ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองเฉาหยาง

เมืองเฉาหยาง

เมืองเฉาหยาง (Chaoyang City) เดิมชื่อหลงเฉิง (Longcheng) และซิงจง (Xingzhong) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล มีพื้นที่ทั้งหมด 19,699.14 ตารางกิโลเมตร (ณ เดือนตุลาคม 2568)

เมืองเฉาหยาง

เมืองเฉาหยาง ซึ่งเดิมชื่อหลงเฉิงและซิงจง เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล มีพื้นที่ทั้งหมด 19,699.14 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนตุลาคม 2568 เมืองนี้ปกครอง 2 อำเภอ 3 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล มีประชากรรวม 3.178 ล้านคน เฉาหยางเป็นศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของการแลกเปลี่ยนทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมระหว่างภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและที่ราบภาคกลาง ในสมัยสิบหกอาณาจักร มู่หรงเซียนเป่ยได้สถาปนาหลงเฉิง (เมืองก่อนหน้าของเฉาหยาง) เป็นเมืองหลวงของรัฐสามเหยียน จึงได้รับฉายาว่า "เมืองหลวงโบราณของสามเหยียน" วัฒนธรรมที่เกิดขึ้นในยุคนี้ ซึ่งแสดงออกโดยเครื่องหนังม้าและปิ่นปักผมบูเหยา เรียกว่า "วัฒนธรรมสามเหยียน" เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 1984 เฉาหยางได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับมณฑล เขตเฉาหยางเชื่อมต่อทางทิศตะวันออกกับเขตมหานครเสิ่นหยาง ติดกับทะเลโป๋ไห่ทางทิศใต้ เชื่อมต่อกับเขตเศรษฐกิจปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ยทางทิศตะวันตก และพึ่งพาพื้นที่ตอนในของมองโกเลียทางทิศเหนือ ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตเฉาหยางอยู่ที่ 115.67 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.5% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมหลักอยู่ที่ 24.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.7%) ภาคอุตสาหกรรมรองอยู่ที่ 32.0 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.2%) และภาคอุตสาหกรรมบริการอยู่ที่ 59.01 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.2%)

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ชื่อ "เฉาหยาง" มีที่มาจากรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง ปีที่ 43 (1778) โดยมาจากถ้ำเฉาหยางบนภูเขาฟีนิกซ์ ซึ่งอ้างอิงถึงบทกวีในคัมภีร์กวีนิพนธ์ที่ว่า "นกฟีนิกซ์ร้องเรียกยามรุ่งอรุณ"

ในยุคหินเก่า พื้นที่นี้เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีเกอจือตงและซีปาเจียนฟาง ในยุคหินใหม่ เป็นพื้นที่หลักของวัฒนธรรมหงซาน โดยมีแหล่งโบราณคดีหนิวเหอเหลียงและตงซานจุ่ยหลงเหลืออยู่ ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและชาง พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเซี่ยเจียเตียนตอนล่างและตอนบนตามลำดับ และเป็นส่วนหนึ่งของเมืองอิงโจวโบราณและชายแดนทางเหนือของรัฐกู่จู

ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก ชาวจี้จื่อได้อพยพขึ้นเหนือไปยังบริเวณเฉาหยาง ในสมัยราชวงศ์ชุนชุมและสมัยราชวงศ์สงคราม พื้นที่นี้อยู่ในเขตอิทธิพลของชาวซานหรง ตงหู และเหยียน ราชวงศ์ฉินได้จัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวซี ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้มีการจัดตั้งมณฑลหลิวเฉิง หูซู และไป่หลางขึ้น ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ส่วนตะวันตกกลายเป็นดินแดนเซียนเป่ย ในสมัยสามก๊กและราชวงศ์จินตะวันตก พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน คือ อู่หวน/เซียนเป่ยทางตะวันตก และมณฑลฉางหลี่ทางตะวันออก

ในสมัยราชวงศ์จินตะวันออกและยุคสิบหกอาณาจักร พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหยียนตอนต้น ราชวงศ์ฉินตอนต้น ราชวงศ์เหยียนตอนปลาย และราชวงศ์เหยียนเหนือ ตามลำดับ โดยทั้งสามราชวงศ์เหยียนได้สร้างเมืองหลวงที่หลงเฉิง (เฉาหยาง) ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ ราชวงศ์เว่ยเหนือได้ก่อตั้งเมืองเหอหลง ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอิงโจว ราชวงศ์สุยได้ก่อตั้งเมืองหลิวเฉิง และราชวงศ์ถังได้ก่อตั้งสำนักข้าหลวงใหญ่แห่งอิงโจวและเขตปกครองตงอี้

ในสมัยราชวงศ์เหลียว พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการทหารจงจิง โดยมีการจัดตั้งเขตปกครองหลายแห่ง ในปี 1041 บาโจวได้รับการยกฐานะเป็นเขตปกครองซิงจง (เฉาหยาง) ราชวงศ์จินได้แบ่งพื้นที่นี้ออกเป็นสองส่วน คือ เส้นทางปักกิ่งและเขตปกครองซิงจง ราชวงศ์หยวนได้จัดให้อยู่ภายใต้เส้นทางต้าหนิง โดยมีเมืองซิงจงโจวและอำเภอต่างๆ อีกหลายอำเภอ ราชวงศ์หมิงได้จัดตั้งกองทหารรักษาพระองค์อิงโจวภายใต้กองบัญชาการภูมิภาคต้าหนิง ราชวงศ์ชิงได้จัดให้พื้นที่นี้อยู่ภายใต้สันนิบาตโจซูตู โดยจัดตั้งอำเภอย่อยทาจื่อโกวและซานจื่อโอตะ ก่อนที่จะรวมเข้ากับอำเภอเจียนชางและเฉาหยางภายใต้เขตปกครองเฉิงเต๋อในปี 1778 ในปี 1904 อำเภอเฉาหยางได้รับการยกฐานะเป็นเขตปกครองเฉาหยาง

ในปี 1931 พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหอเหอ ต่อมาถูกแบ่งออกเป็นมณฑลเหอเหอและมณฑลจินโจว ในปี 1945 ได้รับการปลดปล่อยและกลับคืนสู่มณฑลเหอเหอ ในปี 1956 ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวหนิง เมืองเฉาหยางก่อตั้งขึ้นในปี 1958 ถูกยุบและรวมเข้ากับอำเภอเฉาหยางในปี 1964 ก่อตั้งขึ้นใหม่ในปี 1979 และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในสังกัดมณฑลเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 1984 โดยมีการจัดตั้งเขตซวงต้าและเขตหลงเฉิงขึ้น ในปี 1985 เป่ยเปียวกลายเป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 1989 อำเภอเจียนชางถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองจินซี และในปี 1991 หลิงหยวนกลายเป็นเมืองระดับอำเภอ

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 นครเฉาหยางปกครองพื้นที่ 2 เขต 3 อำเภอ และ 2 เมืองระดับอำเภอ ได้แก่ เขตซวงต้า เขตหลงเฉิง อำเภอเฉาหยาง อำเภอเจียนผิง เขตปกครองตนเองมองโกลฝ่ายซ้ายเคอลาฉิน เมืองเป่ยเปียว และเมืองหลิงหยวน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนเหรินหมิน เขตซวงต้า

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองเฉาหยางตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลเหลียวหนิง ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 118 องศา 50 นาที ถึง 121 องศา 17 นาที และละติจูดเหนือ 40 องศา 25 นาที ถึง 42 องศา 22 นาที มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 165 กิโลเมตร ความยาวจากเหนือจรดใต้ประมาณ 216 กิโลเมตร และเส้นเขตแดนประมาณ 980 กิโลเมตร มีพรมแดนติดกับเมืองฉีเฟิงและถงเหลียวของมองโกเลียในทางทิศเหนือ เมืองหูลู่เต่าและฉินหวงเต่าทางทิศใต้ เมืองฟู่ซินและจินโจวทางทิศตะวันออก และเมืองเฉิงเต๋อและฉินหวงเต่าของมณฑลเหอเป่ยทางทิศตะวันตก มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 19,699.14 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

แคว้นเฉาหยางตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างที่ราบสูงมองโกเลียในและที่ราบชายฝั่ง มีลักษณะเป็นภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ โดยมีระดับความสูงมากกว่าทางทิศเหนือ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และทิศตะวันตกเฉียงใต้ ลาดเอียงไปทางทิศตะวันออกคล้ายกับที่ตักฝุ่นที่เปิดออกไปทางทิศตะวันออก สามารถแบ่งภูมิประเทศออกเป็น 4 ส่วน ได้แก่ บริเวณภูเขาเตี้ยตอนกลางและตะวันตก บริเวณภูเขาและเนินเขาเตี้ยทางตะวันออก ที่ราบลุ่ม และแอ่งระหว่างภูเขา เทือกเขาซงหลิงและนูลู่เอ๋อหูพาดผ่านดินแดนจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้

ภูมิอากาศ

เมืองเฉาหยางตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นทางเหนือ อากาศเย็นและแห้งจากที่ราบสูงมองโกเลียทำให้เกิดภูมิอากาศกึ่งแห้งแล้งกึ่งชื้น มีฤดูกาลที่ชัดเจน มีทั้งฝนและความร้อนสลับกันไป และมีแสงแดดส่องถึงอย่างอุดมสมบูรณ์ อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 5.4 ถึง 8.7 องศาเซลเซียส; แสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 2,850-2,950 ชั่วโมง; ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 450-580 มิลลิเมตร; ช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง: 120-155 วัน ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงมีลมแรงและมีแนวโน้มที่จะแห้งแล้ง ฤดูหนาวมีลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดแรง

อุทกวิทยา

แคว้นเฉาหยางมีแม่น้ำ 47 สาย รวมระยะทางประมาณ 2,278 กิโลเมตร โดยมีแม่น้ำสายหลัก 5 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 1,000 ตารางกิโลเมตร ได้แก่ แม่น้ำต้าหลิง แม่น้ำเสี่ยวหลิง แม่น้ำชิงหลง แม่น้ำหลิวกู่ และแม่น้ำเหลาฮา รวมถึงแม่น้ำสาขาอีก 42 สาย ปริมาณน้ำไหลของแม่น้ำมีน้อยเนื่องจากปริมาณน้ำฝนต่ำ ทำให้ลำน้ำมักแคบและไหลไม่ต่อเนื่องนอกช่วงฤดูร้อน-ฤดูใบไม้ร่วง ยกเว้นแม่น้ำเหลาฮาที่ไหลไปทางเหนือ แม่น้ำสายอื่นๆ ไหลจากตะวันตกไปตะวันออกแล้วจึงไหลลงใต้ ต้นน้ำมีระดับความลาดชันสูง ส่วนช่วงกลางและปลายน้ำคดเคี้ยว

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

น้ำใต้ดินแบ่งออกเป็นสี่ประเภท ได้แก่ น้ำที่มีรูพรุนในชั้นหินที่ไม่แข็งตัว น้ำในรอยแตกของหินปูน น้ำในรูพรุนและรอยแยกของหินตะกอน และน้ำในรอยแยกของหินฐาน โดยทั่วไปมีแร่ธาตุประมาณ 0.3 กรัม/ลิตร (สูงสุด 1 กรัม/ลิตร) ค่า pH อยู่ในช่วง 7 ถึง 8.0 (เป็นกลางถึงด่างอ่อนๆ) น้ำผิวดินส่วนใหญ่มาจากปริมาณน้ำฝนและการไหลบ่าของน้ำ

ทรัพยากรพืช

เมืองนี้ตั้งอยู่ในเขตป่าผลัดใบเขตอบอุ่นกึ่งแห้งแล้ง ซึ่งมีลักษณะเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านจากพืชพรรณของภาคเหนือของจีนไปสู่ทุ่งหญ้าแห้งแล้ง มีพืชมีท่อลำเลียงประมาณ 1,500 ชนิด รวมถึงไม้ยืนต้นกว่า 220 ชนิด และพืชป่ากว่า 600 ชนิดที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูง แบ่งออกเป็นพืชสมุนไพร เส้นใย น้ำมัน แป้ง เบียร์ ฟอกหนัง น้ำมันหอมระเหย และการใช้ประโยชน์อื่นๆ

ทรัพยากรสัตว์

เมืองเฉาหยางตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างเขตภูมิภาคจีนตอนเหนือและเมิ่งซินของเขตภูมิศาสตร์ภูมิอากาศแบบพาลีอาร์กติก มีสัตว์มีกระดูกสันหลังป่าประมาณ 214 ชนิด กระจายอยู่ใน 4 ชั้น 25 อันดับ และ 58 วงศ์ โดยนกมีจำนวนมากที่สุด มีสัตว์ 4 ชนิดได้รับการคุ้มครองในระดับจังหวัดชั้นที่ 1 22 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 2 และ 57 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 3 สัตว์ป่ากว่า 250 ชนิดถูกจัดประเภทเป็นสัตว์เพื่อขน เนื้อ ยา ไม้ประดับ และสัตว์น้ำ

ทรัพยากรแร่

จังหวัดเฉาหยางมีแร่ธาตุที่มีประโยชน์ 53 ชนิด กระจายอยู่ในกว่า 830 แห่ง โดย 46 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว แร่ธาตุสำคัญของจังหวัด ได้แก่ ทองคำ โมลิบเดนัม แมงกานีส ฟอสฟอรัส หินปูน เบนโทไนต์ ซิลิกา เพอร์ไลต์ และหินที่มีโพแทสเซียม วอลลาสโตไนต์ ทรายสีม่วง และนิกเกล ถูกค้นพบครั้งแรกที่นี่ เหล็ก ถ่านหิน หินน้ำมัน โดโลไมต์ ซีโอไลต์ ฟลูออไรต์ บะซอลต์ ไดอะเบส และหินแกรนิต มีความสำคัญในระดับจังหวัด ทองแดง โครเมียม ทังสเตน เงิน ตะกั่ว สังกะสี แพลทินัม พัลลาเดียม แอสเบสตอส พีท หินอ่อน น้ำบาดาล และน้ำแร่ มีศักยภาพในการสำรวจที่ดี

ประชากร

ณ สิ้นปี 2024 ประชากรทั้งหมดอยู่ที่ 3.204 ล้านคน (ในเขตเมือง 783,000 คน) ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรอยู่ที่ 2.756 ล้านคน (ลดลง 32,000 คน) โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 52.17% อัตราการเกิด: 5 ต่อพันคน อัตราการตาย: 8.7 ต่อพันคน การลดลงตามธรรมชาติ: -3.7 ต่อพันคน

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรทั้งหมดอยู่ที่ 3.178 ล้านคน (ในเขตเมือง 779,000 คน) โดยเป็นชาย 1.620 ล้านคน และหญิง 1.558 ล้านคน อัตราการเกิด: 4.3 ต่อพันคน อัตราการตาย: 10.4 ต่อพันคน การลดลงตามธรรมชาติ: -6.1 ต่อพันคน

การเมือง

ผู้นำปัจจุบัน

การบริหารส่วนท้องถิ่นนำโดยเลขาธิการพรรคและนายกเทศมนตรี ซึ่งมีหน้าที่ดูแลกิจการด้านการบริหารและการเมือง

เมืองพี่น้อง

- เมืองซูร์กุต (รัสเซีย) - ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 เมษายน 1992
- เมืองโอบิฮิโร (ประเทศญี่ปุ่น) - ก่อตั้งเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 115.32 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% สัดส่วนตามภาคส่วน: ภาคปฐมภูมิ 20.8%, ภาคทุติยภูมิ 30.6%, ภาคตติยภูมิ 48.6% GDP ต่อหัวอยู่ที่ 41,600 หยวน (ประมาณ 5,778 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.6%

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 115.67 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.5% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น: 24.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.7%); ภาคอุตสาหกรรมขั้นรอง: 32.0 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.2%); ภาคอุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ: 59.01 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.2%) สัดส่วนตามภาคอุตสาหกรรม: 21.3:27.7:51.0

รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 9.03 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.25 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.0%) รายได้จากภาษีอยู่ที่ 5.71 พันล้านหยวน (ลดลง 0.9%) รายจ่ายอยู่ที่ 30.13 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 4.3%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 24.6%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 25.11 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.7%) พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช 452,300 เฮกตาร์ (ข้าวโพด: 376,800 เฮกตาร์) ผลผลิตธัญพืช: 3.151 ล้านตัน (ข้าวโพด: 2.764 ล้านตัน) ผัก: 3.48 ล้านตัน ผลไม้: 493,000 ตัน เนื้อสัตว์: 797,000 ตัน (หมู: 341,000 ตัน) จำนวนหมูที่ถูกชำแหละ: 4.009 ล้านตัว พื้นที่เพาะปลูกคุณภาพสูง: 29,600 เฮกตาร์ (สร้างหรือปรับปรุงแล้ว) กำลังของเครื่องจักรกลการเกษตร: 2.679 ล้านกิโลวัตต์

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.4% โดยการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 15.2% แบ่งตามภาคส่วน: เหมืองแร่ +9.9%, การผลิต +11.5%, สาธารณูปโภค -3.6% การผลิตอุปกรณ์เติบโต 18.0%, โลหะวิทยา +9.5%, การแปรรูปทางการเกษตร +18.9%, ปิโตรเคมี +30.1%, วัสดุก่อสร้าง -8.8% รายได้จากภาคอุตสาหกรรม: 105.6 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.7%), กำไร: 2.18 พันล้านหยวน การก่อสร้าง: 391 บริษัท มีสัญญา มูลค่า 18.96 พันล้านหยวน

อุตสาหกรรมบริการ

ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 34.53 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.3%) ยอดขายปลีกในเมือง: 29.54 พันล้านหยวน; ยอดขายปลีกในชนบท: 5.0 พันล้านหยวน ปริมาณการนำเข้าส่งออก: 7.41 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.03 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.5%) การลงทุนจากต่างประเทศ: 8.41 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ธุรกิจไปรษณีย์: 1.34 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 12.1%) โทรคมนาคม: 2.08 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.0%) เงินฝากธนาคาร: 344.97 พันล้านหยวน (ประมาณ 47.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) สินเชื่อคงค้าง: 143.49 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เบี้ยประกันภัย: 5.83 พันล้านหยวน (ประมาณ 810 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%) รายได้จากการท่องเที่ยว: 24.0 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.33 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.573 พันล้านหยวน)

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 มีการอนุมัติสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 135 รายการ สิทธิบัตรที่ยังมีผลบังคับใช้รวม 644 รายการ (เพิ่มขึ้น 15%) สัญญาด้านเทคโนโลยี: 1.57 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 14.6%) วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านเทคโนโลยีที่จดทะเบียน: 1,425 แห่ง; วิสาหกิจไฮเทค: 228 แห่ง; วิสาหกิจ "นกอินทรี" และ "กวาง": 163 แห่ง

การศึกษา

มีโรงเรียนอนุบาล 623 แห่ง (เด็ก 42,818 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 287 แห่ง (นักเรียน 143,475 คน), โรงเรียนมัธยมต้น 134 แห่ง (นักเรียน 83,339 คน), โรงเรียนมัธยมปลาย 43 แห่ง รวมทั้งโรงเรียนอาชีวศึกษา 13 แห่ง (นักเรียน 74,249 คน) และสถาบันอุดมศึกษา 3 แห่ง การศึกษาพิเศษ: 6 แห่ง (นักเรียน 919 คน) สถาบันหลัก: มหาวิทยาลัยการบินพลเรือนแห่งประเทศจีน วิทยาลัยการบินเฉาหยาง และมหาวิทยาลัยครูเฉาหยาง

วัฒนธรรม

ศูนย์วัฒนธรรมสาธารณะ 8 แห่ง ห้องสมุด 8 แห่ง พิพิธภัณฑ์ที่ขึ้นทะเบียน 24 แห่ง เคเบิลทีวี: 174,000 ครัวเรือน วิทยุครอบคลุม 99.14% โทรทัศน์ครอบคลุม 99.18%

การดูแลสุขภาพ

มีสถานพยาบาลทั้งหมด 4,393 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 168 แห่ง (รัฐ 31 แห่ง เอกชน 137 แห่ง) และศูนย์สุขภาพระดับตำบล 134 แห่ง จำนวนเตียงทั้งหมด 23,705 เตียง บุคลากรทางการแพทย์ 26,063 คน (แพทย์ 11,139 คน พยาบาล 11,075 คน) จำนวนผู้มาใช้บริการคลินิก 13.929 ล้านคน และจำนวนผู้ป่วยที่ออกจากโรงพยาบาล 491,500 คน

กีฬา

สนามกีฬา 4 แห่ง สถานที่จัดกิจกรรมกีฬา 7,298 แห่ง (7.326 ล้านตารางเมตร; 2.62 ตารางเมตรต่อคน) เหรียญรางวัลเยาวชนระดับจังหวัด: เหรียญทอง 69 เหรียญ เหรียญเงิน 55 เหรียญ เหรียญทองแดง 76 เหรียญ จัดการแข่งขันระดับเทศบาล 30 รายการ

ประกันสังคม

มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 17,099 ตำแหน่ง และมีการจ้างงานใหม่ 21,673 คน รายได้สุทธิต่อหัว: 27,454 หยวน (ประมาณ 3,813 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.4%); ในเมือง: 34,530 หยวน (ประมาณ 4,796 ดอลลาร์สหรัฐ); ในชนบท: 21,005 หยวน (ประมาณ 2,917 ดอลลาร์สหรัฐ) อัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบท: 1.64 จำนวนผู้ลงทะเบียนประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน: 2.632 ล้านคน ผู้รับประโยชน์จากเงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำ: 78,566 คน

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

ในปี 2025 อัตราการบำบัดน้ำเสียอยู่ที่ 100% การครอบคลุมการจ่ายน้ำประปา 99.8% การครอบคลุมก๊าซ 100% และการบำบัดของเสีย 100% จำนวนวันที่มีคุณภาพอากาศดี: 92.3% (เพิ่มขึ้น 1.9 จุด) PM2.5: 27.7 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร น้ำผิวดินที่ได้มาตรฐานระดับ III หรือดีกว่า: 100%

การขนส่ง

ภาพรวม

การขนส่งสินค้าทางบก: 61.81 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.0%); ปริมาณการขนส่งสินค้า: 91.48 พันล้านตัน-กิโลเมตร (ลดลง 2.6%) ผู้โดยสารทางบก: 36.23 ล้านคน (ลดลง 2.1%) การขนส่งสินค้าทางอากาศ: 33.2 ตัน (เพิ่มขึ้น 103.8%); ผู้โดยสารทางอากาศ: 51,065 คน (เพิ่มขึ้น 7.7%) มีเส้นทางรถโดยสาร 200 เส้นทาง โดยมีรถ 673 คัน รวมระยะทาง 6,052.5 กิโลเมตร

ทางหลวง

ทางด่วนไปปักกิ่งใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง; ไปท่าเรือจินโจวปี้เจียนซานใช้เวลา 40 นาที เส้นทางหลัก ได้แก่ ทางด่วนฉางชุน-เซินเจิ้น, หลิงสุ่ย และตานตง-ซีหลิงกอล ซึ่งมีความหนาแน่นเป็นอันดับสองในมณฑลเหลียวหนิง

ทางรถไฟ

สถานีรถไฟเฉาหยางใต้ (การรถไฟจีนกลุ่มเสิ่นหยาง) ให้บริการขนส่งสินค้าบนเส้นทางจินโจว-เฉิงเต๋อ เส้นทางรถไฟประกอบด้วย จินโจว-ฉีเฟิง, ปักกิ่ง-เสิ่นหยาง, ฉีเฟิง-คาจั่ว และเฉาหยาง-หลิงหยวน สถานีรถไฟเหลียวหนิงเฉาหยาง (เปิดเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2018) เป็นสถานีสำคัญบนเส้นทางปักกิ่ง-เสิ่นหยางของรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-ฮาร์บิน มี 3 ชานชาลา 10 ราง และอาคารขนาด 12,000 ตารางเมตร การเดินทางไปเสิ่นหยางใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ไปปักกิ่งและต้าเหลียนใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง

การบิน

สนามบินเฉาหยางเป็นสนามบินระดับ 4C ภายใต้การบริหารงานของกลุ่มบริหารสนามบินเหลียวหนิง โดยมีเส้นทางบินไปยังสนามบินนานาชาติปักกิ่งแคปิตอล สนามบินนานาชาติต้าเหลียนโจวซุยจื่อ และสนามบินนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตง

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ชื่อทางประวัติศาสตร์

เมืองโบราณตั้งแต่สมัยราชวงศ์จ้านกั๋วจนถึงราชวงศ์จินตะวันตกตั้งอยู่ในเขตย่อยหลิวเฉิงทางชานเมืองตอนใต้ (แหล่งโบราณสถานหลิวเฉิงยังคงมีอยู่) เมืองต่างๆ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์เหยียนตอนต้นจนถึงสมัยสาธารณรัฐจีนตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่า (แหล่งโบราณสถานหลงเฉิงสมัยราชวงศ์เหยียนสามยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้) ในปี ค.ศ. 341 มู่หรงหวงแห่งราชวงศ์เหยียนตอนต้นได้สร้างหลงเฉิงทางเหนือของหลิวเฉิง และสถานที่แห่งนี้ได้ถูกใช้งานอย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

วัฒนธรรมที่โดดเด่น

"สามยุคหยาน" หมายถึงยุคหยานตอนต้น ยุคหยานตอนปลาย และยุคหยานตอนเหนือ (ค.ศ. 317-420) ซึ่งก่อตั้งขึ้นโดยมู่หรงเซียนเป่ย ในปี ค.ศ. 1965 นักโบราณคดีได้ค้นพบสุสานเฟิงซูฟู ซึ่งพบเครื่องหนังม้า เครื่องประดับปิดทอง และเครื่องแก้ว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993 มีการขุดค้นสุสานสามยุคหยานมากกว่า 420 แห่งในสุสานลามาตงในเป่ยเปียว และการค้นพบแหล่งโบราณคดีประตูทิศใต้ของพระราชวังหลงเฉิงในปี ค.ศ. 2003-2004 ได้ยืนยันถึงพื้นที่ศูนย์กลางวัฒนธรรมสามยุคหยาน

วัฒนธรรมหงซาน (อายุ 5,000-6,000 ปี) ซึ่งตั้งชื่อตามการค้นพบที่หงซานในเมืองฉีเฟิงเมื่อปี 1935 ครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่เทือกเขาอี้อูลู่ไปจนถึงเทือกเขาเหยียน โดยแหล่งโบราณสถานหนิวเหอเหลียง บริเวณทางแยกหลิงหยวน-เจี้ยนผิง เป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของวัฒนธรรมนี้

วัฒนธรรมพุทธศาสนาของเมืองเฉาหยางนั้นเก่าแก่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน โดยมีวัดหลงเซียง (วัดพุทธแห่งแรกของภูมิภาค) เจดีย์เหนือ และพระภิกษุซื่อตันหวู่เจี้ยเป็นสัญลักษณ์สำคัญ พระธาตุของพระพุทธเจ้าสององค์ (พระทีปังกราและพระศากยมุนี) ทำให้บรรดานักวิชาการเรียกเมืองเฉาหยางว่า "เมืองหลวงแห่งพุทธศาสนาของตะวันออก"

ฟอสซิลยุคมีโซโซอิกและครีเทเชียสของสิ่งมีชีวิต 628 ชนิดจาก 11 ไฟลัม รวมกันเป็น "ชีวภูมิภาคเจโหล" ที่สมบูรณ์ ทำให้เฉาหยางได้รับการยกย่องว่าเป็น "แหล่งขุมทรัพย์ฟอสซิลทางบรรพชีวินวิทยาชั้นยอดระดับโลก" อุทยานธรณีวิทยาแห่งชาติฟอสซิลนกเฉาหยาง เหลียวหนิง ก่อตั้งขึ้นในปี 2547

เมืองเฉาหยางเป็นศูนย์กลางทางตะวันออกของเส้นทางสายไหมในทุ่งหญ้าเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ ("เส้นทางอิงโจว") โดยหลักฐานทางโบราณคดีระบุว่า "ทางตะวันตกคือตุนหวง ทางตะวันออกคือเฉาหยาง"

แหล่งมรดกทางวัฒนธรรม

แหล่งโบราณสถานหลงเฉิง (ประตูทิศใต้ของพระราชวังหลงเฉิงและสวนหลงเถิง) ได้รับการยกให้เป็นหนึ่งในสิบแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดในปี 2547 และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยอนุรักษ์โบราณวัตถุสำคัญระดับชาติในปี 2562 แหล่งโบราณสถานหลิวเฉิง (สมัยฮั่นตะวันตก) ในอำเภอเฉาหยาง ได้รับการกำหนดให้เป็นหน่วยอนุรักษ์ระดับจังหวัดในปี 2550 แหล่งโบราณสถานวัฒนธรรมหงซาน หนิวเหอเหลียง บริเวณทางแยกหลิงหยวน-เจี้ยนผิง มีวัดเทพธิดา สุสานหิน และแท่นดิน ซึ่งเป็นศูนย์กลางการบูชายัญระดับสูงสุดของวัฒนธรรมหงซาน แหล่งโบราณสถานตงซานจุ่ย ในอำเภอคาซู ซึ่งมีแท่นบูชาทรงกลมที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของจีน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยอนุรักษ์สำคัญระดับชาติในปี 2544 เจดีย์คู่เฉาหยาง (เหนือและใต้ ห่างกัน 300 เมตร) เป็นเจดีย์พุทธที่เก่าแก่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน เจดีย์เหนือได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานระดับชาติในปี 1988 ส่วนเจดีย์ใต้ในปี 2019 เจดีย์ตะวันออกที่พังทลายไปนั้นเคยมีรูปทรงสามเหลี่ยม ทำให้เมืองนี้มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "เมืองสามเจดีย์"

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ณ ปี 2020 เมืองเฉาหยางได้สำรวจทรัพยากรทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้จำนวน 17,000 รายการ ใน 10 หมวดหมู่ โดยมีโครงการมากกว่า 600 โครงการ ได้แก่ โครงการระดับเทศบาล 65 โครงการ ระดับจังหวัด 17 โครงการ ระดับชาติ 6 โครงการ และอีก 2 โครงการอยู่ในรายชื่อตัวแทนของยูเนสโก

จุดชมวิว

ณ สิ้นปี 2025 อำเภอเฉาหยางมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A ขึ้นไปของประเทศจำนวน 80 แห่ง รวมถึงระดับ 4A จำนวน 11 แห่ง สถานที่ท่องเที่ยวที่โดดเด่น ได้แก่ อุทยานธรณีวิทยาซากดึกดำบรรพ์นกแห่งชาติ ภูเขาฟีนิกซ์ ภูเขาต้าเหย่ และหุบเขาหยูหลง

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

เมืองเฉาหยางมีชื่อเสียงด้านสินค้าเกษตรพื้นเมือง เช่น อินทผลัม ข้าวฟ่าง และผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเหลียวหนิงตะวันตก

บุคคลสำคัญ

บุคคลสำคัญในสมัยโบราณ

บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่น ได้แก่ มู่หรงหวง ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เหยียนยุคแรก และเฟิงปา จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหยียนเหนือ รวมถึงบุคคลสำคัญอื่นๆ จากยุคสามเหยียนและราชวงศ์ต่อๆ มา

บุคคลสำคัญในยุคปัจจุบัน

บุคคลสำคัญในยุคปัจจุบัน ได้แก่ นักวิชาการ ผู้นำทางทหาร และบุคคลสำคัญทางวัฒนธรรม ที่มีส่วนร่วมในการพัฒนาภูมิภาคนี้ตั้งแต่ปลายราชวงศ์ชิงจนถึงยุคปัจจุบัน

เกียรติยศและตำแหน่ง

- ปี 1990: ได้รับการประกาศให้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับจังหวัด
- ปี 2006: "เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน"
- ปี 2019: "เมืองที่มีความก้าวหน้าในระยะกลางของแผนพัฒนาการศึกษาด้านกฎหมายระยะ 5 ปี ฉบับที่ 7"
- ปี 2020: โครงการเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ
- ปี 2025: ได้รับคัดเลือกให้ติดรายชื่อเมือง (หรือเทศมณฑล) ต้นแบบการสนับสนุนสองทางระดับชาติ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เขตทัศนียภาพหวุนหวู่ซาน

อุทยานทัศนียภาพหวุนหวู่ซานตั้งอยู่ห่างจากเมืองหวนเหริน อำเภอปกครองตนเองแมนจูหวนเหริน เมืองเบ็นซี มณฑลเหลียวหนิง ไปทางทิศเหนือ 8 กิโลเมตร เป…

สวนจัดแสดงสินค้าเสิ่นหยาง

สวนนิทรรศการเสิ่นหยางตั้งอยู่ที่เลขที่ 301 ถนนซวงหยวน เขตหุนหนาน เมืองเสิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ และเ…

เขตทิวทัศน์เฉียนซาน

อุทยานทัศนียภาพเฉียนซาน ตั้งอยู่ในเขตเทีย่ตง เมืองอันซาน มณฑลเหลียวหนิง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นที่รู้จักในนาม "ไข่มุกแ…

ทางเดินชมวิวหาดแดงหงไห่ถาน

ทิวทัศน์เชิงเขาหงไห่ถาน (หาดแดง) ตั้งอยู่ในเมืองจ้าวฉวนเหอ อำเภอดาว่า เมืองผานจิน มณฑลเหลียวหนิง เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ซึ่ง…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว