อัลซา ลีก
สันนิบาตอัลซาตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน มีพรมแดนติดกับเมืองอู๋ไห่ บายันนูร์ และออร์ดอสทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยทางทิศใต้และตะวันออกเฉียงใต้ และติดกับมณฑลกานซู
อัลซา ลีก
สันนิบาตอัลซาตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน มีพรมแดนติดกับเมืองอู๋ไห่ บายันนูร์ และออร์ดอสทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือ เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยทางทิศใต้และตะวันออกเฉียงใต้ มณฑลกานซูทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ และมองโกเลียทางทิศเหนือ โดยมีพรมแดนยาว 735 กิโลเมตร สันนิบาตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 270,000 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกรกฎาคม 2026 สันนิบาตอัลซาบริหารจัดการสามธง ได้แก่ ธงอัลซาซ้าย ธงอัลซาขวา และธงเอจิน ประกอบด้วย 32 ซูมู (เมือง) และ 200 กาชา (หมู่บ้าน) รัฐบาลของสันนิบาตตั้งอยู่ที่เมืองบายันฮอต ธงอัลซาซ้าย ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ 268,000 คน คำว่า "อัลซา" มาจากภาษามองโกล หมายถึง "ดินแดนแห่งความงดงามหลากสีสัน" กิจกรรมของมนุษย์ในภูมิภาคนี้มีมาตั้งแต่ยุคหินเก่า ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงอย่างฮั่วฉู่ปิงได้เข้าสู่จูเหยียนเพื่อยึดคืนระเบียงเหอซี ราชวงศ์หยวนได้สร้างเส้นทางอี้จินัยขึ้น ราชวงศ์ชิงได้จัดตั้งกองทหารพิเศษสองกอง ได้แก่ กองทหารอัลซาโคชุตและกองทหารเอจินโอลด์ทอร์กุต ในปี 1949 กองทหารทั้งสองได้รับการปลดปล่อยอย่างสันติ ในเดือนพฤษภาคม 1980 สันนิบาตอัลซาได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ สันนิบาตนี้ประกอบด้วยทะเลทรายสำคัญสามแห่ง ได้แก่ บาไดน์จารัน เทงเกอร์ และอูลานบูห์ โดยมีภูมิประเทศลดหลั่นจากใต้ไปเหนือ สลับกับภูมิประเทศทะเลทรายและโกบี ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของสันนิบาตนี้สูงถึง 41.88 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.86 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เติบโตขึ้น 4.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ในเดือนกรกฎาคม 2026 การครอบคลุมเครือข่ายโทรคมนาคม "สามเครือข่าย" อย่างสมบูรณ์ได้เกิดขึ้นตลอดแนวชายแดน ในปีเดียวกันนั้น การประชุมจับคู่ธุรกิจระหว่างภาครัฐ การเงิน และภาคเอกชน สามารถลงนามในสัญญาได้มูลค่า 18.5 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.59 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ประวัติศาสตร์
อัลซาเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของมนุษย์โบราณ การค้นพบภาพเขียนบนหินรูปรอยมือในถ้ำภูเขายาไบรในเขตอัลซาขวา และโบราณวัตถุหินขนาดเล็กจำนวนมากในเขตอัลซาซ้าย ยืนยันถึงกิจกรรมของมนุษย์ในบริเวณนี้มาตั้งแต่ยุคหินเก่า ในช่วงปลายยุคดึกดำบรรพ์และยุคสังคมทาส ผู้คนในสมัยราชวงศ์ชางและโจวตอนต้นอาศัยอยู่ตามแม่น้ำรัวสุ่ยและทะเลสาบจูหยานไห่
หลังจากฉินซีฮวงรวมหกรัฐเข้าด้วยกันแล้ว ก็มีการจัดตั้งมณฑลเป่ยตี้ขึ้นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของภูมิภาคอัลซา ในสมัยราชวงศ์ฮั่น พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของสามมณฑล ได้แก่ เป่ยตี้ อู๋เว่ย และจางเย่ ในปี 102 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู๋แห่งฮั่นได้ส่งทหาร 180,000 นายไปประจำการและทำการเกษตรในระเบียงเหอซี และก่อตั้งมณฑลจูหยานและซีตูขึ้น ในช่วงหลายศตวรรษต่อมา ภูมิภาคนี้ได้เปลี่ยนมือไปมาระหว่างระบอบการปกครองต่างๆ
ในสมัยราชวงศ์ถัง เขตปกครองอันเป่ยเคยถูกย้ายมาตั้งถิ่นฐานในภูมิภาคนี้ชั่วคราว หลังจากการกบฏอันลู่ซาน เมื่อเส้นทางเหอซีถูกตัดขาดโดยกองกำลังทิเบต พื้นที่จูหยานจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของ "เส้นทางสายไหมทุ่งหญ้าเหนือ" ที่เชื่อมฉางอานกับดินแดนตะวันตก ราชวงศ์ซีเสี่ยได้จัดตั้งค่ายทหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "เมืองเหย่สุ่ยและกองบัญชาการทหารเหยียน" ที่ปัจจุบันคือเมืองดำ (คาราโคโต) ในเขตเอ๋อจิน ราชวงศ์หยวนได้จัดตั้งเขตอี้จินัย โดยมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่เมืองดำ ในสมัยราชวงศ์หมิง เมืองดำถูกทิ้งร้างหลังจากความพ่ายแพ้ทางทหาร และพื้นที่นั้นกลายเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ของชนเผ่ามองโกล
ราชวงศ์ชิงได้สถาปนากองธงอัลซาโคชุตอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1697 ในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี และกองธงเอี๋ยจินทอร์กุตเก่าในปี ค.ศ. 1753 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง กองธงทั้งสองขึ้นตรงต่อสำนักกิจการอาณานิคม (Lifan Yuan) ของราชสำนักชิง โดยไม่มีหน่วยงานบริหารระดับกองธงใดอยู่เหนือกว่า ที่น่าสังเกตคือ ในปี ค.ศ. 1698 กองกำลังทอร์กุตที่นำโดยอาราบจูร์ได้ขอความคุ้มครองจากราชวงศ์ชิงขณะเดินทางกลับจากการแสวงบุญที่ทิเบต ซึ่งเกิดขึ้น 73 ปีก่อนการอพยพกลับถิ่นฐานครั้งสำคัญของทอร์กุตภายใต้การนำของอุบาชีข่าน
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1949 ดินแดนทั้งสองแห่งก็ได้รับการปลดปล่อยอย่างสันติ หลังจากมีการปรับโครงสร้างการปกครองหลายครั้ง รวมถึงช่วงเวลาที่อยู่ภายใต้มณฑลหนิงเซี่ยและมณฑลกานซู สันนิบาตอัลซาจึงได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในเดือนพฤษภาคม 1980 ในฐานะหน่วยงานระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนกรกฎาคม 2026 สมาคมอัลซาบริหารจัดการสามแบนเนอร์ ได้แก่ แบนเนอร์อัลซาซ้าย แบนเนอร์อัลซาขวา และแบนเนอร์เอจิน โดยมีเมืองระดับซูมู 32 เมือง และหมู่บ้านระดับกาชา 200 แห่ง รัฐบาลของสมาคมตั้งอยู่ที่เมืองบายันฮอต ในแบนเนอร์อัลซาซ้าย สมาคมยังรวมถึงเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคอัลซา และเขตพัฒนาเศรษฐกิจท่าเรือเซเกะด้วย
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เขตเศรษฐกิจอัลซาตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของเขตเศรษฐกิจโฮฮอต-เป่าโถว-หยินฉวน-หยูหลิน และเขตเศรษฐกิจหลงไห่-หลานซิน พิกัดทางภูมิศาสตร์อยู่ระหว่าง 97°10′–106°53′ ตะวันออก และ 37°24′–42°47′ เหนือ เขตนี้ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 831 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 598 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 270,000 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 22.8% ของพื้นที่ทั้งหมดของมองโกเลียใน เมืองบายันฮอตอยู่ห่างจากปักกิ่ง 1,131 กิโลเมตร ห่างจากโฮฮอต 723 กิโลเมตร และห่างจากหยินฉวน 114 กิโลเมตร
ภูมิประเทศ
เขตอัลซาเป็นที่ราบสูงตอนในที่มีภูมิประเทศลดหลั่นจากทิศใต้ไปทิศเหนือ สลับกับทะเลทรายและทะเลทรายโกบี พื้นที่ภูเขามี 34,400 ตารางกิโลเมตร เนินเขา 13,600 ตารางกิโลเมตร ทะเลทรายโกบี 91,000 ตารางกิโลเมตร และทะเลทราย 88,400 ตารางกิโลเมตร จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาเหอหลาน สูง 3,556 เมตร ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในมองโกเลียใน ขณะที่จุดที่ต่ำที่สุดคือแอ่งอิงเงน สูง 740 เมตร เขตนี้ประกอบด้วยทะเลทรายสำคัญ 3 แห่ง ได้แก่ บาดานจารัน เทงเกอร์ และอูลานบูห์ ทะเลทรายบาดานจารันครอบคลุมพื้นที่ 49,200 ตารางกิโลเมตร เป็นทะเลทรายที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจีน ยอดเขาบิลูตูสูง 1,611 เมตร (ความสูงสัมพัทธ์ 598 เมตร) เป็นยอดเขาในทะเลทรายที่สูงที่สุดในโลก ได้รับฉายาว่า "ยอดเขาเอเวอเรสต์แห่งทะเลทราย"
ภูมิอากาศ
ภูมิภาคนี้มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปทั่วไป ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในทวีปเอเชีย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 7.9°C ถึง 10°C โดยมีอุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดอยู่ที่ -35.3°C และ 44.8°C ปริมาณน้ำฝนต่อปีอยู่ระหว่าง 39.3 ถึง 224.2 มิลลิเมตร โดยลดลงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน 142–174 วัน และมีชั่วโมงแสงแดดต่อปี 2,993–3,345 ชั่วโมง
อุทกวิทยา
ระบบแม่น้ำส่วนใหญ่เป็นแม่น้ำปิด แม่น้ำเหลืองไหลผ่านทางตะวันออกเป็นระยะทางประมาณ 80 กิโลเมตร โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปี 31.5 พันล้านลูกบาศก์เมตร แม่น้ำเหย่เหอ ซึ่งเป็นแม่น้ำภายในประเทศที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจีน มีต้นกำเนิดในเทือกเขาฉีเหลียนและสิ้นสุดที่ทะเลสาบจูหยานไห่ โดยมีส่วนหนึ่งยาว 314 กิโลเมตรอยู่ในเขตอัลซา ลีก ทะเลทรายหลักทั้งสามแห่งมีแอ่งทะเลสาบมากกว่า 602 แห่ง ซึ่ง 75 แห่งมีขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตร รวมพื้นที่ผิวน้ำทั้งหมด 273 ตารางกิโลเมตร
ดิน
ดินในเขต Alxa League มีลักษณะการกระจายตัวตามโซนอย่างชัดเจน โดยค่อยๆ เปลี่ยนจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: ดินปูนสีน้ำตาลเปลี่ยนไปเป็นดินทะเลทรายสีเทาและดินทะเลทรายสีเทาอมน้ำตาล ดินที่ไม่เป็นไปตามโซน ได้แก่ ดินทรายที่เกิดจากลม ดินเค็ม ดินด่าง และดินหินปูน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดมี 730 ล้านลูกบาศก์เมตร (ไม่รวมน้ำที่ไหลเข้าจากแม่น้ำเหย่เหอ) โดยเป็นน้ำผิวดิน 32.43 ล้านลูกบาศก์เมตร และน้ำบาดาล 748 ล้านลูกบาศก์เมตร น้ำที่สามารถนำมาใช้ได้มีทั้งหมด 452 ล้านลูกบาศก์เมตร ณ ปี 2020 ลีกมีอ่างเก็บน้ำ 23 แห่ง รวมความจุทั้งหมด 24.65 ล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรสัตว์
ในภูมิภาคนี้มีสัตว์มีกระดูกสันหลังป่ามากกว่า 200 ชนิด สัตว์ป่าคุ้มครองระดับชั้นหนึ่งของประเทศ ได้แก่ ลาป่ามองโกเลีย อูฐป่า แพะภูเขา นกนางนวลโบราณ นกกระสาปากดำ นกอินทรีทอง และนกกระทาใหญ่ ส่วนสัตว์ป่าคุ้มครองระดับชั้นสอง ได้แก่ ละมั่งคอพอก กวางแดง แกะอาร์กาลี แกะสีน้ำเงิน หงส์ และเหยี่ยวซาเคอร์
ทรัพยากรพืช
ที่นี่มีพืชป่ามากกว่า 900 ชนิดเจริญเติบโต โดยส่วนใหญ่เป็นพืชทะเลทรายที่ทนแล้งและทนเค็ม มีพืช 6 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับสูงสุด ได้แก่ แซกซอล (sakaul), ป็อปลาร์ทะเลทราย (Populus euphratica) และซิสแตนเช่ เดเซอร์ติโคลา (Cistanche deserticola) ป่าธรรมชาติครอบคลุมพื้นที่ 1.1 ล้านหมู่ (ประมาณ 73,300 เฮกตาร์) รวมถึงป่าสนทุติยภูมิ 580,000 หมู่บนลาดเขาด้านตะวันตกของเทือกเขาเหอหลาน และป่าป็อปลาร์ทะเลทราย 440,000 หมู่ในโอเอซิสเอจินจูหยาน พื้นที่พุ่มไม้ธรรมชาติครอบคลุมพื้นที่ 29.8 ล้านหมู่ (ประมาณ 1.99 ล้านเฮกตาร์) ภูมิภาคนี้ยังผลิตสมุนไพรที่มีคุณค่า เช่น ซิสแตนเช่ ชะเอมเทศ และไซโนโมเรียม
ทรัพยากรแร่
สมาคมอัลซาได้ระบุชนิดแร่ 86 ชนิด โดย 47 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว และ 37 ชนิดกำลังอยู่ระหว่างการขุดเจาะ ในแหล่งเหมืองแร่ 175 แห่ง ถ่านหินแอนทราไซต์ ไทเทเนียม บิสมัท แอนติโมนี กราไฟต์ผลึก อะเกต และเคโอไลน์ เป็นแร่ที่มีปริมาณมากที่สุดในมองโกเลียใน ทรัพยากรถ่านหินรวม 3.301 พันล้านตัน ส่วนใหญ่เป็นถ่านหินแอนทราไซต์ไทซีคุณภาพสูง ปริมาณสำรองแร่เหล็กที่พิสูจน์แล้วอยู่ที่ 179 ล้านตัน ปริมาณสำรองทองคำ 108.48 ล้านตัน และปริมาณสำรองกราไฟต์ผลึก 29.37 ล้านตัน ปริมาณสำรองด่างธรรมชาติรวม 709 ล้านตัน และปริมาณสำรองหินแกรนิตประดับ 449 ล้านลูกบาศก์เมตร การสำรวจยังพบปริมาณสำรองปิโตรเลียมที่มีศักยภาพ 165 ล้านตัน และปริมาณสำรองก๊าซธรรมชาติ 13.1 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ประชากร
ณ สิ้นปี 2025 จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่คือ 268,000 คน ลดลง 1,300 คนจากปีก่อนหน้า อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 85.04% อัตราการเกิดอยู่ที่ 4.65‰ อัตราการตายอยู่ที่ 7.15‰ และอัตราการลดลงตามธรรมชาติอยู่ที่ -2.5‰ เมื่อเทียบกับสำมะโนประชากรปี 2010 ประชากรเพิ่มขึ้น 13.41%
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
ประชากรประกอบด้วยชาวฮั่น ชาวมองโกล และกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ
การเมือง
ไม่มีเนื้อหาเพิ่มเติมสำหรับส่วนนี้
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของกลุ่มประเทศนี้อยู่ที่ 41.88 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.86 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 3.77 พันล้านหยวน เติบโต 5.4% ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 19.38 พันล้านหยวน เติบโต 5.2% และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 18.74 พันล้านหยวน เติบโต 2.8% สัดส่วนของสามภาคส่วนนี้อยู่ที่ 9:46.3:44.7 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 155,111 หยวน (ประมาณ 21,700 ดอลลาร์สหรัฐ) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร (โครงการที่มีมูลค่ามากกว่า 5 ล้านหยวน) ลดลง 4.7% ในขณะที่การลงทุนภาคเอกชนเติบโต 14.6% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 3.72 พันล้านหยวน (ประมาณ 520 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.6% รายจ่ายภาครัฐโดยรวมอยู่ที่ 13.43 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.88 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.3% โดย 9.12 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.28 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) หรือ 67.9% ถูกจัดสรรให้กับการใช้จ่ายเพื่อการดำรงชีพ ซึ่งรวมถึงการศึกษา ประกันสังคม และการดูแลสุขภาพ
อุตสาหกรรมหลัก
พื้นที่เพาะปลูกทั้งหมดอยู่ที่ 37,000 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 159,000 ตัน และผลผลิตพืชน้ำมันอยู่ที่ 22,000 ตัน ผลผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 17,000 ตัน และผลผลิตนมอยู่ที่ 210,000 ตัน ณ สิ้นปี มีปศุสัตว์จำนวน 91,000 ตัว และแกะจำนวน 785,000 ตัว
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.6% เมื่อแบ่งตามภาคส่วน: เหมืองแร่เติบโต 13.3%, การผลิต 6.9% และสาธารณูปโภค 9.2% วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่สร้างรายได้ 81.43 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีกำไรสุทธิ 8.45 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.0% มูลค่าผลผลิตของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 2.39 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
มูลค่าเพิ่มจากการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 2.25 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.2%; การขนส่ง 2.8 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.4%; การเงิน 1.19 พันล้านหยวน ลดลง 7.6%; และอสังหาริมทรัพย์ 520 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.0% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 5.65 พันล้านหยวน (ประมาณ 790 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.7% เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 61.57 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่ออยู่ที่ 44.97 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 1.4 พันล้านหยวน (ประมาณ 196 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.5% โดยมีการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนและการจ่ายเงินรวม 600 ล้านหยวน
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ภายในปี 2025 สมาคมดังกล่าวถือครองสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลบังคับใช้ 227 ฉบับ โดยมีสิทธิบัตรมูลค่าสูง 3.9 ฉบับต่อประชากร 10,000 คน มีวิสาหกิจไฮเทค 57 แห่ง และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่เน้นเทคโนโลยี 67 แห่ง สัญญาเทคโนโลยีที่จดทะเบียนมีมูลค่ารวม 220.56 ล้านหยวน
การศึกษา
กลุ่มโรงเรียนนี้มีทั้งหมด 67 แห่ง ครอบคลุมทุกประเภท มีนักเรียนลงทะเบียนเรียน 35,395 คน ซึ่งรวมถึงสถาบันอุดมศึกษาทั่วไป 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 6 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 9 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 18 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 31 แห่ง
วัฒนธรรม
ลีกนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 4 คณะ (ทั้งหมดอยู่ในอูลานมูคีร์) ศูนย์วัฒนธรรม 4 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ที่ขึ้นทะเบียน 5 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุครอบคลุมประชากร 99.5% และการออกอากาศทางโทรทัศน์ครอบคลุมประชากร 99.6%
การดูแลสุขภาพ
ลีกดังกล่าวมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 335 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 15 แห่ง และสถานพยาบาลปฐมภูมิ 308 แห่ง โดยมีเตียงที่ได้รับการอนุมัติ 1,975 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 2,704 คน
กีฬา
ในปี 2025 นักกีฬาของ Alxa คว้าเหรียญรางวัลรวม 82 เหรียญ จากการแข่งขันกีฬา 13 รายการ โดยแบ่งเป็น 7 เหรียญทอง 17 เหรียญเงิน และ 24 เหรียญทองแดง
ประกันสังคม
องค์กรนี้ดำเนินงานศูนย์บริการดูแลผู้สูงอายุ 35 แห่ง สถานีบริการชุมชน 12 แห่ง และสถานดูแลผู้สูงอายุ 8 แห่ง รวม 732 เตียง โดยมีผู้คน 2,431 คน ใน 1,613 ครัวเรือน ได้รับการรับประกันมาตรฐานการครองชีพขั้นต่ำ ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุมผู้คน 229,942 คน และประกันบำนาญสำหรับพนักงานในเมืองครอบคลุมผู้คน 208,195 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้ารวมอยู่ที่ 72.9 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 7.7% โดยมีปริมาณการขนส่งสินค้าคิดเป็น 9.55 พันล้านตัน-กิโลเมตร ส่วนการขนส่งผู้โดยสารมีจำนวน 1.274 ล้านเที่ยว
ทางหลวง
ณ ปี 2020 ลีกนี้มีทางหลวงรวม 10,900 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางด่วน 977 กิโลเมตร ถนนชั้นหนึ่ง 651 กิโลเมตร และถนนชั้นสอง 805 กิโลเมตร ทุกเส้นทางเชื่อมต่อกันด้วยถนนลาดยาง ทางด่วนปักกิ่ง-ซินเจียงตัดผ่านลีกนี้เป็นระยะทาง 814 กิโลเมตร ซึ่งเป็นทางด่วนที่ยาวที่สุดในโลกที่ตัดผ่านทะเลทรายและที่ราบสูงโกบี ทางด่วนบายันฮอต-หยินฉวนครอบคลุมระยะทาง 69 กิโลเมตรภายในลีกนี้
ทางรถไฟ
ณ ปี 2020 ลีกมีทางรถไฟที่ใช้งานได้รวม 1,691 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางรถไฟหลินเหอ-ฮามี (851 กิโลเมตรภายในลีก) และทางรถไฟเจียหยูกวนเหนือ-ท่าเรือเจ๋อเคอ (344.9 กิโลเมตรภายในลีก) ความหนาแน่นของเครือข่ายทางรถไฟอยู่ที่ 62.6 กิโลเมตรต่อพื้นที่ 10,000 ตารางกิโลเมตร
การบิน
สนามบินทั้งสามแห่ง ได้แก่ สนามบินอัลซาซ้ายแบนเนอร์ สนามบินอัลซาขวาแบนเนอร์ และสนามบินเอจินแบนเนอร์ ถูกสร้างขึ้นพร้อมกันตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2555 และเริ่มเปิดให้บริการในวันที่ 17 ธันวาคม 2556 โดยทั้งหมดเป็นไปตามมาตรฐาน 3C ภายในสิ้นปี 2563 สนามบินเหล่านี้ได้รองรับเที่ยวบินขนส่งสินค้า 40,300 เที่ยวบิน และผู้โดยสารรวม 995,000 คน เส้นทางบินเชื่อมต่อกับเมืองต่างๆ เช่น ซีอาน เทียนจิน โฮฮอต เป่าโถว และหยินฉวน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ที่มาของชื่อ
ตามบันทึกของสันนิบาตอัลซา คำว่า "อัลซา" มาจากการออกเสียงของคำว่า "ภูเขาเฮหลาน" และในภาษามองโกลหมายถึง "ดินแดนแห่งความงดงามหลากสีสัน"
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ณ เดือนสิงหาคม 2564 มีการระบุแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้กว่า 1,330 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งโบราณสถาน 990 แห่ง สุสานโบราณ 148 แห่ง และภาพแกะสลักบนหน้าผา 120 แห่ง มีแหล่งโบราณสถาน 4 แห่งที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยงานคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ ซากปรักหักพังจูหยาน (รวมถึงเมืองดำ/คาราโคโต) เมืองโบราณติงหยวนหยิง ภาพเขียนบนหินภูเขาแมนเดล และวัดบาดาอินจารัน พิพิธภัณฑ์ทั่วประเทศเก็บรักษาโบราณวัตถุมากกว่า 40,000 ชิ้น
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ ปี 2021 สมาคมมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 9 รายการ โดยมีผู้สืทอด 7 ราย ระดับภูมิภาค 56 รายการ โดยมีผู้สืทอด 90 ราย และระดับสมาคม 113 รายการ โดยมีผู้สืทอด 298 ราย รายการที่โดดเด่น ได้แก่ เนื้อแกะย่างทั้งตัวแบบอัลซา เทคนิคการทอพรมแบบอัลซา หมากรุกมองโกล และมวยปล้ำแบบดั้งเดิม
จุดชมวิว
ณ เดือนสิงหาคม 2564 ลีกมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 31 แห่ง โดยแบ่งเป็นระดับ 5A 1 แห่ง ระดับ 4A 12 แห่ง ระดับ 3A 4 แห่ง และระดับ 2A 14 แห่ง
บุคคลสำคัญ
ไม่มีเนื้อหาเพิ่มเติมสำหรับส่วนนี้
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม