นอยู่ที่ 10.78 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.50 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 6.8% รายจ่ายภาษีรวมอยู่ที่ 70.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมืองอยู่ที่ 34,799 หยวน (ประมาณ 4,833 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.1% และในเขตชนบทอยู่ที่ 20,403 หยวน (ประมาณ 2,834 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.1%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2568 มูลค่าผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 73.31 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.8% มีการปลูกธัญพืชในพื้นที่ 37.285 ล้านหมู่ โดยมีผลผลิตรวม 25.42 พันล้านจิน (ประมาณ 12.71 ล้านตัน) เพิ่มขึ้น 4.1% ส่วนปศุสัตว์นั้น มีการชำแหละสุกร 4.449 ล้านตัว (+5.0%) โค 754,000 ตัว (-3.3%) แกะ 2.567 ล้านตัว (-20.3%) และสัตว์ปีก 44.072 ล้านตัว (-4.2%) ผลผลิตนมดิบอยู่ที่ 1.485 ล้านตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 1.6% เมื่อแบ่งตามภาคส่วน: อุปกรณ์ +1.2%, อาหาร -3.7%, โลหะวิทยา -1.7%, พลังงาน +8.0%, ยา -41.3%, ปิโตรเคมี -0.8%, วัสดุก่อสร้าง/ป่าไม้ -12.5% เมืองนี้มีวิสาหกิจขนาดใหญ่ 448 แห่ง มีรายได้ 111.27 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.45 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 3.1% และมีกำไร 6.5 พันล้านหยวน (ประมาณ 903 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 102.2% อุตสาหกรรมการก่อสร้างมีวิสาหกิจที่ผ่านการรับรอง 311 แห่ง มีผลผลิตรวม 5.85 พันล้านหยวน (ประมาณ 812.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 11.3%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 51.46 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.3% การค้าปลีกในเมืองเติบโต 3.7% และในชนบทเติบโต 1.0% การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 11.79 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 37.68% โดยมีวิสาหกิจต่างชาติที่ลงทุนใหม่ 13 แห่ง มูลค่าการนำเข้า/ส่งออกรวมอยู่ที่ 9.01 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.25 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 9.6% โดยส่งออก 6.37 พันล้านหยวน (+5.1%) และนำเข้า 2.64 พันล้านหยวน (-32.4%)
การลงทุนพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่ 1.61 พันล้านหยวน (ประมาณ 223.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 22.4% พื้นที่ขายอาคารพาณิชย์อยู่ที่ 619,000 ตารางเมตร (-0.6%) ราคาเฉลี่ย 5,134.7 หยวน/ตารางเมตร (-5.5%)
เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยว 55.01 ล้านคน (+20.3%) โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวรวม 37.13 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.16 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 21.5% เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 435.77 พันล้านหยวน (ประมาณ 60.52 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.2% ยอดคงเหลือเงินกู้อยู่ที่ 200.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.87 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.2%
กิจการสังคม
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีโรงเรียน 1,007 แห่ง มีบุคลากร 43,600 คน และนักเรียน 386,000 คน โดยมีผู้สำเร็จการศึกษา 126,600 คน ซึ่งรวมถึงโรงเรียนมัธยมปลาย (บุคลากร 6,164 คน นักเรียน 65,526 คน) โรงเรียนมัธยมต้น (บุคลากร 15,028 คน นักเรียน 81,039 คน) และโรงเรียนประถมศึกษา (บุคลากร 9,051 คน นักเรียน 113,496 คน)
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 เมืองนี้ได้ดำเนินโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของเทศบาลจำนวน 348 โครงการ บันทึกผลงาน 790 รายการ รับรองผลลัพธ์ 428 รายการ และรับรองสัญญาด้านเทคโนโลยี 378 ฉบับ
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีคณะละครสัตว์ 1 แห่ง โรงละครโอเปร่า 1 แห่ง คณะละครสัตว์ 1 แห่ง ห้องสมุด 14 แห่ง ศูนย์ศิลปะมวลชน 1 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 16 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 19 แห่ง นอกจากนี้ยังมีหน่วยงานคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรม 190 แห่ง (ระดับชาติ 12 แห่ง ระดับจังหวัด 47 แห่ง ระดับเทศบาล 54 แห่ง และระดับอำเภอ 77 แห่ง)
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีสถานพยาบาล 2,894 แห่ง (โรงพยาบาล 131 แห่ง สถานพยาบาลปฐมภูมิ 2,710 แห่ง และสถานพยาบาลของรัฐ 43 แห่ง) จำนวนเตียงที่ได้รับอนุญาต: 30,923 เตียง (ใช้งานจริง 30,287 เตียง) และบุคลากรทางการแพทย์ 37,500 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 14,451 คน
กีฬา
เมืองนี้มีสนามกีฬา 6 แห่ง (ที่นั่งมากกว่า 500 ที่นั่ง) สนามกีฬากลางแจ้ง 7 แห่ง สมาคมกีฬา 29 แห่ง สโมสร 86 แห่ง และนักกีฬาที่มีอันดับ 1,121 คน ในปี 2025 นักกีฬาได้รับเหรียญรางวัลระดับชาติขึ้นไป 80 เหรียญ (เหรียญทอง 55 เหรียญ เหรียญเงิน 18 เหรียญ และเหรียญทองแดง 7 เหรียญ) สนามกีฬาเครนซิตี้ ซึ่งสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1956 และได้รับการปรับปรุงใหม่ในปี 1984-1985 เป็นสถานที่สำคัญสำหรับกีฬาบนน้ำแข็ง โรงยิมครบวงจรฉีฉีฮาร์ ด้วยการออกแบบรูปทรงนกกระเรียนกระจกสีฟ้าอันโดดเด่น เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความมุ่งมั่นด้านกีฬาของเมือง
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2568 มีผู้เข้าร่วมโครงการบำนาญพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมือง 1.663 ล้านคน (พนักงานที่ยังทำงานอยู่ 845,000 คน และผู้เกษียณอายุ 818,000 คน); 1.621 ล้านคนในโครงการบำนาญสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท; 3.656 ล้านคนในโครงการประกันสุขภาพพื้นฐาน; 244,000 คนในโครงการประกันการว่างงาน; 382,000 คนในโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน; และ 287,000 คนในโครงการประกันการคลอดบุตร เมืองนี้มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 213 แห่ง (ของรัฐ 24 แห่ง มีเตียง 5,876 เตียง และของเอกชน 189 แห่ง มีเตียง 18,749 เตียง) ซึ่งรวมถึง 19 แห่งที่มีบริการทางการแพทย์แบบครบวงจร
การขนส่ง
ภาพรวม
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีรถขนส่งทางถนนจำนวน 52,083 คัน (รถโดยสาร 800 คัน รถขนส่งสินค้า 39,482 คัน และรถแท็กซี่ 11,801 คัน) การขนส่งสินค้าทางรถไฟต่อปีอยู่ที่ 15.672 ล้านตัน โดยมีผู้โดยสาร 7.461 ล้านคน และการขนส่งสินค้าทางถนนอยู่ที่ 81.304 ล้านตัน โดยมีผู้โดยสาร 45.091 ล้านคน
รถไฟ
ฉีฉีฮาร์เป็นศูนย์กลางทางรถไฟทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน สถานีรถไฟ Qiqihar เป็นสถานีที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคและเป็นทางแยกรถไฟหลักระดับชาติ ซึ่งจัดเป็นสถานีเกรดพิเศษ สถานีใต้ฉีฉีฮาร์เป็นปลายทางของรถไฟความเร็วสูงสายฮาร์บิน-ฉีฉีฮาร์ ซึ่งเชื่อมต่อกับเมืองเฮยหลงเจียงส่วนใหญ่ รวมถึงหม่านโจวลี่ หูหลุนเป้ยเอ่อร์ ปักกิ่ง ฉางชุน เสิ่นหยาง ต้าเหลียน และเทียนจิน เมืองนี้ให้บริการโดย Harbin-Qiqihar HSR และเส้นทางรถไฟธรรมดา 4 สาย ได้แก่ Binzhou, Pingqi, Qibei และ Fuxi
ทางหลวง
ทางหลวงสายหลัก ได้แก่ ทางด่วนซุยหม่าน ฉินเหนิง ฉีไท่ และฉีกัน รวมถึงทางหลวงหมายเลข 301 231 และ 202 โดย ณ สิ้นปี 2020 ระยะทางรวมของทางหลวงทั้งหมดอยู่ที่ 24,661 กิโลเมตร
การบิน
สนามบินฉีฉีฮาร์ ซานเจียจือ เป็นสนามบินหลักระดับภูมิภาคทางตะวันตกของมณฑลเฮยหลงเจียง มีเส้นทางบิน 56 เส้นทาง เส้นทางภายในประเทศครอบคลุมปักกิ่ง กวางโจว เซี่ยงไฮ้ เสิ่นหยาง ต้าเหลียน ซีอาน จี่หนาน และเซินเจิ้น ส่วนเส้นทางระหว่างประเทศครอบคลุมคาบารอฟสก์ วลาดิโวสต็อก อาบาคาน ยาคุตสค์ (รัสเซีย) นีงาตะ โอซาก้า (ญี่ปุ่น) และโซล (เกาหลีใต้)
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือฟู่ลาเอ๋อร์จีตั้งอยู่บริเวณต้นน้ำของแม่น้ำเนนเจียง การขนส่งทางน้ำสามารถเดินเรือขึ้นไปถึงอำเภอเนนเจียง (เหย่เหอ) และลงไปถึงเมืองฮาร์บินได้ ท่าเรือมีท่าเทียบเรือขนาด 1,000 ตันจำนวน 2 ท่า โดยมีกำลังการขนถ่ายสินค้าต่อปีเกือบ 260,000 ตัน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
เทศกาลและนิทรรศการ
พิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ฉีฉีฮาร์ ตั้งอยู่บริเวณมุมตะวันออกเฉียงเหนือของถนนบูกุยเหนือและถนนจงฮวา สร้างเสร็จในปี 2545 มีพื้นที่ใช้สอยกว่า 14,000 ตารางเมตร นับเป็นพิพิธภัณฑ์เทศบาลที่สร้างใหม่ที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลเฮยหลงเจียง
คณะศิลปะ
คณะละครสัตว์ฉีฉีฮาร์ ก่อตั้งขึ้นในปี 1952 เป็นหนึ่งในคณะละครสัตว์และกายกรรมขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงของจีน เป็นที่รู้จักในด้านการแสดงกายกรรมบนที่สูงที่น่าตื่นเต้น การแสดงแบบดั้งเดิม และการแสดงสัตว์ในแบบฉบับจีนตอนเหนือที่เป็นเอกลักษณ์ หมู่บ้านเด็กกำพร้าฉีฉีฮาร์แห่งประเทศจีน สร้างขึ้นในปี 1992 ด้วยการสนับสนุนจากองค์กร SOS ระหว่างประเทศ ให้การดูแลเด็กกำพร้าแบบครอบครัวบนพื้นที่ 37,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยอาคารที่พักอาศัย 15 หลัง สถานรับเลี้ยงเด็ก 1 แห่ง อพาร์ตเมนต์สำหรับเยาวชน 3 แห่ง และศูนย์บริการ 1 แห่ง
จุดชมวิว
ภาพรวม
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A ขึ้นไปจำนวน 57 แห่ง (1 แห่งระดับ 5A และ 11 แห่งระดับ 4A) สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติจาลอง (ถิ่นที่อยู่ของนกกระเรียนมงกุฎแดง) เกาะหมิงเยว่ สวนหลงซา แหล่งวัฒนธรรมยุคหินใหม่อังอังซี วัดต้าเฉิง มัสยิด วัดกวนตี้ และทาจื่อเฉิง
สถานที่สำคัญ
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม