เมืองหยิงโข่ว
เมืองอิงโข่ว (Yingkou City) เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวหนิง และเป็นเมืองท่าสำคัญบนเขตเศรษฐกิจชายฝั่งเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ใจกลางคาบสมุทรเหลียวตง ทางตะวันออก
เมืองหยิงโข่ว
เมืองอิงโข่ว เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเหลียวหนิง เป็นเมืองท่าสำคัญบนเขตเศรษฐกิจชายฝั่งเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ใจกลางคาบสมุทรเหลียวตง ชายฝั่งตะวันออกของทะเลโป๋ไห่ และปากแม่น้ำต้าเหลียว มีพื้นที่ทั้งหมด 5,427 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกรกฎาคม 2565 อิงโข่วบริหารจัดการเขตเทศบาล 4 เขต และเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง ภาษาถิ่นอิงโข่วเป็นสาขาหนึ่งของภาษาจีนกลางเจียวเหลียว ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.242 ล้านคน อิงโข่วเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดอารยธรรมมนุษย์ โดยแหล่งโบราณคดีจินหนิวซาน ซึ่งมีอายุย้อนไปประมาณ 280,000 ปี เป็นพยานหลักฐานของอารยธรรมยุคแรกสุดในลุ่มแม่น้ำเหลียว นอกจากนี้ยังเป็นเมืองระดับมณฑลเพียงแห่งเดียวบนแผ่นดินใหญ่ของจีนที่สามารถชมพระอาทิตย์ตกดินลงสู่ทะเลได้ เมืองอิงโข่วเป็นท่าเรือแห่งแรกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนที่เปิดรับการค้ากับต่างประเทศในยุคปัจจุบัน เป็นแหล่งกำเนิดและที่มาของแสตมป์มังกร เป็นแหล่งกำเนิดของขบวนการกาชาดจีน และเป็นต้นกำเนิดของอุตสาหกรรมการเงินของจีน อิงโข่วเป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นระดับชาติและเมืองป่าไม้แห่งชาติ รวมทั้งเป็นหนึ่งในสี่ฐานการผลิตเครื่องดนตรีที่สำคัญของจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของอิงโข่วมีมูลค่าถึง 157.02 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.66 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0% จากปีก่อนหน้า
ที่มาของชื่อ
เขตเมืองอิงโข่วตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำต้าเหลียว ในสมัยรัชกาลคังซีแห่งราชวงศ์ชิง ราชสำนักอนุญาตให้ชาวมองโกลเผ่าบาร์กาเข้ามาเลี้ยงสัตว์ในบริเวณนี้ ที่พักอาศัยของชาวบาร์กาตั้งรวมกันเป็นกลุ่ม ดูคล้ายค่ายทหารจากระยะไกล ทำให้ชาวบ้านเรียกบริเวณนี้ว่า "อิงจื่อ" (ค่าย) เนื่องจากร่องน้ำขึ้นลงแห้งในเวลาน้ำลงและท่วมในเวลาน้ำขึ้น จึงได้ชื่อว่า "เหมยโข่วอิง" (ค่ายที่ไม่มีร่องน้ำ) "อิงโข่ว" เป็นคำย่อของ "เหมยโข่วอิงโข่ว" (ท่าเรือเหมยโข่วอิง) ตามที่ใช้ในเอกสารราชการของราชวงศ์ชิงในยุคแรก ในปีที่ 5 แห่งรัชกาลถงจือ (1866) รัฐบาลชิงได้จัดตั้งเขตปกครองเฟิงจินซานไห่กวนขึ้นในอิงโข่ว เพื่อบริหารจัดการกิจการต่างประเทศและการจัดเก็บภาษีจากซานไห่กวนทางทิศตะวันตกไปจนถึงปากแม่น้ำยาลูทางทิศตะวันออก ในปีที่หกแห่งรัชสมัยถงจือ (1867) รัฐบาลชิงได้จัดตั้งเขตย่อยป้องกันชายฝั่งอิงโข่วขึ้น ซึ่งเป็นสถาบันราชการแห่งแรกที่ตั้งชื่อตามอักษร "อิงโข่ว"
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
พื้นที่อิงโข่วมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ย้อนกลับไปถึงยุคหินเก่าเมื่อ 260,000 ปีก่อน บรรพบุรุษของอิงโข่วอาศัยและขยายพันธุ์อยู่ที่นี่ กว่า 5,000 ปีก่อน ในยุคตำนานของเหยาและซุน พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของชิงโจวและอิงโจว ในสมัยราชวงศ์เซี่ย ชาง และโจว พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของชิงโจว อิงโจว และโย่วโจว ตามลำดับ ในยุคสงครามระหว่างรัฐ รัฐเหยียนปกครองมณฑลเหลียวหนิงในปัจจุบัน และอิงโข่วเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหลียวตง
ราชวงศ์ฉินและฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
หลังจากราชวงศ์ฉินรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวและจัดตั้งมณฑล 36 แห่ง พื้นที่อิงโข่วก็ยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหลียวตง ในปี 195 ก่อนคริสต์ศักราช (ปีที่ 12 แห่งรัชสมัยฮั่นเกาจู) ราชวงศ์ฮั่นได้จัดตั้งอำเภอผิงกัวในพื้นที่ซงเยว่ในปัจจุบันทางตอนใต้ของอิงโข่ว อำเภออันซือในพื้นที่ต้าซีเฉียวในปัจจุบัน และอำเภอเหวินในพื้นที่ไกวโจวในปัจจุบัน ซึ่งเป็นการบริหารระดับอำเภอที่เก่าแก่ที่สุดในภูมิภาคนี้ ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ภาคเหนือของจีนแตกแยกออกเป็นระบอบการปกครองตามกลุ่มชาติพันธุ์ พื้นที่อิงโข่วจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์กงซุน ราชวงศ์เหยียนเดิม ราชวงศ์ฉินเดิม และราชวงศ์เหยียนตอนปลาย ตามลำดับ ในปี ค.ศ. 385 ราชวงศ์เซียนเป่ยตอนปลายได้ย้ายศูนย์กลางการปกครองเมืองผิงโจวไปยังเมืองผิงกัว ซึ่งดูแลมณฑลเหลียวตง ซวนตู เหลียวซี ฉางหลี่ เล่อหลาง และไต้ฟาง นับเป็นครั้งเดียวที่รัฐบาลท้องถิ่นในเขตอิงโข่วปกครองพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือทั้งหมด ภาคตะวันออกของเหอเป่ย และภาคตะวันตกของเกาหลีที่อยู่เลยแม่น้ำแทดงไป
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 10 ชาวคิตันได้สถาปนาราชวงศ์เหลียวขึ้นในภาคเหนือของจีน ผู้ปกครองราชวงศ์เหลียวได้ย้ายเมืองหลวงสองแห่ง มณฑลแปดแห่ง และเขตปกครองย่อยอีกสามสิบสองแห่งจากอาณาจักรบาลแฮเดิมไปยังภูมิภาคเหลียวซีและเหลียวตง โดยนำเมืองเฉินโจว ลู่โจว เทียนโจว กุ้ยโจว เหยาโจว และหนิงโจว มารวมไว้กับอิงโข่ว ในปี 1115 ผู้นำชาวจูร์เชนนามว่า หวันหยาน อากูดา ได้ประกาศตนเป็นจักรพรรดิและก่อตั้งราชวงศ์จินขึ้น หลังจากที่ราชวงศ์เหลียวล่มสลายในปี 1125 ราชวงศ์จินก็ได้สืบทอดดินแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือต่อมา ในปี 1195 เมืองเฉินโจวได้เปลี่ยนชื่อเป็นไกโจว โดยปกครองมณฑลถังฉี เจียนอัน ซิ่วหยาน และซงเยว่ ในสมัยราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเหลียวหยาง
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1376 ราชวงศ์หมิงได้ยกเลิกเขตปกครองระดับมณฑลและจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์ขึ้น กองทหารรักษาการณ์ไกวโจวปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่ และเมืองไกวโจวทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางทหาร การเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของภูมิภาคอิงโข่ว ในปี ค.ศ. 1664 ราชวงศ์ชิงได้จัดตั้งอำเภอไกผิงขึ้นภายใต้มณฑลเฟิงเทียน อิงโข่วไม่มีเขตการปกครองอิสระ พื้นที่ท่าเรืออยู่ภายใต้การปกครองร่วมกันของอำเภอไห่เฉิงและอำเภอไกผิง ในปี ค.ศ. 1909 รัฐบาลชิงได้ยกเลิกเขตปกครองย่อยป้องกันชายฝั่งอิงโข่วและจัดตั้งกรมการปกครองโดยตรงของอิงโข่ว ทำให้อิงโข่วมีหน่วยงานปกครองท้องถิ่นอิสระแห่งแรก
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1913 รัฐบาลเป่ยหยางได้ปฏิรูปการบริหาร โดยเปลี่ยนเขตการปกครองโดยตรงของอิงโข่วเป็นอำเภออิงโข่ว ในปี ค.ศ. 1938 รัฐบาลหุ่นเชิดของญี่ปุ่นได้เปลี่ยนชื่ออำเภออิงโข่วเป็นเมืองอิงโข่ว โดยแบ่งออกเป็น 8 เขต ในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1945 อิงโข่วได้รับการปลดปล่อยเป็นครั้งแรก และมีการจัดตั้งรัฐบาลประชาธิปไตยขึ้น ในวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 อิงโข่วได้รับการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์ ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 รัฐบาลประชาธิปไตยได้เปลี่ยนชื่อเป็นรัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองอิงโข่ว
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1959 อำเภอไกผิง อำเภอพานซาน และสำนักงานชลประทานพานจิน ถูกจัดให้อยู่ในเขตการปกครองของหยิงโข่ว ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา เขตแดนการปกครองได้เปลี่ยนแปลงหลายครั้ง ในปี 1985 อำเภอพานซานและอำเภอดาวาห์ถูกโอนไปยังเมืองพานจินที่จัดตั้งขึ้นใหม่ จากนั้นหยิงโข่วจึงบริหารจัดการไกเซียน อำเภอหยิงโข่ว และอีกสี่อำเภอ ได้แก่ จ้านเฉียน ซีซี เหลาเปียน และปายูฉวน ในปี 1992 ไกเซียนเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองไกโจว (ระดับอำเภอ) และอำเภอหยิงโข่วเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองต้าซีเฉียว (ระดับอำเภอ) ในปี 2004 สามเมืองจากไกโจวถูกโอนไปยังอำเภอปายูฉวน
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้ง
เมืองอิงโข่วตั้งอยู่ใจกลางคาบสมุทรเหลียวตง บนฝั่งซ้ายของปากแม่น้ำเหลียว หันหน้าไปทางอ่าวเหลียวตงของทะเลโป๋ไห่ทางทิศตะวันตก มีอาณาเขตติดกับเมืองหูลู่เต่าข้ามทะเล เมืองผานจินและอันซานทางทิศเหนือ และเมืองต้าเหลียนทางทิศใต้ พิกัดทางภูมิศาสตร์: 121 องศา 56 นาที ถึง 123 องศา 2 นาที ตะวันออก, 39 องศา 55 นาที ถึง 40 องศา 56 นาที เหนือ เมืองนี้มีพื้นที่ยาว 111.8 กิโลเมตรจากเหนือจรดใต้ และ 50.7 กิโลเมตรจากตะวันออกจรดตะวันตก มีพื้นที่ทั้งหมด 5,427 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
เมืองอิงโข่วมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีป โดยมีฤดูหนาวที่ยาวนานและหนาวเย็น ฤดูร้อนที่อบอุ่นและมีฝนตก ฤดูใบไม้ผลิที่แห้งแล้งและมีลมแรง และฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นสบายและน่ารื่นรมย์ จัดอยู่ในเขตภูมิอากาศอบอุ่นชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 7 ถึง 9.5 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 650 ถึง 800 มิลลิเมตร และแสงแดดเฉลี่ยต่อปี 2,600 ถึง 2,880 ชั่วโมง
ธรณีวิทยา
เมืองอิงโข่วตั้งอยู่บนแนวรอยเลื่อนที่ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของระบบรอยเลื่อนชายขอบแปซิฟิก มีทรัพยากรน้ำพุร้อนอุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะในพื้นที่ซงเยว่ ซึ่งมีซากการกัดเซาะทางทะเลที่เป็นเอกลักษณ์และน้ำพุร้อนที่อุดมสมบูรณ์ก่อให้เกิดแหล่งท่องเที่ยวที่ไม่เหมือนใคร พื้นที่นี้เคยประสบกับการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำทะเลถึงสี่ครั้ง ทำให้เกิดระเบียงการกัดเซาะทางทะเลที่แตกต่างกันสี่แห่ง และสร้างเนินเขาที่โดดเด่น เช่น หวังเอ๋อร์ซาน หม่านโชวซาน และฉาหูซาน
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: ภูเขาทางทิศตะวันออก (ความสูง 100 ถึง 1,000 เมตร), เนินเขาตอนกลาง (ความสูง 50 ถึง 200 เมตร) และที่ราบทางทิศตะวันตก (ความสูง 2 ถึง 10 เมตร) คิดเป็น 27%, 31.6% และ 41.4% ของพื้นที่ทั้งหมดตามลำดับ ยอดเขาที่สูงที่สุดคือภูเขาบู่หยุน สูง 1,130.7 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือลำน้ำของเมืองชิโฟในต้าซีเฉียว สูง 1.2 เมตร
อุทกวิทยา
เมืองอิงโข่วมีแม่น้ำมากกว่า 150 สาย รวมถึงแม่น้ำต้าเหลียวขนาดใหญ่ และแม่น้ำต้าชิงและแม่น้ำปี่หลิวขนาดกลาง ระบบน้ำแบ่งออกเป็นระบบทะเลโป๋ไห่ (แม่น้ำต้าเหลียว ต้าชิง ซา ซงเยว่ และฟู่ตู) และระบบทะเลเหลือง เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 1 แห่ง (ชิเหมิน) อ่างเก็บน้ำขนาดกลาง 3 แห่ง และอ่างเก็บน้ำขนาดเล็ก 33 แห่ง
ดิน
อำเภออิงโข่วมีประเภทดินหลัก 6 ประเภท ได้แก่ ดินสีน้ำตาล ดินทุ่งหญ้า ดินนา ดินเค็ม ดินทรายที่เกิดจากลม และดินพรุ ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 12 ประเภทย่อย 37 สกุลดิน และ 67 ชนิดดิน ดินสีน้ำตาลเป็นดินที่มีการกระจายตัวกว้างที่สุด การกระจายตัวของดินเป็นไปตามแบบแผนจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนืออย่างสม่ำเสมอ กล่าวคือ ดินสีน้ำตาลอยู่ในบริเวณภูเขาทางตะวันออกเฉียงใต้และเนินเขาตอนกลาง ดินนาอยู่ในที่ราบทางตะวันตกเฉียงเหนือ และดินทรายที่เกิดจากลมและดินเค็มอยู่ในที่ราบชายฝั่งทางตะวันตก
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
อำเภออิงโข่วมีแม่น้ำ 205 สาย โดยแม่น้ำต้าเหลียว แม่น้ำต้าชิง และแม่น้ำปี่หลิวเป็นแม่น้ำสายหลัก ในปี 2022 ปริมาณน้ำฝนรวมอยู่ที่ 4.733 พันล้านลูกบาศก์เมตร (ความลึก 882.2 มิลลิเมตร) สูงกว่าค่าเฉลี่ยหลายปีถึง 28.7% ทรัพยากรน้ำผิวดินมีทั้งหมด 1.585 พันล้านลูกบาศก์เมตร น้ำใต้ดิน 428 ล้านลูกบาศก์เมตร และทรัพยากรน้ำทั้งหมด 1.672 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมด: 541,568.08 เฮกตาร์ พื้นที่เกษตรกรรมคิดเป็น 75.8% (410,483.66 เฮกตาร์) ซึ่งรวมถึงพื้นที่เพาะปลูก 119,460.93 เฮกตาร์ พื้นที่ก่อสร้างคิดเป็น 18.2% (98,618.3 เฮกตาร์) และพื้นที่รกร้างว่างเปล่า 6% (32,466.12 เฮกตาร์) ที่ราบทางตะวันตกและเนินเขาตอนกลางเป็นแหล่งผลิตธัญพืชที่สำคัญ ทำให้หยิงโข่วเป็นฐานการผลิตธัญพืชคุณภาพของมณฑลเหลียวหนิง
ทรัพยากรแร่
ณ ปี 2015 มีการค้นพบแร่ธาตุ 43 ชนิด รวมถึงโลหะ (ทองคำ เงิน ทองแดง เหล็ก ตะกั่ว สังกะสี ฯลฯ) อโลหะ (แมกนีไซต์ ไพไรต์ แบไรต์ หินแกรนิต ฯลฯ) แร่ธาตุพลังงาน (ปิโตรเลียม พลังงานความร้อนใต้พิภพ) และน้ำแร่ ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ได้แก่ แมกนีไซต์ 2.94 พันล้านตัน โดโลไมต์สำหรับอุตสาหกรรมโลหะ 500 ล้านตัน และหินแกรนิต 25 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรชีวภาพ
พื้นที่ป่าปกคลุม 45.01% โดยมีพันธุ์ไม้มากกว่า 170 ชนิด รวมถึงสนเกาหลี สนลาร์ช สนจีน สนสปรูซ ไซเปรส ป็อปลาร์ วิลโลว์ เอล์ม เบิร์ช และเถ้าแมนจูเรีย พบพืชสมุนไพรมากกว่า 700 ชนิด รวมถึงโพลีโกนาตัม ดิกแทมนัส และเคลมาติส สัตว์ป่าประกอบด้วยนกมากกว่า 240 ชนิด โดยนกกระสาปากดำ นกกระสาขาว และนกกระเรียนมงกุฎแดงได้รับการคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ
ทรัพยากรทางทะเล
เมืองอิงโข่วมีชายฝั่งยาว 122 กิโลเมตร น่านน้ำภายใต้การปกครอง 1,542 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ราบน้ำขึ้นน้ำลง 132 ตารางกิโลเมตร มีสิ่งมีชีวิตทางทะเลกว่า 400 ชนิดอาศัยอยู่ในน่านน้ำชายฝั่ง รวมถึงกุ้ง คริลล์ และแมงกะพรุน เมืองนี้มีพื้นที่ท่องเที่ยวชายหาดเกือบสิบแห่ง และมีแหล่งพลังงานลมทางทะเลหลายแห่ง
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนกต่างๆ
การแบ่งเขตการปกครองของเมืองอิงโข่วมีการเปลี่ยนแปลงมากมายนับตั้งแต่ปี 1938 เป็นต้นมา ในปี 1938 เมืองนี้ได้จัดตั้งเขตการปกครองขึ้น 8 เขต หลังจากได้รับเอกราชในปี 1948 การแบ่งเขตเดิมถูกยกเลิกและมีการสร้างเขตการปกครองใหม่ขึ้น ในปี 1958 พื้นที่เมืองได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็นเขตจ้านเฉียน เขตซินหัว และเขตซีซือ รวมทั้งพื้นที่ชานเมือง ในปี 1984 เขตบายูฉวนถูกแยกออกมาจากเขตไกเซียน และพื้นที่ชานเมืองถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตเหลาเปียน ในปี 1992 ไกเซียนกลายเป็นเมืองไกโจว และอำเภออิงโข่วกลายเป็นเมืองต้าซีเฉียว ในปี 2004 สามเมืองจากไกโจวถูกโอนไปอยู่ในเขตบายูฉวน
แผนกปัจจุบัน
ณ เดือนกรกฎาคม 2565 เทศบาลเมืองอิงโข่วประกอบด้วย 4 เขต (จ้านเฉียน ซีซี เหลาเปียน และปายูฉวน) และ 2 เมืองระดับอำเภอ (ต้าซีเฉียว และไกโจว) ซึ่งรวมถึง 35 เมือง 3 ตำบล 27 อำเภอ 644 หมู่บ้าน และ 182 ชุมชน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนซินเหลียนตะวันออก เขตซีซี
การเมือง
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020) ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 2,328,582 คน ณ สิ้นปี 2024 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 2.242 ล้านคน โดยเป็นประชากรในเมือง 1.539 ล้านคน (68.65%) และในชนบท 703,000 คน (31.35%) อัตราการเกิด: 9,279 คน (อัตรา 4.14 ต่อพันคน); อัตราการตาย: 20,137 คน (อัตรา 8.98 ต่อพันคน); อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -4.84 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
จากการสำรวจสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 พบว่าเมืองอิงโข่วมีกลุ่มชาติพันธุ์ 46 กลุ่ม โดยประชากรกลุ่มน้อยมีจำนวน 162,000 คน (คิดเป็น 6.96% ของประชากรทั้งหมด) กลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุด 5 กลุ่ม ได้แก่ ชาวแมนจู (127,540 คน) ชาวฮุย (11,630 คน) ชาวเกาหลี (8,521 คน) ชาวมองโกล (8,373 คน) และชาวซีเบ (1,480 คน)
ภาษา
ภาษาถิ่นอิงโข่วเป็นสาขาหนึ่งของภาษาจีนกลางเจียวเหลียว โดยเฉพาะกลุ่มย่อยไกฮวนของภาษาถิ่นอิงถง ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างภาษาจีนกลางภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาษาจีนกลางเจียวเหลียว
ศาสนา
ศาสนาหลักในอิงโข่ว ได้แก่ พุทธศาสนา อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ อิงโข่วมีวัดพุทธ 36 แห่ง โดยวัดที่เก่าแก่ที่สุดสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง ศาสนาคาทอลิกเข้ามาในปี ค.ศ. 1696 ทำให้อิงโข่วเป็นแหล่งกิจกรรมทางศาสนาคาทอลิกที่เก่าแก่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ส่วนศาสนาโปรเตสแตนต์เข้ามาในปี ค.ศ. 1852 ซึ่งเป็นครั้งแรกในภูมิภาคนี้เช่นกัน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตหยิงโข่วมีมูลค่า 156.03 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.52 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% โดยภาคเกษตรกรรม ภาคอุตสาหกรรม และภาคบริการ มีส่วนร่วมคิดเป็น 12.10 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.67 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.6%), 52.84 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.29 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.8%) และ 91.09 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.56 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.5%) ตามลำดับ คิดเป็น 7.8%, 33.9% และ 58.4% ของ GDP ทั้งหมด GDP ต่อหัวอยู่ที่ 69,223 หยวน (ประมาณ 9,555 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% และการลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 7.3% รายรับจากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 14.06 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.94 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.5%) และรายจ่ายอยู่ที่ 24.79 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.42 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 1.3%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชครอบคลุม 93,100 เฮกตาร์ ข้าว: 41,100 เฮกตาร์ ข้าวโพด: 47,700 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 750,000 ตัน (ลดลง 1.4%) ข้าว: 394,000 ตัน ข้าวโพด: 343,000 ตัน ผลผลิตผลไม้ (รวมถึงแตง) อยู่ที่ 1.218 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 7.7% เนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะ และเนื้อสัตว์ปีก: 273,000 ตัน (+3.5%) ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ: 564,000 ตัน รวมถึงการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในทะเล 388,000 ตัน และการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำจืด 131,000 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 0.8% โดยการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 19.9% แบ่งตามประเภทการเป็นเจ้าของ: วิสาหกิจของรัฐ +3.7%; บริษัทร่วมทุน +2.8%; บริษัทต่างชาติ/ฮ่องกง-มาเก๊า-ไต้หวัน -4.8%; บริษัทเอกชน +9.0% แบ่งตามภาคส่วน: เหมืองแร่ +4.4%; การผลิต +0.2%; พลังงาน ความร้อน ก๊าซ และน้ำ +8.3% อุตสาหกรรมหลัก: เหล็กและการแปรรูปขั้นสูง (31.7%), ปิโตรเคมี (20.7%, +11.4%), แมกนีไซต์ (14.1%, +2.5%), อลูมิเนียม (11.2%), การผลิตอุปกรณ์ (10.7%, +17.8%) เหล็กหล่อ: 14.558 ล้านตัน; เหล็กกล้าดิบ: 15.139 ล้านตัน; ผลิตภัณฑ์เหล็ก: 14.325 ล้านตัน รายได้จากภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อยู่ที่ 212.74 พันล้านหยวน ลดลง 8.3%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมทั้งสิ้น 49.27 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.80 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.9% ยอดขายปลีกในเมืองอยู่ที่ 43.00 พันล้านหยวน (+6.7%) และยอดขายปลีกในชนบทอยู่ที่ 6.27 พันล้านหยวน (+8.0%) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 45.44 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.27 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 4.8% โดยส่งออก 23.94 พันล้านหยวน (+3.4%) และนำเข้า 21.49 พันล้านหยวน (-12.6%) การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้ไปอยู่ที่ 4.19 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ณ สิ้นปี 2024 เงินฝากของสถาบันการเงินรวมอยู่ที่ 396.07 พันล้านหยวน (ประมาณ 54.63 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และยอดคงเหลือสินเชื่ออยู่ที่ 203.06 พันล้านหยวน (ประมาณ 28.01 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 6.86 พันล้านหยวน (ประมาณ 946 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7%
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เมืองอิงโข่วมีนิคมอุตสาหกรรมสำคัญ 20 แห่ง ครอบคลุม 13 อุตสาหกรรมหลัก เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีอิงโข่ว ซึ่งได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตระดับชาติในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2535 ครอบคลุมพื้นที่ 268 ตารางกิโลเมตร บนชายฝั่งตะวันออกของอ่าวเหลียวตง มีประชากร 520,000 คน ในปี พ.ศ. 2563 มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) 37 พันล้านหยวน อิงโข่วเป็นศูนย์กลางสำคัญของวงเศรษฐกิจรอบอ่าวโป๋ไห่และเขตเศรษฐกิจชายฝั่งเหลียวหนิง ในปี พ.ศ. 2562 ได้รับเลือกให้เป็นเมืองศูนย์กลางโลจิสติกส์ระดับชาติประเภทท่าเรือ และในปี พ.ศ. 2563 เป็นเมืองเดียวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนที่ได้รับการอนุมัติให้เข้าร่วมโครงการนำร่องระดับชาติด้านการบูรณาการการผลิตขั้นสูงและบริการสมัยใหม่
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีสูงถึง 1.7 พันล้านหยวน มีบริษัทไฮเทค 443 แห่ง และสตาร์ทอัพดาวรุ่ง 220 แห่ง เมืองนี้มีแพลตฟอร์มนวัตกรรม 143 แห่ง รวมถึงห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 6 แห่ง และศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยีระดับจังหวัด 35 แห่ง
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2024 อำเภออิงโข่วมีโรงเรียน 684 แห่ง (ไม่รวมสถาบันอุดมศึกษา) และมีนักเรียน 246,000 คน สถาบันอุดมศึกษารวมถึงสถาบันเทคโนโลยีอิงโข่ว วิทยาลัยอาชีวศึกษาและเทคนิคอิงโข่ว และวิทยาลัยอาชีวศึกษาและเทคนิคเกษตรเหลียวหนิง
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2567 มีสถานพยาบาลทั้งหมด 2,662 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 132 แห่ง ศูนย์สุขภาพ 47 แห่ง ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 9 แห่ง และศูนย์บริการสุขภาพชุมชน 149 แห่ง แพทย์ที่ได้รับใบอนุญาตมีจำนวน 7,404 คน และพยาบาลวิชาชีพ 7,606 คน จำนวนผู้ป่วยนอกต่อปีรวม 8.263 ล้านคน
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2024 มีศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 5 แห่ง โรงภาพยนตร์ในเมืองมี 20 แห่ง โดยมีการฉายภาพยนตร์ 241,000 รอบ และมีผู้ชม 1.545 ล้านคน
กีฬา
ในปี 2018 เมืองอิงโข่วเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันวิ่งมาราธอนนานาชาติบายูฉวน (รายการระดับชาติที่มีผู้เข้าร่วมกว่า 18,000 คน) พิธีเปิดการแข่งขันไชน่าแชมเปียนส์ลีก และการแข่งขันวอลเลย์บอลซูเปอร์ลีกของจีน ในปี 2024 มีนักกีฬา 350 คนเข้าร่วมการแข่งขันระดับจังหวัด 21 รายการ และระดับชาติ 2 รายการ โดยได้รับรางวัล 25 เหรียญทอง 29 เหรียญเงิน และ 40 เหรียญทองแดง มีการสร้างสนามกีฬาใหม่ 233 แห่ง โดยมีพื้นที่ 2.91 ตารางเมตรต่อหัวประชากร
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2024 ระบบประกันบำนาญสำหรับพนักงานในเมืองครอบคลุม 1.162 ล้านคน; ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 1.921 ล้านคน; ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 440,000 คน; และประกันการว่างงาน 328,000 คน เมืองนี้มีสถานสงเคราะห์ผู้สูงอายุ 170 แห่ง มีเตียง 14,000 เตียง ดูแลผู้คน 7,000 คน ยอดขายสลากกินแบ่งรัฐบาลรวม 410 ล้านหยวน
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองหยิงโข่วมีระบบขนส่งหลากหลายรูปแบบ ทั้งท่าเรือ สนามบิน รถไฟความเร็วสูง ทางด่วน และท่อส่ง ซึ่งได้รับการกำหนดโดยคณะรัฐมนตรีให้เป็นศูนย์กลางการขนส่งแบบครบวงจรระดับชาติ และเป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ระดับชาติในรูปแบบท่าเรือ ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางบกอยู่ที่ 257.19 ล้านตัน (+11.3%) การขนส่งทางน้ำ 2.81 ล้านตัน (+47.1%) ผู้โดยสารทางบก 26.53 ล้านคน (+8.1%) และปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรือ 220 ล้านตัน โดยมีตู้คอนเทนเนอร์ 5.56 ล้าน TEU
ทางหลวง
เมืองนี้มีทางด่วนตัดผ่าน 3 สาย ได้แก่ เสินไห่ (G15), ไนหยิง (G4513) และจ้วงไก (S19) นอกจากนี้ยังมีทางหลวงแห่งชาติอีก 4 สาย และถนนระดับจังหวัดอีกมากมาย เมืองนี้มีสถานีผู้โดยสาร 46 แห่ง
ทางรถไฟ
รถไฟความเร็วสูงประกอบด้วยสายฮาร์บิน-ต้าเหลียน และสายผานจิน-อิงโข่ว ส่วนรถไฟธรรมดาประกอบด้วยสายฉางต้า สายซาบา และสายอิงโข่ว-ต้าซือเฉียว สถานีต้าซือเฉียวมีรถไฟให้บริการ 64 ขบวนต่อวัน เชื่อมต่อกับเมืองต่างๆ ทั่วภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและเมืองสำคัญทั่วประเทศ สถานีอิงโข่วตะวันออก ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อของรถไฟความเร็วสูงสองสาย ให้บริการรถไฟความเร็วสูง 65 ขบวนต่อวัน เชื่อมต่อโดยตรงไปยังปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ ซีอาน และเมืองสำคัญอื่นๆ
การบิน
สนามบินอิงโข่วหลานฉี เป็นสนามบินมาตรฐาน 4C มีรันเวย์ยาว 2,600 เมตร ให้บริการด้านธุรกิจ การท่องเที่ยว และการขนส่งสินค้า โดยมีเส้นทางการบินเชื่อมต่อกับเซี่ยงไฮ้ผู่ตง ปักกิ่ง เซินเจิ้น เฉิงตู ฮาร์บิน และเมืองอื่นๆ
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรืออิงโข่ว ซึ่งเป็นทางออกสู่ทะเลที่ใกล้ที่สุดสำหรับภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนในของจีนและเป็นท่าเรือชายฝั่งที่ใหญ่เป็นอันดับเก้าของจีน เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ปี 1861 ประกอบด้วยพื้นที่ท่าเรือ 5 แห่ง มีท่าเทียบเรือ 78 แห่ง รวมถึงท่าเทียบเรือขนาด 300,000 ตัน จำนวน 2 แห่ง ท่าเรือแห่งนี้มีความสัมพันธ์ด้านการขนส่งทางเรือกับท่าเรือกว่า 140 แห่งในกว่า 50 ประเทศ และให้บริการขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ทางทะเลและทางรถไฟภายในประเทศกว่า 40 เส้นทาง นอกจากนี้ยังมีบริการเรือข้ามฟากโดยสารและขนส่งสินค้าระหว่างประเทศเชื่อมต่อกับเมืองอินชอน ประเทศเกาหลีใต้
ระบบขนส่งสาธารณะ
เมืองนี้มีเส้นทางรถประจำทางมากกว่า 112 เส้นทาง โดย 57 เส้นทางให้บริการในเขตใจกลางเมือง นอกจากนี้ยังมีเรือโดยสารเชื่อมระหว่างฝั่งเหนือและฝั่งใต้ของแม่น้ำเหลียว โดยมีเรือออกทุก 40 นาที ตั้งแต่เวลา 6:00 น. ถึง 19:00 น. ค่าโดยสาร 1 หยวน และใช้เวลาเดินทาง 15 นาที เรือโดยสารให้บริการเฉพาะฤดูกาล โดยจะปิดให้บริการในช่วงฤดูหนาว ผู้โดยสารสามารถใช้บริการรถประจำทางสาย 501 ไปยังสำนักงานเหอเป่ยได้
วัฒนธรรม
อาหาร
อาหารหยิงโข่วมีรากฐานมาจากอาหารซานตง โดยผสมผสานอิทธิพลจากอาหารของทางราชการ วัด และภูมิภาคต่างๆ มีรสชาติเบาและหวานกว่าอาหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือทั่วไปเล็กน้อย และเน้นการจัดแต่งจาน อาหารจานเด่น ได้แก่ ปูผัดขิงต้นหอม เต้าหู้ตุ๋นปลาดุก และกะหล่ำปลีตุ๋นปลาแมคเคอเรล เนื่องจากเมืองตั้งอยู่ริมชายฝั่ง อาหารทะเลจึงเป็นอาหารหลัก กุ้งและปูหมักดิบ หรือที่เรียกว่า "ของดองหยิงโข่ว" เป็นอาหารขึ้นชื่อของท้องถิ่น เนื้อย่างเสิร์ฟพร้อมน้ำจิ้มหวานก็เป็นอีกหนึ่งเมนูยอดนิยม ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นที่โดดเด่น ได้แก่ ข้าวหยิงโข่ว เต้าซี่ แอปเปิ้ลไกโจว องุ่นซงเยว่ และเหล้าวังเอ๋อร์ซาน
ศุลกากร
เทศกาลมังกรฤดูใบไม้ผลิ (วันที่สองของเดือนที่สองตามปฏิทินจันทรคติ) มีประเพณีการแขวน "หางมังกร" ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ครอบครัวต่างๆ รับประทานเกี๊ยว เด็กๆ ตัดผม ("โกนหัวมังกร") และรับประทานหัวหมูในตอนเย็น ในช่วงเทศกาลโคมไฟ ครัวเรือนในต้าซีเฉียวและไกโจวจะประดิษฐ์โคมไฟจากแป้ง—"โคมไฟทอง" จากแป้งข้าวโพดและ "โคมไฟเงิน" จากแป้งบัควีท รวมถึงโคมไฟจากมันเทศและหัวไชเท้าด้วย
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ต้นไม้ประจำเมืองหยิงโข่วคือต้นหลิว ซึ่งมีคุณค่าในด้านความสวยงามสำหรับการจัดสวน และความทนทานต่อก๊าซพิษ
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
แหล่งโบราณคดีถ้ำมนุษย์โบราณจินหนิวซานในต้าซีเฉียว เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยหินเก่าที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และเป็นโบราณสถานระดับชาติที่ได้รับการคุ้มครอง การขุดค้นพบฟอสซิลมนุษย์โบราณ (55 ชิ้น รวมถึงกะโหลกศีรษะที่สมบูรณ์) ซึ่งมีอายุย้อนไปถึง 200,000 ถึง 600,000 ปี และได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในสิบความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญที่สุดของโลกในปี 1984 ป้อมปราการตะวันตก (ซีเป่าไท่) สร้างขึ้นระหว่างปี 1882 ถึง 1888 ในสมัยราชวงศ์ชิง เป็นป้อมปราการป้องกันชายฝั่งที่สำคัญในปัจจุบันและเป็นโบราณสถานที่มีการคุ้มครองระดับชาติ มีปืนใหญ่ 52 กระบอกและกำแพงยาวกว่า 900 เมตร วัดเซนเหลิงหยาน (ปี 1922 ถึง 1931) เป็นหนึ่งในวัดขนาดใหญ่สมัยสาธารณรัฐที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในเหลียวหนิง ครอบคลุมพื้นที่ 10,000 ตารางเมตร มีศาลา 99 หลัง วัดฉงเจียวในไกโจว สร้างขึ้นในปี 1383 เป็นโบราณสถานที่มีการคุ้มครองระดับมณฑล วัดหวังไห่บนภูเขาชิงหลงมีลักษณะเด่นคือสร้างด้วยหินแกรнитและมีบทกลอนแกะสลักบนหิน
จุดชมวิว
ภาพรวม
เมืองอิงโข่วเป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นระดับชาติและเมืองป่าไม้แห่งชาติที่มีทรัพยากรการท่องเที่ยวที่อุดมสมบูรณ์ ทั้ง "ภูเขา ทะเล แม่น้ำ ป่าไม้ บ่อน้ำ และวัดวาอาราม" ที่เกื้อหนุนซึ่งกันและกัน ทางตะวันออกมีทิวทัศน์ยอดเขาที่งดงาม ทางตะวันตกมีหาดทรายขาวละเอียด (หนึ่งในสองหาดทรายขาวเช่นนี้ในอ่าวโป๋ไห่) ทางใต้มีรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนและพื้นที่อาบแดดริมหาด ทางเหนือมีป้อมปราการชายฝั่งสมัยราชวงศ์ชิงและถนนสายเก่าริมแม่น้ำเหลียวที่มีอายุเก่าแก่นับร้อยปี
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติทางทะเลเป่ยไห่ (ระดับ AAAA เขตคุ้มครองพิเศษทางทะเล 208 เฮกตาร์), ถนนสายเก่าแม่น้ำเหลียว (1.3 กิโลเมตร รู้จักกันในชื่อ "เซี่ยงไฮ้น้อยทางเหนือ" เนื่องจากเป็นที่ตั้งของสถานกงสุลต่างประเทศและมรดกทางการค้าในศตวรรษที่ 19), สวนทะเลสาบมูน (สวนธีมทะเล 91 เฮกตาร์), พรมแดง (สาหร่ายแก้วที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มตามแนวชายฝั่งน้ำขึ้นน้ำลงของปากแม่น้ำ), เขตทัศนียภาพฉีซาน (ระดับ AAAA มียอดเขา ถ้ำ บ่อน้ำพุ และวัดหลงถาน), เขตท่องเที่ยวหวังเอ๋อซาน (ระดับ AAAA มีธีมเกี่ยวกับความรักของมารดา มีเทศกาลแม่ประจำปีตั้งแต่ปี 1995), จัตุรัสซานไห่ (มีรูปปั้นเจ้าหญิงปายู่ฉวนและจุดชมวิวไข่มุกโป๋ไห่) และรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อน เช่น จินไท่เฉิงและหงซีกู่
การแลกเปลี่ยนภายนอก
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองอิงโข่วได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึง "เมืองลงทุนและธุรกิจที่มีมูลค่ามากที่สุดของจีน (ระดับภูมิภาค)" (กรกฎาคม 2562) เมืองต้นแบบการสนับสนุนสองด้านระดับชาติ (ตุลาคม 2563) และ "เมืองที่มีความสุขที่สุดของจีน" (ธันวาคม 2565) ในเดือนเมษายน 2563 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติการจัดตั้งเขตนำร่องอีคอมเมิร์ซข้ามพรมแดนแบบครบวงจรในเมืองอิงโข่ว
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม