เมืองเปิ่นซี
เมืองเบ็นซี (Benxi City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง ซึ่งได้รับการกำหนดโดยสภาแห่งรัฐให้เป็นเมืองศูนย์กลางในภาคตะวันออกของเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑล มีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น
เมืองเปิ่นซี
เมืองเบ็นซี เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง ซึ่งได้รับการกำหนดโดยสภาแห่งรัฐให้เป็นเมืองศูนย์กลางในภาคตะวันออกของเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑล มีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน และมีพื้นที่ทั้งหมด 8,413.96 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนเมษายน 2568 เมืองเบ็นซีบริหารจัดการ 4 อำเภอ และ 2 ตำบลปกครองตนเอง โดยมีที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 188-1 ถนนเฟิงเย่ เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทค ภาษาท้องถิ่นอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นเหลียวหนิงตอนกลาง ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1.229 ล้านคน พื้นที่เบ็นซีเคยเป็นส่วนหนึ่งของเมืองชิงโจวและอิงโจวในสมัยราชวงศ์เซี่ยและราชวงศ์ชาง ในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่เมืองและอำเภอเบ็นซีเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเซียงผิงในมณฑลเหลียวตง ขณะที่อำเภอหวนเหรินอยู่ภายใต้เขตชายแดนของมณฑลเหลียวตง ในปี ค.ศ. 1906 (ปีที่ 32 ของรัชสมัยกวางซู) ได้มีการก่อตั้งอำเภอเบ็นซีขึ้น และเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1992 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติให้เป็น "เมืองใหญ่" เบ็นซีมีชื่อเสียงในฐานะ "เมืองหลวงเหล็กเขียว" "เมืองหลวงเภสัชกรรมของจีน" และ "เมืองแห่งใบเมเปิล" โดยมีสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นเอกลักษณ์ 6 อย่าง ได้แก่ ถ้ำมหัศจรรย์ ภูเขาที่มีชื่อเสียง แหล่งน้ำที่สวยงาม น้ำพุร้อน ใบเมเปิล และประเพณีพื้นบ้าน เบ็นซีเป็นฐานที่สำคัญของกองทัพร่วมต่อต้านญี่ปุ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเป็นที่ตั้งของเมืองภูเขาหวู่หวู่ ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศ 51 แห่ง และได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นและเมืองน้ำพุร้อนของจีน ในฐานะที่เป็นฐานอุตสาหกรรมเก่าแก่ที่สำคัญและมีทรัพยากรแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเบ็นซีในปี 2025 คาดว่าจะสูงถึง 100.6 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8% ในราคาคงที่ โดยมีมูลค่าภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นรอง และขั้นที่สาม อยู่ที่ 5.94 พันล้านหยวน (ประมาณ 819 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) 37.38 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.16 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 57.28 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ
วิวัฒนาการของชื่อ
ในปี 1939 เมืองเบ็นซีหูถูกแยกออกมาจากอำเภอเบ็นซี หลังจากได้รับชัยชนะในสงครามต่อต้านญี่ปุ่นในปี 1945 รัฐบาลผสมประชาธิปไตยได้ถูกจัดตั้งขึ้นในเขตเมืองเบ็นซี ในปี 1948 เมืองเบ็นซีได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยตั้งชื่อตามทะเลสาบเบ็นซีซึ่งตั้งอยู่ในเขตเมือง
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ตามบันทึกของมหาประวัติศาสตร์: ชีวประวัติของชาวซยงหนู ระบุว่า ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ รัฐเหยียนได้สร้างกำแพงเมืองจีนจากเมืองซาวหยางไปยังเมืองเซียงผิง และจัดตั้งมณฑลต่างๆ รวมถึงเหลียวตง เพื่อต่อต้านชนเผ่าทางเหนือ ในเวลานั้น เขตเมืองเบ็นซีและอำเภอเบ็นซีอยู่ในเขตอำเภอเซียงผิงของมณฑลเหลียวตงของรัฐเหยียน ในขณะที่อำเภอหวนเหรินอยู่ชายแดน อยู่ภายใต้การปกครองของชนเผ่าเกาอี้
ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ราชวงศ์ฉินได้แบ่งประเทศออกเป็น 36 มณฑล โดยพื้นที่เบ็นซีและอำเภอเบ็นซีอยู่ในเขตอำเภอเซียงผิงของมณฑลเหลียวตง และอำเภอหวนเหรินอยู่บริเวณชายแดน ในสมัยราชวงศ์ฮั่น พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้อำเภอเซียงผิงของมณฑลเหลียวตงในเมืองโย่วโจว ในปี 108 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่ได้พิชิตโกโจซอนและสถาปนามณฑลใหม่ 4 มณฑล โดยหวนเหรินอยู่ในเขตมณฑลซวนตู ในปี 37 ก่อนคริสต์ศักราช จูมง เจ้าชายแห่งบูยอ ได้ลี้ภัยไปยังเมืองเหอเซิงกู่ (ปัจจุบันคือภูเขาหวุนหวู่ในหวนเหริน) และก่อตั้งอาณาจักรโกกูรยอ ในปี 3 คริสต์ศักราช เมืองหลวงได้ย้ายไปที่เมืองกัวเน่ย (ปัจจุบันคืออำเภอจี๋อัน มณฑลจี๋หลิน) โดยเหอเซิงกู่ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของโกกูรยอเป็นเวลา 40 ปี พื้นที่หวนเหรินยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของโกกูรยอจนถึงสมัยราชวงศ์ถัง ในสมัยสามก๊ก สมัยราชวงศ์จินตะวันตก และสมัยราชวงศ์จินตะวันออก พื้นที่เบ็นซีอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวตงภายใต้เมืองหยูโจวและผิงโจวตามลำดับ ต่อมาในสมัยราชวงศ์เหนือ ราชวงศ์ใต้ และราชวงศ์สุย ก็อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรกูรยอ
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในปี ค.ศ. 668 ราชวงศ์ถังพิชิตโกกูรยอและสถาปนารัฐอารักขาอันตง ในปี ค.ศ. 820 แดจอยองสถาปนาอาณาจักรบัลแฮ และฮวนเหรินเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลฮวนในมณฑลยาลูของเมืองหลวงทางตะวันตก ในปี ค.ศ. 909 ชาวคิตันยึดครองเหลียวตง ในปี ค.ศ. 926 พวกเขาทำลายบัลแฮและสถาปนาอาณาจักรตงตัน ในปี ค.ศ. 980 อาณาจักรตงตันถูกยกเลิกและแทนที่ด้วยเส้นทางหลวงโตเกียว ในปี ค.ศ. 1125 ราชวงศ์จินพิชิตเหลียวและจัดระเบียบเส้นทางใหม่ ในปี ค.ศ. 1287 ราชวงศ์หยวนสถาปนาสำนักเลขาธิการสาขาเหลียวหยาง
สมัยราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1371 ราชวงศ์หมิงได้ก่อตั้งกองบัญชาการทหารรักษาพระองค์เหลียวตงขึ้น พื้นที่เบ็นซีอยู่ในสังกัดกองรักษาพระองค์ตงหนิง ภายใต้กองบัญชาการทหารประจำภูมิภาคเหลียวตง ในขณะที่ฮวนเหรินอยู่ในสังกัดกองรักษาพระองค์เจี้ยนโจว ภายใต้กองบัญชาการทหารประจำภูมิภาคนูร์กัน ในสมัยราชวงศ์ชิง พื้นที่นี้เดิมอยู่ในเขตปกครองเหลียวหยาง ในปี ค.ศ. 1644 ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของเซิงจิง (ต่อมาคือเขตปกครองเฟิงเทียน) ในปี ค.ศ. 1877 ได้มีการจัดตั้งอำเภอฮวาเหรินขึ้น และในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1906 รัฐบาลชิงได้อนุมัติการจัดตั้งอำเภอเบ็นซีอย่างเป็นทางการ
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี 1914 อำเภอเบ็นซีและหวนเหรินถูกจัดให้อยู่ในเขตปกครองตงเปียนของมณฑลเฟิงเทียน ในปี 1928 จางซูเหลียงได้เปลี่ยนชื่อเฟิงเทียนเป็นมณฑลเหลียวหนิง ในปี 1932 รัฐหุ่นเชิดแมนจูกัวของญี่ปุ่นได้จัดให้เบ็นซีอยู่ภายใต้เฟิงเทียนและหวนเหรินอยู่ภายใต้มณฑลอันตง ในปี 1939 เมืองเบ็นซีหูถูกก่อตั้งขึ้น ในวันที่ 15 สิงหาคม 1945 ญี่ปุ่นยอมจำนน กองกำลังที่นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนเข้าสู่เบ็นซีในวันที่ 18 กันยายน ในปี 1948 เบ็นซีได้รับการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์และมีการจัดตั้งรัฐบาลประชาชนเทศบาลขึ้น
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1952 อำเภอเบ็นซีถูกยุบและรวมเข้ากับเมืองเบ็นซี ในปี 1953 เมืองเบ็นซีอยู่ภายใต้การบริหารโดยตรงของรัฐบาลกลาง ในปี 1954 ถูกโอนไปอยู่ในมณฑลเหลียวหนิง ในปี 1956 อำเภอเบ็นซีถูกจัดตั้งขึ้นใหม่ภายใต้เมืองเบ็นซี ในปี 1959 อำเภอฮวนเหรินถูกจัดให้อยู่ภายใต้เมืองเบ็นซี ในปี 1966 ฮวนเหรินถูกโอนไปอยู่ในเมืองตานตงเป็นการชั่วคราว และในปี 1968 ก็กลับมาอยู่กับเบ็นซีอีกครั้ง ในวันที่ 25 กรกฎาคม 1992 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติให้เบ็นซีเป็น "เมืองใหญ่"
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
ในปี 1950 พื้นที่เมืองถูกแบ่งออกเป็น 5 เขต ในปี 1955 เขตไฉ่ฉุนและเขตกงหยวนรวมกันเป็นเขตผิงซาน ในขณะที่เขตเหอตงและเขตเหอซีรวมกันเป็นเขตเบ็นซี (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเขตซีหู) ในปี 1984 พื้นที่เมืองได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็น 4 เขต ได้แก่ ผิงซาน ซีหู หมิงซาน และหนานเฟิน ในปี 1989 สภาแห่งรัฐอนุมัติการจัดตั้งอำเภอปกครองตนเองชาวแมนจูเบ็นซีและอำเภอปกครองตนเองชาวแมนจูหวนเหริน
รายละเอียดการบริหาร
ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2568 เบ็นซีบริหารจัดการเขตปกครองตนเองแมนจูเบ็นซี เขตปกครองตนเองแมนจูฮวนเหริน อำเภอผิงซาน อำเภอหมิงซาน อำเภอซีหู และอำเภอนานเฟิน ซึ่งประกอบด้วย 18 เมือง 5 ตำบล (รวม 1 ตำบลของชนเผ่า) และ 26 ตำบลย่อย มี 288 หมู่บ้าน และ 213 ชุมชน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 188-1 ถนนเฟิงเย่ อำเภอซีหู
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เบ็นซีตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเหลียวหนิง ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 123 องศา 34 นาที ถึง 125 องศา 46 นาที และละติจูดเหนือ 40 องศา 49 นาที ถึง 41 องศา 35 นาที มีพรมแดนติดกับเมืองถงฮวา (มณฑลจี๋หลิน) ทางทิศตะวันออก เมืองเหลียวหยางทางทิศตะวันตก เมืองตานตงทางทิศใต้ เมืองฝูซุนทางทิศเหนือ และเมืองเสิ่นหยางทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 8,413.96 ตารางกิโลเมตร
ธรณีวิทยา
เบ็นซีตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาทางตะวันออกของมณฑลเหลียวหนิง โดยมีพื้นที่ภูเขาและเนินเขาคิดเป็นประมาณ 80% ของพื้นที่ทั้งหมด โครงสร้างทางธรณีวิทยาตั้งอยู่บนที่ราบสูงเจียวเหลียวของที่ราบสูงจีน-เกาหลี ซึ่งมีรอยแตกของเปลือกโลก หุบเขาแยกตัว ที่ราบสูง และเนินเขาลาดชันที่พัฒนาอย่างดี
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศมีลักษณะเป็นยอดเขาสูงชันและเนินเขาเตี้ยๆ สลับซับซ้อน ประกอบด้วยภูเขา 80% พื้นที่เพาะปลูก 8.7% และน้ำและการใช้ประโยชน์อื่นๆ 11.3% ก่อให้เกิดภูมิทัศน์แบบคลาสสิก "ภูเขา 8 ส่วน น้ำ 1 ส่วน พื้นที่เพาะปลูก 1 ส่วน" ระดับความสูงเฉลี่ยประมาณ 350 เมตร จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาหลักของภูเขาฝอติ้งในอำเภอหวนเหริน ที่ความสูง 1,367.78 เมตร ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "หลังคาแห่งเหลียวหนิง" จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ประมาณ 85 เมตร บริเวณจุดบรรจบกันของแม่น้ำไท่จื่อและแม่น้ำซี
อุทกวิทยา
เบ็นซีมีแม่น้ำ 251 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 10 ตารางกิโลเมตร รวมถึง 30 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำสายหลัก 3 ระบบ ได้แก่ แม่น้ำไท่จื่อ แม่น้ำหุนเจียง และแม่น้ำเฉาเหอ แม่น้ำไท่จื่อเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุด มีความยาว 363 กิโลเมตร (194.5 กิโลเมตรอยู่ในเขตเบ็นซี) และไหลลงสู่ทะเลโป๋ไห่ในที่สุด ส่วนแม่น้ำหุนเจียงเป็นแม่น้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำยาลูฝั่งจีน มีความยาว 431 กิโลเมตร ไหลผ่านเมืองหวนเหรินเป็นระยะทาง 176.1 กิโลเมตร
ภูมิอากาศ
เบ็นซีมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจนและมีปริมาณน้ำฝนมาก ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 816.6 มิลลิเมตร โดยประมาณ 50% ตกในเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 7.6 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดอยู่ที่ 39.6 และ -37.9 องศาเซลเซียส ช่วงปลอดน้ำค้างแข็งประมาณ 160 วัน และช่วงน้ำค้างแข็งประมาณ 180 วัน
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติทางธรรมชาติในเบ็นซี ได้แก่ ภัยแล้ง น้ำท่วม พายุไต้ฝุ่น ลูกเห็บ น้ำค้างแข็ง พายุหิมะ แผ่นดินไหว ดินถล่ม กระแสน้ำพัดเศษซาก ไฟป่า และภัยพิบัติทางชีวภาพ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2024 ทรัพยากรน้ำผิวดินมีปริมาณรวม 4.796 พันล้านลูกบิดเมตร โดยอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่และขนาดกลางมีปริมาณน้ำ 3.381 พันล้านลูกบิดเมตร ปริมาณน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 4.803 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีน้ำที่ใช้ได้ 3.624 พันล้านลูกบิดเมตร อ่างเก็บน้ำในเมือง 3 แห่ง (ซิงหลงซาน ตงเฟิง และเกาเฉิง) มีความจุรวมกัน 2.7754 ล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมดมีขนาด 841,300 เฮกตาร์ ประกอบด้วยที่ดินทำการเกษตร 84,000 เฮกตาร์ สวนผลไม้ 5,693 เฮกตาร์ ป่าไม้ 653,000 เฮกตาร์ และที่ดินเขตเมือง อุตสาหกรรม และเหมืองแร่ 38,000 เฮกตาร์
ทรัพยากรชีวภาพ
อุทยานแห่งชาติเบ็นซีมีพืชป่า 1,938 ชนิด รวมถึงพืชคุ้มครองระดับชาติ 24 ชนิด เช่น โสมและสนเกาหลี นอกจากนี้ยังมีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 375 ชนิด รวมถึงนก 294 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 54 ชนิด โดยมีสัตว์คุ้มครองระดับชาติ 85 ชนิด เช่น เหยี่ยวซาเคอร์และนกเป็ดน้ำจีน
ทรัพยากรแร่
เบ็นซีมีแร่ธาตุที่รู้จักกัน 46 ชนิด รวมถึงเหล็ก ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี และทองคำ (โลหะ); ยูเรเนียมและแอนดาลูไซต์ (หายากและกัมมันตรังสี); ถ่านหิน หินปูน ทัลก์ หินอ่อน หินแกรนิต และยิปซัม (อโลหะ); และไพไรต์และบอกไซต์ (เกรดเคมี)
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2024 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 1.229 ล้านคน โดยมีประชากรที่ลงทะเบียน 1,367,296 คน (ลดลง 12,439 คน) ประชากรในเมืองมีจำนวน 960,684 คน (70.26%) และประชากรในชนบทมีจำนวน 406,612 คน (29.74%) อัตราการเกิด: 4,066 คน (อัตรา 2.96 ต่อพันคน) อัตราการเสียชีวิต: 11,500 คน (อัตรา 8.37 ต่อพันคน) อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: ลบ 5.41 ต่อพันคน การย้ายถิ่นเข้า: 4,096 คน การย้ายถิ่นออก: 8,954 คน
กลุ่มชาติพันธุ์
นอกจากชาวฮั่นซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่แล้ว เบ็นซีมีชนกลุ่มน้อยอีก 45 กลุ่ม โดยชาวแมนจู ชาวฮุย และชาวเกาหลี แต่ละกลุ่มมีจำนวนมากกว่า 10,000 คน รวมแล้วมีประชากรชนกลุ่มน้อยมากกว่า 440,000 คน
ภาษา
ภาษาถิ่นเบ็นซีอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นเหลียวหนิงตอนกลาง ซึ่งเป็นหนึ่งในสามกลุ่มภาษาถิ่นหลักของเหลียวหนิง โดยมีความใกล้เคียงกับภาษาจีนกลางมาตรฐานน้อยกว่าภาษาถิ่นเหลียวหนิงตะวันตก แต่ก็มีความแตกต่างน้อยกว่าภาษาถิ่นเหลียวหนิงตอนใต้
ศาสนา
เมืองเบ็นซีมีศาสนาหลัก 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และคริสต์ศาสนา โดยมีสถานที่ประกอบกิจกรรมทางศาสนาที่จดทะเบียนแล้ว 98 แห่ง
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตเบ็นซีมีมูลค่า 102.56 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% เมื่อเทียบกับราคาเดียวกัน ภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นรอง และขั้นตติยภูมิ มีมูลค่าเพิ่ม 5.78 พันล้านหยวน (ประมาณ 797 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.0%), 43.05 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.94 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 8.5%) และ 53.73 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.41 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.8%) ตามลำดับ สัดส่วนของสามภาคส่วนนี้อยู่ที่ 5.6:42.0:52.4 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 83,109 หยวน (ประมาณ 11,463 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.6% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 10.0% รายรับจากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 9.15 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.26 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 14.2% ส่วนรายจ่ายอยู่ที่ 19.33 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.67 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.3%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชมีจำนวน 51,000 เฮกตาร์ โดยข้าวโพดปลูก 42,481 เฮกตาร์ และข้าวปลูก 5,457 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 328,000 ตัน (ลดลง 4.1%) การชำแหละปศุสัตว์: สุกร 371,800 ตัว (ลดลง 13.15%) แกะ 79,000 ตัว (เพิ่มขึ้น 3.6%) โค 17,700 ตัว (เพิ่มขึ้น 2.9%) และสัตว์ปีก 12.62 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 6%) ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 59,400 ตัน (ลดลง 5.9%) ผลผลิตผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 7,060 ตัน (เพิ่มขึ้น 1.2%)
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจอุตสาหกรรมที่กำหนดเติบโต 9.0% ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ เหล็กหล่อ 17.60 ล้านตัน (ลดลง 1.7%) เหล็กกล้าดิบ 17.09 ล้านตัน (ลดลง 3.2%) เหล็กรีด 18.54 ล้านตัน (ลดลง 3.4%) และยาสมุนไพรจีน 2,757.5 ตัน (เพิ่มขึ้น 1.1%) วิสาหกิจอุตสาหกรรมที่กำหนดมีรายได้ 195.59 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 4.3%) และกำไรสุทธิ 250 ล้านหยวน (ประมาณ 34.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 90.2%) อัตราการขายผลิตภัณฑ์อยู่ที่ 99.4% วิสาหกิจก่อสร้างลงนามในสัญญารวม 13.10 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.81 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีมูลค่าผลผลิต 9.36 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.29 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 16.88 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.33 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% การส่งออกรวมอยู่ที่ 13.76 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.90 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 23.0%) การนำเข้าอยู่ที่ 8.24 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 8.2%) การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 9.49 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ลดลง 7.2%) เงินฝากของสถาบันการเงินรวมอยู่ที่ 221.43 พันล้านหยวน (ประมาณ 30.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ยอดคงเหลือเงินกู้อยู่ที่ 136.9 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.89 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 3.98 พันล้านหยวน (ประมาณ 549 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 10.4%) โดยมีการจ่ายค่าสินไหมทดแทน 1.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 229 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ณ สิ้นปี 2024 เบ็นซีมีสถาบันวิจัย 3 แห่ง บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงระดับชาติ 146 แห่ง สตาร์ทอัพ "นกอินทรี" 62 แห่ง และสตาร์ทอัพ "กวาง" 17 แห่ง พร้อมด้วยสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 277 รายการ (เพิ่มขึ้น 29.4%)
การศึกษา
เมืองเบ็นซีมีโรงเรียนทั้งหมด 359 แห่ง (ไม่รวมสถาบันอุดมศึกษา) ประกอบด้วย โรงเรียนอาชีวศึกษา 8 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป 16 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 44 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 61 แห่ง โรงเรียนอนุบาล 226 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 3 แห่ง ส่วนสถาบันอุดมศึกษา ได้แก่ มหาวิทยาลัยเภสัชศาสตร์เสิ่นหยาง วิทยาเขตเบ็นซี สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเหลียวหนิง และวิทยาลัยอาชีวศึกษาโลหะวิทยาเหลียวหนิง
วัฒนธรรม
เมืองเบ็นซีมีสถาบันทางวัฒนธรรม 78 แห่ง รวมถึงห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง และพิพิธภัณฑ์สาธารณะ 8 แห่ง ในปี 2024 มีการจัดกิจกรรมเพื่อสาธารณประโยชน์ทางวัฒนธรรม 225 ครั้ง
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2024 อำเภอเบ็นซีมีสถานพยาบาล 970 แห่ง (เพิ่มขึ้น 70 แห่ง) ประกอบด้วยโรงพยาบาล 41 แห่ง (3 แห่งเป็นโรงพยาบาลระดับ III-A) ศูนย์สุขภาพชุมชน 23 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 289 แห่ง โดยมีเตียงที่ได้รับอนุญาต 11,081 เตียง และแพทย์ที่ได้รับอนุญาต 4,032 คน
กีฬา
ในปี 2024 นักกีฬาของเบ็นซีคว้าเหรียญทอง 3 เหรียญ เหรียญเงิน 1 เหรียญ และเหรียญทองแดง 3 เหรียญ ในระดับประเทศ มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมกีฬาเป็นประจำถึง 611,000 คน ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬาอยู่ที่ 210 ล้านหยวน (ประมาณ 29 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2024 ระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐานครอบคลุมประชากร 1.0272 ล้านคน และระบบประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุมประชากร 1.1444 ล้านคน ค่าใช้จ่ายรวมของกองทุนประกันสังคมอยู่ที่ 17.59 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.43 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และผู้รับสวัสดิการตามมาตรฐานการครองชีพขั้นต่ำในเขตเมืองมีจำนวน 11,124 คน (ลดลง 15%)
การขนส่ง
ภาพรวม
เบ็นซีอยู่ห่างจากเสิ่นหยาง 45 กิโลเมตร และห่างจากสนามบินเถาเซียน 29 กิโลเมตร อยู่ห่างจากท่าเรือตานตงและหยิงโข่วไม่เกิน 200 กิโลเมตร มีรถไฟความเร็วสูงวิ่งผ่านเกือบ 100 เที่ยวต่อวัน เป็นศูนย์กลางสำคัญในเขตเศรษฐกิจพิเศษเสิ่นหยาง ซึ่งครอบคลุมประชากร 22 ล้านคนภายในหนึ่งชั่วโมง
ทางหลวง
ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนอยู่ที่ 52.62 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 4.1%) และปริมาณผู้โดยสารอยู่ที่ 27.23 ล้านเที่ยว (เพิ่มขึ้น 4.6%)
ทางรถไฟ
ทางรถไฟสาย Shen-Dan, Liao-Xi และ Ben-Huan มาบรรจบกันที่นี่ ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางรถไฟอยู่ที่ 26 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 7.3%) และปริมาณผู้โดยสารอยู่ที่ 3.02 ล้านเที่ยว (ลดลง 9.0%)
ระบบขนส่งสาธารณะ
บริษัท Benxi ดำเนินการรถโดยสารพลังงานใหม่ 443 คัน ใน 45 เส้นทาง โดยใช้พลังงานใหม่ 100% นอกจากนี้ยังมีเส้นทางรถโดยสารที่ปรับแต่งเป็นพิเศษอีก 90 เส้นทาง และเส้นทางที่บูรณาการกับการท่องเที่ยวอีก 6 เส้นทาง
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
อาหาร
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
จิตวิญญาณแห่งเบ็นซี: "เบ็นคือรากเหง้าของสรรพสิ่ง ซีคือแหล่งกำเนิดของทะเลทั้งสี่ จงเป็นคนซื่อสัตย์ ทำสิ่งต่างๆ ทีละเล็กทีละน้อย" "เบ็น" หมายถึงรากฐานและต้นกำเนิด เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับความเจริญรุ่งเรือง "ซี" หมายถึงน้ำ แหล่งกำเนิดชีวิต สัญลักษณ์ของพลังและความยืดหยุ่น จิตวิญญาณนี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์และแรงผลักดันทางจิตวิญญาณเพื่อการพัฒนาของเมือง
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
แหล่งโบราณคดีเมี่ยวโหวซานในเมืองเสี่ยวซือ เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยหินเก่าตอนต้นที่อยู่เหนือสุดของจีน และเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน มีอายุย้อนหลังไปถึง 500,000 ปี จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "บ้านเกิดของชาวตะวันออกเฉียงเหนือกลุ่มแรก" ส่วนแหล่งโบราณคดีมาเฉิงจื่อในเมืองหนานเตียน มีโบราณวัตถุสมัยหินใหม่ตอนปลายที่มีอายุย้อนหลังไปถึง 4,500 ถึง 5,000 ปี
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
การแลกเปลี่ยนภายนอก
บริษัทเบ็นซีได้สถาปนาความร่วมมือแบบจับคู่กับเมืองไท่โจวในปี 2560 โดยดำเนินการตามยุทธศาสตร์ระดับชาติในการฟื้นฟูฐานอุตสาหกรรมเก่าของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ทั้งสองเมืองได้กระชับความร่วมมือบนพื้นฐานของจุดแข็งทางอุตสาหกรรม โดยประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงของเมืองไท่โจวมีคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับเบ็นซี
จุดชมวิว
ภาพรวม
ณ สิ้นปี 2024 เบ็นซีมีแหล่งท่องเที่ยวมากกว่า 200 แห่ง โรงแรมระดับดาว 15 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 51 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A จำนวน 2 แห่ง (ถ้ำน้ำเบ็นซี แม่น้ำใต้ดินที่ยาวที่สุดในโลกที่สามารถล่องเรือได้ และภูเขาหวู่หนิว ซึ่งเป็นมรดกโลก) แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A จำนวน 13 แห่ง (รวมถึงภูเขากวนเหมินและภูเขาเทียฉา) แหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A จำนวน 21 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 2A จำนวน 15 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม