ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองซงหยวน

เมืองซงหยวน

เมืองซงหยวน (Songyuan City) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "โบดูน" หรือ "เมืองใหม่" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลจี๋หลิน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลจี๋หลินในแอ่งซงเหลียว (Song-Liao Basin) มีพรมแดนติดกับฉางชุนทางทิศตะวันออก ซีผิงทางทิศใต้ และถงเหลียว (Tongliao)

เมืองซงหยวน

เมืองซงหยวน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "โบตูเน" หรือ "เมืองใหม่" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลจี๋หลิน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลจี๋หลินในแอ่งซงเหลียว มีพรมแดนติดกับฉางชุนทางทิศตะวันออก ซีผิงทางทิศใต้ ถงเหลียว (มองโกเลียใน) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ไป่เฉิงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ต้าชิง (เฮยหลงเจียง) ทางทิศเหนือ และฮาร์บินทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีป มีพื้นที่ทั้งหมด 22,000 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนสิงหาคม 2567 ประกอบด้วย 1 อำเภอ 2 ตำบล 1 อำเภอปกครองตนเอง และ 1 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2,090,000 คน ซงหยวนเป็นเมืองศูนย์กลางของมณฑลจี๋หลินตะวันตก เป็นฐานยุทธศาสตร์ด้านพลังงานของประเทศ และเป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญในสามเหลี่ยมฮาร์บิน-ฉางชุน-ต้าชิง มณฑลจี๋หลินเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งใน "สี่มังกรเศรษฐกิจภาคเหนือของจีน" (ร่วมกับเป่าโถว โฮฮอต และออร์ดอส) ซึ่งพัฒนาและเจริญเติบโตบนพื้นฐานของน้ำมัน โดยมีแหล่งน้ำมันจี๋หลินตั้งอยู่ที่นี่ ตั้งอยู่บนเส้นละติจูดที่ 45 ซึ่งเป็นเขตปลูกข้าวและข้าวโพดที่สำคัญ และเป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าธัญพืชและถั่วที่ใหญ่ที่สุดของจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของมณฑลอยู่ที่ 103.06 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.8%

ประวัติศาสตร์

ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (202 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 220 ปีคริสต์ศักราช) อาณาจักรฟู่หยู ซึ่งเป็นรัฐเกษตรกรรมท้องถิ่นแห่งแรกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ได้ก่อตั้งขึ้นในบริเวณนี้ ในสมัยราชวงศ์ชิง (1644–1912) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของรองผู้บัญชาการโบตูเน ในปี 1682 ได้มีการก่อตั้งสถานีโบตูเนขึ้น ในปี 1811 ได้มีการก่อตั้งตำบลโบตูเนขึ้น ในปี 1906 ได้กลายเป็นมณฑลซินเฉิง ในปี 1913 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอฟู่หยู ในปี 1992 ได้มีการก่อตั้งเมืองซงหยวนระดับมณฑลขึ้น และในปี 2013 อำเภอฟู่หยูได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่เป็นเมืองฟู่หยูระดับอำเภออีกครั้ง

หน่วยงานบริหาร

รายละเอียดแผนก

ณ เดือนสิงหาคม 2567 ประกอบด้วย 1 เขต (หนิงเจียง), 2 อำเภอ (ฉางหลิง, เฉียนอัน), 1 อำเภอปกครองตนเอง (อำเภอปกครองตนเองมองโกลฉางกัวเอ๋อหลัวซี) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (ฟู่หยู) พร้อมด้วย 31 ตำบล, 43 เมือง, 34 อำเภอ และ 1 อำเภอชนเผ่า นอกจากนี้ยังมีเขตพัฒนาแห่งชาติ 1 แห่ง และเขตพัฒนาจังหวัด 7 แห่ง ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเมืองตั้งอยู่ที่เลขที่ 339 ถนนเหยียนเจียงตะวันออก เขตหนิงเจียง

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

ซงหยวนตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลจี๋หลิน บนที่ราบซงเหนิง ระหว่างแม่น้ำซงฮวาและแม่น้ำเหนิง ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 123°6'–126°11' และละติจูดเหนือ 43°59'–45°32' พื้นที่ทั้งหมด: 22,000 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เมือง: 89 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

ตั้งอยู่ในแอ่งซงเหลียว ณ จุดบรรจบกันของที่ราบลุ่มตอนกลางและที่ราบสูงทางตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีลักษณะโครงสร้างทางธรณีวิทยาที่ขนานกันในทิศตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งเอื้อต่อการสะสมพลังงานแผ่นดินไหว รอยเลื่อนแม่น้ำซงฮวาและรอยเลื่อนตอนกลางของแอ่งซงเหลียวพาดผ่านพื้นที่เมือง ฐานหิน: หินแปรสภาพระดับต่ำยุคพาลีโอโซอิก ปกคลุมด้วยตะกอนยุคมีโซโซอิกหนาและทรายปนกรวดหลวมๆ ยุคควอเทอร์นารี

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นปานกลาง ฤดูใบไม้ผลิ: แห้งแล้งและอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ฤดูร้อน: ร้อนจัดและมีฝนตกชุก ฤดูใบไม้ร่วง: เย็นลงและอุณหภูมิเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ฤดูหนาว: ยาวนาน หนาวเย็น และแห้งแล้ง อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี: ประมาณ 4.5 องศาเซลเซียส อุณหภูมิต่ำสุด: -36.1 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุด: 37 องศาเซลเซียส ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปี: ประมาณ 2,900 ชั่วโมง ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง: 135–140 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 400–500 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนกรกฎาคม-สิงหาคม

อุทกวิทยา

ระบบน้ำของประเทศประกอบด้วยแม่น้ำสามสาย ลำธารหนึ่งสาย และทะเลสาบหนึ่งแห่ง แม่น้ำซงฮวาไหลผ่านทางเหนือเป็นระยะทาง 120 กิโลเมตร แม่น้ำซงฮวาสายที่สอง (จากภูเขาฉางไป่) ไหลผ่านใจกลางประเทศเป็นระยะทาง 188 กิโลเมตร แม่น้ำเน็นไหลมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นระยะทาง 61.7 กิโลเมตร และแม่น้ำลาหลินไหลผ่านทางตะวันออกเป็นระยะทาง 84 กิโลเมตร ทะเลสาบฉากาน (259 ตารางกิโลเมตร ปริมาตรน้ำมากกว่า 600 ล้านลูกบาศก์เมตร) เป็นหนึ่งในทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุด 10 อันดับแรกของจีน

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

แม่น้ำสายหลัก 4 สาย มีปริมาณน้ำไหลรวม 41.2 พันล้านลูกบิดเมตร ทรัพยากรน้ำทั้งหมด: 1.557 พันล้านลูกบิดเมตร (น้ำผิวดิน 222 ล้านลูกบิดเมตร น้ำใต้ดิน 1.335 พันล้านลูกบิดเมตร) ทะเลสาบขนาดใหญ่และขนาดกลาง 26 แห่ง (ใช้ประโยชน์ได้ 9 แห่ง พื้นที่ 47,269.7 เฮกตาร์) บึงขนาดใหญ่กว่า 10,000 หมู่ 14 แห่ง รวมถึงทะเลสาบชากัน ทะเลสาบดาบูซู และทะเลสาบมูน

ทรัพยากรแร่

พลังงาน: ปิโตรเลียม (ทรัพยากร 27 พันล้านตัน, พิสูจน์แล้ว 15.1 พันล้านตัน), ก๊าซธรรมชาติ (ทรัพยากร 3 ล้านล้านลูกบาศก์เมตร, พิสูจน์แล้ว 300 พันล้านลูกบาศก์เมตร), หินน้ำมัน (76.6 พันล้านตัน) แร่ธาตุที่ไม่ใช่โลหะ: 9 ชนิด รวมถึงหินดินดานเซรามิก, เบนโทไนต์, เกลือ และด่างธรรมชาติ แหล่งน้ำมันจี่หลินเป็นแหล่งน้ำมันบนบกที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของจีน นอกจากนี้ยังมี: ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (100 พันล้านลูกบาศก์เมตร), น้ำแร่ (2,500 ตัน/วัน)

ทรัพยากรชีวภาพ

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม: สุนัขจิ้งจอก กระต่ายป่า แบดเจอร์ เม่น พังพอน นก: ห่านป่า ไก่ฟ้า เป็ด นกฮูก นกอินทรี นกจาบ 4 ชนิดพันธุ์ที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 1 (นกกระสาปากตะวันออก นกกระเรียนมงกุฎแดง นกกระเรียนหัวดำ นกกระเรียนใหญ่) และ 22 ชนิดพันธุ์ระดับ 2 พืชป่า 559 ชนิด ใน 129 วงศ์ รวมถึงพืชสมุนไพร 271 ชนิด พืชกินได้ 46 ชนิด พืชอาหารสัตว์ 181 ชนิด และพืชประดับ/พืชให้น้ำหวาน 34 ชนิด

ทรัพยากรทุ่งหญ้า

บริเวณรอยต่อระหว่างทุ่งหญ้าฮอร์ฉินและที่ราบซงเนน มีพื้นที่ทุ่งหญ้า 2.1548 ล้านหมู่ ให้ผลผลิตหญ้าแห้งประมาณ 200,000 ตันต่อปี แบ่งเป็น 3 ระดับคุณภาพ: ระดับที่ 1 (35%, >1,500 กก./เฮกตาร์, ส่วนใหญ่เป็นหญ้าไรย์ป่าจีน), ระดับที่ 2 (40%, 600–1,500 กก./เฮกตาร์), ระดับที่ 3 (25%, <600 กก./เฮกตาร์, คุณภาพต่ำ)

ทรัพยากรป่าไม้

พื้นที่ป่าทั้งหมด: 317,038.06 เฮกตาร์ พื้นที่ป่า: 222,639.67 เฮกตาร์ ความหนาแน่นของป่า: 10.83% ปริมาณไม้ยืนต้น: 19.46 ล้านลูกบาศก์เมตร ชนิดไม้หลัก: ต้นป็อปลาร์ (เด่น), ต้นวิลโลว์, ต้นเอล์ม, ต้นสน ประเภทป่า 5 ประเภท: ป่าไม้เพื่อการผลิตไม้, ป่าไม้เพื่อการอนุรักษ์, ป่าไม้เพื่อเศรษฐกิจ, ป่าไม้เพื่อวัตถุประสงค์พิเศษ และป่าไม้สำหรับเป็นเชื้อเพลิง

ประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020): 2.253 ล้านคน ณ สิ้นปี 2024: 2,090,000 คน (ในเมือง 1,059,300 คน คิดเป็นอัตราการเป็นเมือง 50.68%) อัตราการเกิด: 5.46 ต่อพันคน อัตราการตาย: 9.39 ต่อพันคน อัตราการลดลงตามธรรมชาติ: -3.93 ต่อพันคน อัตราส่วนเพศหญิงต่อเพศชาย: 98.5 (เพศหญิง = 100)

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 103.06 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.2% ในปี 2024 อยู่ที่ 100.218 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.8% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 24.109 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.8%; อุตสาหกรรมขั้นรอง 23.772 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.5%; อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 52.337 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.9% โครงสร้าง: 24.1:23.7:52.2 ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว: 47,544 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 5.1% (โครงสร้างพื้นฐานลดลง 62.0% ภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 64.5%) รายได้จากภาษีรวม: 11.139 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 36.7% รายได้ท้องถิ่น: 6.964 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 65.0% รายจ่ายทางการคลัง: 36.127 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.2%

อุตสาหกรรมหลัก

มูลค่าเพิ่มทางการเกษตร: 24.983 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.8% ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 48.102 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.9% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 1,042,500 เฮกตาร์ (ข้าวโพด 852,800 เฮกตาร์ ข้าว 134,800 เฮกตาร์) ผลผลิตธัญพืช: 7.9675 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 2.0% (ข้าวโพด 6.6324 ล้านตัน ข้าว 1.1904 ล้านตัน) เนื้อหมู: 273,400 ตัน เนื้อวัว: 52,200 ตัน เพิ่มขึ้น 9.7% เนื้อแกะ: 37,800 ตัน เพิ่มขึ้น 11.5% จำนวนสุกร: 2,208,900 ตัว

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวม: 23.873 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.7% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 1.6% การสกัดน้ำมันและก๊าซ: 60.4% ของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ (ลดลง 1.5%) มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 2.395 พันล้านหยวน ลดลง 6.7% ผลผลิตภาคการก่อสร้าง: 9.074 พันล้านหยวน ลดลง 18.3%

อุตสาหกรรมบริการ

ยอดขายปลีกรวม: เพิ่มขึ้น 2.4% การค้าต่างประเทศ: 1.086 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.3% (ส่งออก 1.079 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.5%) เงินฝากรวม: 232.266 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 17.594 พันล้านหยวน สินเชื่อรวม: 123.816 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.989 พันล้านหยวน เบี้ยประกันภัย: 5.734 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.6%

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มีการอนุมัติสิทธิบัตร 663 รายการ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 53 รายการ

การศึกษา

โรงเรียนประถมศึกษา 140 แห่ง (นักเรียน 96,000 คน), โรงเรียนมัธยมต้น 136 แห่ง (นักเรียน 66,488 คน), โรงเรียนมัธยมปลาย 25 แห่ง (นักเรียน 51,354 คน), โรงเรียนอาชีวศึกษา 14 แห่ง (นักเรียน 9,717 คน), โรงเรียนอนุบาล 379 แห่ง (นักเรียน 28,432 คน), โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 4 แห่ง (นักเรียน 311 คน) สถาบันอุดมศึกษา: วิทยาลัยเทคนิคอาชีวศึกษาซงหยวน

วัฒนธรรม

มีศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง คณะศิลปะการแสดงของรัฐ 6 คณะ ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง (หนังสือ 1.3586 ล้านเล่ม) และพิพิธภัณฑ์ 10 แห่ง (ผู้เข้าชม 396,200 คน) และในปี 2554 ได้มีการเปิด "ศูนย์วัฒนธรรมทั้งสามแห่ง" (พื้นที่ 16,000 ตารางเมตร) ที่จัตุรัสจงซาน ซึ่งให้บริการกิจกรรมทางวัฒนธรรม นิทรรศการ และบริการต่างๆ ฟรี

การดูแลสุขภาพ

บุคลากรทางการแพทย์ 18,039 คน (แพทย์ 7,435 คน พยาบาล 7,949 คน) สถานพยาบาล 3,036 แห่ง มีเตียงรวม 13,456 เตียง (โรงพยาบาล 78 แห่ง มีเตียงรวม 12,091 เตียง)

กีฬา

อัตราการเข้าร่วมกิจกรรมออกกำลังกายเป็นประจำ 38.2% พื้นที่สนามกีฬา 5.2647 ล้านตารางเมตร (2.48 ตารางเมตรต่อคน) จำนวนสถานที่ทั้งหมด 6,407 แห่ง ประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกหลัก 5 แห่ง ได้แก่ สนามกีฬาขนาดใหญ่ ศูนย์กีฬาไอซ์ฮอกกี้ ศูนย์ออกกำลังกาย สนามกีฬาริมแม่น้ำ และโรงยิมของโรงเรียนมัธยม ได้รับเหรียญรางวัล 44 เหรียญในปี 2024 (20 เหรียญทอง 9 เหรียญเงิน 15 เหรียญทองแดง)

ประกันสังคม

เงินบำนาญพนักงาน: 528,600 เพิ่มขึ้น 1.9% (ผู้รับบำนาญที่ยังทำงานอยู่ 309,900 คน) อัตราการว่างงาน: 172,800 คน อัตราการบาดเจ็บจากการทำงาน: 215,800 คน ค่าครองชีพขั้นต่ำ: 56,000 ครัวเรือน, 85,300 คน, 373 ล้านหยวน ค่าครองชีพมาตรฐานในเมือง: 660 หยวน/เดือน; ในชนบท: 440 หยวน/เดือน ค่ารักษาพยาบาล: 504,800 ครั้งต่อคน, 186 ล้านหยวน

การขนส่ง

ทางหลวง

ทางหลวงระดับชาติ/ระดับจังหวัด 6 สาย (ปักกิ่ง-ฮาร์บิน, ตูเหมิน-อูหลานฮอต, ไป่เฉิง-ฉางชุน, เสิ่นหยาง-หมิงสุ่ย, ไคปิง-ฟางเจิ้ง, ฉางชุน-ฮาร์บิน) ระยะทางรวม: 14,248.16 กิโลเมตร (ทางด่วน 735.59 กิโลเมตร) ปริมาณสินค้าทางด่วน: 65.2488 ล้านตัน ปริมาณผู้โดยสารทางด่วน: 6.5241 ล้านคน

ทางรถไฟ

สถานีรถไฟ 27 แห่ง เส้นทางหลัก 6 สาย ได้แก่ ปักกิ่ง-ฮาร์บิน, ฉางไป่, ผิงฉี, ถงหรัง, รถไฟความเร็วสูงฮาร์บิน-ต้าเหลียน และซงเถา สถานีซงหยวน: ห่างจากฉางชุน 149 กิโลเมตร และห่างจากไป่เฉิง 184 กิโลเมตร

การบิน

สนามบินซงหยวนฉากานหู (IATA: YSQ): สนามบินท่องเที่ยวภายในประเทศระดับ 4C ห่างจากใจกลางเมือง 36 กิโลเมตร มีสายการบิน 5 สาย ให้บริการ 5 เส้นทางไปยัง 7 เมือง (ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ เฉิงตู เหอเฟย กวางโจว สือเจียจวง ซีอาน) ในปี 2024 มีผู้โดยสาร 162,667 คน (เพิ่มขึ้น 66.1%) และสินค้า 13.4 ตัน

การขนส่งทางน้ำ

มีเรือขนส่งสินค้า 351 ลำ และเรือประมง 1,703 ลำ ท่าเทียบเรือขนส่งสินค้า 1 แห่ง ท่าเทียบเรือโดยสาร 1 แห่ง และเรือข้ามฟาก 22 ลำ ท่าเรือซงหยวน (สร้างในปี 2547 มีความจุ 800,000 ตันต่อปี) สามารถเดินเรือตรงไปยังรัสเซียและญี่ปุ่นผ่านแม่น้ำซงฮวาไปยังแม่น้ำเฮยหลงเจียงได้

ระบบขนส่งสาธารณะ

ยานพาหนะโดยสาร 6,719 คัน: รถโดยสารประจำทาง 798 คัน, รถโดยสารท่องเที่ยว 149 คัน, รถแท็กซี่ 4,940 คัน, รถโดยสารประจำทางในเมือง 832 คัน

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ภาษาถิ่น

ภาษาจีนกลางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สำเนียงจีหลิน-ฉางชุน สาขาย่อยจ้าวฟู่ ใกล้เคียงกับภาษาจีนกลางมาตรฐาน และมีผู้ใช้ภาษาจีนกลางในระดับสูงทั่วประเทศ

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

วูริเกอร์: ศิลปะการเล่าเรื่องของชาวมองโกลที่เกิดขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์หมิงถึงต้นราชวงศ์ชิง แสดงในสามรูปแบบ ได้แก่ การเล่าด้วยวาจา การเล่าพร้อมดนตรีประกอบจากคณะนักร้องประสานเสียง และการเล่าพร้อมดนตรีประกอบจากเครื่องดนตรีซิหู (ไวโอลินสี่สาย)

มาโถวฉิน (ไวโอลินหัวม้า): เครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายที่ใช้คันชักของมองโกล ดนตรีมาโถวฉินของอำเภอเฉียงกัวเอ๋อหลัวซีเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย อำเภอนี้จึงได้รับการขนานนามว่า "บ้านเกิดมาโถวฉินของจีน"

การตกปลาในฤดูหนาวที่ทะเลสาบชากันนูร์: การตกปลาบนน้ำแข็งแบบดั้งเดิมในทะเลสาบชากัน ซึ่งมีมาตั้งแต่ปี 1211 เมื่อเจงกิสข่านมาสักการะที่ทะเลสาบแห่งนี้ พิธีตกปลาในฤดูหนาวประจำปีนี้ประกอบด้วยการบูชาทะเลสาบและพิธีกรรมการปลุกอวน

งิ้วซินเฉิงของชาวแมนจู: พัฒนาขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1950 จากศิลปะพื้นบ้านกลองแปดเหลี่ยม (bajiaogu) ของชาวแมนจู ตั้งชื่อตามเมืองซินเฉิง (ชื่อเดิมของฝูหยู) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2021

สัญลักษณ์เมือง

ในปี 2017: ตราประจำเมือง "มังกรซงเจียงโบยบิน" ต้นไม้ประจำเมือง "ต้นเอล์ม" ดอกไม้ประจำเมือง "ดอกไลแลค"

จุดชมวิว

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ปาโอเซิงหยู (ปลาดิบหั่นบาง), เนื้อแกะย่างมองโกลทั้งตัว, ข้าวฟ่างคั่ว, กะทิ, เต้าหู้นม, เนื้อฮอทดอกแบบเกาหลี, ข้าวโพดบด, ข้าวเมล็ดบัว, บะหมี่มันฝรั่ง, ผลิตภัณฑ์จากกก, แป้งบัควีท, ข้าวฟ่าง, ถั่วลิสง "สี่ธัญพืชแดง" และน้ำมันดอกทานตะวัน

บุคคลที่มีชื่อเสียง

การแลกเปลี่ยนภายนอก

ระหว่างประเทศ

มีเมืองพี่เมืองน้อง 1 เมือง ณ เดือนตุลาคม 2565

ภายในประเทศ

มีเมืองพี่เมืองน้องภายในประเทศ 3 เมือง ณ ปี 2024

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมืองสวนแห่งชาติ เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ "เมืองที่มีศักยภาพด้านการลงทุนมากที่สุดในสายตาของบริษัทข้ามชาติ" "10 เมืองที่มีเสน่ห์ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน"

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจูกัว

พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจูกัว ตั้งอยู่ที่เลขที่ 5 ถนนกวงฟู่เหนือ เขตควนเฉิง เมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระ…

เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมภูเขาหลิวติ้ง

เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมภูเขาหลิวติ้งตั้งอยู่ชานเมืองทางใต้ของเมืองตุนฮวา เขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน เป็นแหล่งท…

จิงหยูทัน

จิงเยว่ถานตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน ห่างจากจัตุรัสประชาชนใจกลางเมือง 18 กิโลเมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ย…

โบราณสถานและแหล่งประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมโกกูรยอ แหล่งท่องเที่ยวที่สวยงาม

แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และโบราณสถานราชวงศ์โกกูรยอ ตั้งอยู่ในเมืองจี่หาน อำเภอถงฮวา มณฑลจี๋หลิน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว