เมืองหูหลู่เตา
เมืองหูลู่เต่า (Huludao City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง (Liaoning Province) ซึ่งเดิมชื่อเมืองจินซี (Jinxi) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนตามแนวชายฝั่งตะวันตกของมณฑลเหลียวหนิง มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นทางเหนือ
เมืองหูหลู่เตา
หูลู่เต่าเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง เดิมชื่อจินซี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนตามแนวชายฝั่งตะวันตกของมณฑลเหลียวหนิง มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นทางเหนือ ล้อมรอบด้วยภูเขาและทะเล โดยมีภูมิประเทศค่อยๆ ลดระดับลงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับเมืองจินโจวทางทิศตะวันออก เชื่อมต่อกับอำเภอซานไห่กวนของเมืองฉินหวงเต่าทางทิศตะวันตก หันหน้าเข้าหาอ่าวโป๋ไห่ทางทิศใต้ และติดกับเมืองเฉาหยางทางทิศเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 10,400 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2026 หูลู่เต่าบริหารจัดการ 3 อำเภอ 2 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรที่ลงทะเบียนทั้งหมด 2.636 ล้านคน เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 1989 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการยกระดับจินซีเป็นเมืองระดับจังหวัด หูลู่เต่าเป็นประตูสำคัญจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนสู่ช่องเขา ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "เมืองแรกหลังผ่านช่องเขา" ทำหน้าที่เป็นเมืองท่าบนฝั่งทะเลโป๋ไห่ของเขตเศรษฐกิจชายฝั่งเหลียวหนิง ร่วมกับเมืองอื่นๆ ตามแนวชายฝั่งโป๋ไห่ ก่อให้เกิดวงเศรษฐกิจรอบทะเลโป๋ไห่ การขนส่งทางทะเลส่วนใหญ่ผ่านท่าเรือหูลู่เต่าและท่าเรือซุยจง ทำให้เป็นทางออกสู่ทะเลที่ใกล้ที่สุดสำหรับภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและมองโกเลียในตะวันออก น่านน้ำชายฝั่งอุดมไปด้วยผลิตภัณฑ์ทางทะเล ในขณะที่พื้นที่ภูเขาทางตะวันตกมีทรัพยากรแร่ธาตุมากมาย โดยมีแหล่งสำรองโมลิบเดนัม สังกะสี ทองคำ และหินปูนจำนวนมาก พื้นที่นี้มีภูมิทัศน์ทางธรรมชาติและวัฒนธรรมที่อุดมสมบูรณ์ รวมถึงเมืองโบราณหนิงหยวน กำแพงน้ำเจียวเหมินโข่ว และแหล่งโบราณสถานราชวงศ์ฉิน-ฮั่นเจียซือ หูลู่เต่าเป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองป่าไม้แห่งชาติ และเมืองสวนแห่งชาติ เป็นเจ้าภาพจัดงานมหกรรมวัฒนธรรมชุดว่ายน้ำนานาชาติจีน และร่วมจัดงานกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 12 ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของ Huludao มีมูลค่าถึง 101.37 พันล้านหยวน (14.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% เมื่อคำนวณจากราคาคงที่
ประวัติศาสตร์
เดิมทีเมืองหูลู่เต่ามีชื่อว่าจินซี แม้ว่าจินซีจะถูกจัดตั้งเป็นหน่วยงานปกครองค่อนข้างช้า แต่พื้นที่นี้ก็มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน
โบราณวัตถุและสิ่งของโบราณที่ขุดพบภายในเมืองยืนยันถึงกิจกรรมของมนุษย์ที่ย้อนกลับไปหลายหมื่นปี ฟอสซิลไดโนเสาร์ที่ขุดพบในเดือนพฤษภาคม ปี 1982 ใกล้กับเมืองหนวนปู่ถัง ในอำเภอหนานเปียว มีอายุย้อนหลังไปถึง 150 ล้านปี ในเดือนมิถุนายน ปี 1921 ดร. แอนเดอร์สัน นักธรณีวิทยาชาวสวีเดน ได้ตรวจสอบกระดูกมนุษย์ เครื่องมือหิน เครื่องมือที่ทำจากกระดูก และเศษเครื่องปั้นดินเผาที่ทาสี ซึ่งขุดพบจากถ้ำธรรมชาติบนเนินเขาด้านตะวันออกของภูเขาซีฟู่ซาน ในหมู่บ้านเอ๋อหลี่ ตำบลชากัวถุน อำเภอหนานเปียว และระบุว่าเป็นโบราณวัตถุยุคหินใหม่ตอนปลายที่มีอายุประมาณ 7,000 ปี เครื่องปั้นดินเผาตัวสีแดงทาสีดำมีลักษณะทางวัฒนธรรมเดียวกันกับเครื่องปั้นดินเผาที่ทาสีจากหมู่บ้านหยางเสา มณฑลเหอหนาน ในขณะที่เศษเครื่องปั้นดินเผารูปทรงขวดคอยาวตรงกับโบราณวัตถุร่วมสมัยจากมณฑลกานซู สุสานโบราณที่ขุดพบที่หลงหวางซานในเมืองซุยจงและทางเหนือของเมืองซีเอ๋อเป่า ล้วนเป็นหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าพื้นที่นี้เป็นของวัฒนธรรมหงซาน ซึ่งเป็นรูปแบบวัฒนธรรมโบราณที่แผ่ขยายไปทางใต้สู่เหลียวหนิงตะวันตก
นับตั้งแต่เริ่มมีการบันทึกประวัติศาสตร์จนถึงปี 1991 พื้นที่นี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของ 18 ราชวงศ์หรือยุคสมัย รวมระยะเวลากว่า 2,831 ปี ราชวงศ์ที่ปกครองยาวนานที่สุดคือราชวงศ์ฮั่น 426 ปี ส่วนราชวงศ์ที่ปกครองสั้นที่สุดคือราชวงศ์กั๋วหมิงตัง เพียง 2 ปี ลำดับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์มีดังนี้: สิบสองรัฐบริวาร (โจว, ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง) 365 ปี; ยุคสงคราม 254 ปี; ราชวงศ์ฉิน 16 ปี; ราชวงศ์ฮั่น (รวมทั้งตะวันตกและตะวันออก) 426 ปี; สามก๊ก 45 ปี; ราชวงศ์จิน (รวมทั้งตะวันตก ตะวันออก และสิบหกอาณาจักร) 154 ปี; ราชวงศ์เหนือและใต้ 169 ปี; ราชวงศ์สุย 29 ปี; ราชวงศ์ถัง 289 ปี; ห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร 53 ปี; ราชวงศ์ซ่ง เหลียว และจิน 319 ปี; ราชวงศ์หยวน 89 ปี; ราชวงศ์หมิง 276 ปี; ราชวงศ์ชิง 267 ปี; สาธารณรัฐ 0 ปี; แมนจูกัว 14 ปี; พรรคกั๋วหมิงตังปกครอง 2 ปี หลังจากการปลดปล่อย ยกเว้นเมืองเจียนชางซึ่งอยู่ในเขตปกครองของมณฑลเหรินเหอ ส่วนที่เหลืออยู่ในเขตปกครองของมณฑลเหลียวซี
ในช่วงยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง พื้นที่หูลู่เต่าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเหยียน ซึ่งมีชนเผ่าซานหรงอาศัยอยู่ ในช่วงปลายยุคสงคราม อาณาจักรเหยียนได้เอาชนะชนเผ่าซานหรงและจัดตั้งมณฑลขึ้น 5 แห่งในภาคเหนือ โดยปัจจุบันเมืองซุยจง ซิงเฉิง และพื้นที่อื่นๆ อยู่ในเขตปกครองเหลียวซี ขณะที่เมืองเจียนชางทางตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ในเขตปกครองโย่วเป่ยผิง
หลังจากการรวมชาติของฉิน ระบบการมอบที่ดินถูกยกเลิกและมีการจัดตั้งระบบอำเภอขึ้น อำเภอซุยจง เมืองซิงเฉิง เขตเหลียนซาน และพื้นที่อื่นๆ อยู่ในเขตปกครองเหลียวซี ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ระบบอำเภอยังคงถูกรักษาไว้ ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในปีแรกของรัชสมัยหย่งฉู่ (ค.ศ. 107) รัฐอิสระเหลียวตงถูกก่อตั้งขึ้น โดยดินแดนส่วนใหญ่เป็นของอำเภอฉางเหลียว (ปัจจุบันคือฉางหลี่ มณฑลเหอเป่ย) และอำเภอทูเหอ (ปัจจุบันคือจินโจว) พื้นที่เจียนฉางถูกครอบครองโดยชาวอู๋หวน หลังจากยุทธการที่ไป่หลางซาน ชาวอู๋หวนพ่ายแพ้ และโจโฉได้จัดตั้งเขตปกครองฉางหลี่ขึ้นในพื้นที่นี้
ในสมัยสามก๊ก ทั้งราชวงศ์จินและราชวงศ์เหนือ รวมถึงราชวงศ์ใต้และราชวงศ์เหนือ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นของมณฑลฉางหลี่ ในช่วงต้นราชวงศ์สุย ได้มีการนำระบบการปกครองแบบสองระดับ คือระดับจังหวัดและระดับอำเภอ มาใช้ ต่อมาจึงเปลี่ยนมาใช้ระบบมณฑลและระดับอำเภอแทน พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นของอำเภอหลิวเฉิง ในมณฑลหลิวเฉิง (ปัจจุบันคือเมืองเฉาหยาง)
ในปีแรกของรัชสมัยฮุยตงแห่งอาณาจักรคิตัน (ค.ศ. 938) รัฐคิตันได้เปลี่ยนชื่อเป็นเหลียว และพื้นที่หูลู่เต่าก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของเหลียว
การบริหารส่วนท้องถิ่นของจินซีเริ่มต้นขึ้นในปีที่ 32 แห่งรัชสมัยของพระเจ้ากวงซูแห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1906) โดยเริ่มแรกเรียกว่าสำนักงานบริหารพลเรือนเจียงเจียถุน มีที่ตั้งอยู่ที่เจียงเจียถุน (ปัจจุบันคือเมืองกังถุน อำเภอเหลียนซาน) ต่อมาได้ย้ายไปที่เหลียนซานในปี ค.ศ. 1932
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2497 มณฑลเหลียวตงและเหลียวซีได้รวมกัน โดยซุยจง ซิงเฉิง และจินซี ตกเป็นของมณฑลเหลียวหนิง ขณะที่เจียนชางเป็นของมณฑลเหรินเหอ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 จินซี ซิงเฉิง และซุยจง ตกเป็นของเขตปกครองจินโจว และเจียนชางเป็นของเขตปกครองเฉาหยาง ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งคณะกรรมการเตรียมเมืองจินหู มณฑลเหลียวหนิง และในวันที่ 11 กันยายน เมืองจินซีได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการโดยมีเขตเทศบาล 3 เขต ได้แก่ จินซี หยางเจียจางจื่อ และหม่าจางฟาง ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2490 โครงสร้างการบริหารของเมืองจินซีถูกยกเลิก ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2504 เมืองหม่าจางฟางถูกโอนไปยังจินโจวและเปลี่ยนชื่อเป็นเขตจินซี ในปี พ.ศ. 2509 จินซี ซิงเฉิง และซุยจง อยู่ภายใต้เมืองจินโจว และอำเภอเจียนชางอยู่ภายใต้เมืองเฉาหยาง ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 อำเภอจินซีถูกส่งคืนให้กับเมืองจินซีและเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองหม่าจางฟาง ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2528 อำเภอจินซีได้รับการยกฐานะเป็นเมืองจินซี (ระดับอำเภอ)
เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 1989 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการยกระดับเมืองจินซีให้เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวหนิง โดยใช้ระบบการปกครองแบบเมือง-อำเภอ เมืองจินซีเดิม (ระดับอำเภอ) เมืองซิงเฉิงเดิม (ระดับอำเภอ) อำเภอซุยจง อำเภอนานเปียว อำเภอหูลู่เต่าเดิม และอำเภอเจียนชาง (จากเมืองเฉาหยาง) ถูกโอนมาอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองจินซีเดิม เมืองจินซีเดิม (ระดับอำเภอ) ถูกยุบและเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเหลียนซาน ต่อมาเมื่อวันที่ 20 กันยายน 1994 เมืองจินซีได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองหูลู่เต่า และอำเภอหูลู่เต่าเดิมได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลงกัง
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 เทศบาลเมืองหูลู่เต่าบริหารจัดการ 3 อำเภอ 2 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ได้แก่ อำเภอเหลียนซาน อำเภอหลงกัง อำเภอหนานเปียว ตำบลซุยจง ตำบลเจียนชาง และเมืองซิงเฉิง ประกอบด้วย 24 ตำบลย่อย และ 92 เมืองและตำบล (37 เมือง 55 ตำบล รวมถึง 19 ตำบลของกลุ่มชาติพันธุ์) 1,066 หมู่บ้าน และ 219 ชุมชน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 15 ถนนหลงหว่าน อำเภอหลงกัง
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
อำเภอหูลู่เต่าตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของมณฑลเหลียวหนิง เป็นประตูสำคัญจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนสู่ช่องเขา มีอาณาเขตติดกับเมืองจินโจวทางทิศตะวันออก เชื่อมต่อกับอำเภอซานไห่กวนของเมืองฉินหวงเต่าทางทิศตะวันตก หันหน้าเข้าสู่ทะเลโป๋ไห่ทางทิศใต้ และติดกับเมืองเฉาหยางทางทิศเหนือ พิกัดทางภูมิศาสตร์: 119 องศา 12 นาที 47 วินาที ถึง 121 องศา 2 นาที ตะวันออก, 39 องศา 59 นาที ถึง 41 องศา 12 นาที เหนือ โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ 120 องศา 38 นาที ตะวันออก, 40 องศา 56 นาที เหนือ ระยะทางจากเหนือจรดใต้ประมาณ 133 กิโลเมตร และจากตะวันออกจรดตะวันตกประมาณ 150 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 10,400 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
เมืองหูลู่เต่ามีพรมแดนติดกับภูเขาและทะเล โดยภูมิประเทศลดหลั่นจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ จากพื้นที่ภูเขาสูงกว่า 400 เมตร ผ่านพื้นที่เนินเขา ไปจนถึงที่ราบชายฝั่งต่ำกว่า 20 เมตร ก่อให้เกิดที่ราบชายฝั่งแคบๆ ตามแนวชายฝั่งโป๋ไห่ที่รู้จักกันในชื่อระเบียงเหลียวซี เชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาซงหลิงและเทือกเขาเหยียนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ก่อให้เกิดกำแพงธรรมชาติ ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอดเขาต้าชิงซานในเมืองเจียนชาง สูง 1,223.8 เมตร เมืองนี้แบ่งออกเป็นสามโซน ได้แก่ พื้นที่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ (41% ของพื้นที่ทั้งหมด) พื้นที่เนินเขาตอนกลาง (26%) และที่ราบชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ (33%) พื้นที่ภูเขามีพืชพรรณป่าไม้เบาบางและมีการกัดเซาะดินอย่างรุนแรง
ภูมิอากาศ
ฮูลู่เต่ามีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นทางเหนือ อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 9.6 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมหนาวที่สุดและเดือนกรกฎาคมร้อนที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยจะค่อยๆ ลดลงจากชายฝั่งไปยังพื้นที่ตอนใน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 576.8 มิลลิเมตร โดยตกหนักในช่วงเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม (ประมาณ 66.5% ของปี) และลดลงจากชายฝั่งไปยังพื้นที่ตอนใน จำนวนชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,630.6 ชั่วโมง โดยมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 180.5 วัน ภูมิประเทศที่ซับซ้อนทำให้การกระจายตัวของอุณหภูมิและปริมาณน้ำฝนไม่สม่ำเสมอ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำผิวดินรวม 4.03 พันล้านลูกบิดเมตร (ความลึกของน้ำไหลบ่า 386.9 มิลลิเมตร) สูงกว่าค่าเฉลี่ยหลายปีถึง 123.6% ส่วนปริมาณน้ำใต้ดินรวม 680 ล้านลูกบิดเมตร โดยแบ่งเป็น 493 ล้านลูกบิดเมตรในพื้นที่ภูเขา และ 215 ล้านลูกบิดเมตรในพื้นที่ราบ มีปริมาณน้ำทับซ้อนกัน 28 ล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมดมีขนาด 10,415.85 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เกษตรกรรมครอบคลุม 7,470.10 ตารางกิโลเมตร (71.7%) ซึ่งรวมถึงพื้นที่เพาะปลูก 2,911.66 ตารางกิโลเมตร (38.97%) พื้นที่สวนผลไม้ 705.38 ตารางกิโลเมตร (9.44%) พื้นที่ป่า 3,640.22 ตารางกิโลเมตร (48.73%) ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ 19.79 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่เกษตรกรรมอื่นๆ 212.66 ตารางกิโลเมตร (2.86%)
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองนี้มีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกป่า 477 ชนิด รวมถึง 101 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองสำคัญระดับชาติ 100 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองสำคัญระดับจังหวัด และ 276 ชนิดที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจหรือวิทยาศาสตร์ที่สำคัญ ซึ่งรวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 58 ชนิด (7 อันดับ 16 วงศ์) สัตว์เลื้อยคลาน 23 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 9 ชนิด และนก 387 ชนิด ในด้านพืชพรรณ หูลู่เต่าอยู่ในเขตพืชพรรณภาคเหนือของจีน โดยมีองค์ประกอบของพืชพรรณจากแม่น้ำฉางไป่และมองโกเลียใน เมืองนี้มีพืชป่า 1,097 ชนิด ครอบคลุม 113 วงศ์ และ 507 สกุล และแมลงป่า 226 ชนิด ครอบคลุม 9 อันดับ และ 65 วงศ์
ทรัพยากรแร่
เมืองหูลู่เต่ามีสภาพทางธรณีวิทยาที่เอื้อต่อการเกิดแร่ โดยมีแร่ที่พิสูจน์แล้ว 51 ชนิด และปริมาณสำรองรวมมากกว่า 1 พันล้านตัน (ไม่รวมวัสดุก่อสร้าง) แร่หลัก ได้แก่ ถ่านหิน โมลิบเดนัม ตะกั่ว และสังกะสี ซึ่งส่วนใหญ่กระจายอยู่ในเขตหนานเปียว เมืองกังตุนในอำเภอเหลียนซาน และหมู่บ้านปาเจียจื่อในอำเภอเจี้ยนชาง คิดเป็นกว่า 90% ของปริมาณแร่ทั้งหมดของเมือง แร่พลังงาน ได้แก่ ถ่านหิน ปิโตรเลียม ก๊าซธรรมชาติ พลังงานนิวเคลียร์ พลังงานความร้อนใต้พิภพ และหินน้ำมัน แร่โลหะ ได้แก่ ตะกั่ว สังกะสี โมลิบเดนัม แมงกานีส เหล็ก ทองแดง ทองคำ และเงิน และยังมีการค้นพบแร่ก่อสร้างและแร่ที่ไม่ใช่โลหะอีก 19 ชนิด
ประชากร
ปริมาณประชากร
ณ สิ้นปี 2025 จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนทั้งหมดอยู่ที่ 2.636 ล้านคน ประกอบด้วยประชากรในเมือง 959,000 คน (36.4%) และประชากรในชนบท 1.677 ล้านคน (63.6%) เป็นเพศชาย 1.337 ล้านคน (50.7%) และเพศหญิง 1.299 ล้านคน (49.3%) อัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิงอยู่ที่ 103:100 อัตราการเกิดอยู่ที่ 4.39 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 11.72 ต่อพันคน และอัตราการลดลงตามธรรมชาติอยู่ที่ -7.34 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
ฮูลูเตาเป็นพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์ซึ่งมี 27 ชาติพันธุ์ ได้แก่ ฮั่น แมนจู มองโกเลีย ฮุย เกาหลี ซีเบ เหมียว ยี่ หลี่ ถู่เจีย จ้วง ต้าอูร์ ทิเบต เจเลา รัสเซีย อุยกูร์ โป่วเย และตง
การเมือง
ผู้นำปัจจุบัน
เมืองพี่น้อง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองหูลู่เต่าอยู่ที่ 101.37 พันล้านหยวน (14.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 15.79 พันล้านหยวน (2.23 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.9%) ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 32.86 พันล้านหยวน (4.63 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 0.3%) และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 52.72 พันล้านหยวน (7.43 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.1%) GDP ต่อหัวอยู่ที่ 43,963 หยวน (6,191 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% โครงสร้างสามภาคอุตสาหกรรมมีสัดส่วน 15.6:32.4:52.0
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร (ไม่รวมครัวเรือนในชนบท) เติบโต 1.6% เมื่อพิจารณาตามอุตสาหกรรม การลงทุนขั้นต้นลดลง 55% การลงทุนขั้นทุติยภูมิเติบโต 19.6% และการลงทุนขั้นตติยภูมิลดลง 23.9% การลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเติบโต 8.2% โดยการผลิตไฟฟ้าและความร้อนเพิ่มขึ้น 27% การขนส่งทางถนนลดลง 29.3% และการบริหารจัดการสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะลดลง 15.7% การลงทุนภาคเอกชนลดลง 18.4% โดยภาคการผลิตลดลง 30.0% และภาคอสังหาริมทรัพย์ลดลง 20.8% การลงทุนเพื่อยกระดับเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเติบโต 92.4%
การลงทุนพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ลดลง 10.3% พื้นที่ขายอาคารพาณิชย์อยู่ที่ 933,000 ตารางเมตร (ลดลง 18.7%) ซึ่งรวมถึงที่อยู่อาศัย 854,000 ตารางเมตร (ลดลง 17.2%)
รายรับจากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 8.0 พันล้านหยวน (1.13 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.4%) โดยเป็นรายได้จากภาษี 5.04 พันล้านหยวน (710 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.1%) และรายได้ที่ไม่ใช่ภาษี 2.96 พันล้านหยวน (417 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 16.7%) ส่วนรายจ่ายจากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 25.0 พันล้านหยวน (3.52 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.6%)
รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 30,878 หยวน (4,349 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.6%) โดยในเขตเมืองมีรายได้ 40,360 หยวน (5,685 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.8%) และในเขตชนบทมีรายได้ 20,375 หยวน (2,870 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.7%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชมีจำนวน 150.8 พันเฮกเตอร์ (ลดลง 0.4 พันเฮกเตอร์) ซึ่งรวมถึงข้าวโพด 136.4 พันเฮกเตอร์ ข้าว 0.9 พันเฮกเตอร์ และธัญพืชอื่นๆ 2.7 พันเฮกเตอร์ พื้นที่เพาะปลูกพืชเศรษฐกิจมีจำนวน 122.2 พันเฮกเตอร์ (เพิ่มขึ้น 1.4 พันเฮกเตอร์) ซึ่งรวมถึงพืชน้ำมัน 94.0 พันเฮกเตอร์ และผัก 24.5 พันเฮกเตอร์ พื้นที่สวนผลไม้มีจำนวน 63.1 พันเฮกเตอร์ (ลดลง 1.2 พันเฮกเตอร์)
ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 702,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.5%) โดยแบ่งเป็นข้าวโพด 630,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 1.3%) และข้าว 6,000 ตัน ผลผลิตถั่วลิสงอยู่ที่ 402,000 ตัน (ลดลง 0.2%) ผลผลิตผักและเห็ดกินได้อยู่ที่ 2.33 ล้านตัน (ลดลง 2.0%) ผลผลิตผลไม้สวนอยู่ที่ 1.439 ล้านตัน (ลดลง 2.9%) โดยแบ่งเป็นแอปเปิล 966,000 ตัน (ลดลง 1.3%) และลูกแพร์ 295,000 ตัน (ลดลง 4.5%)
การปลูกป่าครอบคลุมพื้นที่ 55,000 หมู่ โดยแบ่งเป็นป่าปลูก 24,000 หมู่ และการปิดพื้นที่ภูเขาเพื่อฟื้นฟูป่า 10,000 หมู่ ผลผลิตเนื้อหมูอยู่ที่ 108,000 ตัน (ลดลง 2.4%); เนื้อวัว 22,000 ตัน (ลดลง 21.7%); เนื้อแกะ 10,000 ตัน (ลดลง 32.3%); สัตว์ปีก 139,000 ตัน (ลดลง 12.8%) ผลผลิตไข่อยู่ที่ 42,000 ตัน (ลดลง 16.1%); นม 13,000 ตัน (ลดลง 11.8%) การชำแหละสัตว์ปีกอยู่ที่ 77.903 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 1.3%) จำนวนสุกรคงเหลือ ณ สิ้นปีอยู่ที่ 602,000 ตัว (ลดลง 38.5%); การชำแหละสุกรประจำปีอยู่ที่ 1.239 ล้านตัว (ลดลง 6.0%)
ผลผลิตผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 574,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 5.1%) โดยแบ่งเป็นผลิตภัณฑ์จากทะเล 567,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 5.2%) และผลิตภัณฑ์จากน้ำจืด 8,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 14.3%)
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมเหนือขนาดที่กำหนดลดลง 3.9% โดยการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงลดลง 22.0% เมื่อแบ่งตามภาคส่วน: การทำเหมืองเพิ่มขึ้น 17.0%; การผลิตลดลง 4.5%; การผลิตไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำประปา ลดลง 15.2% อุตสาหกรรมปิโตรเคมีลดลง 6.9% (55.2% ของทั้งหมด) โลหะที่ไม่ใช่เหล็กเติบโต 24.8% (14.8% ของทั้งหมด) โดยการทำเหมืองเพิ่มขึ้น 26.0% และการถลุงโลหะเพิ่มขึ้น 23.4% การผลิตอุปกรณ์ลดลง 5.4% (9.6% ของทั้งหมด) ในขณะที่ทางรถไฟ การต่อเรือ และอวกาศเพิ่มขึ้น 63.6% อุตสาหกรรมอาหารเติบโต 13.6% (2.9% ของทั้งหมด) โดยเครื่องดื่มและชากลั่นเพิ่มขึ้น 55.2%
มูลค่าเพิ่มในภาคการก่อสร้างลดลง 6.0% มีบริษัทก่อสร้างที่ผ่านเกณฑ์ 276 แห่ง (ลดลง 1%) โดยมีมูลค่าสัญญารวม 8.78 พันล้านหยวน (1.24 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 16.7%) ซึ่งรวมถึงสัญญาใหม่มูลค่า 5.94 พันล้านหยวน (836 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 19.0%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 28.08 พันล้านหยวน (3.96 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.9%) ยอดขายปลีกในเมืองอยู่ที่ 23.79 พันล้านหยวน (3.35 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.5%) และในชนบทอยู่ที่ 4.30 พันล้านหยวน (606 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.4%) ส่วนธุรกิจค้าส่ง ค้าปลีก ที่พัก และร้านอาหารที่มียอดขายเกินโควตา มีจำนวน 424 แห่ง โดยมียอดขายปลีกอยู่ที่ 9.19 พันล้านหยวน (1.29 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 1.1%)
มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 4.40 พันล้านหยวน (620 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 17.1%) โดยการส่งออกอยู่ที่ 2.74 พันล้านหยวน (386 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 6.2%) และการนำเข้าอยู่ที่ 1.66 พันล้านหยวน (234 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 30.4%) เงินลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 4.98 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ปริมาณการจัดส่งทางไปรษณีย์อยู่ที่ 126.9 ล้านรายการ (เพิ่มขึ้น 16.2%) โดยรวมถึงการจัดส่งด่วน 103.2 ล้านรายการ (เพิ่มขึ้น 22.7%) ปริมาณธุรกิจโทรคมนาคมอยู่ที่ 1.95 พันล้านหยวน (275 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 8.0%) จำนวนสถานีฐานโทรศัพท์มือถือ ณ สิ้นปีมีทั้งหมด 18,743 แห่ง (รวมสถานี 5G จำนวน 7,491 แห่ง) จำนวนผู้ใช้บริการอินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์แบบประจำที่อยู่ที่ 1.017 ล้านราย
ณ สิ้นปี 2568 ยอดเงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 337.25 พันล้านหยวน (47.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.6%) ซึ่งรวมถึงเงินฝากภาคครัวเรือน 303.13 พันล้านหยวน (42.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.6%) ยอดเงินกู้คงค้างอยู่ที่ 146.58 พันล้านหยวน (20.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.0%) และรายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 5.73 พันล้านหยวน (807 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.9%)
กิจกรรมเพื่อสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 1,029 ฉบับ (รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 138 ฉบับ) มีการยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า 3,060 รายการ และจดทะเบียน 1,970 รายการ สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่มีผลบังคับใช้มีจำนวน 869 ฉบับ และการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่มีผลบังคับใช้มีจำนวน 22,689 รายการ มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาเทคโนโลยีอยู่ที่ 563 ล้านหยวน (79.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 11.4%) มีวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 518 แห่ง วิสาหกิจที่เติบโตเร็ว 19 แห่ง วิสาหกิจเกิดใหม่ 102 แห่ง และวิสาหกิจไฮเทค 105 แห่ง
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีโรงเรียน 754 แห่ง มีนักเรียน 300,000 คน และบุคลากร 30,000 คน ประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 439 แห่ง โรงเรียนภาคบังคับ 272 แห่ง (ประถมศึกษา 160 แห่ง มัธยมต้น 112 แห่ง) โรงเรียนมัธยมปลาย 34 แห่ง (ทั่วไป 22 แห่ง อาชีวศึกษา 12 แห่ง) สถาบันอุดมศึกษาของเทศบาล 1 แห่ง และของจังหวัด 2 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 5 แห่ง จำนวนนักเรียน: เด็กอนุบาล 33,000 คน นักเรียนภาคบังคับ 174,000 คน นักเรียนมัธยมปลายทั่วไป 42,000 คน นักเรียนอาชีวศึกษา 11,000 คน นักศึกษาวิทยาลัยเทศบาล 12,000 คน นักศึกษาวิทยาลัยจังหวัด 26,000 คน และนักเรียนการศึกษาพิเศษ 574 คน
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีสถานที่ทางวัฒนธรรมและพิพิธภัณฑ์จำนวน 1,403 แห่ง รวมถึงศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง ห้องสมุด 7 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 3 แห่ง มีศูนย์บริการทางวัฒนธรรมแบบครบวงจร 115 แห่งในเมืองและตำบล และ 1,271 แห่งในหมู่บ้านและชุมชน มีหน่วยงานคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรม 255 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมโลก 1 แห่ง หน่วยงานสำคัญระดับชาติ 13 แห่ง ระดับจังหวัด 72 แห่ง ระดับเทศบาล 61 แห่ง และระดับอำเภอ 109 แห่ง
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพรวม 2,846 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 141 แห่ง สถานบริการระดับรากหญ้า 2,685 แห่ง และสถานบริการสาธารณสุขเฉพาะทาง 17 แห่ง โดยมีเตียงผู้ป่วย 20,049 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 20,218 คน
กีฬา
ในปี 2025 หูลู่เต่าเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาเยาวชนระดับจังหวัด ได้แก่ มวยปล้ำฟรีสไตล์, เบรกแดนซ์, ยิงปืนเลเซอร์ และยิงธนู นอกจากนี้ การแข่งขันวิ่งมาราธอนหูลู่เต่าปี 2025 ยังมีผู้เข้าร่วมกว่า 12,000 คน การเตรียมการสำหรับการแข่งขันกีฬาระดับจังหวัดครั้งที่ 15 ประกอบด้วยคณะทำงาน 12 กลุ่ม การประชุมเตรียมการ 4 ครั้ง และกิจกรรมทดสอบ 7 รายการ
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2025 ผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานของพนักงานในเมืองมีจำนวน 790,000 คน; ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 623,000 คน; บำนาญของผู้พำนักในเมืองและชนบท 987,000 คน; ประกันสุขภาพสำหรับผู้พำนัก 1.465 ล้านคน; ประกันการว่างงาน 216,000 คน; และประกันการบาดเจ็บจากการทำงาน 290,000 คน ในปี 2025 มีการสร้างงานใหม่ในเมือง 15,640 ตำแหน่ง โดยมีการสนับสนุนผู้นำด้านการเป็นผู้ประกอบการ 540 คน ซึ่งส่งผลให้เกิดงานเพิ่มขึ้นอีก 3,592 ตำแหน่ง
การขนส่ง
ภาพรวม
อำเภอหูลู่เต่ามีทางหลวงและทางรถไฟสายปักกิ่ง-ฮาร์บินตัดผ่าน มีเครือข่ายถนนและทางรถไฟในท้องถิ่นที่กว้างขวาง รวมถึงท่าเรือหูลู่เต่าและท่าเรือซุยจง ตั้งอยู่ห่างจากสนามบินฉินหวงเต่าเป่ยไต้เหอไปทางทิศตะวันตก 150 กิโลเมตร และห่างจากสนามบินอ่าวจินโจวไปทางทิศตะวันออก 55 กิโลเมตร สนามบินเหลียวหนิงซิงเฉิงภายในอำเภอสามารถรองรับเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ได้ นอกจากนี้ยังมีท่อส่งน้ำมันดิบสองสาย (ต้าชิง-ฉินหวงเต่า และปานจิน-หูลู่เต่า) ที่ตัดผ่านพื้นที่นี้
ในปี 2025 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 10,444.2 กิโลเมตร โดยมีความหนาแน่นของถนนอยู่ที่ 100.3 กิโลเมตรต่อพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร ถนนลาดยางรวม 9,298.7 กิโลเมตร สะพานทางหลวง: 95,314.9 เมตร บนสะพาน 2,971 แห่ง การขนส่งผู้โดยสารทางถนน: 33.62 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 28.2%) การขนส่งสินค้า 113.35 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 4.9%) การขนส่งผู้โดยสารทางน้ำ: 438,000 คน (เพิ่มขึ้น 33.2%) การขนส่งสินค้า 900,000 ตัน (ลดลง 13.6%) ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรือ: 37.56 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 5.6%)
ทางหลวง
หูลู่เต่าตั้งอยู่ใจกลางระเบียงเหลียวซี มีการเชื่อมต่อที่ดีเยี่ยม ทางด่วนแห่งชาติสาย G1 (ปักกิ่ง-ฮาร์บิน), ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 102, ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 306 และถนนเลียงหนิงโคสตรักชัน เป็นโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งทางถนน การเดินทางไปปักกิ่งใช้เวลาประมาณ 5 ชั่วโมง และไปเสิ่นหยางประมาณ 3 ชั่วโมง
ทางรถไฟ
ทางรถไฟปักกิ่ง-ฮาร์บิน (สายฉินหวงเต่า-เสิ่นหยางสำหรับผู้โดยสารโดยเฉพาะ) สายเสินซาน และสายเหวยต้า ตัดผ่านเมือง สถานีหูลู่เต่า สถานีซิงเฉิง และสถานีซุยจง ให้บริการรถไฟโดยสารและรถไฟขนส่งสินค้าเป็นประจำ สถานีหูลู่เต่าเหนือ สถานีซิงเฉิงตะวันตก สถานีซุยจงเหนือ และสถานีตงไต้เหอ ตั้งอยู่บนสายฉินหวงเต่า-เสิ่นหยางสำหรับผู้โดยสารโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายทางรถไฟความเร็วสูง "แปดแนวตั้งและแปดแนวนอน" ของจีนตามแนวชายฝั่ง โดยส่วนใหญ่ให้บริการรถไฟ EMU ความเร็วสูง
การส่งสินค้า
ท่าเรือหูลู่เต่าตั้งอยู่ในเขตหลงกัง ได้รับการสนับสนุนจากทางรถไฟปักกิ่ง-ฮาร์บินและทางหลวงที่มีเส้นทางรถไฟเฉพาะไปยังท่าเรือ ท่าเรือแห่งนี้ได้รับการปกป้องจากภูเขาถึงสามด้าน ทำให้ปราศจากปัญหาตะกอนทับถมและน้ำแข็งเกาะ ท่าเรือนี้ให้บริการทั้งด้านการทหารและเชิงพาณิชย์ สิ่งอำนวยความสะดวกทางการค้าประกอบด้วยท่าเทียบเรือขนาด 5,000 ตันสองแห่งและท่าเทียบเรือขนาด 10,000 ตันสามแห่ง โดยมีกำลังการขนถ่ายสินค้าต่อปี 3 ล้านตัน เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2542 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติให้ท่าเรือหูลู่เต่าเปิดการค้ากับต่างประเทศอย่างจำกัด และในเดือนพฤศจิกายน 2553 ท่าเรือได้เปิดทำการอย่างเต็มรูปแบบ ทำให้หูลู่เต่าเป็นหนึ่งใน 36 เมืองชายฝั่งที่เปิดทำการของจีน
จุดชมวิว
ณ สิ้นปี 2025 ฮูลู่เต่ามีบริษัทท่องเที่ยว 54 แห่ง สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA 10 แห่ง และระดับ AAA 15 แห่ง ไกด์นำเที่ยวที่ลงทะเบียน 1,319 คน และโรงแรมระดับดาว 17 แห่ง สถานที่สำคัญ ได้แก่ เมืองโบราณหนิงหยวน กำแพงเมืองจีนใต้น้ำจิ่วเหมินโข่ว และแหล่งโบราณสถานราชวงศ์ฉิน-ฮั่นเจียซือ
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม