เมืองฟู่ซิน
เมืองฟู่ซิน (Fuxin City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเหลียวหนิง ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างที่ราบสูงมองโกเลียในและที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลียว
เมืองฟู่ซิน
เมืองฟู่ซินเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเหลียวหนิง ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างที่ราบสูงมองโกเลียในและที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลียว พื้นที่ของเมืองมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวยาว โดยมีภูมิประเทศลาดเอียงจากตะวันตกไปตะวันออก มีลักษณะภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งแห้งแล้งเขตอบอุ่นทางเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 10,355 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนธันวาคม 2024 เมืองนี้บริหารจัดการ 5 อำเภอและ 2 ตำบล ภาษาที่ใช้กันทั่วไป ได้แก่ มองโกล เกาหลี และจีน ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ 1.541 ล้านคน ในช่วงยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงของราชวงศ์โจวตะวันตกและตะวันออก ชาวซานหรงและชาวตงหูเคยมีบทบาทในพื้นที่นี้ ในรัชสมัยของพระเจ้ากวงซูที่ 29 แห่งราชวงศ์ชิง (1903) ได้มีการจัดตั้งตำบลฟู่ซินขึ้นภายในอาณาเขตของธงซ้ายทูมุต ซึ่งแยกออกมาจากตำบลเฉาหยาง ในปี 1959 อำเภอจางหวู่และเขตปกครองตนเองมองโกลฟู่ซินถูกผนวกเข้าอยู่ภายใต้การปกครองของฟู่ซิน ในเดือนมีนาคม ปี 1984 ได้มีการจัดตั้งเขตชิงเหอเหมินขึ้น ฟู่ซินมีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันยาวนาน เป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของหยกและมังกร แหล่งกำเนิดอารยธรรม" เนื่องจากเป็นแหล่งกำเนิดของหยกและมังกรหัวเซี่ยตัวแรกของโลก เป็นแหล่งกำเนิดของชาวคิตันและเป็นบ้านเกิดของอาจารย์จางซานเฟิงแห่งอู่ตัง ฟู่ซินเป็นเมืองนำร่องแห่งแรกของประเทศสำหรับการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจของเมืองที่พึ่งพาทรัพยากรธรรมชาติ เป็นเขตนำร่องการปฏิรูปการบรรเทาความยากจนระดับชาติ และเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกของเมืองนำร่องเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับชาติ เป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เป็นหนึ่งในเมืองบาสเกตบอลแห่งแรกของประเทศ และเป็นเมืองสวนระดับมณฑล สถานที่ท่องเที่ยวที่โดดเด่น ได้แก่ วัดไห่โจว วัดรุ่ยหยิง อนุสรณ์สถานสุสานหมู่ฟู่ซิน เหมืองเปิดไห่โจว และเขตทัศนียภาพภูเขาไห่ถาง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตฟู่ซินมีมูลค่า 65.18 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.05 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยคิดจากราคาคงที่
ที่มาของชื่อ
ในฤดูหนาวปีที่ 29 แห่งรัชสมัยของจักรพรรดิกวางซูแห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1903) อำเภอฟู่ซินได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยมีศูนย์กลางอำเภออยู่ที่เอ๋อตูปาน (ปัจจุบันคือภูเขาชิงหลง ในเขตไน่หม่าน) ชื่ออำเภอ "ฟู่ซิน" มีความหมายว่า "ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ประชาชนเจริญรุ่งเรือง สดชื่นและฟื้นฟู"
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ฟู่ซินมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน โดยราชวงศ์บางราชวงศ์ได้ผนวกดินแดนนี้เข้าอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของรัฐบาลกลาง ในขณะที่ส่วนใหญ่ปล่อยให้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของชนกลุ่มน้อยในฐานะพื้นที่ชายแดน ในช่วงยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงของราชวงศ์โจวตะวันตกและโจวตะวันออก ชาวซานหรงและชาวตงหูได้เข้ามามีบทบาทในบริเวณนี้ ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ กำแพงเมืองจีนของราชวงศ์เหยียนได้ทอดยาวผ่านดินแดนนี้ ทางเหนือของกำแพงยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของชาวตงหู ในขณะที่ทางใต้ตั้งอยู่ระหว่างมณฑลเหลียวซีและเหลียวตงของรัฐเหยียน
ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น ผ่านราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้
ในปี 208 ก่อนคริสต์ศักราช เผ่าซยงหนูได้เอาชนะเผ่าตงหู และดินแดนฝูซินในปัจจุบันอยู่ในเขตปกครองด้านซ้ายของซยงหนู ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก พื้นที่นี้ยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของซยงหนูจนกระทั่งจักรพรรดิอู่ได้เอาชนะพวกเขาในปี 119 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากนั้นจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของอู่หวน ในสมัยสามก๊ก ฝูซินตอนเหนือเป็นของเซียนเป่ย ส่วนตอนใต้เป็นของเว่ย ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 274) ฝูซินตอนเหนืออยู่ภายใต้กองพลมู่หรงของเซียนเป่ย ส่วนตอนใต้อยู่ภายใต้กองบัญชาการฉางหลี่แห่งผิงโจว และในปี ค.ศ. 289 ฝูซินทั้งหมดก็อยู่ภายใต้การปกครองของมู่หรง ในสมัยสิบหกอาณาจักรของราชวงศ์จินตะวันออก ฝูซินถูกยึดครองโดยเผ่าเหยียนตอนต้น เผ่าฉินตอนต้น เผ่าเหยียนตอนปลาย และเผ่าเหยียนตอนเหนือ ตามลำดับ ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ ฝูซินอยู่ภายใต้การปกครองของชาวคิตัน
สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง จนถึงสมัยราชวงศ์ซ่ง-หยวน
ในสมัยราชวงศ์สุย ฟู่ซินตอนเหนืออยู่ภายใต้การปกครองของชาวคิตัน ส่วนตอนใต้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลสุยหยาน ในสมัยราชวงศ์ถัง ได้มีการจัดตั้งรัฐอารักขาซ่งโมขึ้นในพื้นที่เลี้ยงสัตว์ของชาวคิตัน (ค.ศ. 648) ฟู่ซินตอนเหนือจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐอารักขาซ่งโม ส่วนตอนใต้อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองอิงโจว ในช่วงต้นราชวงศ์เหลียว ฟู่ซินเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองซ่างจิง ในสมัยราชวงศ์จิน ตอนใต้อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองกว่างหนิง ส่วนเขตเมืองและอำเภอจางหวู่อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองอี้โจว ในสมัยราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นเขตปกครองหนิงฉาง เมืองกว่างหนิง และเขตปกครองเหลียวหยาง
สมัยหมิง-ชิง
ในรัชสมัยของจักรพรรดิหมิงหงหวู่ ฟู่ซินถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนระหว่างกองบัญชาการทหารประจำภูมิภาคเหลียวตงและเป่ยผิง ในรัชสมัยของจักรพรรดิเจิ้งถงและจิงไท่ ฟู่ซินตกอยู่ภายใต้การปกครองของกององครักษ์ไท่หนิงและฟู่หยู ในปี ค.ศ. 1637 ราชวงศ์ชิงได้จัดตั้งกองธงซ้ายทูมุตขึ้น ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของสันนิบาตโจซูตู ราชสำนักชิงยังได้จัดตั้งทุ่งเลี้ยงสัตว์หลวงขึ้นในปัจจุบันคืออำเภอจางหวู่ ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์หยางซีในปี ค.ศ. 1692 อำเภอจางหวู่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1902 และอำเภอฟู่ซินก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1903 โดยแยกออกมาจากอำเภอเฉาหยางภายในกองธงซ้ายทูมุต เพื่อใช้ระบบสองอำเภอ-กองธง โดยมีการปกครองแยกกันระหว่างมองโกลและฮั่น
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1933 หลังจากที่กองทัพญี่ปุ่นเข้ายึดครองฝูซิน รัฐบาลหุ่นเชิดได้จัดตั้งเมืองฝูซินขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1940 โดยแยกเมืองต่างๆ ออกมาจากอำเภอฝูซิน พร้อมทั้งยกเลิกอำเภอเดิม หลังจากได้รับชัยชนะในสงครามต่อต้านญี่ปุ่น กองทัพประชาชนที่นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เข้ายึดครองฝูซินเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1945 ในปี ค.ศ. 1946 พรรคกั๋วหมิงตังได้เข้ายึดครองพื้นที่ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1948 ฝูซินทั้งหมดได้รับการปลดปล่อย และเมื่อวันที่ 18 เมษายน ได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองฝูซินขึ้นภายใต้มณฑลเหลียวเป่ย ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1949 ฝูซินถูกจัดให้อยู่ภายใต้มณฑลเหลียวซี
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2497 มณฑลเหลียวตงและเหลียวซีได้รวมเข้ากับมณฑลเหลียวหนิง ทำให้เมืองฟู่ซินอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวหนิง ในปี พ.ศ. 2492 อำเภอจางหวู่และเขตปกครองตนเองมองโกลฟู่ซินถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของฟู่ซิน และในปี พ.ศ. 2527 ได้มีการจัดตั้งเขตชิงเหอเหมินขึ้น
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนธันวาคม 2024 ฟู่ซินปกครอง 5 อำเภอ (ไห่โจว ซีเหอ ไท่ผิง ซินฉิว และชิงเหอเหมิน) และ 2 ตำบล (อำเภอปกครองตนเองมองโกลฟู่ซิน และอำเภอจางหวู่) โดยมี 17 ตำบลย่อย 60 เมือง และ 5 ตำบลย่อย ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ 45 ถนนจงฮวา อำเภอซีเหอ
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้ง
ฟู่ซินตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเหลียวหนิง ติดกับเมืองเสิ่นหยางในระยะทางเส้นตรง 147.5 กิโลเมตร ทางใต้ผ่านเมืองจินโจวจะถึงปักกิ่งและเทียนจิน ทางเหนือผ่านเมืองถงเหลียวไปยังพื้นที่เหมืองแร่แม่น้ำหั่วหลิน ทางตะวันออกไปยังเมืองชายฝั่งเสิ่นหยางและเหลียวตง และทางตะวันตกไปยังเฉาหยางและฉีเฟิงในมองโกเลียใน อาณาเขตของเมืองมีรูปร่างสี่เหลี่ยมผืนผ้าโดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ละติจูดประมาณ 42 องศา 10 นาทีเหนือ และลองจิจูด 122 องศาตะวันออก มีขนาดความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 170 กิโลเมตร และความยาวจากเหนือไปใต้ 84 กิโลเมตร รวมพื้นที่ประมาณ 10,355 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
ฟู่ซินมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งแห้งแล้งเขตอบอุ่นทางเหนือ มีปริมาณน้ำฝนสูงกว่าค่าเฉลี่ย (กระจายตัวไม่สม่ำเสมอ) อุณหภูมิสูง และมีแสงแดดส่องถึงมาก อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 8.9 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุด 35.9 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิต่ำสุด -24.5 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 591.0 มิลลิเมตร (สูงกว่าค่าเฉลี่ยในอดีต 21.3%) โดยอำเภอฟู่เมิ่งมีปริมาณน้ำฝน 584.6 มิลลิเมตร และอำเภอจางหวู่มีปริมาณน้ำฝน 597.3 มิลลิเมตร
ภูมิประเทศ
ฟู่ซินตั้งอยู่ระหว่างที่ราบทรายฮอร์ฉิน (ทางเหนือ) ที่ราบแม่น้ำเหลียว (ทางตะวันออก) เทือกเขานูลู่เอ๋อหู (ทางตะวันตก) และเทือกเขาอี้หวู่ลู่ (ทางใต้) จึงเป็นเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างทุ่งหญ้ามองโกเลียในและเทือกเขาหินทางตอนเหนือของจีน ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีแอ่งซีเหอและที่ราบแม่น้ำหลิวอยู่ตรงกลาง พื้นที่เป็นเนินเขาและภูเขาคิดเป็น 58% ที่ราบทราย 19% และที่ราบ 23% เทือกเขาสำคัญ ได้แก่ เทือกเขาวู่หลานมู่ตู ไห่ถาง หลัวถัว ต้าชิง ต้า และอี้หม่าตู
อุทกวิทยา
Fuxin ถูกควบคุมโดยแม่น้ำ Liao และแม่น้ำ Daling ระบบเหลียวประกอบด้วยแม่น้ำเหราหยาง (114 กม. ลุ่มน้ำ 3,689 ตร.กม.) แม่น้ำหลิว (188 กม. 1,739 ตร.กม.) แม่น้ำหยางซีม (77 กม. 1,495 ตร.กม.) และแม่น้ำซิวสุ่ย (17 กม. 293 ตร.กม.) ระบบต้าหลิงประกอบด้วยแม่น้ำซีเหอ (86 กม. 2,242 ตร.กม.) และแม่น้ำหมางหนิว (41 กม. 897 ตร.กม.)
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่พบบ่อย ได้แก่ ภัยแล้ง ฝนตกหนัก ลมแรง ลูกเห็บ และน้ำค้างแข็ง
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำบาดาลมีทั้งหมด 436.56 ล้านลูกบาศก์เมตร ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยหลายปีอยู่ 16.3% เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 48 แห่ง (ขนาดใหญ่ 1 แห่ง ขนาดกลาง 4 แห่ง และขนาดเล็ก 43 แห่ง) โดย 33 แห่งได้รับการประเมินว่าเป็นเขื่อนระดับ 2 และ 5 แห่งเป็นเขื่อนระดับ 3
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมดมีขนาด 1,032,698.53 เฮกตาร์ ประกอบด้วยที่ดินทำการเกษตร 517,241 เฮกตาร์ (50.09%) ที่ดินป่าไม้ 279,004 เฮกตาร์ (27.02%) ที่ดินทุ่งหญ้า 81,414 เฮกตาร์ (7.88%) และที่ดินในเขตเมือง/หมู่บ้าน/เหมืองแร่ 83,857 เฮกตาร์ (8.12%)
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองฟู่ซินตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างเขตพืชพรรณของจีนตอนเหนือและมองโกเลีย มีพืชเกือบ 1,000 ชนิดจาก 110 วงศ์ พื้นที่ป่าปกคลุม 26.34% โดยมีปริมาณไม้ยืนต้น 15 ล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้มีสัตว์ป่าคุ้มครองบนบก 349 ชนิด (นก 292 ชนิด) รวมถึงนกคุ้มครองระดับชาติชั้นที่ 1 จำนวน 13 ชนิด (นกกระสาขาว นกอินทรีทอง นกกระเรียนมงกุฎแดง) และนกคุ้มครองระดับชาติชั้นที่ 2 จำนวน 54 ชนิด นอกจากนี้ยังมีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 15 แห่ง รวมถึงเขตอนุรักษ์ระดับชาติภูเขาไห่ถางและจางกู่ไท่
ทรัพยากรแร่
ปริมาณสำรองที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว ได้แก่ ถ่านหิน (358.6 ล้านตัน), แร่เหล็ก (5.43 ล้านตัน), ทองคำ (4,448.98 กิโลกรัม), ซีโอไลต์ (8.02 ล้านตัน), เบนโทไนต์ (14.92 ล้านตัน), หินน้ำมัน (110.78 ล้านตัน) และทองแดง (986 ตัน)
การเมือง
การปกครองของเมืองฟู่ซินเป็นไปตามระบบการปกครองระดับเมืองของจีนมาตรฐาน โดยมีสภาประชาชนเทศบาลและคณะรัฐบาลประชาชนเป็นองค์กรปกครองหลัก
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (พฤศจิกายน 2563) ประชากรในเมืองฟู่ซินมีจำนวน 1,647,280 คน ลดลง 9.46% จากปี 2553 อัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิงอยู่ที่ 97.34 ต่อ 100 ณ สิ้นปี 2567 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 1.754 ล้านคน โดยผู้ที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปคิดเป็น 31.1% อัตราการเกิด 4.2 ต่อพันคน อัตราการตาย 9.1 และอัตราการลดลงตามธรรมชาติ -4.9 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
ฟู่ซินเป็นพื้นที่ที่มีหลายชาติพันธุ์ โดยมีกลุ่มชนกลุ่มน้อย 36 กลุ่ม รวมประชากร 245,300 คน (14.89%) ซึ่งรวมถึงเขตปกครองตนเองของชาวมองโกล 1 แห่ง ตำบลชาติพันธุ์ 1 แห่ง และเมืองที่มีการปฏิบัติต่อชนกลุ่มน้อยตามชาติพันธุ์ 5 แห่ง กลุ่มชนกลุ่มน้อยที่มีจำนวนมากที่สุดคือ ชาวมองโกล ชาวแมนจู ชาวฮุย ชาวซีเบ และชาวเกาหลี
ภาษา
ภาษามองโกล (ตระกูลภาษาอัลไต) ใช้ในพื้นที่ที่มีชาวมองโกลอาศัยอยู่หนาแน่น เช่น ในเมืองฝอซี ซึ่งชาวมองโกลคิดเป็น 80% ของประชากร การสื่อสารในชีวิตประจำวันจึงใช้ภาษามองโกลเป็นหลัก ชุมชนชาวแมนจู ชาวซีเบ ชาวฮุย และชาวเกาหลีส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีนเป็นหลัก แม้ว่าชาวเกาหลีส่วนใหญ่ยังคงใช้ภาษาแม่ของตนอยู่ก็ตาม
ความเชื่อทางศาสนา
เมืองฟู่ซินมีศาสนาหลากหลาย ได้แก่ พุทธศาสนา พุทธศาสนาทิเบต (ลามะ) คาทอลิก คริสต์ศาสนา ลัทธิเต๋า และอิสลาม ในอดีต ลามะเคยแพร่หลายในหมู่ชาวมองโกล ชาวแมนจู และชาวซีเบ ชาวฮั่นนับถือพุทธศาสนาและลัทธิเต๋า ส่วนชาวฮุยนับถือศาสนาอิสลาม ในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา ชาวฮั่นบางส่วนได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคาทอลิกและคริสต์ศาสนา
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตฟู่ซินอยู่ที่ 65.03 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.03 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.5% แบ่งตามภาคส่วน: ภาคปฐมภูมิ 12.15 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.69 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.8%); ภาคอุตสาหกรรม 18.81 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.61 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.3%); ภาคบริการ 34.07 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.73 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.9%) สัดส่วนของสามภาคส่วนอยู่ที่ 18.7:28.9:52.4 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 5.0 พันล้านหยวน (ประมาณ 694 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.53%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 9.9%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกพืชทั้งหมดอยู่ที่ 471,500 เฮกตาร์ โดยเป็นพื้นที่เพาะปลูกธัญพืช 374,200 เฮกตาร์ ข้าวโพดปลูก 335,300 เฮกตาร์ และถั่วลิสง 68,100 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 2.705 ล้านตัน พืชน้ำมัน 226,000 ตัน และผัก 832,000 ตัน ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 571,700 ตัน (+5.1%) ซึ่งรวมถึงเนื้อหมู 212,400 ตัน เนื้อวัว 112,200 ตัน และสัตว์ปีก 199,800 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 3.5% ในปี 2024 โดยอุตสาหกรรมหลัก 4 กลุ่มคิดเป็น 68.7% ของมูลค่าเพิ่มขนาดใหญ่ ได้แก่ การแปรรูปทางการเกษตร (12.1%) การผลิตอุปกรณ์ (13.2%) พลังงาน (19.5%) และเคมีภัณฑ์ (23.9%) วิสาหกิจขนาดใหญ่มีรายได้ 42.84 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.95 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และกำไร 2.45 พันล้านหยวน (ประมาณ 340 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนอุตสาหกรรมการก่อสร้างมีวิสาหกิจที่ผ่านการรับรอง 258 แห่ง มีผลผลิต 9.72 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.35 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9.8%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 26.09 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.62 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.3%) การนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 1.51 พันล้านหยวน (ประมาณ 210 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 21.9%) การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 28.37 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินฝากในสถาบันการเงินอยู่ที่ 208.83 พันล้านหยวน (ประมาณ 29 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.8%) และเงินกู้อยู่ที่ 107.48 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.8%) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 3.69 พันล้านหยวน (ประมาณ 510 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.3%)
บริการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 ฟู่ซินได้แปลงความสำเร็จทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวน 45 รายการให้เป็นผลิตภัณฑ์
การศึกษา
ในปี 2024 สถาบันอุดมศึกษามีนักศึกษาลงทะเบียน 16,800 คน (ลงทะเบียนเรียน 49,247 คน สำเร็จการศึกษา 16,208 คน) หลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษามีนักศึกษาลงทะเบียน 2,064 คน (ลงทะเบียนเรียน 7,147 คน สำเร็จการศึกษา 1,975 คน) โรงเรียนมัธยมปลายมีนักเรียนลงทะเบียน 9,576 คน (ลงทะเบียนเรียน 28,347 คน) โรงเรียนมัธยมต้นมีนักเรียนลงทะเบียน 11,863 คน (ลงทะเบียนเรียน 34,688 คน) โรงเรียนประถมศึกษามีนักเรียนลงทะเบียน 9,453 คน (ลงทะเบียนเรียน 65,297 คน) และโรงเรียนอนุบาลมีเด็ก 25,465 คน
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2024 เมืองฟู่ซินมีห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง (617,000 เล่ม) สถานีวิทยุ 2 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่วิทยุ 99.54% และครอบคลุมพื้นที่โทรทัศน์ 99.62%
การดูแลสุขภาพ
เมืองฟู่ซินมีสถานพยาบาล 1,222 แห่ง (โรงพยาบาล 56 แห่ง และศูนย์สุขภาพระดับตำบล 64 แห่ง) โดยมีเตียงผู้ป่วย 12,341 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 12,461 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 4,780 คน
กีฬา
ในปี 2024 นักกีฬาได้รับเหรียญรางวัล 420 เหรียญจากการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป (149 เหรียญทอง 125 เหรียญเงิน 146 เหรียญทองแดง) เมืองนี้ได้จัดงานใหญ่ 11 งาน และกิจกรรมด้านฟิตเนส 7,000 รายการ โดยมีผู้เข้าร่วม 1.18 ล้านคน
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2024 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐาน 1.111 ล้านคน (ได้รับเงินบำนาญ 543,000 คน) และผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 1.425 ล้านคน เมืองนี้มีสถานสงเคราะห์ 87 แห่ง รวม 7,207 เตียง โดยมีสถานดูแลผู้สูงอายุ 84 แห่ง และ 6,832 เตียง
การขนส่ง
ภาพรวม
สถานีฟู่ซินเป็นสถานีสำคัญบนเส้นทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-เสิ่นหยาง และเป็นส่วนสำคัญของวงจรเศรษฐกิจการเดินทาง 2 ชั่วโมงระหว่างปักกิ่งและเสิ่นหยาง
ทางหลวง
เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2024 การก่อสร้างทางด่วนตานตง-ฟู่ซิน (ส่วนซินฟู่) ซึ่งเป็นทางหลวง 4 เลน ระยะทาง 62 กิโลเมตร ออกแบบให้มีความเร็วสูงสุด 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ได้เริ่มต้นขึ้น โดยมีงบประมาณลงทุนรวม 5.25 พันล้านหยวน (ประมาณ 729 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ฟู่ซินมีถนนรวม 9,421 กิโลเมตร (ทางด่วน 367 กิโลเมตร) ปริมาณการขนส่งสินค้าต่อปีอยู่ที่ 57.37 ล้านตัน และปริมาณผู้โดยสาร 11.19 ล้านคน
ทางรถไฟ
สถานีรถไฟฟู่ซินใต้ ซึ่งได้รับการบูรณะใหม่ในปี 2548 ให้บริการเส้นทางไปยังเสิ่นหยาง ต้าเหลียน จินโจว ปักกิ่ง เทียนจิน และเซี่ยงไฮ้ สถานีฟู่ซิน ซึ่งอยู่บนเส้นทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-เสิ่นหยาง และเส้นทางรถไฟสายซินตง เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2561 นอกจากนี้ ยังมีการสร้างสถานีขนส่งผู้โดยสารชั้น 1 แห่งใหม่บนถนนอิงปิน ในเขตไห่โจว
ระบบขนส่งสาธารณะ
ณ เดือนมกราคม 2024 เขตฟู่ซินมีเลนรถประจำทางโดยเฉพาะ 4 เลน ได้แก่ ถนนจงฮวา ถนนเหรินหมิน ถนนเหม่ยเฉิง และถนนตงซิน
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
เทศกาลและประเพณี
เทศกาลชุมชนคากันฮาดา จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในวันที่ 28 ของเดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติ ณ หมู่บ้านคากันฮาดา เมืองโฟซี มีประวัติยาวนานถึง 216 ปี ชาวบ้านมารวมตัวกันในชุดพื้นเมืองเพื่อรับประทานโจ๊กและร้องเพลง เฉลิมฉลองความสามัคคีของเพื่อนบ้าน ในปี 2018 เทศกาลนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของเทศบาล ส่วนวัดรุ่ยหยิง ("เกอเกนซุม" ในภาษามองโกล) ซึ่งมีประวัติยาวนานกว่า 300 ปี จัดงานวัดที่มีดนตรีของพระสงฆ์ อาหารวัดที่เป็นเอกลักษณ์ การเล่าเรื่องฮูร์ฉิน และระบำจามา
โบราณสถานและแหล่งมรดกทางวัฒนธรรม
ในปี 2018 ฟู่ซินมีแหล่งโบราณสถานคุ้มครองระดับชาติ 5 แห่ง ระดับมณฑล 32 แห่ง และระดับเทศบาล 5 แห่ง แหล่งโบราณสถานฉาไห่ (อายุประมาณ 8,000 ปี) เป็นหนึ่งในแหล่งตั้งถิ่นฐานยุคหินใหม่ที่เก่าแก่และอุดมสมบูรณ์ที่สุดในลุ่มแม่น้ำเหลียว ซึ่งพบรูปปั้นมังกรที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โบราณคดีจีน ("มังกรตัวแรกของจีน") ส่วนสุสานหมู่ฟู่ซิน ซึ่งก่อตั้งโดยผู้รุกรานชาวญี่ปุ่นในปี 1940 บรรจุซากศพของคนงานเหมืองที่ถูกทารุณกรรมกว่า 70,000 คน เป็นหลักฐานแสดงถึงการรุกรานและการปล้นทรัพยากรของญี่ปุ่น
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนเมษายน 2566 เมืองฟู่ซินมีโครงการด้านมรดกทางวัฒนธรรมและประเพณีพื้นบ้านจำนวน 14 โครงการ ซึ่งรวมถึงโครงการระดับจังหวัด 4 โครงการ (เครื่องแต่งกายมองโกลจิน งานแต่งงาน การรำอันไต้ การบูชาอ้าวเปา) และโครงการระดับเทศบาล 3 โครงการ
จุดชมวิว
สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ วัดไห่โจว วัดรุ่ยหยิง อนุสรณ์สถานสุสานหมู่ฟู่ซิน เหมืองเปิดไห่โจว และเขตทัศนียภาพภูเขาไห่ถาง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารขึ้นชื่อของฟู่ซินเน้นมรดกทางวัฒนธรรมและผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรของมองโกเลีย รวมถึงถั่วลิสงคุณภาพสูงและอาหารพื้นเมืองของมองโกเลีย
บุคคลสำคัญ
เมืองฟู่ซินเป็นที่รู้จักในฐานะบ้านเกิดของจางซานเฟิง ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ระดับตำนานแห่งสำนักอู่ตัง
เกียรติยศที่สำคัญ
- ปี 2018: ติดอันดับที่ 34 ในด้านความสามารถในการแข่งขันด้านนวัตกรรมของเมืองในประเทศจีน
- ตุลาคม 2565: ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติที่มีระบบสนับสนุนสองทาง
- สิงหาคม 2565: ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมโครงการนำร่องด้านการลงทุนและการจัดหาเงินทุนเพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
- เมษายน 2568: ได้รับรางวัลเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ (National Double Support Model City)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม